Los Olvidados (1950)

Nog geen stukkies gepost voor deze film?! Raar want man man, wat een complete film! In dit verhaal over de jeugd die voor galg en rad opgroeit in een buitenwijk van Mexico City komt de hele psychologie van armoede in al zijn facetten voorbij. Kinderen die invaliden aanvallen, een moeder die niet van haar kind houdt omdat ze bij god niet weet van wie het is, etcetera. Niemand valt te vertrouwen en goodwill wordt in de kiem gesmoord. En ondanks de overdadige hoeveelheid gezichtspunten blijft het één coherente film die nog geen anderhalf uur klokt. Oh ja, er zit ook nog een behoorlijke eerie droomscene in waar beeld en geluid elkaar optimaal versterken. Een film die rauw en tegelijkertijd heel gestileerd is. Ja, ik vond dit echt een tour de force.

De vraag is: Waar blijft de DVD? Er schijnt veel gedoe om de rechten te zijn, maar buiten Mexico is dit schandalig genoeg nog steeds niet op DVD verschenen.

Inderdaad is dit een mooie vroege film uit zijn Mexicaanse periode, heel straightforward eigenlijk, in ieder geval voor Bunuel.

Het deed me wel een klein beetje aan de vroegste films van Pasolini denken (Accattone b.v.), ook zo realistisch in de portrettering van jongeren in arme buurten.

Deze film staat alweer een tijd op mijn te herzien-lijst trouwens, moest daar maar eens werk van maken binnenkort. Kleine opwaardering kan er zomaar inzitten (net als bij Accattone trouwens, maar dat terzijde).

Dikke kans dat je de Mexicaanse DVD had (volgens mij regio 0) en er was ooit een Franse, maar die is al tijden out of print.

Het was de Franse DVD inderdaad, wel met Engelse subs ook. En met het korte filmpje Las Hurdes (1932)!

Hoge verwachtingen waren er vooraf, maar dat de film zo goed zou zijn had ik niet durven te voorspellen. Los Olvidados is een keiharde film, hoewel een vleugje humor op bepaalde momenten niet ontbreekt. Ik kan me voorstellen dat deze film een belangrijk voorbeeld is geweest voor de regisseurs die nu actief zijn.

Visueel is de film zeer sterk met een aantal prachtige camerastandpunten. Verder is het acteerwerk van een voldoende en geloofwaardig niveau. Ander positief punt is het tempo van de film. Dat is namelijk vrij strak waardoor de film 85 minuten lang weet te boeien.

Het verhaal zelf is meeslepend en verdient alle lof. Bij deze kan ik Los Olvidados aan een ieder van harte aanraden. Als ik de film zou moeten typeren denk ik aan een mix tussen Cidade de Deus en Ali Zaoua (maar dan beter).

Ik zie dat deze film na het weekend al niet meer draait in het Filmmuseum, behalve in een marathon. Dit weekend ga ik niet redden, maar wil dit toch wel dolgraag zien. Misschien die marathon maar nemen.

Het Filmmuseum heeft niet toevallig plannen om dit ook op dvd uit te brengen, of wel?

Nee, geen dvd plannen, o.a. door dat rechtengedoe. Wel heeft het museum de film aangeschaft voor de collectie. De kans dat ie terugkeert in de programmering is dus reeel.

Deze dagen draait de film toch nog in het Filmmuseum:

Zaterdag 24 mei 15:20

Woensdag 4 jun 17:15

Zondag 8 jun 19:30

Ik weet niet of dit die marathons zijn, maar ik weet wel dat het een film is die de moeite waard is om heen te gaan. Ook al kost het wat moeite.

Ik zal eens kijken of het me luk om deze eens te herzien. Ooit op TV gezien en ik heb het Franse werk van Bunuel altijd beter gevonden dat het Mexicaanse. Maar recente stukken (NRC, Skrien, ...) nodigen uit tot een herwaardering. En daarnaast het enthousiaste onthaal door Poinonthewell en Co Jackso. 24 mei gaat evenwel niet lukken.

24 mei is die marathon. Ik moet nog kijken of ik daar heen ga. Anders moet ik mijn zinnen zetten op 4 juni. Ik verwacht veel van de film en omdat hij zo moeilijk te zien is, mag ik hem hier eigenlijk niet overslaan.

Ik ben blij dat ik gehoor heb gegeven aan wat Mochizuki Rokuro hierboven 'the spirit' noemt. Gisteren zat ik in het Filmmuseum bij deze film en ik heb geen seconde spijt dat ik gegaan ben. Los Olvidados maakte niet alleen de verwachtingen waar, maar overtrof ze met het kleinste gemak.

De film viel mij het eerste op dankzij de titel. Sinds ik de titel voor het eerst hoorde vond ik hem al prachtig. Het klinkt gewoon mooi: Los Olvidados. Pas na het kijken van de film kwam ik erachter dat het 'De Vergetene' betekend. Het past bij de film, maar zelfs al had ik de betekenis nooit geweten, dan was het nog een favoriete titel van mij geweest.

Nu genoeg van deze onzin. Los Olvidados is een bijzonder indrukwekkende film. Persoonlijk vind het ook met grote, hele grote afstand de beste film over armoede en straatjongeren die ik ooit zag. Dit komt onder andere omdat Buñuel niet in de gebruikelijke valkuilen trapt. De film wordt nooit moraliserend, hij probeert niet met sentiment te scoren, hij probeert de situatie niet te verheerlijken (wat vreemd genoeg nog wel eens gebeurt bij films over armoede) en boven alles bevat de film verrassend genuanceerde personages. Buñuel kijkt niet zwart-wit. Geen van de mensen in de film is 100% slecht of 100% goed. Er zijn er die sympathieker zijn dan de andere, dat zeker, maar ieder personage heeft wel minstens één moment om zijn goede of slechte kant te tonen.

Wat ook best sterk is dat Buñuel de situatie van de armen niet zozeer schetst als zielig maar als hard. Buñuel houdt zich niet in als het gaat om het portretteren van een leefomgeving die naarder is dan de hel. Er breekt nog regelmatig goedheid door in dit stadje, maar dat wordt vakkundig de kop ingedrukt door het kwade, dat gemakkelijk bezit lijkt te kunnen van de mensen die in deze barre omstandigheden leven. Buñuel verheerlijkt geen van zijn personages en laat de mensen gewoon zien zoals ze zijn. Hierdoor zou je denken dat je de personages misschien meer als schurken zou zien, maar deze aanpak wekt juist meer medelijden op dan enig sentiment kan doen. Hier zou je als kijker bijna echt willen ingrijpen.

Maar ingrijpen is onmogelijk en Buñuel weet dat. De film biedt dan ook geen sprankje hoop. Als ik het goed begrepen heb werd Buñuel er in die tijd wel eens op bekritiseerd dat hij geen oplossing voor de problemen van deze kinderen aan zou dragen. Maar dat is nou juist het punt! Het schrijnende is dat de situatie zo hopeloos is. De film is eerder een oproep om de situatie niet erger te laten worden, dan om het meteen stop te zetten. Helaas is de situatie er niet beter op geworden. De jongeren in deze film hebben nog geen geweren en zelfs nauwelijks messen. Dat is nu wel anders in veel criminele wijken.

Maar nu genoeg over de boodschap. De film is véél meer dan een pamflet, want een goed bedoelde boodschap maakt helaas nog niet meteen een goede film. Buñuel is boven alles een kunstenaar en hij weet zo'n beetje iedere scène speciaal te maken. Ik verwacht dan ook dat bijna alle momenten in de film me nog lang zullen bijblijven. Werkelijk geen enkele scène mist zijn doel. Het is ook bijzonder dat de film tegelijkertijg aanvoelt als rauw realistisch en vreemd nachtmerrie-achtig. De droomscène in deze film is een van de beste die ik ooit in een film zag, maar dat dit Buñuels specialiteit was zag ik al in Un Chien Andalou.

Het einde verdient een speciale vermelding. El Jabio vond ik een enorme schurk en komt nog het dichtsbij een karikaturale bad guy, al heeft hij een schrijnend moment. Ik had verwacht dat zijn onvermijdelijke sterfscène enigzins een positief gevoel zouden opleveren, omdat dit een mens is waarvan je in films al snel denkt dat hij het niet verdient te leven. Maar zijn dood wekte een bijzonder ongemakkelijk gevoel op. We zien dan ineens die zwerver als een waanzinnige juichen dat er weer een jongere doodt is en de wereld weer een betere plaats is. Deze vrolijke stemming van de zwerver stond mij echter bijzonder tegen, terwijl het wrang was dat ik eigenlijk verwachte hetzelfde te voelen. Knap gedaan.

Nog meer kippevel bezorgde de scène mij waarop Pedro's lichaam achterop een ezel gelegd werd om bij het afval gedumpt te worden. Het was niet zozeer het dumpen van het lichaam dat mij raakte als wel dat Pedro's moeder eerst langs de ezel loopt, op zoek naar haar zoon zonder te weten dat ze er naast loopt.

Buñuel is dus briljant en ik moet meer van hem zien. Hopelijk krijgt deze film ooit nog eens een wijdere release op dvd. De film verdient het! Ik twijfelde tussen 4,5* en 5*, maar ik zet de film voor nu op de maximale score!
5 sterren!

Is dit een surrealistische film?

Niet echt, al bevat de film één surrealistische droomscène. De rest van de film is zeer realistisch.

Deze film is zoiets als het kindersegment van Once upon a Time in America. Once upon a Time in America vind ik natuurlijk veel beter.

Hoezo 'natuurlijk'? Ik vind Once Upon a Time in America heel goed, daar niet van, maar mijn voorkeur gaat uit naar deze film. Maar hoewel er wel een link tussen beide films te leggen is vertellen ze absoluut niet hetzelfde verhaal.

Bedankt The One Ring en xgogax. De reden waarom ik het vroeg is omdat Buñuel vaak wordt geroemd om zijn surrealisme, iets waar ik niet echt fan van ben. Als dit geen Surrealistische film is zou ik hem graag willen zien. Spijtig genoeg valt dat niet mee.

Wederom een prachtige review TOR. Ik ben in iedere geval blij dat je hem goed vond. Hoewel ik bij mijn filmwaarderingen meestal het jaartal van de film negeer, is Los Olvidados werkelijk keihard voor zijn tijd. Met name dat verraste mij toen ik de film zag. Zelfs Once Upon a Time in America komt op dat gebied (en andere gebieden) tekort. Voor de rest kan ik alleen maar instemmen met jouw waardering en gedachten over deze film.

Het is alweer een tijd geeleden dat ik deze film voor het laats heb gezien, dus zal ik niet in details treden. Ik vond de film saai en niet zo bijzonder.

De film blinkt nergens in uit, ziet er zelfs een beetje gedateerd uit en de cinematografie is erg pover. Een van de mindere films van Luis Buñuel.

Once upon a Time in America is een sfeervolle gangsterepos. Geniaal gemaakt: mooie cinematografie, prachtige muziek. Bovendien heeft het jeugdsegment in OuaTiA wel een functie.

Natuurlijk heeft het jeugdsegment een functie in OuaTiA, maar in Los Olvidados natuurlijk nog meer, aangezien het jeugdsegment daar de hele film is. Maar ik vind het allemaal maar moeilijk vergelijkbaar. Beide films gaan over iets heel anders en beide films zijn door totaal andere regisseurs gemaakt.

Vreemd ook dat je de film er gedateerd uit vond zien. De film ziet er vooral heel realistisch en natuurlijk uit, met geweldige locatie-opnames. Daarnaast is het gebruik van slow-motion in de droomscène in deze film misschien wel de beste ooit in een film. Het geeft die droom echt iets spookachtigs.

Het jeugdsegment in OuaTiA had voor mij een functie, omdat ik graag wilde weten hoe jongens vrienden werden. Verder wilde ik bijv. alles over Noodles weten omdat ik mij in hem kon identificeren. De verhalen van personages 'raakten' mij.

Bij Los Olvidados voelde ik mij niet echt betrokken bij de personages. Hun lot en hun problemen konden mij eigenlijk niet zo veel schelen. Voor de rest bood deze film niet zo veel. Niet zo 'hard' en maatschappijkritisch als overige cinema van Luis Buñuel. Los Olvidados was/is niet autobiografisch en zeker niet realistisch!

Vergeleken met gewelddadige films over jeugd als Cidade de Deus is Los Olvidados zwaar verouderd. En vergelegen met "coming of age" sfeervolle filmklassiekers als Stand by Me (beste!!!) en Les quatre cents coups van François Truffaut is Los Olvidados te afstandelijk.

Die franse versie is niet out of print, of iniedergeval niet meer. Weer uitgegeven, een boxje samen met Ensayo de un crimen, een andere Mexicaanse bunuel klassiekers. als bonumateriaal krijg je Las Hurdes (korte docu gemaakt na L'age d'or) en El!

Dat alles voor 10 euro (ex. verzenden) de wonderen zijn de wereld nog niet uit.

http://www.amazon.fr/Coffret-Luis-Bunuel-criminelle-darchibald/dp/B000ILZ94I/ref=sr_1_1?ie=UTF8&s=dvd&qid=1221206964&sr=8-1

Mooie tip. Gelijk besteld natuurlijk. Kan alleen niet vinden of er Engelse subs zijn?

Ja, zitten Engelse subs op. Alleen Las Hurdes heeft geen Engelse subs. Beeldkwaliteit is ook prima.

Kijk aan zo'n tip hebben we nog eens wat.

Bunuel. Een nog pessimistischere filmmaker dan Kubrick. Wat een ellende allemaal, maar wat mooi vertaalt naar een film die geen uitweg biedt, geen oplossingen aandraagt en geen vals/onnodig sentiment neerzet .Een film die strenger oordeelt over een verrotte maatschappij, dan de verdorvenheid van de personages die zich in die maatschappij bewegen. Verhaal van het kip en het ei (sowieso een treffend voorbeeld, als je naar de film kijkt), maar Bunuel lijkt wel te weten welke van de twee er eerder was.

En in zo’n maatschappij kunnen amper ‘goede’ mensen bestaan, lijkt Bunuel te willen zeggen. En als die er al zijn (Pedro) hebben ze geen kans. Pedro probeert te ontsnappen aan het milieu, maar wordt teruggeworpen door zaken die hij niet kan voorzien. Ondanks zijn goede intenties. En dan loopt het niet goed met je af, zo zal blijken. Die ontsnapping is ook zo’n beetje onmogelijk als je ziet met wat voor mensen hij te maken heeft. Jaibo is een van de meest verdorven personages (hoewel van te voren wordt beweerd dat er geen fictieve karakters zijn) die de wereld van de cinema ooit heeft gekend. De blinde oude man, lijkt in eerste instantie sympathiek, maar niets is minder waar. Wat een gluiperd. De moeder van Pedro die geen liefde wil of kan geven (waarschijnlijk is ze verkracht), de andere straatkinderen, de kermisbaas, de grootvader van het meisje is een lafaard etc. De enige die het moreel besef in de film vertegenwoordigt is de leider van dat werkklooster/gevangenis (of wat was het). Maar ook hij kan Pedro niet helpen.

En Bunuel maakt dit duidelijk, opnieuw aan de hand van veel onaangename scènes. De mishandeling van de oude blinde man, het lastigvallen van de man zonder benen, de moord, de surrealistische droomscènes (2x), het slotakkoord, het doodslaan van de kippen. Bunuel was zijn tijd sterk voorruit als het gaat om de kijker een slecht gevoel te geven, ik ken geen ‘eerdere’ filmmaker die zo compromisloos was. Ook niet veel latere regisseurs, trouwens. Daarnaast was hij uiterst sterk in realisme combineren met surrealistische scènes. Dat komt ook hier weer naar voren in twee droomscènes, die misschien wel het hoogtepunt vormen van de film.

De enige reden dat ik geen 5 sterren geef, is omdat ik ook nu weer (tot nu toe meestal met Bunuel) wat aanloop tijd nodig had om in de film te komen. Maar als je er eenmaal inzit….. 4,5 sterren dus. Geweldig.

Na 'Belle du Jour' de tweede film die ik van Buñuel mocht zien. Beviel me vele malen beter dan de eerste. Wel erg deprimerend.

De film doet me denken aan eerdere neorealistische films als 'Sciuscà', 'La Terra Trema' en 'Germania Anno Zero'. Dan vooral aan de laatste, want in de eerste zijn de hoofdpersonen vooral sympathiek en verdienen ze hun tragische lot niet, hier zijn ze bepaald niet oversympathiek (maar verdienen ze hun tragische lot nog steeds niet)! Zelfs de doodgoede Ojito wil op een gegeven moment die blinde sukkel doodslaan.

Die blinde deed me als figuur overigens sterk denken aan de gehandicapte in 'Tsotsi', maar dat terzijde....

Inderdaad, zoals mister blonde hierboven al meldde: het is zoeken naar onbedorven mensen. Ik kan inderdaad ook alleen de directeur van de landbouwschool bedenken.

Minpunt vind ik toch het zeer matige acteerwerk van sommige acteurs.

Los Olvidados deed me wat denken aan het Italiaanse neo-realisme met films als Ladri di Biciclette en Germanio Anno Zero. Het geeft ook de armoede weer van een plaatselijke bevolking, al draait het 'm bij de Italiaanse varianten van het genre meer om de na-oorlogse toestand. Verder lijkt Los Olvidados ook wel de inspiratiebron te zijn voor films als Cidade de Deus en Slumdog Millionaire, al was deze film natuurlijk wel wat realistischer en dramatischer gebracht.

..en realistisch is deze film zeker. Je krijgt de armoedige toestanden te zien zoals ze zijn, zo zie je hoe gehandicapte mensen in elkaar geslagen worden of hoe een blinde man bestolen wordt. Mensen stelen of worden bestolen, het grootste deel van de film door. Het meest centrale personage is waarschijnlijk Pedro, een jongen die uit het armoedige milieu probeert te ontsnappen. Al is er weer een ander personage binnen het verhaal die dat verhinderd, namelijk Jaibo. Opvallend is wel dat geen enkel personage een zuiver hart heeft want ook o.a. Pedro en de blinde man laten zich niet gemakkelijk doen.

Verder zaten er enorm veel memorabele scènes in Los Olvidados, de surrealistische droomsequentie met het stuk vlees is vast en zeker een van de sterkste die ik ooit zag. Verder: het ei dat tegen de camera gegooid wordt, Ojitos die een groot stuk steen vast heeft en nadenkt of hij dat tegen de blinde man zou gooien, het meisje Melche die op aanraden van Ojitos melk over haar benen giet enzovoort.. Meesterwerkje.

4.5 sterren

Iedere urban ghettogangster movie is wel direct of indiect door deze beïnvloed.Is deze film ook neo-realistisch?Au contraire!Je kunt De Sica of Rossellini van veel beschuldigen,maar niet dat ze ooit op het idee kwamen een droomsequentie te filmen met de Heilige Geest die nederdaalt in de gedaante van....een kip!Buñuel ging met deze film juist in tegen de neo-realisten die arme mensen voorstelden als nobele zielen in gezonde lichamen.B. stelde daarop de vraag:als armen nobel en gezond zijn,waarom zou je dan iets doen aan armoede?Daarom in deze film invaliden ,idioten en ploerten die duidelijk maken dat armoe slecht en lelijk maakt en juist daarom een kwaad is dat bestreden moet worden.

B. is in deze film overigens,voor zijn doen,lief voor een instituut als de Mexicaanse overheid.Deze asielzoeker wilde zijn gastheer blijkbaar niet bijten.