The Limits of Control (2009)

Erg goede film met heel soms een zwak momentje. Maar toch blijft hij boeien en wil je weten wat er gebeurt. Dus blijf je kijken !!

Weinig boeiend.

En vooral een saai filmpje van Jarmusch.

Wil inmiddels wel geloven dat hij de beste mensen kan inhuren, maar veel meer dan een vakkundig project met mooie plaatjes, is het niet geworden. En al verpak je een drol in glitterpapier..

Het uiterst magere en simpele verhaaltje sleept zich tergend langzaam voort. Hurt is leuk maar veel te kort in beeld. Vaste kracht Murray is totaal misplaatst.

De grote schare fans zal lagen en verhaallijnen ontdekken bij de vleet. Niet zelden wordt gemakzucht verward met genialiteit. Het geneuzel over bohemians irriteerde misschien wel het meest.

Matige arty-farty-reut.

Leuke plaatjes, goeie soundtrack, gare film.

Erg saai om te volgen, de herhaling werkt niet. Verder te vaag, zonder dat er iets anders tegenover staat wat wel weet te boeien. Duurt sowieso te lang. Eigenlijk weet je nog niet wat er gebeurt is.

1.5*

Boeiende film.

Prachtige beelden en mooie soundtrack.

Miste alleen het verhaal een beetje.

Maar toch de hele film uitgezeten en echt slecht was het niet.

Een total waste of time waar je een hele film probeert de raadseltjes op te lossen en hoopt op een sprankje actie. Zelfs daar waar het spannend lijkt te worden ontbreekt enig beeld van hoe deze gast binnen is gekomen.

het eerste half uur gebeurd er niets, toen in slaap gevallen....wat een bagger

The Limits of Control is een bespiegelende film over de subjectiviteit van de (film)kunst.

Een stille man, die 's ochtend en 's avonds in het zelfde pak loopt.

Ergens van de helft van de film loopt hij in een ander pak.

Geweldig hoor. . . .dat werd mij te veel, en heb het uit gezet.

Wat mij intrigeerde was de muziek in de film.

Limits of Control gaat voornamelijk over hoelang jij jezelf in bedwang kunt houden bij het kijken van deze slechte film.

Ik ga hem vanavond maar kijken ondanks het slechte cijfer heb ik toch hogere verwachtingen. Aangezien iedereen zit te zeuren dat er geen actie in zit neem ik aan dat die personen niet echt hebben gekeken wat voor soort film het is. Drama / Misdaad in die woorden zie ik het woord actie niet staan of heb ik het mis.

Ik kan het gewoon niet uitstaan dat er personen zijn die denken dat Jim Jarmusch gewoon een lekkere actie film maakt. Op Gostdog na zijn het allemaal trage films maar ze zijn allemaal super goed. Jammer dat deze film door de verkeerde groep is bekeken, allemaal hollywood kijkers en dan vervolgens opkijken wanneer de film geen standaart verhaal heeft en niet vliegensvlug met actie aankomt haken die al af.

Ik heb hem nog niet gezien dat is waar maar ik kan en wil niet geloven dat bijvoorbeeld een Iron man 2 een betere wadering krijgt als een Jim Jarmusch film.

Dodelijk saaie film. Ik sta er nog van te kijken dat ik het 45 minuten vol hield met kijken.

ja, je kan me zoveel vertellen van wat het is, maar het komt het het volgende neer: een film moet boeien, dit deed hij niet. derhalve flut.

Arty-farty remedie tegen slapeloosheid. De film heeft een doelloos plot, dat zich ook nog eens voltrekt in slakkentempo. Aan de hoofdzakelijk zwijgende hoofdpersoon hebben we als kijker ook al weinig- die zit slechts espresso's te lurken op terrasjes en kijkt veelbetekenend voor zich uit. Het vage en vaak surrealistische mysterie doet herhaaldelijk denken aan het werk van David Lynch, al zou Lynch nooit zo'n saaie film afleveren. Stijlvol in beeld gebracht door cameraman Christopher Doyle, maar het mag niet baten. Zzzzzzz...

Gaat nergens over en leidt nergens heen.

Leuk he?

Ja! erg leuk. Zo cool en oogstrelend als Jarmush en Doyle deze film eruit laten zien, zo weinig verhaal is er. Er is zelfs geen verhaal. De film bestaat enkel uit concepten en prototypes. Meer dan de helft van de tijd zit er gewoon een coole neger in een gekleurd pak met twee kopjes espresso strak voor zich uit te kijken. Het lijkt uiteindelijk te gaan om een soort terroristische actie van de vrije kunstenaars gemeenschap op het op geld en macht beluste kapitaal. Maar dat is ook weer zo'n idioot idee, zodat het perfect past bij de abstracte (toch ) vormgeving en narratie. Echt heerlijk dit. Ik heb me volledig mee laten slepen door de zinderende beelden en coole personages. Al hadden de rollen van Tilda Swinton en John Hurt misschien wel iets cooler gekund. Ze overtuigen minder dan de rest en vallen helaas een beetje uit de toon. Maar erg is dat niet, want deze film is als experiment volkomen geslaagd en verder ongelofelijk COOL!

Door dit soort reviews krijg ik zo'n zin in de film. Dit is zo ongeveer waar ik op hoopte.

''Usted no habla Espanol, verdad?''
''No.''

Heerlijke muziek met de nodige onheilspellende feedback-gitaren, dan weer afgewisseld met flamenco; met de muziek zit het wel snor hier. Ook visueel is 'The limits of control' een plaatje, met schitterende locaties, de beeldschone, mysterieuze 'Nude' (leuke 'namen' hebben alle personages!) de straten van Sevilla, Almería en Madrid, de bezoekjes aan het museum... om je vingers bij af te likken.

Het gebrek aan verhaal zou dan niet moeten deren, maar dat doet het toch een beetje. Vooral zoals op het einde nog even heel kort de aanslag op 'Bill Murray' er in gepropt wordt sprak me niet echt aan. Net als sommige ontmoetingen: die met 'Guitar' en 'Molecules' deden me weinig.

Al met al zeker een relaxte en (erg) mooie trip, maar onder de huid kruipen deed het helaas (nog?) niet...

3,5*.

Ik geloof ook best dat ze qua inhoud onmisbaar zijn voor het statement dat Jarmusch wilde maken, maar personages en hun belevenissen moeten me ook aanspreken. Ietsje meer dan twee espresso's in twee kopjes in het multi-kwadraat en een 'shootout' op het eind. Maar voor het grootste deel zeker wel te doen en regelmatig schitterend hoor!

Lees anders eens deze recensie door. Want wat Prudh zegt is eigenlijk essentieel.

Geen idee wat ik hiermee aan moest. Heb 'm op een 5 voudige snelheid gekeken en viel toen nog bijna in slaap. Je kunt beter nog naar Collateral kijken, zit meer in als bij deze.

Of............ik moet er helemaal naast zitten.

Geinig vormexperiment. Soort spionage thriller ontdaan van als zijn actie en flashy scenes, die doorgaans in dit soort films voor het amusement zorgen. Via zo'n 10-tal ontmoetingen, komt de mysterieuze hoofdpersoon uiteindelijk bij zijn target. Eigenzinnig en origineel is het zeker. Kon het wel waarderen, gemoedelijk, sfeervol en een zeer markante hoofdpersoon.

Dikke 3,5*

Jarmusch heeft hier gekozen om het geraamte van een misdaadthriller te gebruiken om op een poetische manier zijn punt te maken. Dit resulteert in een hele abstracte versie van een misdaadthriller waar dus alleen de essentie van dit genre in terug te vinden is. Geniaal.

Ik had het ooit wel gelezen maar was het eigenlijk alweer vergeten. Bij de aftiteling werd ik er gelukkig weer aan herinnerd dat Christopher Doyle hier de cinematografie verzorgd. Wat een pracht weet hij op het beeld te toveren; omgeving, kleur, compositie, fantastisch gewoon. Dat in combinatie met de stijl en het oog voor detail die Jarmusch van zichzelf al heeft zorgt voor een visuele overload.

Het begint alleen al interessant door de man met de vulkaan in zijn hand (Descas) die tegen Bankolé praat in een Afrikaanse taal met Franse woorden erdoorheen, wat vertaald wordt door de Engelssprekende man ernaast die vroeg of Bankole geen Spaans sprak. Ik kan nergens vinden wat de afkomst is van Descas, maar het zou met niets verbazen als alleen hij en Bankolé (Senegalees) zijn woorden begrijpen. Alles is subjectief, wat dat ook moge betekenen.

De dialogen (of eigenlijk monologen) waren bijster goed en geven je stof tot nadenken. Ik had hier graag meer van gezien. Het feit dat er alleen koffie en water werden geschonken, dat er geen technologie of wapens in gebruikt mochten worden, dat de muziek in de auto van een cassettebandje kwam, er met de trein gereisd werd valt allemaal op zijn plaats in de laatste minuten, wanneer de missie van Isaach duidelijk werd en zodoende het punt van Jarmusch.

Grappig dat ik een paar maanden geleden nog niets van Paz de la Huerta gezien had en haar nu overal in dezelfde (naakte) rol terugzie: Enter the Void, Boardwalk Empire en hier. Ik vond Bill Murray hier overigens niet overtuigend, hij lijkt naar zijn tekst te zoeken en haast in de lach te schieten?

Bizar hoe ik mezelf nu tijdens het schrijven van de review erop betrap bijna geen kritiek meer te hebben en de film bijna het volle aantal punten wil geven. Tijdens het kijken was dat net wel anders. Voorlopig houd ik het op een 4* maar de film blijft me heel erg bij.

Zeer pretentieus en onbegrijpelijk deze film. Zelden heb ik de behoefte gevoeld om een bioscoop uit te lopen, maar bij deze film... Het kleurgebruik is het enige pluspunt dat ik erop aan kan merken.

Ondanks dat de sfeer en het tempo van de film me wel iets deden bleef het knap irritant om de hele tijd iemand twee koffie te zien bestellen en elke keer weer de vraag "spreek je spaans" te moeten aanhoren. Jarmusch zal er ongetwijfeld de meest diepzinnige bedoelingen mee hebben gehad, maar misschien is hij ook wel een beetje vol van zichzelf.

Ik zeg: Jarmusch, niet doen!

Paz de la Huerta in weer een glansrol . Do you like my ass. YES. ze had meer tekst dan de negert en minder uitstraling.

De film uitgekeken in de hoop dat het wel een keer gebeuren ging. Maar steeds weer de zelfde dialogen, Negert zegt Yes of No en 2 expresso in aparte kopjes en dat is het wel zo'n beetje. En toch de muziek is mooi de beelden ook. De climax is gelijk anti climax.
De film eigenlijk bekeken voor Bill Murray en Tilda Swinton en Murray komt maar kort aanbod

Kortom een hele zit waar ik geen spijt van heb. Bijzonder

Ik heb Jarmusch en Doyle vrij hoog zitten maar hier kon ik weinig mee.

Vechten tegen de vaak.

In het begin is de mooi gefilmde film boeiend met een mysterieus hoofdpersonage die je doet denken aan The American. Film doet zodanig mysterieus dat het spannend wordt maar na een halfuur had ik het écht wel gezien en ging ik me van langs om meer ergeren. Met moeite uitgekeken.

Matig.

Dat de film er mooi uit ziet en een zekere spiritualiteit uitstraalt die we niet vaak in cinema terugzien, neemt niet weg dat de personages als wandelende clichés bijzonder oninteressant zijn.

Een typische Jarmuschfilm, maar dan zonder de typische Jarmuschelementen: waar we traagheid en lak aan conventioneel narratief het binnendringen in de huisvesting van de antagonist doet denken aan de "ontsnappingscene" in Down By Law herkennen en waar dit ook werkt, blijkt dat Jarmusch met minimale dialogen (de gesprekken zijn in zijn films meestal één van de meest interessante factoren) en vlottere montage minder goed overweg kan. Het laatste oogte wel héél erg onrustig, voornamelijk in het begin.

Respect voor Jarmsuch dat hij dit project aangedurft heeft. Experimenten zijn er om uitgevoerd te worden en niet om ze per se te laten slagen. Om deze reden zeker niet oninteressant: 2,5*