The Limits of Control (2009)

Jarmusch kan mijn altijd hoge, maar na enkele lichte miskleunen (bovenal Coffee and Cigarettes) toch wat ingeperkte verwachtingen omtrent zijn nieuwe film niet waarmaken. Technisch valt er op The limits of control bar weinig aan te merken: door fraai kleurgebruik en solide camerawerk ziet de film er cool en gelikt uit, met een gave instrumentale soundtrack van o.a. Earth en Boris (!) op de koop toe. Het is dan ook het cryptische, uiterst minimalistische plot waar de schoen wringt. Jarmusch maakt van de omzwervingen van de naamloze, niet bepaald spraakzame hoofdpersoon een soort existentiële, allegorische ontdekkingsreis, waarmee hij in zekere zin terug lijkt te grijpen op de thematiek van Dead man. Maar verder gaat die vergelijking volledig mank: in tegenstelling tot Jarmusch' meesterwerk valt The limits of control al snel in herhaling (het onophoudelijk uitwisselen van luciferdoosjes gaat bijvoorbeeld al snel de keel uithangen), weet nooit onder de huid te kruipen en blijft eigenlijk de gehele rit klinisch en afstandelijk ogen. Een onaangename kijkervaring was het nou ook weer niet, maar met deze kale stijloefening lijkt Jarmusch wel een parodie op zichzelf te hebben willen maken.

Ongelooflijk wat beweegt deze film zich tergend langzaam naar het einde.

Acteerwerk is redelijk rest gaat.

Mooie beelden van spanje.

1,5 ster

Het eerste half uur vond ik nog makkelijk te doen, met een hoofdpersoon die nog wel aardig interessant was. Een paar grappige scénes, redelijk mooie plaatjes en een aardige sfeer die ervoor zorgde dat o.a. het mysterieuze van de film mij nog steeds redelijk aan het scherm wist vast te houden.

Op een gegeven moment bleef het echter maar in hetzelfde tempo doorkabbelen, wat écht tergend sloom aan begon te voelen. Heb de film uiteindelijk met veel moeite uitgezeten. Rollen van Murray, Swinton en Bernal waren alles behalve bijzonder. De naakte Paz de la Huerta was nog wel grappig, maar die Bankolé met z'n twee kopjes espresso en z'n ochtendoefeningen kon me ook absoluut niet meer boeien na het eerste half uur. Dikke onvoldoende.

Weinig boeiend.

En vooral een saai filmpje van Jarmusch.

Wil inmiddels wel geloven dat hij de beste mensen kan inhuren, maar veel meer dan een vakkundig project met mooie plaatjes, is het niet geworden. En al verpak je een drol in glitterpapier..

Het uiterst magere en simpele verhaaltje sleept zich tergend langzaam voort. Hurt is leuk maar veel te kort in beeld. Vaste kracht Murray is totaal misplaatst.

De grote schare fans zal lagen en verhaallijnen ontdekken bij de vleet. Niet zelden wordt gemakzucht verward met genialiteit. Het geneuzel over bohemians irriteerde misschien wel het meest.

Matige arty-farty-reut.

Leuke plaatjes, goeie soundtrack, gare film.

Erg saai om te volgen, de herhaling werkt niet. Verder te vaag, zonder dat er iets anders tegenover staat wat wel weet te boeien. Duurt sowieso te lang. Eigenlijk weet je nog niet wat er gebeurt is.

1.5*

Arty-farty remedie tegen slapeloosheid. De film heeft een doelloos plot, dat zich ook nog eens voltrekt in slakkentempo. Aan de hoofdzakelijk zwijgende hoofdpersoon hebben we als kijker ook al weinig- die zit slechts espresso's te lurken op terrasjes en kijkt veelbetekenend voor zich uit. Het vage en vaak surrealistische mysterie doet herhaaldelijk denken aan het werk van David Lynch, al zou Lynch nooit zo'n saaie film afleveren. Stijlvol in beeld gebracht door cameraman Christopher Doyle, maar het mag niet baten. Zzzzzzz...

Jarmusch heeft hier gekozen om het geraamte van een misdaadthriller te gebruiken om op een poetische manier zijn punt te maken. Dit resulteert in een hele abstracte versie van een misdaadthriller waar dus alleen de essentie van dit genre in terug te vinden is. Geniaal.

Ik had het ooit wel gelezen maar was het eigenlijk alweer vergeten. Bij de aftiteling werd ik er gelukkig weer aan herinnerd dat Christopher Doyle hier de cinematografie verzorgd. Wat een pracht weet hij op het beeld te toveren; omgeving, kleur, compositie, fantastisch gewoon. Dat in combinatie met de stijl en het oog voor detail die Jarmusch van zichzelf al heeft zorgt voor een visuele overload.

Het begint alleen al interessant door de man met de vulkaan in zijn hand (Descas) die tegen Bankolé praat in een Afrikaanse taal met Franse woorden erdoorheen, wat vertaald wordt door de Engelssprekende man ernaast die vroeg of Bankole geen Spaans sprak. Ik kan nergens vinden wat de afkomst is van Descas, maar het zou met niets verbazen als alleen hij en Bankolé (Senegalees) zijn woorden begrijpen. Alles is subjectief, wat dat ook moge betekenen.

De dialogen (of eigenlijk monologen) waren bijster goed en geven je stof tot nadenken. Ik had hier graag meer van gezien. Het feit dat er alleen koffie en water werden geschonken, dat er geen technologie of wapens in gebruikt mochten worden, dat de muziek in de auto van een cassettebandje kwam, er met de trein gereisd werd valt allemaal op zijn plaats in de laatste minuten, wanneer de missie van Isaach duidelijk werd en zodoende het punt van Jarmusch.

Grappig dat ik een paar maanden geleden nog niets van Paz de la Huerta gezien had en haar nu overal in dezelfde (naakte) rol terugzie: Enter the Void, Boardwalk Empire en hier. Ik vond Bill Murray hier overigens niet overtuigend, hij lijkt naar zijn tekst te zoeken en haast in de lach te schieten?

Bizar hoe ik mezelf nu tijdens het schrijven van de review erop betrap bijna geen kritiek meer te hebben en de film bijna het volle aantal punten wil geven. Tijdens het kijken was dat net wel anders. Voorlopig houd ik het op een 4* maar de film blijft me heel erg bij.

Paz de la Huerta in weer een glansrol . Do you like my ass. YES. ze had meer tekst dan de negert en minder uitstraling.

De film uitgekeken in de hoop dat het wel een keer gebeuren ging. Maar steeds weer de zelfde dialogen, Negert zegt Yes of No en 2 expresso in aparte kopjes en dat is het wel zo'n beetje. En toch de muziek is mooi de beelden ook. De climax is gelijk anti climax.
De film eigenlijk bekeken voor Bill Murray en Tilda Swinton en Murray komt maar kort aanbod

Kortom een hele zit waar ik geen spijt van heb. Bijzonder

Dat de film er mooi uit ziet en een zekere spiritualiteit uitstraalt die we niet vaak in cinema terugzien, neemt niet weg dat de personages als wandelende clichés bijzonder oninteressant zijn.

Een typische Jarmuschfilm, maar dan zonder de typische Jarmuschelementen: waar we traagheid en lak aan conventioneel narratief het binnendringen in de huisvesting van de antagonist doet denken aan de "ontsnappingscene" in Down By Law herkennen en waar dit ook werkt, blijkt dat Jarmusch met minimale dialogen (de gesprekken zijn in zijn films meestal één van de meest interessante factoren) en vlottere montage minder goed overweg kan. Het laatste oogte wel héél erg onrustig, voornamelijk in het begin.

Respect voor Jarmsuch dat hij dit project aangedurft heeft. Experimenten zijn er om uitgevoerd te worden en niet om ze per se te laten slagen. Om deze reden zeker niet oninteressant: 2,5*

Bijzondere film van de heer Jarmusch. Mooie beelden van Spanje en fraaie beeldcomposities zorgen voor een prettige kijkervaring. Door de personages en het repetitieve karakter van de film ben ik melig geworden waardoor ik behoorlijk gelachen heb om de absurde situaties en dialogen.

Een goede misdaadfilm...

Prima verhaal..

Maar niet zo echt spannend verhaal..

Acteur Isaach De Bankolé is wel beetje stilletje...

Puzzelen, lucifers en eet papier op...

Prima acteerwerk...

Prima achtergrond muziek (Dolby Digital)...

Tegenvallende film waarin een onbekende man vreemde klusjes aan neemt. Erg traag en vele lange momenten waarin geen woord gesproken wordt. Ook zijn veel scenes repetitief. Maar je blijft je toch afvragen waar dit alles heen gaat, ondanks dat er van een verhaal geen sprake is. Wel een goeie internationale cast, voornamelijk in kleine rolletjes.

Een volwassen speurtocht met vele terugverwijzingen en mysterieuze ontmoetingen. Een rode draad oppakken is lastig in dit eigenzinnige Arthouse verhaal. Lucifersdoosjes brengen onze man steeds dichter bij zijn doel. De diverse bezoeken aan het museum brachten naar mijn idee herinneringen terug (schilderijen van onder andere een naakte vrouw, uitzicht op het dak en een dekbed). Waarom hij uitgerekend met de snaar van een oude gitaar zijn doelwit uit moest schakelen is me niet precies duidelijk. Er wordt een goede rust gehanteerd in de mooie cinematografie en het kalme karakter van Isaach en doordat je niet precies weet wat er op het programma staat raak je machteloos verwikkeld in een boeiende reis door het zuiden. Deze aanpak zorgt echter ook voor een bepaalde afstandelijkheid.

Mooi poëtisch filmpje, wil het eigenlijk 4* geven maar is daar toch iets te nihilistisch vooral, alhoewel dat misschien ook de sterke kant is. dikke 3,5*

Ja, een film over de rol van kunst in het algemeen en film in het bijzonder. Over het belang ervan in een wereld van totale controle en koud kapitalisme. Verhoeven en Prudh leggen goed uit wat ik al vaag uit de film haalde. Maar ik zal je iets anders vertellen: het maakt me allemaal bar weinig uit. De hele diepere laag van The Limits of Control vind ik niet bijzonder overtuigend gebracht worden en ze maken de film nauwelijks interessanter. Het is misschien niet helemaal bedoelt als vorm boven inhoud, maar door de abstractie is het dat wel geworden.

Niet dat dit echt een probleem is. Een meesterwerk zie ik er bij lange na niet in, maar toch had ik wel een zwak voor The Limits of Control. Toen ik eenmaal in het ritme kwam vond ik het een erg fijne ervaring. Het is eigenlijk volslagen belachelijk om zo'n zichzelf eindeloos herhalende film twee uur te laten duren. Telkens weer een trip naar een locatie. Vervolgens ergens aan tafel gaan zitten. Twee espresso's bestellen, in aparte kopjes uiteraard. Dan bezoek van iemand die vraagt of de hoofdrolspeler Spaans spreekt. Hij beweerd van niet, maar doet dit overduidelijk wel (is waarschijnlijk het wachtwoord). De bezoeker verteld een beschouwend verhaaltje rond een persoonlijke obsessie. Vervolgens worden er sigarettendoosjes uitgewisseld. Het eindigt met de eenzame man die een papiertje met een code erop doorslikt. En dit dan zo'n tien keer. Het moet wel de meest omslachtige manier denkbaar zijn om een moordcomplot te starten. Alleen in de films.

Deze eentonigheid is de kracht. Het wordt bijna hilarisch als je hem voor de zoveelste keer weer met zijn espresso's ziet zitten, maar het is op de een of andere manier onweerstaanbaar om naar te kijken en de verhaaltjes van de vele cameo's zijn vaak erg leuk. Ik denk dat zoiets als dit bij definitie bijna nergens op kan slaan, hoeveel lagen Jarmush er ook aan zou willen toevoegen. Maar puur voor wat het is is het vrij onweerstaanbaar, al moet ik toegeven dat ik me niet kan voorstellen dat ik hem nog eens wil zien.
3*

Weer een erg bijzonder filmpje van Jarmush en ook weer precies in zijn stijl. Subtiel, onwetend.

We volgen een nogal onspraakzame zwarte man die in Spanje stad en land afreist om klussen te klaren. Iedere keer krijgt hij een opdracht op dezelfte manier (op een terrasje met 2 espresso's en gaat daarna op pad. Wat ik hier zo mooi aan vind is dat de hele film (op het einde na) niet verteld wat die man allemaal in zijn schild voert en wat voor werk hij nou precies doet. Al vermoed je het als kijker wel weer een stuk sneller, waar je dan nog gelijk in hebt ook. Maar alsnog erg mooi gedaan.

Verder vind ik de Jarmusch stijl weer om te smullen en is weer lekker subtiel en stil. De mooie Spaanse landschappen en steden heeft ie ook schitterend geschoten en het lijkt hier en daar ook wel een beetje op een western. Die gitaarkoffer die de man steeds bij zicht draagt lijkt wel te zijn afgekeken bij El Mariachi/Desperado. Ook de soundtracks waren tof.

Wat mij betreft een prima film weer van Jim. Hij blijft zijn stijl niet verliezen.

4,0*

Film is een beetje door mijn hoofd blijven spoken. Had de dvd al geruild en van het weekend toch maar weer ergens gekocht voor 2,50. Natuurlijk is the Limits of Control zelfs voor een Jarmusch wel erg traag. Bewust natuurlijk. Het lijkt erop alsof Jarmusch zijn publiek een beetje plaagt. Maar het is ook een humorvolle film over kunst. Een sfeervolle reis. Je kunt in de repeterende scenes een soort gimmick zien die vooral geestig bedoeld zijn. Maar misschien is het wel gewoon continue codetaal in een gangstercomplot. Bovendien behoorlijk mooi gefilmd. Het is een alternatief op de gebruikelijk gangsterfilm. Als je de film over je heen laat komen kan het best voor een relaxte ervaring zorgen, al helpt het wel als je je instelt op traagheid. 3,5 sterren. Jarmusch blijft fascineren. En het is in elk geval anders.

Er gebeurt nagenoeg niets in deze film, maar juist daardoor is de film wel intrigerend. De setting overigens is zeker de moeite waard. Er gebeuren dingen, maar hoe ze gebeuren is niet interessant, dat is het idee. Helemaal gaat dat niet op, richting de climax is het eigenlijk wel mooi geweest. Murray is een te bekend gezicht eigenlijk. Toch wel de moeite waard.

Hoewel Broken Flowers een prima film was het een beetje Jarmusch-die-een-Jarmusch maakt. En verre van zijn beste film. Met deze film overtuigt hij me meer en alle vrees dat Jarmusch minder wordt kan weer naar de prullenbak. Er zijn weinig evenwichtiger regisseurs eigenlijk, qua niveau.

The Limits of Control is een aantal dingen tegelijk. Allereerst een uitgeklede film. Soms komt de film over als een misdaadfilm waarbij het plot grotendeels weggelaten is. Alsof er met een uitgebreid script begonnen is waarin gaandeweg heel veel is geschrapt. Waardoor wat er overblijft bijna lijkt te bestaan uit het ritueel dat de hoofdrolspeler telkens herhaalt om zijn doel te bereiken. Verder is het een stadsfilm, met veel aandacht voor architectuur, de lijnen, hoeken en dergelijke van gebouwen worden veel gebruikt in de compostities. Ook is The Limits of Control een film waarbij constant naar filosofische vragen wordt gehint, met name over kunst en de rol van de kunstenaar. Maar de dialogen zijn hier met nadruk een stijlmiddel.

Tel daarbij op het fraaie camerawerk van Doyle (heel herkenbaar). En ik heb weer van een film van Jim Jarmusch zitten genieten. Een van zijn minst toegankelijke films, dat wel, je bent gewaarschuwd.

Jarmusch moet trouwens snel nog eens wat maken. Op die Neil Young-docu en zijn bijdrage aan Ten Minutes Older na heb ik alles gezien nu.

4.0*

Erg goed.

Waar ik vaak moeite heb met films waarin een duidelijk verhaal ontbreekt, weet deze me boven verwachting echt te boeien. De subtiliteit waarmee detail na detail getoond wordt, maar toch eigenlijk niet echt iets prijsgeeft. Beelden die het verhaal vervangen in hun kracht, dialogen die niet door inhoud maar door vorm iets zeggen. Een soundtrack die meer vertelt dan beelden en dialogen samen - ondanks dat de soundtrack in z'n geheel instrumentaal is. Verbijsterend daarmee eigenlijk dat de gewone style-over-substance fanboys hier af lijken te haken. Dat mag iemand me echt uitleggen.

De casting is op hetzelfde geniale niveau. Isaach De Bankolé die precies de juiste mysterieuze uitstraling heeft. Gael García Bernal als gewone Spaans/Mexicaanse randfiguur, en eigenlijk onherkenbaar daardoor. Paz de la Huerta die als 'nude' in de titelrol staat - subtielere humor kan je nauwelijks bedenken. Bill Murray die weer eens een erg mooie cameo mag komen doen - wat een held is het eigenlijk.

Maar het mooiste is toch wel de beeldenpracht. Daar zit ook het enige kritiekpuntje in - aan het einde zijn er wat slordig gecutte scènes. En de close-up op de handen van Isaach De Bankolé is te veel. Maar dat zijn details.

De beste films zijn niet te onderscheiden van een droom die je mogelijk hebt gehad.

Soms zeggen reflecties me meer dan de dingen die ze reflecteren.

Boris, Sunn O))) en Earth.

En toch sleepte de film.

Een typische Jarmuschfilm waarbij je vanaf het begin in een fascinerende dimensie wordt gezogen waarin een ieder zich onwerkelijk en zonderling gedraagt. Heerlijk. Een film met weinig plot. Een film met merkwaardige personages die merkwaardige boodschappen uitwisselen. Een film die zich in een prachtige setting afspeelt. Ja, heerlijk was het.

Centraal in de film staat een man die heel treffend als Lone Man wordt aangeduid. Hij is een man die in Spanje een mysterieuze opdracht moet uitvoeren. In Spanje zijn de landschappen en stadjes mooi. In Spanje zijn veel musea die schilderkunst etaleren. De camera glijdt herhaaldelijk langs prachtige schilderijen en focust vervolgens samen met Lone Man op één daarvan waarvan het beeltenis een mysterieuze rol in het amper bestaande plot vervult. Evenals luciferdoosjes, diamanten en een gitaar maken ze deel uit van een mysterieus spel dat ten faveure van de opdracht door de Lone Man en de personages die hij ontmoet wordt gespeeld. Het is een even fascinerend als onbegrijpelijk spel. Ik deed al snel geen enkele verkrampte poging meer om er ook maar iets van te begrijpen.

Behalve objecten worden ook mysterieuze boodschappen uitgewisseld en maken de personages waarmee de Lone Man in contact treedt op zakelijke toon poëtische statements over kunst, muziek en moleculen. Elke ontmoeting markeert een episode die prima in het grote geheel past, maar die je evengoed als een opzichzelfstaande gebeurtenis kunt beschouwen en ervaren. Kleine kunststukjes die steeds een ander personage en een ander filosofietje eventjes in de spotlights zetten en een stukje mysterie aan de film toevoegen. Heerlijk.

De film hanteert een prettige rustige cadans. Gebeurtenissen en ontmoetingen worden zonder enige haast voltrokken. De personages zijn gepassioneerd maar bewegen met een relaxte traagheid en spreken weloverwogen. Het zonverlichte Spaanse decor ademt een ongedwongen sfeer waaruit een ontspannen vibe voortkomt die als vanzelfsprekend op de personages wordt overgebracht. De precieze en indringende muziek van Isaach de Bankolé accentueert vervolgens nog eens de lome ritmische basis waarin de film aan de kijker wordt gepresenteerd. Heerlijk.

The Limits of Control is een fijn uitstapje in een dimensie die net iets afwijkt van de realiteit zoals we die doorgaans ervaren. Na het zien van de film ben ik niet veel wijzer geworden. Ik denk ook niet dat er veel meer betekenis uit de film gehaald moet worden dan dat het allemaal niets betekent. Het is wat het is. Het is verbazingwekkend, mysterieus en uitermate fascinerend. Het is onverkrampt genieten. Heerlijk dus.