Rat Race (2001)

Het zal zeker mer dan 10 jaar geleden zijn dat ik Rat Race voor het laatst heb gezien. Maar heel veel scenes kan ik nog (bijna) letterlijk terug halen. Ook omdat dit één van de weinige komedies is die ik nee de eerste kijkbeurt nog vaker heb bekeken.

Die eerste kijkbeurt was met een grote vriendengroep in de bioscoop. We waren niet zo slem geweest om van te voren te bepalen naar welke film we gingen, dus werd het een aardige opgave er een uit te kiezen waar iedereen zich in kon vinden. En bang dat Rat Race de zoveelste volledig onleuke komedie zou zijn, wilde ik daar écht niet naartoe. Maarja. Water bij de wijn enzo. Dus paste ik me maar aan. En gelukkig maar. Ik heb volgens mij nooit meer ze veel gelachen in de bios als toen.

Botte grappen, absurde grappen, onverwachte grappen, flauwe grappen, groffe grappen. Allerhande humor passeert de revue in een rap tempo. En het overgrote merendeel daarvan is ook gewoon echt heel grappig. Al blijft humor natuurlijk, misschien wel meer dan wat dan ook, altijd een kwestie van smaak. Maar de verschillende karakters die met hetzelfde doel allemaal andere bizarre avonturen beleven hebben mij stuk voor stuk flink aan het lachen gekregen. En dat lukt een komedie bij mij niet snel.

Misschien moet ik hem binnenkort weer eens een kijkbeurt gunnen. Met het risico dat hij nu minder leuk blijkt dan hoe ik hem herinner. Maar ik heb er alle vertrouwen in. Vooralsnog één van de leukste komedies die ik ken.

Hij lijkt inderdaad steeds hetzelfde typetje te spelen, hoewel hij toch meer in zijn mars heeft! En ben het er ook mee eens dat dit een nogal flauwe komedie is met enkele leuke momenten en een hoop onzin.

Overdrijven is een kunst. Jerry Zucker heeft eerder bewezen dat hij die kunst als een van de besten beheerst, zodat ook flauwe grappen vaak toch wel aankomen. Het is daarentegen jammer dat de film veel gelijkenissen vertoont met soortgelijke kluchten en op zich weinig nieuws te bieden heeft. Het stichtelijke einde is in mijn ogen een miskleun. Ongetwijfeld goed bedoeld, maar het past voor geen meter bij het kolderieke scènes die eraan voorafgaan.

“My grandfather used to say that good things take time, but great things happen all at once.”

Ik vond het oprecht best een vermakelijke film. Eigenlijk wist ik helemaal niet dat deze ook op ‘Netflix’ te zien was, en ik had eigenlijk wel zin in een lekkere lachfilm, en dat is opzich best gelukt. De film oogde best leuk, kent een redelijke score die al wel wat meer vertelde over de film, en dat hij toch wat meer in de smaak lag bij menig gebruiker hier, en dan weet je vaak wel dat je toch goed zit. De cast beloofde veel, het verhaal leek me komisch, dit moest een perfecte film zijn voor de zondagavond.

En dat was het ook wel. De film duurt echt niet te lang, was in mijn beleving zelfs sneller voorbij dan ik dacht en hij keek daardoor héél makkelijk uit. Tuurlijk worden er veel standaard “komedie” trucjes toegepast in de film, dat was ook echt wel te verwachten. De film opent best leuk, de cast deed zijn ding en de verschillende personages of eerlijk gezegd typetjes kwamen al gauw, makkelijk en leuk naar buiten. Het is allemaal geen moeilijke wiskunde wat deze film verteld, lekker achter over zitten en genieten was al gauw de boodschap die ‘Zucker’ aan ons doorgaf.

Toch werd er door ‘Zucker’ heel erg leuk gedaan omtrent ‘Rowan Atkinson’ wat uiteraard een legendarische komedie acteur is maar, in deze film niet zo goed uit de voeten komt. Ik ben het eens met het feit dat hij iets te veel op zijn ‘Mr. Bean’ personage wil lijken, en dat met een zeer irritante Italiaans accent erbij maakte hem eigenlijk niet echt grappig. Ook zijn intrede in de film vond ik toch wat matig, en zo vaak kwam hij nou ook niet echt in de film voor. En wanneer hij er in kwam, was hij gewoon niet echt grappig. Toch jammer, daar had ik heel veel meer van verwacht in mijn ogen.

Voor mij was de rest van de cast dan toch meer geslaagd, of men had het gevoel te moeten compenseren met een ‘Atkinson’ naast zich maar dat denk ik ook niet, men heeft er best zin in en dat mochten we ook zien. ‘Cuba Gooding Jr.’ was bijvoorbeeld best een leuke rol, die normaalliter als scheidsrechter werkt maar hier een belangrijke wedstrijd heeft verpest waardoor heel veel mensen hun geld kwijt waren geraakt, hierdoor zat hij vaak in de problemen. Ook het duo ‘Vince Vieluf’ en ‘Seth Green’ vond ik heel vermakelijk als twee broers, die eigenlijk ook gelijk de twee “sukkels” waren als ik eerlijk mag zijn. Toch ook wel met veel komische momenten, zoals de vraag waar het vliegveld was, of het moment wanneer ‘Vince’ zijn piercings ging blinken bij een dame die vervolgens haar borsten laat zien (wat wij immers niet geheel in beeld zien), en ze daardoor van de weg raken zijn die momenten die een film als dit toch wel moeten maken. Voor mij de persoon die er het meeste uitsprong was toch wel ‘Jon Lovitz’.

Die ‘Jon Lovitz’ biedt immers ook de leukste scenes uit de film in mijn ogen. Waar ze denken naar een ‘Barbie’ museum te gaan (het kinderspeeltje), komen ze uiteindelijk uit bij een museum die het leven van de nazi ‘Klaus Barbie’ voorlegde. Eén van de wildste nazi’s die er rond heeft gelopen en maar liefst 4.000 mensen heeft laten vermoorden, en jaren actief is geweest als martelaar voor dictatoren vooral in Zuid-Amerika. Hier willen ze weggaan waar ik me heb doodgelachen om de manier hoe ‘Lovitz’ dat verteld, om vervolgens met een auto van ‘Hitler’ te stelen en door te gaan naar de schat in de auto van Hitler. Waarna ze na een ruzie met een motorbende terecht komen op een herdenking van tweede wereldoorlog veteranen (die ook in het publiek zitten) waar, hij met een Hitler snorretje zo zijn eigen eigen toespraak hield wat ook leek alsof hij Duits praat, dit kwam omdat hij zijn mond had verbrand aan een sigarettenbrander van de auto. Smakelijk mogen lachen tijdens deze scenes, waar ik ook echt van hou.

En zo maakte elk personage in de film zo zijn eigen avontuur mee op naar het geld maar, ook iedereen had zo zijn eigen achtergrondverhaal. Dit maakte de film vooral leuk om te volgen, omdat je eigenlijk niet stil zit. Het verhaal is niet zo moeilijk, daar ga ik ook niet dieper op in, het concept is leuk maar voelde niet echt origineel.

Al om al, als je zit te wachten op een komische filmavond kun je deze film best opzetten. Toch ben ik wel van mening en ik lees het ook aardig wat hier in de berichten dat de film te vaak ook niet zo grappig is, althans heel grappig probeert te zijn. En dan doel ik vooral op ‘Atkinson’ die ik toch niet echt heel goed vond in deze film. Maar, hij kijkt makkelijk weg, duurt helemaal niet lang en gelukkig komt hij ook niet zo vaak in beeld. Het einde is leuk maar, zag ik al van ver aankomen. Prima film om het weekend mee af te sluiten.

Jerry Zucker ken ik vooral als één van de regisseurs van het geweldig grappige Airplane! Maar waar ik wel zie dat de komische timing aanwezig is in de regie mis ik de grappen die ik wel zie in films van mede-regisseur van Airplane! Jerry Zucker. Ik vond deze Rat Race eigenlijk nooit echt grappig. De leukste grap zit nog aan het begin dat een vrouw een man lijkt en toch een vrouw blijkt, maar dat is het dan wel. Die scène met alle motorrijders is bijvoorbeeld best goed geschoten en daarmee nog wel iets van grappig, maar nooit zo grappig dat ik moet lachen. Al met al een wat duffe film die ook wat te lang duurt. 2,5*.