What's New Pussycat (1965)

What's New, Pussycat is wat mij betreft een typische Woody Allen klucht met bijbehorende absurde personages en dito situaties. Sellers is goed als altijd. Een positieve verrassing voor mij was Paula Prentiss. Na Man's Favorite Sport? had ik besloten dat dat mijn eerste en tevens laatste film met haar zou zijn, maar warempel.. het kan dus toch ook anders.

Al lees ik hier boven dat Schneider zelf niet tevreden moet zijn geweest met deze film, ik vond juist dat zij een bijzonder goede prestatie levert. Net als alle anderen trouwens.

3* voor de film en het verhaal en een halfje extra voor het hilarische einde met de karts. Ik vond dat stuk welliswaar niet helemaal bij de rest van de film passen. De overgang er naar toe kwam zelfs een beetje geforceerd over. Maar de uitbundige slapstick zorgt voor een fijne ontlading, zo aan het einde van het verhaal.

Het verhaal is niet slecht. Woody Allen heeft al bewezen dat hij wat kan schrijven. Alleen werkt het niet echt tussen Sellers en Allen op het scherm. Los van de onderlingen samenwerking, eisen de twee komieken hun plaats op en dat doet de film geen goed. Zeker niet als die niet de grootste rol spelen. De slapstick en het 70's gevoel is wel wat gedateerd. Dit trekt meer op de Austin Powers films dan op de kwalitatieve komedies van zowel Sellers als Allen.

Leuk om een keertje te zien, maar geen hoogvlieger. Enkele komische situaties, maar het geheel rammelt wat.

Amusante en kluchtige comedy met sterrencast. Sellers en Allen zijn prima op dreef. Misschien ietwat rommelig maar met fijne humor. Met de hit van Jones op de soundtrack. Goed.

Ah ja, ik dacht even dat het Jane Birkin was.

Verder is het leuk om deze typische 60s-film met bijbehorende cast, sfeer en muziek te zien, maar het verhaal en hele gebeuren wordt na een tijdje wel een beetje vermoeiend. Lijkt snel opgenomen met nodige improvisatie.

Inderdaad bij vlagen nogal vermoeiend, deze typisch maffe swinging sixties komedie. Inclusief een hele berg seksuele toespelingen en absurde situaties.

De humor is niet echt veel Woody Allen teksten (afgezien van zijn eigen rolletje), maar meer situaties als Bananas en het culmineert allemaal in een soort Fawlty Towers gebeuren...

Peter Sellers wel weer onweerstaanbaar en ook de dames leuk om naar te kijken.

Matige film waarin een vrouwenverslinder hulp zoekt bij een psychiater als hij wil gaan trouwen. Ondanks dat dit duidelijk een klucht is, is het verhaal te chaotisch om echt te kunnen boeien. Die chaos komt nog het beste tot zijn recht tijdens het laatste gedeelte in het hotel en met de karts. Hier en daar wel grappig, maar dat is dan vooral te danken aan Peter Sellers en Woody Allen (voor wie dit zijn acteerdebuut betekende). Net geen 3.0 sterren.

Afgelopen week nog een keer, na 35 jaar, herbekeken, en ik moet zeggen dat ik deze film niet veel anders ervaarde dan tijdens mijn tienerjaren. Allen kan bij mij een flink potje breken, maar dit is waarlijk niet zijn beste werk. Enkele goede grappen, maar vooral meligheid troef en veel inside jokes die het toen goed deden, maar nu nogal flauw overkomen. Film oogt erg rommelig, maar dat was ook de bedoeling, niet bepaald een film waarin structuren worden nagestreefd. De dames zijn de absolute trekpleiser(met Andress als absolute koploopster), een verzameling vrouwelijk schoon waar zelfs de grootste geheelonthouder wild van word. Alleen zij al maken deze prent de moeite waard om bekeken te worden. En de titelsong is natuurlijk geweldig. Jammer dat Sellers het hier niet zo goed doet. Hij overdrijft mij net iets te veel, zijn momenten zijn soms pijnlijk onleuk, en Peter haalt daarmee dit in potentie schitterende verhaal toch wat naar beneden.