Mary and Max (2009)

Normaal ben ik nooit een echte fan van animatie films maar deze mocht er zeker wezen. Het verhaal was best dramatisch en ook wel aandoenlijk, visueel zag het er overigens allemaal zeer fraai uit. Ook zitten er meer dan voldoende grappige momenten in waarvan velen best wel tragisch zijn en ook inkt zwart. Het begin van de film vond ik zeer leuk maar na ongeveer 45 minuten werd het allemaal wat langdradig en eentonig waardoor het leuke er wel een beetje af was. Ondanks dat vond ik het een goede animatie film en hetzelfde geldt ook voor het einde hoewel dat zelfs tragisch was.

"Onder deze hoop, ligt Noël die verzoop"

Ik vond hem iets minder sprankelend dan Harvie Krumpet maar ook deze film mag er zijn. Het is mooi gedaan hoe die twee karakters Mary en Max in hun eigen eenzaamheid getoond worden en hoe ze vanuit hun eigen unieke werelden invloed gaan hebben op het leven van de ander. Daarbij wordt ook gebruik gemaakt van de cinematografie en de unieke mogelijkheden van animatie. Ik ben minder te spreken over het wat abrupte einde, maar dit past stiekem ook wel weer in de toon van de film dat niet altijd alles dat je wenst uitkomt. Des te mooier zijn die dingen die wel op je pad komen en toch van een positieve invloed zijn op je leven.

Zowel visueel als inhoudelijk erg creatief en orginieel. Er wordt echt een grappig maar tegelijkertijd tragisch universum geschapen. Het tempo is aangenaam langzaam. Het kijkt heel lekker weg, met de structuur van de brieven en de verteller.

Op een gegeven moment begreep ik het alleen even niet meer, waarom Max nou kwaad werd en Mary suicidaal. En hoewel ik het einde zeer ontroerend vond (vooral de sidewalk-metafoor sprak me erg aan), had Max' dood voor mij niet per se gehoeven. Had het wel verwacht trouwens, want daar was het de film wel naar.

Erg knappe film, geweldig gemaakt, heb er zeer weinig op aan te merken. De tragiek en het donkere van het geheel spreekt me ook echt aan. Dat sprong er voor mij een stuk meer uit dan de humor overigens. Uiteraard zaten er leuke grapjes in, maar ik heb het eigenlijk helemaal niet beleefd als een zwarte komedie of iets.
Het verhaal mist voor mij alleen een beetje clue of richting. Had het nog wel iets mooier 'rond' willen zien, of beter afgerond. Maar dat is denk ik een persoonlijk gevoel, en niet een misser van de film zelf. Ook de speelduur had iets korter gekund.

4,5*

Normaal loop ik niet helemaal warm voor klei-animatie, maar dit is echt wel een hele mooie, lieve film met een donker randje.

Erg mooi ook is de zwart/wit-sfeer in de film.

Verhaal is natuurlijk al een prachtig gegeven: 8-jarig Australisch meisje wil weten waar de baby's vandaan komen in de VS en schrijft een brief aan een willekeurig gekozen Amerikaan uit het telefoonboek en de brief belandt bij de 44-jarige Max die het syndroom van Asperger heeft.

Resulteert in een levenslange correspondentie wegens een gezamenlijke liefde voor chocolade en een tekenfilmserie waar we volgens mij De Smurfen mogen invullen.

Waargebeurd verhaal en een prachtige ode aan de underdogs in de westerse maatschappij.

Prachtige details ook in de animaties.

Mary and Max, dit is een voor mij unieke film. ik ben net klaar met kijken (ok toegegeven, ik heb in de tussentijd mijn beste vriendin gebeld) en waar ik halverwege de film mezelf al verwonderde dat ik met natte ogen zat, eindigde ik in een serieuze huilbui, wat een primeur is in de duizenden films die ik ooit gezien heb.
maar waarom dan, vroeg ik mezelf ook af. herken ik mezelf in één van de karakters? niet perse, maar misschien stiekem toch wel deels. maar het verhaal is zo goed opgebouwd en zo goed verteld, dat je er compleet in meegezogen wordt. en dat is toch een 1 van de belangrijkste zaken in de cinema.

het 'gekke', en daarom ook geweldige, is dat er (voornamelijk in de eerste helft van de film) behoorlijk wat te lachen valt. om Ethel, om de achtergrondgrapjes, om de karakterstrekjes. bij de eerste scene met de lotto-trekking piste ik zowat ik mijn broek, een van de leukste scenes die ik in tijden gezien heb. de humor is vaak zwart en cynisch en daar moet je van houden (ik wel).
voor stop-motion heb ik altijd respect gehad en de klei-animatie is geweldig om naar te kijken. de kleurkeuze past perfect bij het verhaal. de karakters zijn lekker expressief gemaakt en tot en met de poepende vogeltjes meer dan een grijns waard.
de vertellingen van de karakters zijn voor sommigen wellicht wat langdradig, maar ik vond het een heerlijkheid om te luisteren naar hoe ze hun leven en de gebeurtenissen beleefde. het wordt voldoende afgewisseld en uitgebeeld. de algehele vertelling wordt versterkt door het gebruik van voice-over, met soms de stemmen van Mary en Max.
doordat het een animatie is, heb je vaak automatisch een grotere afstand tot het verhaal dan met een film met acteurs. deze film bewijst met verve het tegendeel. wellicht wordt dat versterkt doordat het een waargebeurd verhaal is, hoewel je daar gaandeweg eigenlijk niet echt -juist vanwege de animate- bij stilstaat.

ik stoorde me wel aan de uiteindelijke snelle stappen in de gebeurtenissen en tijd; max wint de lotto, mary trouwt, krijgt een grote erfenis, gaat naar de universiteit, schrijft een baanbrekend boek en vernietigd het weer. doordat dit te snel ging, werd het ongeloofwaardig en kreeg je niet de tijd aan de nieuwe situatie te wennen.

een grote aanrader; de meeste komische, aandoenelijke en meeslepende film die ik in tijden gezien heb.

Al tijden niet zo'n leuke film gezien. Heerlijk zwartgallige humor (de mimespeler ), werkelijk een prachtig esthetische klei-animatie en een verhaal waarvan je van tevoren niet verwacht dat het zal boeien, maar dat dat tot het einde toe doet!

De film is het leukst tijdens de correspondentie van zowel Mary als Max, toch een combinatie van karakters die onwaarschijnlijk zijn, maar toch elkaar weten te vinden. Het plot riept alle soorten van emoties bij me op, van ontroering tot hardop lachen.

Prachtig ook het oog voor detail; je weet niet waar je kijken moet! Verder een zeer passende soundtrack met lang vergeten (stiekem toch erg leuke) tunes als 'the typewriter' en 'Swinging Safari'.

schitterend hoe je zo'n complex onderwerp,zo eerlijk en ontroerend entergelijke tijd grappig benaderd.

van begin tot eind boeiend,leuke animatie/klei stijl.

maakte indruk.gewoon top.

"Mary and Max" is een van de origineelste films die ik in tijden gezien heb. Het contact tussen twee uitersten, die an sich toch zeer veel met elkaar gemeen hebben, biedt meteen al een boeiend gegeven. Sommige momenten doen de kijker bedenken of het lachen wel op z'n plaats is. Zo vindt de regisseur een goed evenwicht tussen droogkomische situaties en sentimentaliteit. Nergens, ook net niet op het eind, wordt het te zoet. Daar komt nog eens de mooie animatie bij, en "Mary and Max" is een uniek pareltje.

Geweldige film! Een prachtig verhaal over twee outsiders die bevriend met elkaar raken. De film toont een erg breed scala aan emoties, van humor tot verontwaardiging tot droevigheid. En alle emoties komen ook nog eens juist uit de verf. De animaties zelf zijn goed en creatief. Erg raak ook hoe de gelaatsuitdrukkingen eruit zagen. Ik heb hardop gelachen en met een brok in mijn keel gekeken. Ik was wat verrast door sommige plotwendingen die wat hard aankomen simpelweg door het feit dat alles geanimeerd is. Het menselijke drama wordt enigszins lichter door de visuele cartoony stijl, maar plottechnisch en emotioneel heeft de film een aantal zwaartepunten waardoor ik plots gegrepen was door de ernst van sommige zaken, zoals dood en eenzaamheid. Gelukkig kent de film ook veel geluksmomenten zoals de joy van chocolade en het vinden van vrienden. De balans hiertussen is perfect.

De film is het sterkst tijdens de brieven conversaties. Vooral Max' wereld vond ik erg leuk; hoe hij keer op keer zo van slag raakt dat hij op een stoel gaat staan hyperventileren was erg grappig en aandoenlijk tegelijk. Topanimatie!

Niet zo goed als gehoopt.

En dat ligt puur aan de inhoud. De jonge versie van Mary is absoluut geslaagd, maar haar oudere versie is al een stuk minder. Het grootste probleem had ik echter met Max, zo een beetje de kleiversie van Forrest Gump (inclusief de typische gebeurtenissen die hier jobs zijn).

Het drama is maar zo zo gezien het potentieel en ook op komisch vlak had ik op meer gehoopt.

De stem van jonge Mary is erg goed en ook de andere stemacteurs zijn degelijk, maar Barry Humphries maakt van een al matige voice-over een taaie klomp.

En daar gaan de makers ook de mist in: de vertelstructuur nekt het geheel. Visueel is Mary And Max fantastisch gemaakt: de animatie is uiterst gedetailleerd, het kleurenspel is magnifiek en stopmotion vind ik altijd wel leuk. Je zou denken dat Mary And Max het dan allemaal heeft, en dat is ook zo: het beeld vertelt alles, maar daar wordt dan nog een voice-over bijgeflikkerd die er niet bijgeflikkerd had mogen worden. De makers zijn iets te gulzig geweest, helaas. En als je dan toch gulzig wil zijn, doe het dan goed.

2,5

Gouden duo in sepia en zwart-wit. Prachtige, rijke klei animatie, je komt bijna ogen tekort, aangevoerd door twee innemende buitenbeentjes (het tongetje als Mary driftig begint te schrijven!), die elkaar in woorden vinden. Aandoenlijk en grappig met licht excentrieke streekjes en nukken in een oprecht en ontroerend verhaaltje over vriendschap en allerlei andere problemen.

Best een aantal pittige thema's die op fluwelen wijze worden behandeld met ondersteuning van een voice cast die zich getemperd roert en zo alleen maar juiste snaren raakt. Vooral de intonatie van de schier onherkenbare Philip Seymour Hoffman is genieten. Een lach en een traan die elkaar omarmen in een filmpje dat gemakkelijk meerdere kijkbeurten aankan. Briljant.

Wie aan plasticine in de filmindustrie denkt, legt direct de link naar Chicken Run en Wallace & Gromit. Alleen wordt er in deze film gespeeld met grauwe, vale kleuren zoals grijs, bruin, zwart en beige maar ook hier en daar felrood. Het thema van ‘Mary and Max’ is helemaal anders en mikt zijn pijlen dus niet op het jongerenpubliek.

De achtjarige Mary Dinkle, niet de mooiste van de klas, voelt zich een buitenbeentje. Ze correspondeert met Max Horowitz, een Joodse man van middelbare leeftijd die aan het syndroom van Asperger lijdt. Ondanks er een leeftijds- en cultuurverschil is, blijven de twee, de ene uit Melbourne en de andere uit New York, jarenlang elkaars momenten van geluk en triest delen. Meerdere narige thema’s komen aan bod waardoor de film een zwaarmoedige laag krijgt.

Toch reikt Adam Elliot een gevoel van beroering aan door de band tussen Mary en Max in beeld te brengen. De muziek en de humor waren essentieel om de kijker in deze droefgeestige film niet verweesd achter te laten zitten. De humor is echt heel droog en zwart, ik heb er goed mee gelachen. Evenals eindigt ‘Mary and Max’ met een sterk moraal : elkaar aanvaarden, hoe anders we ook van elkaar zijn.

Eigenlijk is het een autobiografische film daar de regisseur Adam Elliot zelf pennenvrienden was, en nog altijd is, met een Joodse, autistische New Yorker. Vandaar ‘based on a true story’. Het is dan ook niet vanzelfsprekend om de kijker te laten meevoelen met beide uit-plasticine-gemaakte personages. Desondanks was het een voltreffer.

4,0*

Niet geheel wat ik verwacht had. Prima dat een film een aandoening onder de aandacht brengt, maar pas tegen het eind begon ik enige feeling met de personages te krijgen. Tot die tijd was het maar over en weer switchen tussen Mary en Max onder begeleiding van een overdreven aanwezige voice-over.

Ik wist ook niet goed wat ik moest verwachten,

we hebben hier te maken met een donkere stop-motion klei-animatie over autisme. En toegegeven, origineel is het wel, maar wat ik van een animatie verwacht dat op de 4e plaats staat op de animatietoplijst kan ik in één woord samenvatten: meer. Op de lijst topfilms uit Australie staat deze zelfs op 1. Ik kan niet geloven dat dit de beste Australische film aller tijden is, het begrip overgewaardeerd vind ik hier toch wel op zijn plaats

Wellicht moet ik het een keer herkijken nu ik wel weet wat ik kan verwachten, maar dat zal nog even moeten wachten. Het laatste stuk vond ik wel 3,5 sterren waard, maar voor mij onvoldoende om de rest van de film goed te maken.

Aardig om een keer gezien te hebben, maar hoger dan 2,5 ster kom ik voorlopig niet.

Ook hier een lichte teleurstelling.

Wat betreft kleipoppetjes en stop motion animatie hoort Mary and Max ongetwijfeld bij het beste wat er ooit op dit gebied is verschenen. De hoeveelheid werk die in deze film is gestopt is onvoorstelbaar en terecht een compliment waard. Technisch niets op aan te merken. Maar qua vorm en inhoud blijft de film wel achter. Ten eerste is er het wat simpele verhaaltje over een verwaarloosd meisje en een zielige autist. Voor mij voelde het als te makkelijk willen scoren op emotioneel gebied. De irritant aanwezige voice-over probeert er een quasi luchtig sfeertje aan mee te geven, maar veel te lachen viel er verder ook niet. Daarvoor was het weer te grauw en somber weergegeven.

Wat me brengt op het tweede punt: de vorm. Het donkere en sepia vond ik niet geslaagd. Het maakt van alles één treurige bedoening. Ik zie liever wat meer contrasten tussen donkere en fleurige animatie. Daarnaast vind ik kleipoppetjes als medium gewoon niet geschikt om diepe emotie uit te beelden. De hele tijd heb ik het idee naar twee gedrochten te kijken en in plaats van twee karakters met menselijke gevoelens. Nee, wat mij betreft is deze vorm prima geschikt voor pure komedie, maar niet voor inhoudelijk drama. Dat zie ik liever op de traditionele manier.

Puur op technisch gebied verdient de film een voldoende, de rest krijgt van mij een halfje. 3,5*

Mary and Max was zo'n film die ik wel graag wilde zien, maar ook weer niet direct toen ik er voor het eerst van hoorde. De hoge score nodigde tot kijken uit, maar het verhaal en het feit dat het om een klei-animatie ging maakten me niet echt warm. Klei-animatie vond ik als kind zijnde nooit slecht, maar ik keek veel liever naar getekende animatie. Dan was er nog iets dat moeilijk voor te stellen was: ''Mary and Max is een lieve en ontroerende klei-animatie voor volwassenen''. Uiteraard is het mogelijk dat volwassenen kunnen genieten van animatiefilms, maar ik was benieuwd hoe ze het zouden aanpakken om daadwerkelijk een film enkel en alleen voor volwassenen te realiseren.

De vooroordelen waren nergens voor nodig, want Mary and Max is een zeer mooie film geworden. Drama en komedie komen op een afwisselende wijze aan bod en in beide opzichten is de film geslaagd. De door lange afstand haast onmogelijke vriendschap tussen Mary en Max is er eentje die je wil toejuichen. Ik merkte ook op een gegeven moment zelfs dat als het niet zo goed gaat tussen de twee, ik echt zat te hopen dat het weer goed zou komen. Voor iemand die de film niet gezien heeft klinkt het wat onnozel, maar ik denk dat een ieder die de film wel gezien heeft zich hier wel in kan verplaatsen.

De personages zijn erg goed uitgewerkt. Niet alleen de twee hoofdpersonages, maar ook de bijrollen hebben zo hun sterotype en karikaturistische trekjes, waardoor je ze makkelijk identificeert. Ook goed hoe ze de leefomgeving van Mary en die van Max echt als twee verschillende werelden weergeven in kleurgebruik. Het draagt bij aan een aparte sfeer, die soms heel amusant en vrolijk en dan weer heel triest en grimmig lijkt. Op het einde, als Mary in New York aankomt en daar de dode Max aantreft, voelde ik toch wel een brok in mijn keel. Hetzelfde gaat overigens op voor het moment dat Mary zelfmoord wil plegen. Er zitten een aantal heftige momenten in deze film die ik niet zag aankomen en behoorlijke indruk maakten.

Een aandoenlijke animatiefilm is het zeker geworden. De klei-animatie heb ik nooit eerder zo effectief gezien. De film wist goed op mijn emoties in te spelen en blijft ook nog wel een tijdje hangen. Ondanks enkele humoristische fragmenten, is het vooral een mooi weergegeven drama waarin de vriendschap centraal staat; een vriendschap die me met gemak wist te raken en te overtuigen.

4*

Erg bijzonder. Ik had eerlijk gezegd verwacht dat de film kleurrijker en kinderlijker zou zijn, maar donkere kleuren overheersen en het is zeker geen gezellige familiefilm.

Integendeel, de designs zijn behoorlijk droefgeestig. Alleen al de kat van Max ziet er behoorlijk betreurenswaardig uit. Maar ook hoe New York is uitgebeeld stemt niet bepaald tot vrolijkheid, zo grauw als het eruit ziet. En toch voelt de film zelden echt depressief aan, en dat komt in de eerste plaats door een bijzonder goed gevoel voor zwarte humor, die op erg inventieve wijze visueel geïllustreerd wordt. Plus de mooie hoofdpersonages, waar ik stiekem best het één en ander in kon herkennen, en het resultaat is bijzonder hartverwarmend.

En toch voelt het niet perfect aan. Vanaf het moment dat Mary trouwt hapert het een beetje, laat de humor het wat afweten en voelt de film iets te lang aan, wat apart is gezien de relatief korte speelduur. Het einde is dan wel weer erg hartverwarmend, maar die dip maakt toch dat de film niet de volle mep krijgt. Misschien ooit bij een volgende kijkbeurt, want een unieke film is dit zeker. 4,5*.

Wat een heerlijke film zeg. Erg aandoenlijke personages, sfeervolle animatie en kleurgebruik, mooie jazzy soundtrack, prettige stemmen en voice over, en een goede balans tussen humor en drama. In veel opzichten is het subtiel uiteengezet, zoals de manier waarop Max praat over hoe hij met z'n ziekte om moet gaan - "Dr. Hazelhof told me to do...." - wat indirect weer wijst op z'n aandoening: ontroerend en grappig tegelijk. Volop van genoten en best een aangrijpend einde, ook al is dat erg makkelijk scoren, met z'n dood.

PS Dat half-kromme brilletje van Mary

Dan eindelijk eens gezien, en het viel me tóch tegen. Ik zeg toch, omdat dit nu net een film is waarvan ik niet direct hoge verwachtingen zou hebben, temeer ik niet van klei-animatie houd. Maar met al die hoge scores had ik stiekem wel gehoopt op een mooiere film. Als gezegd, met stop motion kan ik niet echt meegaan. Hoewel het er allemaal heel knap en detailrijk uitziet, is het geen wereld waarin ik me kan verliezen, iets dat een goede film wel bij mij doet. Voor een minuut of twintig vind ik dit leuk, langer niet. En toch zie ik wel wat er knap aan is, door je halve film middels brieven te vertellen (vrij origineel) en uitstekend stemmenwerk en prima regie met een mooie mix van beelden en fijne muziek. Maar het kon me allemaal gewoonweg niet zo boeien. 2,5*.

Een animatiefilm die niet geschikt is voor de hele familie. Het onderwerp van deze film is dan ook niet leuk, maar heeft meer betrekking tot het genre drama. In zijn totaliteit is Mary and Max dan ook meer een dramafilm in een animatie jasje.
Leuk is het niet, maar het droevige onderwerp inclusief de dood van Max zorgen wel dat dit een film is die je bijblijft.

Ik begon met erg weinig voorkennis aan deze film. Na de film was ik geheel onder de indruk van het verhaal en de animatie. Hoewel de klei-animatie "slordig" is, past ze perfect bij de film en is ze eigenlijk top te noemen. Het is een grauwe, grijze film, letterlijk ook, met weinig vreugde en plezier. Het zijn net die kleine kleurpigmenten (zoals die rode dot) die de film afmaken met verborgen symboliek: ondanks the struggle for life moet je steeds vooruit kijken in het leven en doelen voor ogen houden. Desondanks het zeer beladen thema (of thema's) is de film tegelijk luchtig met fijne subtiele humor.

Zeer opmerkelijk in de film is ook de erg passende diepgaande jazzmuziek. Die maakt de film echt af. De rustige voice-over creëert een serene sfeer en verveelt nooit. Het einde is zeer pakkend, niet clichématig. Het pakte me enorm. Beter zo'n einde dan een ongepast meligeinde waar Max en Mary zouden overgaan van pennevrienden naar BFF en zouden samenhokken bvb..

De details zijn sterk uitgewerkt. De dieren zijn een verpersoonlijking van het leven van hun baasjes: saai, monotoon en uitzichtsloos zonder perspectieven. Interessant om het thema van autisme (Asperger) van een andere zijde te zien, zeer herkenbaar en niet clichématig voorgesteld (al is de aandoening zeer divers en verschillend). Ook de zelfmoordscène van Mary sneed door merg en been. Deze zal nog geruime tijd door mijn hoofd spoken. Ik waardeer hem met de dag meer. Nu een dikke 4,5*. We zullen zien wat deze nog verder kan mij betekenen of mij kan raken voor misschien het maximum... Fantastische film, dat is zeker!

Mooie film. Beetje deprimerend, maar vooral erg grappig en ontroerend.

Het is een zeldzame gebeurtenis, twee intense belevingen (in één week!) overtuigen me evenwel: Mary en Max verdienen, eindelijk, mijn vijf sterren. Nooit eerder apprecieerde ik Seymour Hoffman zo enorm.

Daarnaast kan enkel deze eenvoudige titel de film eer aandoen. MARY AND MAX vertelt zoveel over die twee en bijgevolg over ons leven. Het verraadt een (al dan niet platonische liefdes)relatie, maar tevens een levenspad dat we individueel moeten bewandelen met een gevoel van gemis.

Ik huilde van vertedering en van ontroering en liet daartussen mijn hart enkele keren breken. Zelfs (La Vie d’)Adèle was hiertoe niet in staat en een top tien lijkt plots zo relatief. Toch voor even.

Ga dit (nog eens) zien! Het is zozeer de moeite waard.

“You are my best friend. You are my only friend.”

Uitstekend. Ik had er misschien nog meer van verwacht, maar Mary and Max is een creatieve en bewonderenswaardige film. De band tussen Mary en Max vormt het hart van de film, en hun vriendschap wordt goed uitgewerkt. De stop motion benadering werkt uitstekend, en hetzelfde geldt voor het penvriend-concept. Alhoewel het na een halfuur wel een beetje repeterend wordt, vooral naarmate Mary ouder wordt en er een verwijdering ontstaat tussen Mary en Max. De laatste scene is imponerend en hartverscheurend.

Een kleurloze en mistroostige film. De contouren althans. Binnen stilistisch grauwe kaders voltrekt zich het verhaal. Meteen een sfeer van somberheid creërend. Confronterend. Weet je als kijker meteen waar je aan toe bent.

Inhoudelijk is de film wèl behoorlijk gekleurd. Psychologisch gekleurd. Emotioneel gekleurd. De personages zijn verantwoordelijk voor die kleur. Zij zijn het verhaal. Ze zijn vreugdeloos maar boeiend. Hun treurige levens kleuren de film en drukken een bepalend stempel op de sfeer, die erg somber is.

In deze poel van troosteloosheid en neerslachtigheid vallen andere accenten natuurlijk extra op. De accenten die een minder deprimerende sfeer veroorzaken zijn er gelukkig. Het zijn vooral de positieve momenten in de levensloop die even zorgen voor wat lucht en licht. Ze zijn vaak kortdurend maar vallen prettig in het verhaal. Ze plaatsen optimistische gevoelens van hoop op de treurige essentie van de vertelling.

Licht en lucht zijn gewoon erg prettige elementen in deze deprimerende vertelling. De humor heeft die prettige functie ook. De levensgeschiedenis van beider hoofdpersonages kent voldoende humoristische momenten, die het verhaal even minder zwaar maken.

Goed verhaal. Boeiende personages. In het begin word je een beetje afgeleid door de animatie. Die maakt van personages al snel karikaturen. Die bevooroordeelde kijk op de personages verandert gelukkig wel. De personages worden in redelijk tempo zichtbaar als non-karikatuur en kunnen vanaf dat moment worden beschouwd als volwaardige filmpersonages. Mij lukte dat redelijk, maar echter nooit volledig.

Claymation. Het viel me mee, maar helemaal opgaan in de personages en dientengevolge in het verhaal lukte me niet. De personages behielden door hun kleiachtige vormgeving iets onechts. Die afstand tot de werkelijkheid was voor mij onoverbrugbaar. Ik leefde mee, maar hele innige inleving brachten de personages derhalve niet teweeg. Ik zie toch liever echte personen.

Desondanks een prima film die gewoon een zeer geslaagde sfeer van somberheid en droefenis weet te scheppen. Ik hou daar wel van.

Geen enkele voorkennis hebben bleek wederom enorme voordelen te hebben; zo stuit je nog eens op zeer aangename verrassingen. Mary and Max is een heerlijke film. Zoet, maar nooit té. Geestig, maar nooit plat of te makkelijk. Interessant van begin tot eind. En vooral enorm hartverwarmend!

4,5 sterren.

Regisseur Adam Elliot levert een bijzondere combinatie af tussen deprimerende toonzettingen en komische tussendoortjes. Buiten de vermelding in de top 250 wist ik weinig van de film af, maar het viel me in bijna elk opzicht behoorlijk mee. Fijn dat er weinig humor geforceerd wordt doorgedrukt, maar wel genoeg aanwezig is om de film niet te zwaar te maken. De sterke focus op (animatie)detail doet denken aan een film van Jeunet, maar Elliot levert niettemin iets af dat zich aardig weet te onderscheiden van andere regiestileringen. De bijzonder knap ingevulde animatie vormt het hart van de film, maar ook het stemmenwerk en een niet al te lange speelduur dragen bij. Een echte emotieklap kon de film me niet geven en dat is jammer, maar het blijft een bijzonder kwalitatief werkje die wat mij betreft meer dan waardig is als vermelding in de toplijsten. Voor liefhebbers is het wellicht leuk om te vermelden dat Elliots volgende werkje Memoir of a Snail rond 2024 moet uitkomen.

En terug naar de Top 250 waar van dit nog niet de laatste is vandaag en waar ik inmiddels behoorlijk begint op te schieten met die lijst. Afijn, klei dus, op dat vlak is Wallace en Gromit een referentiekader en best aardig, maar ook hier net als Disney, Pixar, Potter en animatie, ik heb er niets mee ook al is het slechts vorm en niet inhoudt zoals mij van de week al werd uitgelegd bij Mononoko-Hime. Toch blijft dit voor mij een enorm obstakel om iets op waarde te kunnen schatten en heb ik zo mijn vooroordelen op dat vlak, en wees gerust mensen het is slechts mijn mening, niemand hoeft zich aangevallen te voelen.

Afijn, Mary and Max, duidelijk is van meet af aan dat dit natuurlijk heel erg knap gemaakt is. Je moet het maar kunnen en het geduld er voor hebben. Daarnaast is het verhaal uitermate simpel met de vriendschap tussen twee onwaarschijnlijke penvrienden die hu levensverhaal vertellen, hun valkuilen en angsten maar ook wat hun enthousiast maakt. En zo blijkt de correspondentie met een laag en een traan te zijn waar zware onderwerpen voorbij komen maar de simpele imagination van de karakters en de film ook regelmatig erg grappig is.

En binnen het kader van 'people often confuse me' lijkt Mary and Max toch een alleraardigste boodschap te hebben binnen deze bijzondere vriendschap over vriendschap, zelfontwikkeling, je hart luchten, vergeving en dat ieder mens op een gegeven moment wel eens heel diep zit, het niet meer ziet zitten, en hulp nodig heeft. Het is wat dat betreft uit het leven gegrepen en tastbaar voor velen binnen een verdere aanvulling van humor, feel good en een kleurrijk geheel.

Dat het kennelijk aanspreekt lijkt me de reden dat het zo goed scoort, ik persoonlijk vind het niet tegenvallen en bijna ontstijgt de boodschap de vorm, maar doet dit uiteindelijk toch net onvoldoende. Mijn mening is dan ook dat het allemaal best oké is, mooi gemaakt en een prima boodschap, maar absoluut geen Top250 materiaal, maar zoals zo vaak spreekt de meerderheid.

De film vertelt het verhaal van de bijzondere penvriendschap tussen een jong, lelijk en gepest meisje in Australië en een oudere, dikke en autistische man in Amerika. Ze vinden een klik vanwege een wederzijdse liefde voor chocola en de TV-serie Noblets maar in wezen omdat ze beiden eenzaam en onzeker over zichzelf zijn. De moraal is misschien wat cheesy – “love yourself first” dus accepteer je onvolmaakte zelf en probeer niet iemand anders te zijn (zodat je ook niet jezelf of de ander probeert te ‘genezen’) – maar de uitvoering is elk opzicht zo sterk met zo veel finesse in de details, zowel qua klei-animatie als qua grapjes, dat de film grote indruk maakt met aldoor een lach en een traan.

Ik zag de film nadat ik de nieuwste van Elliot, Memoir of a Snail (2024), had gezien en veel verschil tussen beide films is er niet (beide zijn ook semi-autobiografisch): dat is misschien negatief ten opzichte van Memoir of a Snail (2024) dat daardoor een beetje als een herhalingsoefening voelt maar tegelijk ook weer niet omdat ook de kwaliteit vergelijkbaar is en ook Memoir of a Snail (2024) daarmee niet te versmaden is.

Zo lang met de DVD kijken gewacht, dat ik de film uiteindelijk in rerelease in de bioscoop gezien. Ik ben een rare.

Ook ik zag eerst Memoirs of a Snail en de thema's en stijl van beide films ligt erg in elkaars verlengde. Beide film voelen heel persoonlijk en hebben ook een duidelijk quirky trekje en hetzelfde gevoel voor humor. De films zijn duidelijk primair het werk van Elliot en niet zoals vaak bij animatie een studioproject vol compromissen. Deze is licht beter want net een tikje subtieler. Fijjn, maar echt helemaal mijn smaak is het ook niet.

Aan het einde pakte de film me toch even, maar dat ook te maken met de muziek. (Swingin' Safari van Bert Kampfeart) die me enorm aan mijn overleden vader doet denken.

Wat heb ik me, ingetogen, vermaakt en me laten verrassen en ontroeren.

Australië ontmoet Amerika in de persoon van een eenzaam meisje van bijna 9 jaar en een eenzame New Yorker van midden 40 met het syndroom van Asperger, die elkaar toevallig ontmoeten in een briefwisseling. Grauwe onderwerpen behandelt de film op lichte toon met subtiele verwijzingen naar andere films en vooroordelen omtrent beide landen.

Hoewel ik een off screen-verteller altijd als een zwaktebod ervaar, went deze hier vrij snel. Ik vermoed dankzij de visuele rijkdom in vrijwel elke scène. Prachtig!