Mary and Max (2009)

Dit is echt zo'n film waarvan je totaal niet weet wat je moet verwachten. Afgaande op de positieve berichten hier, heb ik deze film bekeken en ik ben toch aangenaam verrast.

Aan het begin moest ik even wennen aan de manier van animeren, maar naar mate de film vorderde, vond ik het het steeds leuker. De rare personen, de overdreven vormgeving. Echt heel leuk gedaan. Wat me ook opviel was dat het haarscherp was, echt superrealistisch. Er wordt met scherp/onscherp 'gespeeld' en kleurgebruik (iets wat ik me later pas realiseerde) werd uitermate goed gebruikt. Zelden zo'n mooie animatie gezien.
Dan het verhaal. Het begon heel leuk en de brieven waren geweldige scènes, leuke monologen, veel humor. Niet alleen qua tekst, maar ook visueel zat de humor er goed in (bv. de spelling). Wat ik het goede vond aan de film was dat de stemming heel luchtig was, toen vader en moeder dood gingen, kwam er geen trieste muziek om het sentiment even aan te dikken, maar gewoon luchtige muziek. Dit hebben ze dan ook lang vol gehouden, maar uiteindelijk zwicht bijna iedere regisseur. Het sentiment moest toch even naar voren komen. Door de korte speelduur is de film al afgelopen, voordat ik me hieraan kon storen. Wel een mooi einde trouwens!

Uitstekende film en zeker een herkijk waard.
4,0*

In het kort: meer dan fantastisch; swept of my feet.

Door de lovende kritieken en het erg hoge Moviemeter gemiddelde ben ik deze maar eens gaan kijken. Ik heb er geen spijt van gekregen...

Mary and Max is een erg symphatiek filmpje dat naast mooie beelden een prima verhaal kent. Maar het is vooral de sfeer in combinatie met de prachtig gemaakte wereld dat indruk maakt. Mary's wereld is veel met bruine kleuren en Max zijn wereld toont weer veel zwart. Het gaf de film een aparte feeling mee bij mij. Het is echt heel knap wat de makers visueel hier hebben laten zien!

Het plot zelf weet erg te boeien, al moet ik wel zeggen dat het 1e deel van de film interessanter was dan het 2e deel met een wat oudere Mary. Wat me beviel is dat de film een hoop pijnlijke thema's behandelde, maar dat werd dan wel luchtig getoond. Het werd niet te emotioneel en dat is prima. Als ik toch een mooie scene eens moet uitlichten, dan zou ik de zelfmoordpoging van Mary noemen, waarbij ze het niet meer ziet zitten en waar je via schilderijtjes haar verleden nog eens voorbij ziet komen, begeleid door het mooie nummer Que Sera Sera. Soms werd het best ontroerend en wist de film me mooi te raken op een goede manier. Het einde met de overleden Max die door Mary werd gevonden was een passend einde die goed bij deze wat donkere film paste.

Ruime 4*

Aangrijpende animatiefilm. Erg mooie beelden en goed gebruik van kleuren. Aangrijpend verhaal wat 'luchtig' wordt verteld. Diverse zware thema's passeren de revue. En nergens wordt het sentimenteel of cliche-matig.

Indrukwekkend.

Wauw.

Iets wat altijd te waarderen valt, als een soort van minimum, is een consistente stijlvoering. Niet alleen slaagt Mary and Max daar feilloos is, de stijl is eigen, steevast grappig en prachtig om te zien. Visueel minder geforceerd dan Tim Burtons werk en inhoudelijk een soort kinder-Solondz.

Het kleurgebruik is weergaloos in al zijn subtiliteit; veelal rode toetsen op een basis van een bruin en grijszwart schema. Hoe het zo contrastrijk weet te blijven is een kunst op zich, het voorzichtig gebruik van accenten maakt het nog rijker. Waar een Sin City de plank haast consequent misslaat, is ieder shot in Mary and Max een schot in de roos. De animatie is al even briljant; licht hakkelig en onhandig maar perfect binnen het kader van de film.

Dan de karakters...met name Max is een karakter om verliefd op te worden. Zo'n desolaat bestaan en toch 'proud to be an Aspie'. Grappig, aandoenlijk, soms triest, soms herkenbaar.

Ook de wijze waarop zo'n personage opgebouwd wordt is creatief èn effectief. Ik zag laatst Mr. Nobody, die in iedere scène een bepaalde (gevoels)essentie wist te treffen. Mary and Max doet iets soortgelijks: visuele details, (woord)grapjes en korte, stille shots zijn de kleine bouwstenen van een heel leven, zo gedetailleerd en liefdevol geportretteerd dat je langzaam verweven raakt met de personages, hun angsten en verlangens.

De vriendschap die zij opbouwen is uniek en weet te allen tijde geloofwaardigheid te behouden, ook al is het soms even minder "humoristisch". Deze vriendschap vormt langzaam het kloppend hart van een film die je hart steelt.

Ontroerend, visueel van constant formidabel niveau, door en droog grappig en zo gedetailleerd dat deze, met liefde gemaakte film, zo rijk is dat één kijkbeurt niet volstaat. Een maatstaf voor animatie- en filmmakers in het algemeen. 5* en in de top 10.

Heb geen energie meer voor een uitgebreide review dus even in het kort:

Mooie film, goed verhaal (zo nu en dan wel de 'overdreven toevalligheden') en uiteraard ook op een leuke manier in elkaar gezet, leuk om weer eens een 'klei filmpje' te zien. Er is veel aandacht besteed om alle details op een leuke manier aan het licht te brengen en ook het verhaal laat je gevoelens alle hoeken van de kamer zien. Erg mooi.

Heeft iemand overigens suggesties/ideeën waarom Australië in de film wel in kleur is, maar New York bijna geheel in zwart-wit (met uitzondering van de, door Mary (in Australië) gemaakte pompon)? Heeft dat te maken met het zogenaamd kleurloze leven van Max, de manier van de makers om het duistere New York neer te zetten, of ben ik nou zo verkeerd in het kijken?

Wow, dit is een heel speciale film, die zwaarmoedig in toon is. Twee mensen, die problemen hebben met de omgeving om hen heen, schrijven elkaar brieven over en weer. De brieven zelf zijn erg leuk geschreven en de animatie (met name het kleurgebruik) is erg passend! Tegen het einde zag ik de onvermijdelijke uitkomst van het verhaal wel aankomen en wordt het iets minder boeiend, maar al met al is Mary and Max een erg volwassen en mooie animatiefilm geworden.

Weinig toe te voegen aan de lofzang hier: absoluut schitterende film. Niet te verbeteren, nergens

''You're my best friend. You're my only friend.''

Een vrij nieuwe animatie voor mij waar ik aan moest wennen. Het is natuurlijk geen Disney-niveau, maar voor een klei-animatie is het een verdomd mooie. Ook meer voor de volwassenen bedoeld, dus kindergrappen en sprookjesdromen zijn hier achterwege.

Het is inderdaad een rustig en langzame animatie die goed z'n tijd neemt om de personages voor te stellen en uit te diepen. Geen van de personages waren grappig of leuk, maar wat ze wel hadden is een vrij lastige leven waarin je ziet dat niemand perfect is.

Hoe ze een warme band met elkaar hechten via post is mooi en prachtig om te volgen, natuurlijk gaat het niet altijd goed en krijgen de personages af en toe genoeg van elkaar (voor een periode). Maar dan weten ze het toch goed te maken door allerlei cadeau's naar elkaar te sturen wat maar met hun lievelingseten te maken heeft: chocolade. Zonder elkaar ontmoet of gesproken te hebben weten ze een enorm goed band met elkaar te beginnen waarin ze de definitie van 'beste vrienden' hier sterk aanduiden. De drama tussen beide is hier erg sterk en prachtig.

Naast de personages is het voor een klei-anime geweldig op beeld met uitstekende details. Alles is hier zo ongeveer tot op 't laatste detail uitgevoerd; vuil op de grond, New York's enorme gebouwen, Mary's woonwijk en ga maar verder. En dan nog natuurlijk het gebruik van kleur. Dat miste ik helaas, wat het voor mij af en toe grimmig en saai maakte (Max's kant dan). Ik neem aan dat er met zwart/wit werd gewerkt om hun bestaan aan te duiden en hoe ze ervoor stonden? Bij het einde toen Mary met haar kind (gekleurd) Max (zwart/wit) bezochten kon je merken dat Mary goed in het leven staat, omdat ze gekleurd is?

Voor de rest heeft de film een goed tempo, +/- 85 minuten aan speelduur en een mooi en prachtig (gebaseerd op waarheid) verhaal.

Niet een top-animatie die ik heb gezien, maar zeker een geweldige die ik niet zo snel zal vergeten.

''P.S.'': de dieren die hierin voorkomen zijn erg leuk en voegen heel wat bij.
''P.P.S.'': prachtig en goed gekozen muziek om de dramatisch sterke scènes goed te ondersteunen leveren een uitstekend en briljante animatie-film op.
''P.P.P.S.'': Max's beschrijving van zijn leven was tot ver het leukst om te volgen (zijn banen vooral).

Max knew nothing about love. It was as foreign to him as scuba diving.
Verrassend sterke en ontroerende film die mij persoonlijk bij het strot vast grijpt, en me voorlopig nog even niet los laat. Zowel Max als Mary weten een indrukwekkende indruk achter te laten als twee vrienden die het sociaal niet op een rijtje hebben. Mooie filosofische vragen, emoties en andere frustaties worden door middel van voorgelezen brieven aan de kijker voor geschoteld, waardoor de film het niet moet hebben van emotionele uitbarstingen, of ontroerende scènes. Vooral de voice-overs met de bijpassende beelden weten het zo sneu en ontroerend te maken.
Mary and Max is absoluut geen film voor jonge kijkers, echt een animatie voor volwassenen. Het ziet er allemaal heel snoezig uit en ook de kleur verschillende tussen beide ''werelden'' is echt heel mooi gedaan, klein hoogte puntje qua animatie vond ik toch wel wanneer Mary bijna zelfmoord pleegt en de omgeving langzaam verdwijnt. Doordat het beide zulke lieve personen zijn die je het liefst wilt omhelzen en door de war wilt schudden om te zeggen dat ze het leven, iedereen waard zijn, maak de film zo aangrijpend. Het liet mij echt houden van de karakters, en dat is mooi aangezien dit soort animatie mij in voorgaande films totaal niet beviel.
Zeer bijzondere, aangrijpende en memorabele film. 4,5 sterren en een diepe buiging

Al vanaf de eerste minuut wordt je hier overdonderd door het visuele van de animatie. Eindelijk nog eens origineel. Het gaat niet slecht de laatste tijd. Mr Fox en Panique au village vielen ook op tussen de andere animatiefilms. Zeer mooie nostalgische sfeer met een ode aan de oude films met de kwaliteit van nu.

Daarnaast de dialogen die niet per se tussen de lijntjes blijven en gerust durven zonder bewust te willen provoceren. Met de nodige emoties en humor die je blijft boeien.

Verder is alles al wat gezegd hier, ik ben zeer blij verrast en heb enorm genoten van de film!

Zeer geslaagde animatie dat op een geweldige manier de vele "Westerse" animaties toch naar de kroon steekt. De film heeft eigenlijk alles te bieden, prachtige clay animtion, heerlijke humor en tegelijkertijd ook een zeer neerslachtig verhaal. Juist de combinatie tussen de absurde humor en drama is eigenlijk perfect in de film. Waar je het eerste half uur om alles moet lachen wordt het vanaf dat moment toch allemaal een stuk serieuzer en is dit toch wel 1 van de meest onroerende animaties die ik ooit heb gezien. Wat zijn die Mary and Max toch heerlijk sympathiek weergegeven.

Vooral het einde is eigenlijk wel tranentrekkend perfect.

Erg fijn filmpje met terecht een hoog gemiddelde hier op MovieMeter. Zelden dat een animatiefilm mij dit gevoel heeft gegeven.

4,5*

Ze zeggen wel is, je bent wat je eet. Zou dat ook voor films gelden? Je bent wat je kijkt? Misschien als je het een beetje relativeert, klopt het wel een klein beetje. Al wil dat natuurlijk niet zeggen dat wanneer je van horrorfilms houd, dat je zelf ook het liefst iemand probleemloos zou kunnen fileren. Mary and Max lijkt mij in elk geval bedoeld voor de volwassen tere zieltjes onder ons. De film leeft en heeft ook echt een ziel. Wat toch wel heel wat is voor een kleifilm. Het is visueel ook indrukwekkend vind ik.

Voor haast alle personages (en dieren) had ik sympathie. Met Mary Dinkle en Max Horovitz in het bijzonder natuurlijk. In 1 woord zijn ze gewoon onvervalst. Al lijkt mijn leven eigenlijk tot in de verste verte niet op het leven van Mary en Max en weet ik niet of er echt mensen bestaan die tijdens een paniekaanval op een stoel gaan staan of 18 uur lang naar buiten staren. Maar het zal mij eerlijk gezegd helemaal niets verbazen. We leven inmiddels met zo'n 7 miljard mensen op aarde, wie ben ik op te zeggen dat het apekool is. Naast drama komt er ook een vleugje humor om de hoek kijken. Best vaak nog zelfs, maar ik kon mij er niet altijd in vinden. Soms is de humor zelfs best omstreden. Moest wel lachen om zijn 5 favoriete woorden: Ointment, bumblebee, Vladivostok, banana, and testicle. Toevallig vind ik testikel ook een geweldig woord. En dan te bedenken dat hij het tegen een meisje van 8 jaar oud zegt?

Maar wellicht heb ik iets gemist of doet het mij gewoon te weinig. Ik kan geen 4 sterren voor deze film geven. Het is wel een film die je niet mag missen, want hij is overtuigend genoeg. Kortom, een bijzonder animatie/drama. Dat kan vriend of vijand niet ontkennen. Een film die ''een'' gevoelige snaar raakt en die hebben we allemaal wel ergens. Soms moet ie alleen even aangeslagen worden. Het einde vind ik overigens sterk!

Geen magere, maar een volle 3,5*

Schitterende, emotionele, goed gemaakte film.

Het vehaal blijft boeien van het begin tot het eind met een volle laag git zwarte humor.

Drama is wel degelijk aanwezig zonder ergens echt zwaar te worden.

De personages zijn goed uitgewerkt, en hoewel er nergens in de film echt wordt gepraat..alleen verteld is dit zeer zeker niet storend. Het heeft wel wat.

De animatie doormiddel van klei is schitterend gemaakt.

Van mij vol lof voor deze film.

Een 4.0*

De film zelf zit goed in elkaar, mooi gemaakte animatie. Het verhaal zelf vond ik stukken minder. De film begon wel goed met de briefwisselingen tussen Mary en Max, met enkele humoristische scenes. Maar na een tijdje had ik het ook wel gehad met de briefwisselingen tussen beiden en de bijbehorende voice-over. In de tweede helft werd ook wel erg van de hak op de tak gesprongen, terwijl in het eerste deel wat meer lijn zat. Hoewel de eenzaamheid van Mary en Max goed is neergezet, wordt het nergens echt ontroerend.

Prachtige ingetogen, aandoenlijke film.

Verhaal is erg goed, en vooral erg leuk. Een lange afstand vriendschap wat iets magisch over zich heeft, en die magie blijft zo'n beetje constant aanwezig. Hoe de twee zich een voorstelling maakte van sommige situaties was grappig. Verder erg mooie animatie's, schitterende muziek en leuke personages. Bana's korte rol is niet noemenswaardig maar toch leuk gedaan. Helaas verliest de film op sommige punten iets aan magie, maar het einde is schitterend gedaan. Helaas nét niet goed genoeg voor de volle 5 sterren,

Zo'n film die je helemaal kijkt met een brok in je keel en een grote grijns op je gezicht.

Zelden een film gezien die zo goed gebruik maakte van banale details. Zoiets als een broodje met een chocoladereep werd verheven tot een symbool voor een hele wereld van gedachtes en gevoelens.

De duistere maar cartoonekse klei-animatie contrasteert nogal fel met het achterliggende (rauw-realistische verhaal), maar op een of andere manier stoort dit nooit.

Ten slotte nog hulde voor het taalgebruik, sommige zinnen van de verteller of uit de brieven zou je echt in willen lijsten, en voor de voice acting van een totaal onbekende, maar volledig overtuigende Hoffman. Wat een acteur is dat toch!

Meesterwerk.

Deze film heeft mij enigzins verrast en zelfs ontroert. Zat gelijk al in de film en die 90 minuten vliegen echt voorbij.

Ziet er heel mooi uit, vooral geinig om skyline van New York paar keer te zien. Maar ook de kleine details zijn goed uitgewerkt.

Je leeft echt mee met de personages en de onderwerpen die aan bod komen zijn eigenlijk nogal zwaar, maar nooit gebracht op een manier die de kijkervaring bemoeilijkt.

Richting het einde komt er zelfs een piepklein donker randje tevoorschijn, het einde zelf is heel mooi gedaan.

Stemmen van Collette, Bana en Hoffmann had ik niet eens herkend.

Integere film, goed gemaakt, zeker voor een debut-animatiefilm. Verdiend de aanmoedigingsprijs, maar de score 3,89 is wat aan de hoge kant, dat zou nr.100 zijn in de MM top 250, dat lijkt me wat teveel eer.

Ten eerste vond ik de vorm met een verteller vrij vervelend, het kost daardoor wat moeite on je in te leven in de personages. Helaas ook weer een film waarbij je de Nederlandse ondertiteling niet uit kan zetten. De muziek was vaak ronduit irritant.

Het verhaaltje zelf is heel aardig, een paar keer hard moeten lachen.

Gewoon een prima animatiefilm.

Gisteren stond er een recensie van mijn lievelingsfilm in de Volkskrant. Opmerkelijk, omdat ik altijd gedacht heb dat ze in de krant alleen nieuw uitgebrachte films recenseerden. In de tweede plaats opmerkelijk vanwege de lage waardering die de film krijgt.

Cinematografisch zal de recensent wel gelijk hebben, dat een film normaal gesproken niet uitgelegd dient te hoeven worden aan de hand van een voice over. Maar dit maakt deze film wat mij betreft juist zo apart: de beelden zijn er om het gesproken verhaal te verlevendigen in plaats van andersom. Je moet het dus denk ik ook niet als een ‘gewone’ film willen zien. Volgens de filmwetten hoort een voice-over blijkbaar niet al te dominant aanwezig te zijn. De regiseur van Mary en Max heeft volgens mij echter bewust geen normale film willen maken, althans niet een film die aan deze specifieke filmwet voldoet. Het gesproken verhaal staat m.i. welbewust centraal in de film, dat maakt hem nou juist zo apart.

Los van de technische kritiek die je met heel veel slechte wil op deze film zou willen uiten, blijft het onderliggende verhaal van twee buitenbeentjes die elkaar hebben weten te vinden een prachtig ontroerend gegeven. Voor mij is het m'n lievelingsfilm, ik raad hem iedereen aan.

Mary And Max is geen gewone film. Het laat de donkere kant van het leven zien, op een luchtige manier.

De film zet al direct de sfeer in het stadje Melbourne. Lekker vrolijk en gelukkig. Toch is er een meisje dat zich niet thuisvoelt, Mary. Dus schrijft ze een brief aan Max, een oudere man die in New York leeft. New York's Skyline wordt vaak genoeg in beeld gebracht. Lekker sober en saai.

Wat ik zo mooi vind aan deze film, is dat het wel een stop-motiontekenfilm is, maar toch niet geschikt voor kinderen. Bv: I feel,... (Cheesy/hungry/horny) uit mary's moodsring. Ook sommige dingen zoals: pissen op Mary's hoofd, de geboortevlek die op poep lijkt en de zelfmoordpoging van Mary. Zo heeft ook Max zijn problemen. Obesitas, Syndroom van Asperger, een dakloze te wurgen... Dit vind ik opvallend.

Het verhaal word ook verteld door een verteller. Die stoort mij helemaal niet in het verhaal, odat de personages ook mogen praten. De stemmen zijn ook goed gekozen.

Sommige momenten gaven mij wel kippenvel en ontroerden mij ook. (Zelfmoordpoging van Mary terwijl het prachtige lied Que Cera wordt gespeeld en natuurlijk ook het einde, dat een schok was voor mij. Een zeer mooie en ontroerende film over vriendschap tussen twee vreemden. 4*

Fraaie vormgeving, het zijn vooral de mooie plaatjes die hier een bijzonder product van maken. Het verhaal zelf, de lange afstandsrelatie, vind ik niet heel erg boeiend en eigenlijk is het weer zo'n feelgood-achtige brei. Dat komt mede door de voice-over, omdat we de gebeurtenissen gewoon opgelegd krijgen zonder enige verassingen of onverwachte plotwendingen. Het schrijven van brieven is een handig excuus om op allerlei dwaalsporen uit te komen en dat gebeurt dan ook royaal. Hier en daar zitten wat leuke grappen tussen (nadat er een vis met een sigaret in het beeld is gekomen wordt er uitgelegd dat je onder water niet kan roken en dat een vis geen zakken heeft om zijn aansteker in te stoppen), maar tergelijkertijd zijn er ook de nutteloze herhalingen van de P.P.P.S. en een voorwerp dat per ongeluk in de broodrooster terecht komt. De makers hebben een eigenaardig wereldje weten te creeëren maar verder deed het me niet zoveel.

Oooooeeeh!

+ de vele opsommingen (bv. doodsoorzaken goudvis), goede vondsten (bv. chocolade hotdog), de geregelde humor (bv. het weergeven van de monden tijdens het eten), fijne soundtrack (bv. tiediediediediediedie, etc.), voice-over (bv. die van Philip Seymour Hoffman ), vele details (bv. skyline New York + Mount Waverley), en daarnaast een fijne, donkere, maar toch ook weer luchtige sfeer en een verhaal dat klein, maar boeiend genoeg is.

- Weinig, weinig, misschien dat de film op momenten net wat origineler had gemogen, en er soms toch iets teveel voor de veilige weg gekozen werd. Had de animatie ook een tikkeltje mooier verwacht, (komt met name door de enorme lovende woorden op deze 10 pagina's), maar verder toch wel errrug overtuigend, dus dit punt kan bij nader inzien wel naar het +-gedeelte.

De film kon mijn torenhoge verwachtingen niet volledig waarmaken, maar al met al meer dan een geslaagd filmpje, dat een aantal herzieningen van mijn kant kan verwachten.

4*

Geniaal en niet minder dan dat. Visueel schitterend en plotmatig zeer eenvoudig maar daardoor extra effectief.

En aan het eind wil je naar het scherm schreeuwen dat ie alsjeblieft nog mag leven, om er uiteindelijk samen met Mary achter te komen dat het zo niet meer dan perfect is.

5*

Prachtige animatiefilm over een opmerkelijke, jarenlange correspondentie tussen een klein meisje uit Australie en een autistische oudere man uit New York. Zowel origineel qua vorm en inhoud. Treurig, grappig, scherp en een ontroerend einde. De klei-animatie ziet er mooi en ook gedetailleerd uit. Boeiende en levensechte personages compleet met tekortkomingen en de poppen hebben allemaal karakter.

Uitstekend mooi animatiefilm...

Prachtig meesterwerk...

Leuk dingetje allemaal, vb visje ogen bewegen, kip,

poes enzovoort...

Prachtig verhaal...

Prachtig mooi HD kwaliteit...

Uitstekend mooi achtergrond muziek (Dolby Digital)...

Het is wel moeite waard...

Hele mooie en ontroerende leerzame kleianimatiefilm. Het had namelijk ook gewoon een normale film kunnen zijn maar toch is de kleianimatie creatief bedacht en ook bovenal: erg mooi gemaakt. Dit is ook zeker niet zomaar een relatiefilmpje. Vind het zo mooi gedaan dat een onzeker meisje met een stoornis, door niet meer eenzaam te willen voelen, gewoon een nummer uit een telefoonboek haalt en naar die wildvreemde een brief schreef, wat dus terechtkwam bij de autistische Max. Max was ook een typische autist doordat ie in zijn eigen wereld leeft ook maar een eenzame man is en dat het ook toevallig is dat 2 eenzame zielen elkaar op een buitengewone, verborgen wijze, ontmoeten. De gesprekken lopen eerst goed maar hier en daar zitten er ook wat kinken tussen. Ook bij mary zelf heeft het pesten, eenzaamheid, en een onverschillige alcoholistische moeder er nog een schepje bovenop gedaan. De zogenaamde onbewuste fout van Mary maakt de film keihard en erg somber. Het einde zelf is ook om een traantje bij weg te pinken.

Nee, dit was echt een schat van een film en ik herkende ook een hoop van mezelf erin. Zeker bij Max. Ik uit het dan meestal niet, maar het is er wel bij mij. De film is ook erg mooi verteld en ook standaard: De poppetjes zelf spreken alleen maar met gebrabbel, maar de brieven en het verhaal zelf word erg netjes verteld. Mary & Max is ook niet echt een feelgood movie natuurlijk. Nee, ik ben echt aangenaam verrast door dit werkje. Klasse, en een aanrader (zeker voor mensen met een autistisch spectrum)

4,5*

Dit was een ontroerende animatie/kleifilm. Op het eerste zicht zou je denken dat dit alweer een kinderfilm is, maar dat is hij eigenlijk totaal niet! Er komen verschillende thema's aan bod: depressie, dood, schoonheidsidealen, vriendschap, ... vaak doorspekt met ironische humor, die kinderen waarschijnlijk niet zullen snappen. Deze film staat dan ook ver weg van de Disney- en Pixaranimatiefilms, want deze film heeft een veel donkerder sfeer. Grafisch moet de film zeker ook niet onderdoen. Men maak er gebruik van kleur bij Mary (meer landelijk) en bij Max (in de stad) eerder grijstinten. Ook de animaties zijn sterk en de stemmen passen bij de film en personages.

Ook muzikaal mochten we zeker niet klagen en was de soundtrack een mengeling van klassieke muziek, populaire deuntjes (o.a. de zorba) en popliedjes.

Het verhaal was ook in orde. De relatief korte speelduur (zo'n 80min) was goed en zelfs het einde heeft me ontroert.

Dit is zeker een van de betere animatiefilms, die 'k iedereen kan aanraden, ook niet animatieliefhebbers. 'k heb het me absoluut niet beklaagd, een dikke aanrader.

Knappe film, lekker zwartkomisch en sfeervol, maar net iets te lang om echt de gehele speelduur te boeien. De stem van Hoffman is overigens amper te herkennen.

3,5*

Wauw.

Na een paar beroerde films gezien te hebben (volgens mij dan in ieder geval), is m'n vertrouwen in film weer helemaal hersteld. Dit is een prachtige verhaal, uitmuntend verteld, vol met elke emotie die een mens maar kan hebben.

Het verhaal is in heel geringe mate op ware feiten gebaseerd, maar hoe de schrijver/regisseur hier alle lieve, vertederende gebeurtenissen en hilarische verhalen aaneenrijgt, daar valt mn mond van open.

De keus om het verhaal door een narrator te laten vertellen was een goede zet. Het betrok me bij de gebeurtenissen en het voelde alsog het verhaal speciall voor mij verteld werd. De stemmen van de personages zijn ook erg goed, en jonge Mary is erg lief. De makers wisten al haar problemen en eigenaardigheden subliem over te brengen. Max is een intrigerend personage met een geweldig achtergrondverhaal.

De animatie is vaak koddig en hilarisch, en dat in combinatie met een subtiele score en een paar goed geplaatste liedjes maakten het (audio)visueel een lust voor het oog. De teksten zijn soms hilarisch grappig, maar vaak gewoon erg vertederend. Het verhaal wordt naarmate de film vordert wat serieuzer en wordt des te meer een gitzwarte komedie, om ten slotte op een onverwachtte maar alsnog vertederende wijze af te ronden.

Vertederend heb ik nog nooit zo vaak gebruikt in een recensie, maar dat is gewoon wat deze film is. Ik had m'n gedachtes misschien iets beter kunnen verwoorden, maar om de een of andere reden vind ik dat altijd moeilijker als ik een film zo geweldig vind.

Dan maar op deze manier: dat een klei-animatie me zo weet te raken kan alleen maar beloond worden met een dikke tien.