Swept Away (2002)

Zoals al eerder aangehaald is dit echt een afgrijselijk onkomisch vehikel dat de pijngrens op sommige momenten stevig overschrijdt. Vooral de 'acteerprestatie' van Madonna is gewoon te erg voor woorden. Ik had wel gehoord dat ze nou niet direct de beste actrice was, maar wat ze in Swept Away laat zien, slaat werkelijk alles.

Helaas heeft ze deze keer ook geen degelijk script om mee te werken, want Guy Ritchie zadelt haar (en de charismatische Adriano Giannini) op met een drol van een verhaal. Vooral als het tweetal op het eiland zit, val je gewoon van de ene verbazing in de andere. Madonna en Adriano kibbelen onophoudelijk, verwijten elkaar de meest afschuwelijke dingen, hij mishandelt haar voortdurend, maar toch vallen ze elkaar na een romantische montage onder de sterrenhemel in de armen. Waar halen ze het vandaan?

Het enige wat de film nog dragelijk maakt, en uiteindelijk zelfs nog het een en ander goedmaakt, is de onbeschrijfelijk mooie fotografie van Alex Barber. Zijn camerawerk is zelfs zo goed, dat ik op sommige momenten alle gruwel op het scherm kon vergeten, en gewoon zat te genieten van al die mooie plaatjes. Vooral het moment waarop Madonna en Adriano (na een zoveelste nutteloze scène) voor het kampvuur zitten en plotseling zachtjes omhoog stijgen, vond ik erg geslaagd.

Vreemd genoeg is ook het einde bijzonder aardig, en onverachts subtiel. De personages konden me al geen reet meer schelen (van mijn part hadden ze mogen barsten op dat eiland), maar Ritchie laat toch heel even zien dat hij 'het' nog heeft. De details zal ik jullie besparen, maar ik vond het laatste kwartiertje, met de combinatie tussen de machtige fotografie, schitterende muziek (van Michel Colombier en Arvo Pärt) en de goede regie, zeker het vermelden waard. Een aangenaam pluspunt is ook dat Madonna het laatste kwartier haar bek niet meer opentrekt.

Hoe dan ook is Swept Away een vreselijk mislukt ego-project, dat zelfs met de aangehaalde pluspunten niet meer te redden is. Waarom Ritchie zich ooit heeft laten overhalen om hier aan te beginnen, is me een raadsel.

1.5 sterren.

Een eigenaardigheidje: de vader van de protagonist van Swept Away, Giancarlo Giannini, speelde de hoofdrol in de originele Italiaanse versie getiteld 'Travolti da un insolito destino nell'azzurro mare d'agosto' en dateert uit 1974. Blijkbaar is de originele versie veel beter dan de remake, wat mij niet verbaasd natuurlijk.

In een soort lethargie heb ik de eerste veertig minuten van deze film aan me voorbij laten komen. De grootste tijdverspilling denkbaar, want dit is echt rommel van de onderste plank. Guy Ritchie probeert een pseudo-diepzinnig liefdesdrama te vertellen tussen een bitcherige Madonna en een koene visser. De twee stranden op een eiland en raken tot elkaar veroordeeld. Clash of the social classes...ofzo. Alles wat elke andere Guy Ritchie goed maakt, daar ontbreekt hier elk spoor van. Het verhaal is zo saai als een softporno zonder de erotiek, met louter vervelend karikaturale personages in de hoofdrol. Bah, bah en nog eens bah.

Oei oei mijnheer Ritchie. Hoe is het mogelijk dat u, na een film als Snatch, zo'n slappe, irritante en totaal niet komische komedie maakt.

Een komedie, zoals u weet, hoort namelijk grappig te zijn en niet zo zoutloos en zonder inspiratie.

Ook was het een foute zet om uw vrouw de hoofdrol te geven. Maar ondanks dat ze slecht acteert, kan ik niet zeggen dat de rest van de cast wel goed is. In tegendeel, Adriano Giannini is zelfs nog slechter dan uw echtgenote.

Ik hoop dat u aan de opnames een mooie vakantie hebt overgehouden en hebt genoten van de schoonheid van de Mediterraan.

U zal waarschijnlijk niet wakker liggen van het feit dat u film vier Razzie awards heeft gekregen, nog van het feit dat ik u ook een dikke onvoldoende geef. Nee, want deze blunder heeft u reeds rechtgetrokken met Revolver en binnenkort RockNRolla.

Maar toch, ik geef u met veel plezier een dikke vette 1*

Met Swept Away dacht meneer Ritchie na Lock Stock en Snatch rustig op dezelfde weg verder te gaan. Opzich begrijpelijk en een nobel streven, alleen is hij aan een aantal zaken voorbij gegaan. Zo is het script absoluut niet geschikt voor een spitsvondige komedie á la 2 bovenstaande films en is de cast zeer matig. Niet alleen worden de personages erg summier geïntrodueerd, ze zijn ook zonder uitzondering ongeschikt voor hun rollen. Hierdoor komen de grappen en absurditeiten van de personages die Ritchie probeert te tonen niet uit de verf.

Maar het grootste minpunt (het is al eerder gezegd) is toch wel Madonna (en in mindere mate ook Giannini). Ze acteert écht heel slecht, waardoor aan alle geloofwaardigheid, in hoeverre aanwezig, abrupt een einde wordt gemaakt. Zo waren de zogenaamde humoristiche scènes op het eiland vooral erg pijnlijk (die hints scène spandde de kroon).

Toch probeert Ritchie hier nog wat van te maken. De film is opzich goed geschoten met hier en daar zeer fraaie beelden en duurt niet extreem lang. Het tempo ligt vrij hoog, wat ik altijd een pluspunt vind en de prachtige muziek verdient ook een compliment. Het dramatische einde vond ik zelfs vrij sterk en was gelukkig niet cliché (maar dat was Ritchie geraden natuurlijk).

Ik kom op 2 ruime sterren uit.

Dit is inderdaad echt zo erg als de vernietigende recensies deden geloven. Verschrikkelijk, echt alles is intens slecht aan deze film en misschien is dit wel de lelijkst geschoten film ooit. Begin Ritchie steeds meer een dweil te vinden. Tot hij het tegendeel bewijst, beweer ik dat Ritchie een trucje kan en dat trucje is getting old. 0,5 sterren voor deze film.

Wat jammer dat Madonna hier zeer houterig acteerde!

Bij momenten schaamde ik mij voor haar acteerprestaties maar gelukkig heeft ze de eindscène toch wat beter aangepakt.

Een traan was toen niet ver bij mij te zoeken.

De aanwezige humor kon ik wel smaken, alleen jammer dat de humoristische momenten zeer zeldzaam waren.

Het romantische aspect van de film daarentegen vond ik beter uitgewerkt.

Tjah. Als je naar dit soort zooi gaat/moet kijken weet je op voorhand al dat je best niet te veel gaat verwachten. Ik vraag me dan ook af hoe het mogelijk is dat een man als Guy Ritchie zich kon wagen aan zulk wanproduct. (Ik zag de film vlak na Lock, Stock and 2 smoking Barrels)

Met Madonna als actrice ga je al zeker geen hoogvlieger maken. Ze slaat hier een ridicuul figuur, al vraag ik me af of dat te maken heeft met haar voorkomen en acteerprestaties, of met de dialogen die geschreven zouden kunnen zijn door mijn kleine tienerzusje.

En dan hebben we nog de andere personages. Was het de bedoeling om om ter irritants te spelen? Dit geldt dan zowel voor de passagiers als voor de crew.

Vooral die laatste hebben nog eens dat Engels-mediterraan accent. Dat kan het misschien toelaatbaar zijn in "The Simpsons", of in een aflevering van "Allo, Allo!", maar hier absoluut niet.

De so called Romantiek in de film is echt om van te gaan wenen ( ). Het weinige respect dat de film nog had van mij was dan ook compleet verdwenen toen men 5 minutne op het eiland zat.

Pluspunt is dan weer het einde waar ik eerder The Notebook-taferelen had verwacht. Maar echt speciaal is dit einde ook weer niet.

1,0*

Ergens denk je nog aan een parodie bij deze film, zo slecht als deze film is. Het enorm matige acteerwerk van iedereen, zowel de allo allo-italianen als de Madonna and friends, maar ook de hele look die iets weg heeft van een slechte jaren 80-serie en de volstrekte afwezigheid van ook maar enige energie in de film nekken dit ding echt. Doodsaai en volledig zielloos. Maar goed, ineens tegen het einde is daar nog vanuit het niets Mazzy Star met mooie beelden van de azuur- en soms diepblauwe zee, zoals sommige plaatjes en muziek sowieso nog wel iets in zich hebben. 1,0*.

Njah.

Had er ooit al eens een stuk van gezien, maar nog nooit helemaal. Ook niet zo heel vreemd als je er eerder alvast een stuk van zag, want hoogstaand is deze Ritchie absoluut niet. Begin deed me nog wat denken aan L'Avventura (ook al zo'n vreselijk ding), eens op het eiland wordt het echter z'n compleet eigen ramp.

Al kon ik de botte humor nog wel waarderen. Het is misschien het enige wat nog een beetje verwijst naar z'n eerdere films, alleen past het voor geen meter binnen deze setting en zijn de acteurs ook absoluut niet bekwaam om het op een passende manier te brengen.

De film heeft dan nog het beetje geluk dat de locatie erg mooi is, dat de luchtigheid redelijk hoog ligt en het allemaal niet al te lang duurt, maar dit is toch zo'n film waar men binnen 50 jaar nog steeds over in de haren krabt. Een jeugdzonde zullen we maar denken. Wel blij hem gezien te hebben, da's zo'n vervelend oeuvragat waar ik niet meer tegenaan hoef te kijken.

2.0*

Deze Komedie / Romantiek film zag ik gisteren toevallig voorbijkomen op "Film 1" en omdat Madonna erin meespeelde (ze had vroeger in de jaren 80 altijd wel mijn aandacht en toen maakte ze ook nog leuke liedjes zoals "La Isla Bonita", "Papa Don't Preach" en "Like A Prayer"), wilde ik deze film toch eens zien.

De veertigjarige Amber (Madonna) is knap, rijk, verwend en enorm arrogant. Niets of niemand kan haar tevreden stellen, ook haar steenrijke echtgenoot Tony (Bruce Greenwood) niet. De privécruise van Griekenland naar Italië die hij heeft geregeld, vindt Amber dodelijk saai. Ze viert haar kwaadheid bot op het Italiaanse bemanningslid Giuseppe (Adriano Giannini), die regelmatig de wind van voren krijgt. Maar wanneer Amber en Giuseppe door een storm stranden op een onbewoond eiland, draaien de rollen plotseling om.

Na een fantastisch regiedebuut met "Lock, Stock and Two Smoking Barrels (1998)" en het zelfs nog betere "Snatch (2000)", trouwde Guy Ritchie met Madonna en gooide hij in 2002 het roer volledig om met deze romantische komedie "Swept Away" met daarin zijn vrouw Madonna in een hoofdrol, die toen pas twee weken voor de opnames klaar was met haar "Drowned World Tour" uit 2001. En dat is ook goed te zien, want Madonna ziet er afgetraind en gespierd uit.

Origineel is de film overigens niet, want het is een remake van de Italiaanse film "Travolti da un Insolito Destino nell'Azzurro Mare d'Agosto" uit 1974. Ondanks dat ik deze remake niet eens zo slecht vindt (de eerste helft van de film is nog best vermakelijk), ontving de film wel slechte recensies en werd hij ook genomineerd voor zeven "Razzies" tijdens de "Golden Raspberry Awards" in 2002, waarvan er vijf echt gewonnen werden. Namelijk voor slechtste film, slechtste regisseur (Guy Ritchie), slechtste actrice (Madonna), slechtste remake en slechtste filmkoppel (Madonna en Adriano Giannini). Bovendien won Madonna datzelfde jaar ook de prijs van slechtste vrouwelijke bijrol, namelijk voor haar rol in de James Bond film "Die Another Day (2002)".

De film is traag, redelijk saai, mist de chemie tussen de hoofdpersonen en bevat te weinig humor, maar toch vond ik het allemaal zo slecht nog niet. Zelf vond ik Madonna het nog enigszins redelijk doen (ze zag er soms zelfs sexy uit, o.a. als ze ligt te zonnebaden op de boot, en je ziet ook soms wat naaktheid van haar) en dat geldt ook voor haar tegenspeler Adriano Giannini. Adriano Giannini is overigens de zoon van de hoofdrolspeler uit het Italiaanse origineel. De cast is eigenlijk best indrukwekkend, want buiten Madonna zien we ook nog Bruce Greenwood, Jeanne Tripplehorn en Elizabeth Banks en die laatste in de rol van Debi, die niet bepaald slim is en veel domme opmerkingen maakt. Over haar wordt op een gegeven moment ook gezegd:

"She's not the sharpest... quickest.... She's stupid, isn't she, Todd?"

De film is zoals gezegd in de eerste helft van het verhaal nog best vermakelijk (het gedeelte op de boot vond ik best leuk) en pas als ze per ongeluk stranden op het onbewoond eiland, wordt het pijnlijk. Dan moet het verhaal het vooral hebben van wat mooie plaatjes op het eiland. Vanaf dan wordt Giuseppe ook dominanter (beter gezegd hij ontpopt zich tot een eersteklas klootzak) in zijn behandeling van Amber en zegt hij o.a. tegen haar "Dirty slut" en "Show me your tits now" en ook moet ze hem "Master" noemen en slaat hij haar soms. Terwijl Giuseppe dominanter wordt, wordt Amber juist meer onderdanig. Ze haten elkaar, maar toch springt er een vonk over. In het origineel zal dit ongetwijfeld gewerkt hebben, maar hier is het ongeloofwaardig en te geforceerd en het is ook eerder komisch dan ontroerend.

Uiteindelijk worden de twee gered door een bootje (met daarop de mooie Beatrice Luzzi) en keren ze terug naar hun normale leven. Giuseppe probeert Amber te bereiken om hun relatie nieuw leven in te blazen, maar zijn berichten krijgen geen antwoord. Giuseppe gelooft dat Amber hem heeft afgewezen en is moedeloos. Aan het einde wordt echter onthuld dat zijn brieven zijn onderschept door haar rijke echtgenoot Tony, die ervoor zorgt dat Amber hen of Giuseppe nooit meer ziet.

Al met al is "Swept Away" geen hoogstaande Komedie / Romantiek film, maar echt slecht vond ik het nu ook weer niet en de film duurt ook nog geen anderhalf uur (de film wist in ieder geval mijn aandacht te houden tot het einde). Voor Madonna betekende het dat ze na deze film geen hoofdrollen meer heeft gespeeld en echt erg is dat ook niet, want goed acteren kan Madonna natuurlijk niet.

Ritchies misser.

Als regisseur heb ik hem nooit briljant gevonden met uitzondering van enkele films, maar toch blijft hij een redelijk consistente toon aanhouden met zijn regie. Het mag duidelijk zijn dat deze specifieke film wel echt onder het niveau valt al denk ik dat dit eerder aan Madonna te danken is, die wel meerdere regisseurs aan matigheid geholpen heeft.

Swept Away kan profijt maken van de setting waarin het zich afspeelt, omdat het makkelijk is om luchtigheid aan te houden als het allemaal constant zonneschijn, champagne en kaviaar is. Een echt feestje onder de brandende zon dus, al moet het eigenlijk om de mensen draaien die zich daarin bevinden. Helaas gaat het daar toch wel echt mis, maar wat verwacht je dan als je een naam als Madonna ziet verschijnen.

Dom acteerwerk, vervelende scenario's en een verloop dat bijzonder weinig memorabel is. Toch moet ik zeggen dat Ritchie nog wel aardig begrepen heeft wat vermaak inhoudt en hoe hij daarmee moet omgaan. Het is alleen zo dat de personages zulke vervelende figuren zijn dat het moeilijk is om wat van de chemie mee te pakken. Chemie die er overigens niet was, maar laten we er maar vanuit gaan dat het er wel moest zijn. Matig dingetje, gelukkig heeft Ritchie zich verder gewoon bezig gehouden met veiligere kwaliteit.