Whatever Works (2009)

Ik heb hem ook in Frankrijk gezien. In Parijs welteverstaan. Maar dat was niet de reden dat hij mijn hart wist te stelen.

Whatever Works is, naast de titel en de moraal van de film, de verklaring van het handelen van de personages en de conclusie die uiteindelijk redelijk opzichtig wordt getrokken. Zo luchtig als de titel klinkt, is de film zelf ook. Luchtig en menselijk.

Larry David wordt geïntroduceerd als 's werelds grootste cynicus, die eigenlijk een genie is, een man die de liefde in feite wel gevonden heeft maar er niet echt in kon geloven en haar daarom zag doodbloeden, maar wel iemand die zijn volledige distantiatie van optimisme in het leven met scherpe humor weet vorm te geven. Bijna een cliché, maar dit is een Woody Allen neuroot zoals alleen Allen ze weet te schrijven. Linken met zijn oudere werk moeten zeker te vinden zijn, dat zie ik met alleen Annie Hall op zak al. De onstuitbare stroom aan cynische opmerkingen, verwijzingen naar de zinloosheid van het bestaan en de onzinnigheid van het koesteren van dromen zijn erg grappig en intrigerend, maar vooral ook erg waar. En daarom ook redelijk confronterend. Bijzonder is dat de film desondanks nooit deprimerend wordt, en dat het hoofdpersonage ondanks zijn openheid soms moeilijk te doorgronden blijkt. Uiteindelijk blijkt zijn enige moraal toch echt: whatever works.

Het blijft interessant om je af te vragen: raakt dit hem nu echt niet? Wat gaat hij hiervan vinden? Meent hij nu echt wat hij zegt? Is hij nou verliefd of niet? En de ontdekking van de diepere lagen van Boris houden de film boeiend.

Ook al is dat verre van het enige wat de film biedt. Op een gegeven moment komt Boris zo weinig in beeld dat je aan zijn status als hoofdpersonage begint te twijfelen. Een jong meisje dat hij op zijn stoep treft en meer uit verveling dan wat anders in huis haalt, een evenzo jonge jongen die sympathiek noch vervelend is en haar wel ziet zitten, haar moeder en vader en een goede vriend van Boris doen ook allemaal mee aan dit optreden over bizarre liefdesrelaties. Want dat is eigenlijk het enige waar de film iets over wil zeggen. De liefde. Hij kan zomaar ontstaan, tussen de 2 meest verschillende mensen denkbaar, heel lang standhouden of zomaar uitdoven, drastisch veranderen of ineens heropleven. Ontzettend vermakelijk allemaal en behoorlijk grappig.

De humor komt vooral uit de clashende karakters van de personages. Ieder personage is verrassend eerlijk en open en blijft bij zijn punt, tegen wie hij het ook heeft. De typische Allen-humor druipt er aan alle kanten vanaf. Het acteerwerk is over het algemeen zeer sterk, Evan Rachel Wood is onherkenbaar, maar vooral Larry David zet een geweldig personage neer. Soms echter is het ook wat minder overtuigend, maar dat komt ook doordat Allen in zijn script soms iets té graag Boris' weinig vrolijke visie op het bestaan tentoon wil spreiden en de geloofwaardigheid van de dialogen daaronder laat lijden. Maar je vergeeft het de film door zijn luchtigheid en zijn hart dat altijd op de juiste plaats blijft zitten.

Whatever Works is een tegendraadse en ietwat maffe vertelling over hoe het leven ook kan zijn, als mensen gewoon hun hart zouden volgen en bepaalde dingen domweg zouden accepteren. Uniek, fris en vooral grappig. Hij draagt een boodschap uit die ver van mijn eigen normen en waarden ligt, maar niemand zonder gedachtegoed de bioscoop uit zal sturen.

4*

Schitterende komedie van Woody Allen die hiermee bewijst dat hij na het voor mij zeer teleurstellende VCB nog steeds goede komedies kan maken. Deze komedie werd geheel gedragen door het voortreffelijke spel van Larry David en Evan Rachel Wood. De opening waarin Larry David in de straten van New York zich denkbeeldig tot het kijkerspubliek richtte vond ik grandioos. Ook geweldig vond ik zijn mislukte zelfmoordpoging en niet te vergeten natuurlijk de schitterende dialogen, het spel tussen Larry David en de beeldschone Evan Rachel Wood. Het script was ook in een woord uitstekend.
"Whatever Works" is voor mij een van de beste komedies die de laatste 10 jaar gemaakt zijn. Aanrader!

4,5*

Leuk voor wie van droge sarcasme houd al kwam die meestal van die opa.

Ik raadt iedereen aan de trailer te zien. Ik garandeer dat deze leuker is dan de film.

Het is een bijzonder zwakke Woody Allen film. Ik verdedig graag het mindere werk van Allen, maar helaas hoort deze daar niet bij.

Zelfs als bewonderaar van Allen, kan ik alleen maar tot de conclusie komen dat deze film op alle fronten een herkauwde film is. Normaal stoor ik me daar niet zo aan, aangezien bijna elke matige film van Allen net genoeg humor bevat om tenminste een vermakelijke avond te hebben. Maar er zit gewoon te weinig humor, verhaallijn en pacing in.

Alle wonderlijke figuren in het Woody Allen universum zijn aanwezig.

Een neurotische New Yorker, Kunstenaars, Dichters, snobs, Elite,

het naivue jonge meisje, de feministen, de vrijgevochten vrouwen, kunstgalerijen, driehoeksverhoudingen en relatieproblemen en a la Groucho en Wilder -- geen derde wand.

Het verhaal heeft geen plot en het inmiddels standaard tot het Allen thema behorende thema Geluk en Kans, komt hier wel heel lauwtjes vanaf. Het sterkste punt van de film zijn de grappige one elines, maar Helaas kan David hier niet mee uit de voeten.

Larry David is redelijk, vooral omdat ik een fan van hem ben, maar het is duidelijk dat hij niet kan acteren en vaak zinnen zo houterig en voorgelezen uitspreekt, dat het gênant wordt.

Ook de andere acteurs acteerden matig, maar het scenario geeft ze dan ook nauwelijks ruimte om überhaupt iets scherp te zeggen.

Wie geen Allen fan is, kan deze film beter vermijden. Fans zullen het interessant vinden, maar behoort zeker tot de minste in zijn oeuvre.

Whatever works? Nee, niet deze film.

''Oh, my god! The horror! The horror!''

Leuk praatfilmpje van Allen. Heerlijk gespeeld door Larry David, die de ene brutale opmerking na de andere maakt, wat resulteert in veel erg grappige scénes. Erg grappig hoe hij die kinderen schaakles geeft en ook één van de moeders eens even goed vertelt hoe het zit; ''you're son is an imbecile!''. Wat een heerlijk figuur.

Het laatste half uur zwakken de grappen en grollen wat af wat David's personage betreft en dat is wat jammer. Evan Rachel Wood straalt weer eens, is prachtig en speelt erg leuk. Veel deed het me echter niet allemaal, vond de maffe ontwikkelingen tussen de personages naar het einde toe té gemaakt en soms zakt de film wat in, maar een aantal erg leuke, grappige (hoogte)punten zorgen voor een makkelijke voldoende. Die zelfmoordpoging van hem op het einde ook weer. Vreselijk, maar wel grappig. Prima filmpje, zeker leuk voor een keer.

Allens komedies doen het niet meer voor mij de laatste jaren. Waar serieuzere films als Match Point en Cassandra's Dream erg in de smaak vielen bij den dezen, slagen zijn luchtige prenten er niet in mij nog aan het lachen te brengen.

Net als VCB is deze Whatever Works in mijn ogen dan ook redelijk zoutloos, waarbij de personages hun weg niet vinden naar het hart en ook de humor scherpte mist.

Zelfs de acteurs laten me wat verweesd achter: het personage van Evan Rachel Wood valt compleet niet te rijmen met haar uitstraling, om nog maar van de irritatie opwekkende nevenpersonages te zwijgen... Protagonist Larry David doet het daarentegen behoorlijk aardig, maar mist de neurotische klasse van de acteur Woody Allen.

Herpak u, Woody!

Precies wat de beste man met deze film doet als je 't mij vraagt. Whatever works is waarschijnlijk zijn beste film in tien jaar (sinds Sweet and lowdown dus, al komt ook Anything else zeker in de buurt). Allen doet hier niks nieuws, maar wel eindelijk weer eens waar hij goed in is. Het scenario is weer klassieke Allen: Larry David is goed op dreef als nukkige oude man die er genoegen in lijkt te scheppen de vrijwel de hele wereld te verafschuwen, en Evan Rachel Wood schittert als verrukkelijk jong plattelandsmeisje met laag IQ dat door een speling van het lot in zijn leven komt, met een onwaarschijnlijke romance tot gevolg. Davids weinig subtiele tirades tegen jan en alleman brengen geregeld een dikke grijns op het gelaat en het is na zoveel jaren weer eens volop entertainment wat de klok slaat. Ondanks dat de jaren beginnen te tellen, bewijst Allen andermaal dat hij één van de allergrootsten is, terwijl hij zijn films juist lief en klein houdt.

Leuke typische Allen weer, met ditmaal Larry David in de Woody rol, die dat overigens prima doet.

Kijkt lekker weg, veel grappige momenten en idd weer een wat ouderwetsere Allen film met een minder gekunsteld plot en vooral karaktergebaseerd.

Geweldige nieuwe Woody Allen zolang hoofdrolspeler Larry David de vrije rol krijgt. Hij is namelijk werkelijk meesterlijk als de geniale maar extreem sarcastische en pessimistische man op leeftijd, Boris Yelnikoff, die het te stellen krijgt met de zeer enthousiaste en spontane maar ook nogal domme tiener Melodie (Evan Rachel Wood). Vanaf het moment dat de moeder van Melodie, Patricia Clarkson echter ten tonele verschijnt wordt Whatever Works met de minuut minder. De bijtende satire verliest haar scherpe kantjes en Larry David krijgt steeds minder ruimte om zijn gevatte en niemand sparende monologen ten gehore te brengen. Het zorgt ervoor dat de ontknoping de bijzonder onbevredigende climax vormt van een bij vlagen hilarisch eerste deel.

Dikke 3,5 *

Leuk niemandalletje dat hier en daar wat beter had gekund.

Vooral het 1e uur van de film is leuk, de slimme, pessimistisch ingestelde Boris(Larry David) ontmoet de domme en naïve Melody(Evan Rachel Wood).

Dit is een match die in het begin heel erg botst, de botte opmerkingen van Boris zijn grappig en vaak ook gevat(vooral richting de kinderen die hij schaakles geeft).

Melody komt extreem dom over, maar wel heel erg sympathiek.

Wat trouwens ook heel leuk over komt is dat Boris de momenten dat Boris in de camera praat en zijn omgeving daarop reageert.

Gaandeweg de relatie die deze twee creëren wordt Melody ook wat slimmer en kan ze ook wat meer voor zichzelf denken, wat weer een andere situatie doet ontstaan.

De bijrollen zijn allemaal wel erg leuk gedaan, de moeder en vader van Melody lijken eerst heel erg conservatief, maar snel merk je dat ze door de stad New York hun karakter op een vreemde, maar leuke manier goed ontdekken.

Hierdoor wordt het personage van Larry David helaas wel wat naar de achtergrond gedrukt en verliest de film wat van de leuke dialogen en dus een deel van zijn leuke humor, al blijft het wel luchtig allemaal.

Nietermin blijft het heel vermakelijk en loopt de film op een goede en vrolijke manier af, niet zoals je zou verwachten in de 1e plaats, maar dat terzijde.

Gewoon een leuke romantische komedie, die net even wat anders is dankzij de leuke personages die neergezet worden door Larry David en Evan Rachel Wood.

3*

Ondanks dat ik fan ben van Woody Allen had ik hier weinig van verwacht. Onterecht zo blijkt, want Whatever Works works. Voor een groot deel dan. Het is eigenlijk een typische film in het rijtje van het werk dat Allen gemaakt heeft in de afgelopen 10 jaar, zijn Europese uitingen niet meegeteld. Small Time Crooks, Anything Else, Hollywood Ending, The Curse of the Jade Scorpion: dat soort films. Er is weinig aan de hand en het graaft niet zo diep als de Allen van de jaren '70, '80 en '90. De meeste situaties en karakters hier hebben we eerder gezien bij Allen (met name Mighty Aphrodity draait om een vergelijkbare relatie) maar het is wel heerlijk kijkvermaak en het belangrijkste is dat de one-liners vaak weer hilarisch zijn. De scène waarin de vader uit de kast komt als homo is trouwens wel een van Allens beste scènes in jaren. Zeer geestig.

Daarmee vergeef ik dan ook de ietwat voorspelbare loop van het geheel en enkele momenten die net iets te geforceerd aandoen. Wel had ik stiekem graag Allen zelf in de hoofdrol gezien. David doet het prima, maar niemand doet toch Allen zoals Allen zelf. Evan Rachel Wood is verrassend grappig en charmant overigens. Het is niet het soort rol dat ik ooit echt van haar verwacht had.
3,5*

Eens. Best vreemd eigenlijk, want Allen's films komen voor mij nooit geforceerd over. De film kwam ook in het begin wat moeizaam op gang en het script kent nogal wat ups and downs. Verder was ik ook niet zo weg van Larry david's rol.

Maar voor de verdere rest is het gewoon een typisch fantastische Woody Allen. Vooral tegen het einde aan wordt het allemaal hartverwarmend leuk. Kleine 4*

Mja 'ietwat'.. Vond het -zeg maar gerust- volledig voorspelbaar en een groot geforceerd debacle.

Echt een hele vervelende film. Allen acteert zelf niet, dus mocht de zeiksnor gespeeld worden door Larry David, doorgaans vrij leuk, hier hoogst oninteressant. Verhaaltje is echt, maar dan ook echt bedroevend slecht. Allen komt aan met een sloot cliché's over de verlichte New Yorker vs. de achtergestelde plattelandsbewoners waar je eng van wordt. Geen afgezaagd elementje wordt geschuwd. Ondertussen is de film nog eens belachelijk voorspelbaar, werkelijk alle ontwikkelingetjes zijn in te vullen, tot het irritante aan toe. Personages zijn stuk voor stuk kut. Enige leuke aan Evan Rachel Wood zijn haar billen en gezicht, die moeder is een lopend cliché met een transformatie om je voor te schamen, maar de vader spant absoluut de kroon.

Als totaalplaatje een belachelijk slecht geacteerd en leeg broddelwerkje stampvol slechte personages en cliché's over de prachtige stad New York met zijn kunstzinnige inwoners. Sfeer is afwezig. Grappig was het al helemaal niet. Film faalt werkelijk op elk punt, van begin tot eind, minst irritante scenes wisten ze aardig te monteren in de trailer, maar er komt werkelijk niks uit. Laatste scenes deden nog een aardig kokhalsneiging opkomen, want op ieder potje past een dekseltje.

1*, voor een van de slechtste films van 2009. Vicky Cristina Barcelona lag me vorig jaar ook al niet zo, maar dit is echt helemaal geen cent waard.

Wisselvallige film, maar wel beter dan verwacht. Vond de trailer echt verschrikkelijk, maar dat is ook meteen waar ik me aan ergerde in deze film, dat constante gepraat tegen de camera, als ik iets niet leuk vind in films is het dat wel. En helemaal over ons het publiek praten vond ik dom, dat is iets wat in films als Meet the Spartans hoort. Maar ja dat terzijde is het verhaal wel leuk, onrealistisch dat wel maar erg geinig en onvoorspelbaar en toch cliché. De dialogen zijn vaak leuk, maar af en toe en vooral in het begin erg saai.

Ik ben totaal niet bekend met Larry David, maar ik vond hem erg leuk in zijn rol. Maar de show werd gestolen door Evan Rachel Wood, maar haar rol was dan ook wel erg geinig.

3.5*

Een film over liefde in alle soorten en maten met de conclusie (hoe spitsvondig) “whatever works.” Getoond met als rode draad een eindeloos schreeuw-pratend, zelfingenomen personage dat zichzelf dermate graag hoort praten, dat hij zelfs het publiek rechtstreeks met zijn monologen lastigvalt. Onophoudelijke dialogen die moeten doorgaan voor ad rem, overacting ‘till the bone. Woody Allen weet zichzelf wederom te kopiëren. Vermoeiend.

Hmm ik betwijfel of Allen wel echt iets voor me is, zeg ik terwijl ik tot nu toe alleen maar magere films van m heb gezien (Matchpoint, Vicky Christina).

Ik oordeel dan ook meer, aan de hand van een aantal fans, die beweren dat dit weer een Allen is die terug keert naar oude vorm.

Larry David speelt aardig, maar dat praten naar de camera, kom op, das toch niets nieuws. Boris is licht cynisch en erg zeurderig. Hij schrikt er niet voor terug mensen af te zeiken, maar als je dat doet, doe het dan gelijk goed. De man deelt speldenprikjes uit en komt daardoor eerder plagerig over, dan respectloos.. Dat is ook een beetje het probleem wat ik had, lopen verkondigen dat je de wereld en iedereen dom en irritant vind, maar ondertussen vond ik het maar een zielige ouwe zeur, waar ik op straat geen seconde aandacht aan zou schenken. Sterker nog, grote kans dat ik hem nog zou uitlachen ook.

Evan Rachel Wood speelde dan wat beter. Een irritant geforceerd accent, maargoed. Voor iemand die dom moest spelen, vond ik er nog verrassend slim uit de hoek komen soms ook. Echter het vormde wel een mooi contrast met Larry David en het maakte de film een stuk dragelijker. Scenes tussen de 2 waren ook duidelijk beter dan zijn monologen. Het gezeur van Boris en haar terugkoppelingen, waren nog wel eens vermakelijk.

De sfeer van de film vond ik nogal stoffig. Oubollige muziek, cynische ouwe zeikerd en gewoon allemaal keurig gestroomlijnd binnen de lijntjes van het plot van de film. Totaal niets gewaagd, geen echte one-liner die echt vlijmscherp en knalhard uit de hoek kwam ook.

Die moeder met haar ontwikkeling, had ook nog wel een stuk meer mee gedaan kunnen worden. Het was natuurlijk een zijlijn, maar als er al iets scherps in de film zat, had het daar vandaan moeten komen denk ik.

Tsjah, de film is een lichte verbetering op Vicky, maar ook niet zo om er een half punt voor omhoog te gaan. Daarvoor vond ik het allemaal te soft en de muziek en omgeving te irritant.

Toch wel weer een typische Woody Allen film dit, die echt voor Allen zelf geschreven lijkt, maar waarin Alleen zelf niet meespeelt. De hoofdrolspeler is echter iemand, die toch zeer veel van Allen zelf lijkt weg te hebben. Larry David vult die rol prima in als zeer cynische man, die mensen de waarheid zeggen en de daarbij vaak bijhorende beledigingen, tot zijn levensdoel gemaakt lijkt te hebben. De film werkt grotendeels, omdat David en ook Evan Rachel Wood hun rol gewoon erg goed spelen, al ben ik zelf van mening dat Allen zelf de rol van David nog overklast zou hebben. De film zit vol grappige dialogen, leuke karakters en onverwachte gebeurtenissen, al moet gezegd worden dat het laatste half uur de film wel enigszins inzakt. Toch is ook deze Allen film lekker onderhoudend en bij vlagen zelfs erg grappig, zoals bijvoorbeeld Boris zijn zelfmoordpoging of de paar keer dat hij met een kind aan het schaken is. Leuk en luchtig zullen we maar zeggen.

3,0*

Leuke Allen film zeg! is me helemaal meegevallen!

Ok het is natuurlijk niet zo briljant als manhattan of hannah and her sisters, maar toch is het een stap in de goede richting!

Larry David vertolkt min of meer de mopperende Woody Allen en doet dit heel aardig, heb hem trouwens nooit eerder gezien in een film?

Hoe dan ook, Woody Allen doet er goed aan deze acteur te casten, zie hem ook graag terug!

De film wordt na het einde toe wel erg zoetsappig, maar goed, deze film heeft wel echt de Allen sfeer in zich! ook het praten tegen de camera doet het eigenlijk altijd wel goed.

3,5 sterren

Dodelijk saaie film, met een dodelijk irriante Larry David in de hoofdrol. Het eeuwig mopperen kon ik gewoon echt niet aan.. Hou normaal zeker van cynisme in films, maar hier werd het me teveel. Nee deze film is niet aan mij besteed.

1*

Humor met een hoofdletter H. Cynische humor, maar wel geweldige humor. Een aanrader voor de echte azijnpissers onder ons. 4 sterren voor deze geweldige film.

Qua film is dit weinig bijzonders. Het werkt allemaal net niet en hoofdrolspeler Larry David overtuigd nauwelijks. Toch zitten er hier en daar wel wat aardige dialogen in maar het enige waardoor deze film overeind blijft is de aanwezigheid van Evan Rachel Wood. Hoe slecht een film ook is Wood zet altijd een overtuigende rol neer en dat is bijzijnder knap. Hulde voor deze intelligente en mooie verschijning.

Redelijk

Wat een film weer.. Het gewauwel over relaties doet me haast met irritatie denken aan Manhattan.

Ik had net als Theunissen gehoopt op een superscherpe Larry David zoals in z'n tv-serie. Oké z'n monologen over toeval spreken me aan en hij is af en toe grappig. Maar dan wel tussen een hoop flauwe en voorspelbare uitspraken van de anderen. 'God heeft de aarde en hemel gecreëerd.' 'Oh dus hij is een inrichter.' Tja.... En het gescheld op de kinderen is ook te makkelijk.

Tot aan de introductie van de moeder gaat het allemaal nog wel. Maar dan worden de personage-ontwikkelingen van het meisje en haar ouders te onnozel voor woorden. En niet op een leuke manier maar schaamteloos stereotiep en overgeacteerd. Goh de streng-religieuze plattelandsvader wordt een uitbundige homo, wat bloeit iedereen toch op in dat fijne stadse milieu. Verre van spitsvondig en het sneeuwt Larry onder.

Heb niet veel van Allen's komedies gezien maar blijkbaar ligt het mij niet. Op 'papier' dan nog wel maar het pakt niet lekker uit. Een soort grachtengordel-gegniffel in het kwadraat.

Whatever works... nou hier werkt het niet helemaal. Af en toe een snedige opmerking en komische situatie, en dat was het dan.

Evan Rachel Wood fleurt de film nog wat op, dat dan weer wel.

Twee en een half sterretje.

Zelden zat ik er zo naast met een beoordeling maar vandaag heb ik de film nog eens bekeken en ik moet zeggen dat ik regelmatig in een deuk lag van het lachen. De cynische humor van Larry David (die zichzelf in deze film als geniaal beschouwde ) was geweldig en ook het verhaal (wel natuurlijk vrij cliché) vond ik best aardig. Ik heb me kapot gelachen hoe hij de kinderen bij het schaken compleet afzeikte en daarna ook nog de moeder die zich kwam beklagen. Heerlijk hoe cynisch hij daarbij bleef. Het einde toen hij uit het raam sprong na het handen wassen was ook zo geweldig humoristisch. Na introductie van de ouders van Melody werd de film wat minder en kwam Larry David ook minder aan het woord. Ik vond het wel weer geniaal hoe enorm cynisch hij was bij de introductie van de vader.

Aangezien ikzelf ook vrij cynisch ben kon ik deze film bij een 2e kijk beurt goed waarderen. (vooral de eerste 60 minuten).

Hm, aardig.

Vooral Evan Rachel had een amuserend rolletje, ze is erg leuk om naar te kijken.

Nadat ik de beschrijving las had ik toch iets meer verwacht, maar het blijft een komedie. Toch geen standaard komedie, het is een best apart verhaal met af en toe leuke grappen.

Tegen het einde werd het wat minder, ik vond het vooral jammer dat die Randy ertussen moest komen. Ze mochten het wel bij Larry David houden met zijn fantastische uitspraken ( jammer dat ik ze niet onthouden heb ).

Prima voor 'n keertje.

Larry David heeft van Woody Allen en speelt uitstekend, maar een "Woody Allen" zonder Woody blijft iets missen.

De hand van de meester is nochtans overduidelijk : een absurde story, een pak zinnige en onzinnige levenswijsheden, grappige situaties en verrassende uitlatingen.

Een goede Woody Allen, vind ik, niet groots maar voor de liefhebbers een best verteerbare brok.

Als gebruikelijk is er ook goede muziek aanwezig.

Grappige, soms hilarische monologen en dialogen plus de schoonheid van Evan Ravel Wood maken deze film tot een aangename tijdspassering. Dreigt op het laatst een beetje af te zakken naar een bedenkelijk niveau, maar is precies op tijd afgelopen.

Aardig uitgangspunt over ouwe mopperkont die ontdooit door een nieuwe, jonge en naïeve liefde in zijn leven.

Larry David levert leuke inzichten op in vermakelijke dia- en monologen maar in de rest van zijn uitwerking vind ik Allen toch een beetje onnozel. Typisch zo'n kijk eens hoe blij en vrij wij intellectuele grote stads mensen zijn Beetje het Amsterdam-syndroom zeg maar... Tja, gelukkig is het tegen de tijd dat het echt gaat irriteren afgelopen. Evan Rachel Wood is best ontwapenend met haar 'Southern Accent'.

Verder niet veel memorabels, het kabbelt allemaal maar een beetje voort. Aardig tijdverdrijf en zoals wel vaker met Woody zijn films vind ik ze stiekem toch te sympathiek om ze met een onvoldoende te beoordelen. Toch zet ik liever nog een keer About Schmidt op als ik een cynische ouwe zeur op dreef wil zien...

3*

Middelmatige Woody Allen film waarin een eigenzinnige gescheiden man, met een cynische kijk op de wereld en de mensen, een jonger meisje trouwt omdat het werkt. De dialogen zijn zeker wel grappig en to the point maar het geheel gaat gewoon nergens heen. Verder is Larry David wel goed, maar kan de neurotische Woody Allen zelf niet vervangen. Wie wel?

Dit is geen feel-good-movie zegt Larry David in het begin van de film tegen het publiek ...uhm... sorry Larry, maar dit is wel een feel-good-movie.

Maakt niet uit 't is wel een typische Woody Allen-film, al is het nadeel dat we bij alle dialoog van Larry David de meer schlemielige Woody Allen voor ons zien en dat daarom David wat te groot en agressief lijkt.

Nou ja de dialogen van de hoofdpersoon zijn het leukste van de hele film: neurotisch, hypochondrisch, sarcastisch en nihilistisch en desondanks nog trouwen met een meid van in de twintig.

De typische Allen-film zonder dat Woody zelf in beeld komt.

Geen topper in z'n filmografie, maar best aardige onderhoudende feel-good-movie.