Whatever Works (2009)

doesn't work! Leuke wegkijker met een goede rol van Evan Rachel Wood die bij mijn favoriete actrices begint te horen....

Vrij exemplarische Woody Allen dit. Een mannelijk hoofdpersonage gemodelleerd naar de rollen die hij zelf meestal speelt, met daar tegenover een jonger vrouwelijk hoofdpersonage dat op alle fronten anders is.

Vond dit keer de misantropie lekker dik aangezet, en fijn in mijn straatje passen. De hoofdpersoon is op zich wel prima gecast, maar ik was niet altijd even weg van zijn performance.

Ook een exemplarische Allen omdat het wat te lang gaat duren op den duur. Vanaf de helft wordt het een beetje oninteressant als de focus wat verlegd wordt naar de moeder van Melody.

Maar over het algemeen een leuke iets bovengemiddelde Woody Allen, die er voor mij vooral uitspringt door de levenshouding van de hoofdpersoon.

Evan Rachel Wood is overigens erg goed in deze film, en zeer fijn om naar te kijken, ook niet geheel onbelangrijk.

ruime 3,5*

Woody Allens variant van Love actually. Echt iets toevoegen aan wat hij eerder heeft gemaakt doet het niet, amusant is het wel.

"I've seen the abyss." "Don't worry, we'll watch something else."

You're a professional athlete, with that limp?

Woody Allen liep al geruime tijd rond met het script van Whatever Works. Naar het schijnt had hij het al in de jaren '70 nagenoeg af, maar vanwege de dood van Zero Mostel in 1977 werd het script opgeborgen. Althans tot de jaren 2008-2009 waar opeens heel Hollywood in staking ging en Allen besloot om zijn oude script eens terug op te pikken. De staking heeft voor een aantal erg interessante projecten gezorgd (Joss Whedon's Dr. Horrible onder andere) en het was de vraag of dit in dezelfde categorie ging vallen.

Elke film die begint met Groucho's 'Hello, I Must Be Going' uit Animal Crackers heeft al een beentje voor. De tirade die daarop volgt is ook heerlijk en wanneer Allen met de vierde muur breekt, kreeg ik het gevoel dat dit wel een eens erg leuke film kan gaan worden. Jammer genoeg vervalt de film op den duur in hetzelfde riedeltje en worden de scheldpartijen van Boris zelfs wat teveel van het goede. De film steunt vooral op de chemie tussen Boris en Melody en het is dan ook zonde dat Allen zich genoodzaakt voelt meer en meer van zijn typische personages (kunstenaars, snobs, ...) in de film te steken naarmate de speelduur vordert. Toegegeven, daar komen nog een paar leuke scènes van zoals de vader die zich uit als homo, maar over het algemeen haalt het de vaart serieus uit de film. De tussenkomst van de moeder had helemaal niet gehoeven en het geforceerde happy end is de druppel.

Ik ben ook niet helemaal overtuigd van Larry David. De rol van Boris is op het lijf geschreven van de regisseur zelf en ik geraak niet van het gevoel af dat die het beter had gedaan. David doet het op zich niet slecht hoor, verre van zelfs, maar ik mistte de schwung die ik bij de vertolkingen van Allen zelf wel had. Al mag het wel gezegd worden dat David en Evan Rachel Wood wel een erg leuke chemie hebben die de film overeind weet te houden. Leuke bijrol wel van Ed Begley Jr. trouwens. Die geeft de film overduidelijk terug een schop onder zijn kont na de komst van de moeder.

Een handvol erg leuke momenten (de schaakscènes zijn schitterend), maar over het algemeen kan ik weinig met Whatever Works. Geef mij maar een Vicky Christina Barcelona of Midnight in Paris als ik een film uit deze periode mag kiezen.

3*

Aardige Allen.

Maar hoe meer films je er van kijkt, hoe bekender het allemaal aanvoelt. Kan me indenken dat wanneer ik deze Allen eerder gezien had ik hem ook wel iets beter gewaardeerd zou hebben. Ondertussen is het nog wel leuk, maar niet zo opzienbarend meer.

David is Allen, er wordt weer eens in de camera gepraat, er wordt weer gedweept met bekende hoogstaande cultuur (Beethoven zei u?) en ondanks een hoop negatief geleuter is het een best opgewekt en monter filmpje. Allen ten voete uit dus.

David doet het best goed, Wood vond ik minder. Ook de rest van de cast loopt wat in de schaduw van David. Verloop is best voorspelbaar, ondanks dat de cast zich naarmate de film steeds meer en meer uitbreidt. Het einde is wat melig, boodschapje wat laf misschien, maar gezien de toon van de film kon het wel.

Voer voor Allen fans dus, ik hang ergens tussenin. Vond deze wel aardig, maar té typisch Allen om me echt nog aan te spreken.

3.0*

Een milde film. Niet te zoet, niet te zuur, niet te zwaar, niet te licht. Prima voor een komedie, toch? En omdat iedereen hier de grap al maakt, maak ik er ook maar een cliché (sic) van: whatever works.

Ik heb het nooit zo met Woody Allen.

Aan deze film was ik al eens eerder begonnen, maar na een paar minuten afgezet met het idee 'ik heb eigenlijk geen zin in weer zo'n stereotype filmpje'. Duurde een jaartje voordat de herkansing daar was. Nu dus.

En op zich valt het dan wel weer wat mee - niet dat het daarmee een goede film wordt in mijn ogen, maar relatief ten opzichte van de verwachtingen. Daar zijn twee dingen vooral in te noemen: de afwezigheid van Woody zelf, en de aanwezigheid van Evan Rachel Wood. Wood doet het prima, en zet een erg prettig contrast in alle opzichten met de narrige en vervelende Larry David - die het veel beter doet in dat opzicht dan ik denk dat Woody dat zelf gedaan zou hebben, ik ben nooit zo onder de indruk van de films waarin de beste man zichzelf regisseert.

Behalve het contrast tussen Wood en 'Woody', al speelt iemand anders hem, is er eigenlijk maar weinig te doen. Clarkson zie ik altijd wel graag, dus de wat gedwongen entree die ze in het verhaal maakt kon ik nog wel hebben. Maar zodra Ed Begley er dan ook nog bijkomt ontspoort de boel wel volledig. En dan ook dat flauwe einde nog, meligheid ten top met oud en nieuw.

Kortom, voor mij werkt het niet. Nog steeds wel stukken beter dan de tenenkrommende stedenfilms van Allen, en er zit zelfs nog een mooi shot van de New-Yorkse binnenstad in.

Best grappig. Het is een ander soort humor dan in de gemiddelde komedie maar ik kon hier wel om lachen. Er zitten aardig wat grappige dialogen in en er wordt ook leuk gespeeld, hoewel ik wel even moest wennen aan de cynische Boris. Ik heb me er wel mee vermaakt.

Deze eens geprobeerd en heb me er wel mee geamuseerd. Vond het een leuke film en de cast deed het prima.

De speelduur was ook goed, niet te lang en niet te kort.

Vond het wel een aanrader.

Aanvankelijk nogal plat en seksistisch, maar gaandeweg ontpopt dit zich toch wel als een best leuke komedie. Het is even wennen aan Larry David als stand-in voor Woody Allen, maar uiteindelijk doet hij het wel oké. Om de stroom botte en ongepaste observaties die uit zijn mond komen moet je op gegeven moment gewoonweg wel lachen. Gaandeweg wint de film aan kracht en beginnen de personages steeds leuker te worden. Uiteindelijk niet één van de betere Woody Allen-films, maar wel een degelijke middenmoter.

Uiteindelijke een saaie Allen. De film begint heel aardig, Larry David is zeer geschikt voor zo'n rol in een Allen-film en de chemie van Evan Rachel Wood is er ook. Maar daarna verzandt de film voor m'n gevoel in allerlei plotjes (waarvan ik een week later geen idee meer heb wat ik nu allemaal heb gezien) met allerlei mensen die me allen niet wisten te boeien en de film gaat als een nachtkaars uit. 2,0*.

Een hele leuke en aparte film.

Met wat erg leuk is, de interactie naar de kijkers.

Erg leuke rol van Larry David die de rol van zuurpruim naar een flinke hoogte trekt.

De film krijgt een nog leukere wending als hij, een jonge vrouw die weg gelopen van huis is, bij hem in laat trekken.

Met de nodige hilarische wendingen.

Een verassend leuke film.