ad
  • 139.675 films
  • 6.631 series
  • 20.103 seizoenen
  • 432.489 acteurs
  • 280.308 gebruikers
  • 8.090.401 stemmen
Avatar
 
banner banner

About Schmidt (2002)

Drama / Komedie | 125 minuten
3,54 1.738 stemmen

Genre: Drama / Komedie

Speelduur: 125 minuten

Oorsprong: Verenigde Staten

Geregisseerd door: Alexander Payne

Met onder meer: Jack Nicholson, Hope Davis en Kathy Bates

IMDb beoordeling: 7,1 (123.273)

Oorspronkelijke taal: Engels

Releasedatum: 22 mei 2002

  • On Demand:

  • Netflix Niet beschikbaar op Netflix
  • Pathé thuis Niet beschikbaar op Pathé Thuis
  • Videoland Niet beschikbaar op Videoland
  • Amazon Prime Niet beschikbaar op Amazon Prime
  • Disney+ Niet beschikbaar op Disney+
  • Google Play Niet beschikbaar op Google Play

Over About Schmidt

"Schmidt Happens."

Het leven van Warren Schmidt verandert ingrijpend na de dood van zijn vrouw Helen, met wie hij 42 jaar getrouwd was. Wanneer hij met pensioen gaat, komt er bovendien een einde aan zijn job als adviseur bij een verzekeringsmaatschappij. Alsof dat nog niet genoeg is, staat zijn enige dochter Jeannie op het punt te trouwen met Randall. Warren besluit te gaan reizen en tegelijk op zoek te gaan naar zichzelf. Hij gaat ook op visite bij zijn dochter om zo de kloof tussen hen beiden te dichten. Tegelijkertijd probeert hij haar huwelijk tegen te houden, want hij vindt zijn toekomstige schoonzoon veel te min voor zijn oogappel.

imageimageimage

Externe links

Volledige cast

Acteurs en actrices

Warren R. Schmidt

Roberta Hertzel

Jeannie Schmidt

Randall Hertzel

Helen Schmidt

Larry Hertzel

Vicki Rusk

Gary Nordin

Video's en trailers

Reviews & comments


Gast

  • berichten
  • stemmen

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.
zoeken in:
avatar van Movsin

Movsin

  • 5952 berichten
  • 7269 stemmen

Levensechte film waarin, naast eenzaamheid en de ervaring er niet meer bij te horen, ook de nietigheid van de mens sterk aan bod komt.

Het idee om het verhaal te ondersteunen door de brieven aan een petekind uit de derde wereld is best origineel en knap.

Jack Nicholson is outstanding en ook Kathy Bates is een schitterende actrice.


avatar van hdehoon

hdehoon

  • 323 berichten
  • 277 stemmen

Prachtige film! De onderkoelde humor maakt dat het drama niet te zwaar wordt en is eigenlijk heel onamerikaans onsentimenteel. Dat laatste is ook te danken aan het fenomenale acteertalent van Nicholson, die perfect gecast was. De film gaat over alle belangrijke thema's in het leven en dat is geen geringe prestatie.


avatar van Zeppos

Zeppos

  • 82 berichten
  • 178 stemmen

Met Jack Nicholson en Kathy Bates in de hoofdrol kan je onmogenlijk een slechte film maken!

Er zit ook een tune in van Bert Kaempfert, dat was de begintune van Kapitein Zeppos vroeger.


avatar van JeroenFR08

JeroenFR08

  • 556 berichten
  • 403 stemmen

De eerste film met Nicholson zonder gescheld, en inderdaad maniakaal gedrag. Het mag wel gezegd worden dat die golden globe verdient was die hij kreeg. Want wat speelt hij goed, met een dikkere kop dat wel. Hij lijkt ouder dan in the Departed die nog 4 jaar ouder is.

Maargoed hij is wel degene die de film omhoog trekt. Verder blijft er toch weinig van over, behalve het einde dat wel zeer sterk is.

Niet bijzonder, Jack Nicholson is de man hier.


avatar van ThomasVV

ThomasVV

  • 1025 berichten
  • 430 stemmen

Fantastisch knappe film, in de eerste plaats door Nicholson, maar ook de regie vond ik subliem.


avatar van Thomas83

Thomas83

  • 3161 berichten
  • 2859 stemmen

Jack Nicholson geeft de film duidelijk echt wat extra's. Opvallend ook dat hij hier zo sterk een rol speelt die zo ver afligt van wat we van hem gewend zijn. Niet een heel aanwezig type maar juist meer in zichzelf gekeerd en niet zo handig in communiceren met andere mensen.

Waar hoofdpersoon Warren dat niet is is de film zelf juist heel goed in beeldend zijn boodschap effectief overbrengen. En waar het drama er eigenlijk best dik bovenop ligt is de humor vaak juist weer wat subtieler. Heel leuk gedaan.

Het is af en toe ook erg grappig of juist een beetje pijnlijk, al die ongemakkelijkheid en lullige types die voorbijkomen. Alleen richting het einde verliest de film wel een beetje wat van zijn droogheid als Warren op reis gaat en Kathy Bates ook in beeld komt. Ze speelt niet slecht natuurlijk, maar heb leukere rollen gezien van haar.

Zoals ik inmiddels wel van Payne gewend ben is de cinematografie weer prachtig verzorgd. Ook de score is goed, en eigenlijk alle scènes met Warren en Randall (een amper te herkennen Mulroney) zijn goud. Elke blik van Nicholson is dan raak. Randall is ook precies het type dat iemand als Warren niet met zijn dochter wil zien. Maar het mooie is dat, ondanks dat hij tot in het overdrevene een loser is, hij overduidelijk wel echt houdt van Warrens dochter.

De brieven van Warren naar zijn adoptiekind vormen een leuk terugkerend element in de film. Misschien wel de leukste scène is als Warren tijdens de eerste brief opeens alles eruit gooit. Haha, echt prachtig. En scènes als die met het waterbed en de gedrogeerde Warren zijn pure slapstick en werken ook goed. Van Hesseman had ik wel wat meer willen zien trouwens.

Het einde is mooi bescheiden en ontroerend. Het had ook te sentimenteel kunnen worden, maar door de nog subtiel aanwezige humor en het sterke spel van Nicholson valt het allemaal keurig de goede kant op. Mooi ook dat het bij dit kleine maar belangrijke momentje blijft het niet een happy end is waarbij iedereen veel geleerd heeft. Een dikke 3.5*. De 4.0 wordt toch niet gehaald omdat het niveau tot aan Warrens vertrek met de camper niet wordt vastgehouden.


avatar van Borisboyo

Borisboyo

  • 18 berichten
  • 181 stemmen

Subliem!!! Wat een wereldacteur is Jack Nicholson!!


avatar van john mcclane 2

john mcclane 2

  • 2178 berichten
  • 5412 stemmen

film waar je weer eens word duidelijk gemaakt wat een wereld acteur nicholson is.

ongelofelijk knap.hoe die man de film naar een hoger plan werkt.

tragisch en komisch gaan zo goed samen.dat word ook zeer duidelijk.


avatar van Bacchero

Bacchero

  • 143 berichten
  • 193 stemmen

Een film die wat mij betreft volledig wordt gedragen door de fantastische rol van Jack Nicolson. Dit is enkel de topacteurs gegund. Het gegeven van de correspondentie met de Afrikaanse jongen vind ik zeer goed verwerkt in de film. De film geeft voor mij een beetje een veelvoorkomende situatie bij pas gepensioneerden weer die plots in een zwart gat vallen en gaan mijmeren over hun levenspad en hun weg zoeken in een "nieuw" leven waarbij Warren dan nog met de dood van zijn vrouw te maken krijgt. Gelukkig is er nog zijn dochter die op punt staat te trouwen maar dit geeft ook nog de nodige problemen maar eind goed al goed zeker (of toch een beetje). Filmpje om nog eens te bekijken. Ik zou nog vergeten dat Kathy Bates ook haar best doet en zeker een meerwaarde is voor de film.


avatar van des1

des1

  • 1212 berichten
  • 861 stemmen

Zo... in één moeite door na "As Good As It Gets" naar deze film. Dit is misschien wel Nicholson's beste rol. Zo laat in diens carriere. Tragikomisch, maar dan wel in de verdeling 80% tragisch en 20% de lach van een boer met kiespijn. Weg alle illusies van een mooie tijd na een saaimans werkbestaan als verzekeringsman. Een tijd waarin je dingen kunt doen die je graag wilt, zoals reizen. Zeker als de vrouw komt te overlijden. De eenzaamheid wordt nog eens benadrukt door te veel te grote camper waarmee Schmidt zijn trip onderneemt in een grotendeels desolaat landschap. Wie Amerika kent (ik heb er drie jaar gewoond), weet dat Amerikanen de neiging hebben de nodige historie bij elkaar te schrapen om in een wat kitscherige setting ten toon te stellen aan het publiek. Priceless dat museum over de migratie westwaarts. Ook dat Schmidt's geboortehuis er niet meer staat omdat het plaats heeft moeten maken voor een slechtlopende bandenhandel. Ben zelf nl. wel eens gaan kijken of ik Brian Wilson's ouderlijk huis in Hawthorne kon vinden... Hoppeta: weggevaagd voor een freeway. Afijn, dit terzijde. Tragisch is ook Schmidt's misplaatstheid op zijn dochters bruiloft. Opvallend goeie rollen ook van Kathy Bates als tante en Mulroney als bruidegom watje met matje. Veel ongemakkelijks wordt niet geschuwd. Zou een leeftijdsgrens wellicht moeten zijn: boven 65 jr. alleen geschikt onder begeleiding. Senioren kunnen er suicidaal van worden. De film heeft ook iets existentialistisch, op een manier die ik vaker heb gezien in Amerika, en die wij met onze rijtjeshuizen, flats en "hé dag, buurman" nooit zullen kunnen bevatten.


avatar van Robi

Robi

  • 1798 berichten
  • 2132 stemmen

Film over een man die met pensioen gaat en zich pas dan realiseert dat hij in zijn leven veel verkeerde keuzes heeft gemaakt, ondanks dat hij op zijn werk heel succesvol was. Dat is een behoorlijk saai en uitgekauwd onderwerp. Ik heb er ook altijd veel moeite mee om me in dergelijke mensen in te leven. En al helemaal als ze, zoals in deze film , wel het inzicht krijgen maar toch verder niets veranderen. Dat is voor mij zinloos zielig doen. Al is het in de praktijk helaas wel veel voorkomend en realistisch. Maar goed, geen onderwerp voor mij dus. En de film is dus ook niet interessant en kabbelt maar voort, zonder dat het ergens naar toe werkt. Het enige postieve aan deze film is de aanwezigheid van Jack Nicholsen voor de hoofdrol. In zijn eentje weet hij deze film helemaal te dragen en ondanks het saaie onderwerp toch boeiend genoeg te maken. De drie sterren zijn dus ook voor het vakmanschap van deze rasacteur.


avatar van SergioMalick

SergioMalick

  • 746 berichten
  • 1347 stemmen

Dit blijft toch wel een erg fijne film. Het verbaasde me hoevaak ik de gelijkenis trok tussen Warren en mijn eigen familie. Misschien niet zo extreem, maar dezelfde nuchterheid en chagrijn van Nicholson kom ik vaak genoeg tegen. Het feit dat een man geen flauw idee meer heeft waarom hij nou al zo lang bij zijn vrouw is, geen gelijkenissen ziet en zich stoort aan veel kleine karaktereigenschappen, om uiteindelijk tot de conclusie te komen dat het samen- zijn door de jaren heen het belangrijkste gegeven is om bij elkaar te blijven. Om de Dijk te citeren: "Een man weet pas wat hij mist, oh als ze er niet is". Op een aantal kleine dramatische gebeurtenissen na, die dan ook wel enigszins geestig waren, is dit een film uit het leven gegrepen. Mijn vader zal binnenkort ook met pensioen gaan en heeft geen grote kring. Echter weet ik dat hij en mijn moeder altijd samen zullen zijn, ondanks het feit dat ze niet meer die jeugdige liefde voor elkaar voelen. Voor mij is dit een geruststellende gedachte.

Vandaag de dag draait het vooral om uitersten waarin we ontzettend verliefd moeten zijn, een goede baan moeten hebben met leuke collega's, veel vrienden (en het liefst boezemvrienden) tot je beschikking hebben, nieuwe hobby's beginnen en een wereldreis maken. Juist in het chagrijn van Warren wordt duidelijk dat hij eigenlijk niks met deze Westerse elementen heeft, maar er stiekem altijd al naar verlangd heeft. Het verlangen naar deze uitersten kan een mens opbreken en zorgt naar mijn mening voor een donkere bril die ervoor zorgt dat je niet meer weet waar het om draait in een dergelijke wereld. Pas aan het einde wanneer Warren alles en iedereen van zich af heeft gestoten, lijkt hij te beseffen waar het in de wereld om draait: Medemenselijkheid. De reden waarom ik deze film niet de volle buit geef, is omdat ik een aantal gebeurtenissen net iets 'to much' vindt. Bijvoorbeeld dat Warren erachter komt dat zijn vrouw is vreemdgegaan met zijn beste vriend. Verder blijft de film ijzersterk overeind staan met een fijne melodie die subtiel blijft doorklinken in de film. Payne is toch wel een hele mooie regisseur met bijvoorbeeld het bijna net zo sterke: Nebraska.


avatar van Pazmaster

Pazmaster

  • 2354 berichten
  • 4010 stemmen

Geestig filmpje met een geweldige Nicholson, alleen zijn kop spreekt al boekdelen, je weet precies wat hij voelt zonder dat hij wat zegt. Een geweldige acteur! De rest van de cast speelt ook naar behoren en het is gewoon een leuke film met een kalme, fijne sfeer met af en toe wat grappige scènes. Ik had 'm (jaren geleden) al eens gezien maar hij blijft leuk!


avatar van Decec

Decec

  • 6272 berichten
  • 7885 stemmen

Een matige komedie/drama film...

Goed verhaal...

Redelijk acteerwerk...

Komedie is mijn genre niet....

Bekende acteur Jack Nicholson en ook een bekende actrice

Kathy Bates...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Goed achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...


avatar van Fisico

Fisico (moderator films)

  • 3094 berichten
  • 2435 stemmen

In eerste instantie zou ik deze film aan mij voorbij laten hebben gaan ware het niet dat ene Jack Nicholson de hoofdrol vertolkte. De film begint erg goed. Warren Schmidt zet een punt achter een mooie en lange carrière bij een gereputeerd verzekeringskantoor en zijn nieuwe leven lacht hem toe. Niets is minder waar: hij ziet er tegenop om dag in dag uit bij zijn vrouw te moeten doorbrengen (June Squibb zet overigens net als in Nebraska, eveneens van Payne, een zeer overtuigende rol neer).

De pensionnering wordt goed uitgediept en traditioneel in beeld gebracht. De nodige tragiek (of zelfs vleugje van herkenning (?)) mag niet ontbreken: het gebruikelijke dulle afscheidsfeestje, het dumpen van je archieven (in navolging van jezelf) en de vaak niet-gemeende clichéboodschap "Je moet maar eens binnen springen als je in de buurt bent".

Warren Schmidt is een oude brompot, weinig overlopend van emoties en vaak beperkt communicatief. Dit in tegenstelling tot zijn vrouw Helen, zo eentje waarbij Schmidt letterlijk denkt: “Wat doet deze vrouw in MIJN huis”. Na haar dood valt de film wat in elkaar. De film kabbelt naar zijn einde en kent nog weinig tot geen topmomenten. Zijn misprijzen ten aanzien van zijn toekomstige schoonzoon is flauw en niet boeiend. Een zijsprongetje naar het vreemdgaan van zijn vrouw met één van zijn beste vrienden is dan ook irrelevant en er cliché.

Wat wel goed naar voren komt is de eenzaamheid en de must om er moeten bij te horen. Door zijn gedrag oogst Warren wat hij hoofdzakelijk gezaaid heeft. De verwijzing naar zijn adoptiekind maakt het daarom extra fijn. Zijn eerste brief naar Ndugu was komisch, maar bevatte eigenlijk veel (verborgen) tragiek. Het einde was dan ook een eye-opener, niet in het minst voor Warren Schmidt zelf. Wederom een sterke vertolking van Nicholson (je verwacht gewoon niets anders) en een gepaste serene voice-over om de scènes aan elkaar te breien. Een nipte 4,0*.


avatar van Scarto70

Scarto70

  • 86 berichten
  • 79 stemmen

Jack Nicholson op zijn best. Heb weer genoten.


avatar van Antonev

Antonev

  • 1330 berichten
  • 1009 stemmen

Mijn tweede Payne film in twee dagen tijd, na eerder Sideways gezien te hebben. Redelijk neerslachtige prent, waarbij de komedie soms ver te zoeken was. Er zaten wel wat komische passages in, maar drama had mijns inziens wel de overhand (toch bleef het wel enigszins luchtig). De cast was niet slecht, maar de film wordt voor het grootste gedeelte wel gedragen door Jack Nicholson. Wat een geweldige acteur, die van alle markten thuis is.


avatar van Filmkriebel

Filmkriebel

  • 6968 berichten
  • 3193 stemmen

Goede film. Een typische karakterstudie van Payne, met absurd overkomende momenten die eigenlijk wel zouden kunnen voorvallen. Gaat over een man die op pensioen gaat en zich waardeloos voelt. Nog geen week na zijn pensionering verliest hij zijn vrouw die een hartaanval krijgt . Het centrale vertelstuk is echter het komend huwelijk van zijn dochter, iets dat hij niet ziet zitten.

It's all about schmidt inderdaad: egocentrisch zou je hem wel kunnen noemen; hij ziet alleen maar zijn eigen zorgen en problemen en heeft geen oog voor het geluk van anderen, en eigenlijk ook niet van zichzelf. Zijn zelfbeklag ventileert hij dan in brieven vol details die hij schrijft aan een klein negertje van zes uit Tanzania die bovendien noch kan lezen noch kan schrijven. Vond ik ergens hilarisch maar geeft mooi weer hoe wereldvreemd en eenzaam de man is geworden. Het is ook in dat licht dat hij zich verzet tegen Ginny's huwelijk

Ik verwachtte iets pijnlijks toen Schmidt naar de micro werd geroepen tijdens het trouwfeest van zijn dochter maar hij leek dan plots toch enig zelfinzicht te hebben verworven . Fijne film met de vertrouwde thema's van Payne (familiebanden, terugmijmeren over zijn roots, on the road gaan) en humor die zich laat smaken. Veel van de kwaliteit van de film is ook te danken aan het fenomenale acteerwerk van Nicholson.


avatar van TMP

TMP

  • 1336 berichten
  • 1348 stemmen

Een film die het toch hoofdzakelijk moet hebben van het acteerwerk van Nicholson. Hij zet een aardige rol neer als gepensioneerde weduwnaar. De rest van de cast vond ik niet zo denderend. De film bevat hier en daar de nodige cynische humor. De briefuitwisselingen van Schmidt met zijn adoptiekind zijn in dat verband best aardig. Andere aspecten van de film weten wat minder te boeien en veel personages missen wat overtuiging.


avatar van Grindhouse62

Grindhouse62

  • 1874 berichten
  • 13790 stemmen

Filmkriebel schreef:

Goede film. Een typische karakterstudie van Payne, met absurd overkomende momenten die eigenlijk wel zouden kunnen voorvallen. Gaat over een man die op pensioen gaat en zich waardeloos voelt. Nog geen week na zijn pensionering verliest hij zijn vrouw die een hartaanval krijgt . Het centrale vertelstuk is echter het komend huwelijk van zijn dochter, iets dat hij niet ziet zitten.

It's all about schmidt inderdaad: egocentrisch zou je hem wel kunnen noemen; hij ziet alleen maar zijn eigen zorgen en problemen en heeft geen oog voor het geluk van anderen, en eigenlijk ook niet van zichzelf. Zijn zelfbeklag ventileert hij dan in brieven vol details die hij schrijft aan een klein negertje van zes uit Tanzania die bovendien noch kan lezen noch kan schrijven. Vond ik ergens hilarisch maar geeft mooi weer hoe wereldvreemd en eenzaam de man is geworden. Het is ook in dat licht dat hij zich verzet tegen Ginny's huwelijk

Ik verwachtte iets pijnlijks toen Schmidt naar de micro werd geroepen tijdens het trouwfeest van zijn dochter maar hij leek dan plots toch enig zelfinzicht te hebben verworven . Fijne film met de vertrouwde thema's van Payne (familiebanden, terugmijmeren over zijn roots, on the road gaan) en humor die zich laat smaken. Veel van de kwaliteit van de film is ook te danken aan het fenomenale acteerwerk van Nicholson.

Hier kan ik mij in vinden. Wederom om een perfect acterende Jack Nicholson. Dit was ook heel wat jaartjes geleden dat ik deze film voor het laatst gezien heb en wederom er weer volop van genoten vanmiddag. Er ziet er naar uit dat we geen films van Nicholson meer krijgen, want zijn laatste is van 2010. Pensioen?? Hij was toen 72, nu dus 82


avatar van Don Homer

Don Homer

  • 387 berichten
  • 1022 stemmen

Zonder Jack was dit een flutfilm geweest. Met Jack kan ik er echter moeilijk een onvoldoende voor geven. De film kabbelt erg traag voort. De tragische grappen die lukken zijn schaars. Het plot ben ik intussen alweer vergeten. Maar Jack schittert.


avatar van Lovelyboy

Lovelyboy

  • 1440 berichten
  • 1213 stemmen

Tragikomedie waar ik toch wat meer van verwacht had, en me dus weinig tot niets deed, op een paar grappige momenten na.

Met de introductie van Warren wachtende in zijn kantoor, en het afscheidsfeest met pijnlijk slechte speeches, wordt er nog een bepaalde weg ingeslagen die hangt tussen koddig en bevreemdend. Net als de 'nieuwe' situatie van het thuis zijn. Vlucht van de vrouw? Vastgeroest in het cachet dat werk heet met slechts analytische vermogens? De status die hij zichzelf toedichte aan de hand van zijn werk? Of het simpelweg iets om handen hebben, Warren zijn ze op het werk snel vergeten, dat maken zijn spullen wel duidelijk. Een weinig tot verbeelding sprekende nalatenschap.

De leegheid van het bestaan dringt zich op, net als het onvermogen te relativeren, iets dat hedentendage in het Corona tijdperk schaars is onder de mensen. Soms moet een mens zich opnieuw uitvinden, vooral als de stabiele en onderschatte basis van het geheel, Helen dus, weg valt. Ondanks al het gemopper blijkt er weinig meer van Warren terecht te komen. Het moment dat de mopperkont toch niet meer dan een zak warme lucht blijkt en toch echt in de spiegel moet kijken en in beweging om er nog wat van te maken.

Toch komt voor mij de trip die Warren maakt op weg naar zelfontwikkeling nooit echt op gang, blijft het een onaangename zeur die slechts met zichzelf bezig is, betweterig is en puntje bij paaltje geen zak heeft geleerd bij thuiskomst. Het huis is leeg, zijn leven is leeg of toch niet...? De bom valt uiteindelijk bij de ontvangen brief van Ndugu waaruit blijkt dat hij ondanks al zijn 'gebitch' nog altijd een bevoorrechter leven lijdt dan het Afrikaanse hongerkindje, iets waar iedereen klagende galbak momenteel lering uit kan trekken wat mij betreft.

Ondanks de laatste minuten doet het geheel me allemaal niet zo veel, is Warren op het waterbed grappig, net als de iets te knusse toestand met Roberta in het bubbelbad, en valt About Schmidt ondanks zijn idee toch wel erg tegen. De aanloop tot Warren's trip duurt echt te lang en is gezapig te noemen en de boodschap over de zin van het leven, tevredenheid en relativering is er wel maar komt er nergens echt lekker uit tot die vreselijke gevoelloze man in de tranen schiet bij wat hij wel heeft. Overvloed en toch ontevreden. Het gevoel dat ik twee uren naar een ontiegelijke eikel heb zitten kijken overheerst mij teveel ook al zal dat de bedoeling zijn van de film.


avatar van wavanbuuren

wavanbuuren

  • 4045 berichten
  • 1238 stemmen

Lovelyboy schreef:

p.

Toch komt voor mij de trip die Warren maakt op weg naar zelfontwikkeling nooit echt op gang, blijft het een onaangename zeur die slechts met zichzelf bezig is, betweterig is en puntje bij paaltje geen zak heeft geleerd bij thuiskomst. Het huis is leeg, zijn leven is leeg of toch niet...? De bom valt uiteindelijk bij de ontvangen brief van Ndugu waaruit blijkt dat hij ondanks al zijn 'gebitch' nog altijd een bevoorrechter leven lijdt dan het Afrikaanse hongerkindje, iets waar iedereen klagende galbak momenteel lering uit kan trekken wat mij betreft.

Hoeveel mensen die jij kent boven de 40 doen nog écht actief aan zelfontwikkeling? Laat staan mensen die al met pensioen zijn zoals Warren? 99% van de mensen valt altijd weer terug op de processen die ze kennen en waarnaar ze tientallen jaren hebben geleefd. Veel verplaatste lucht, maar zelden of nooit wezenlijke verandering (als dat al noodzakelijk zou zijn). Ik vind dat de film dat juist op een mooie ingetogen manier laat zien, waarbij de cynische humor je natuurlijk wel moet liggen.


avatar van Lovelyboy

Lovelyboy

  • 1440 berichten
  • 1213 stemmen

wavanbuuren schreef:

(quote)

Hoeveel mensen die jij kent boven de 40 doen nog écht actief aan zelfontwikkeling? Laat staan mensen die al met pensioen zijn zoals Warren? 99% van de mensen valt altijd weer terug op de processen die ze kennen en waarnaar ze tientallen jaren hebben geleefd. Veel verplaatste lucht, maar zelden of nooit wezenlijke verandering (als dat al noodzakelijk zou zijn). Ik vind dat de film dat juist op een mooie ingetogen manier laat zien, waarbij de cynische humor je natuurlijk wel moet liggen.

Absoluut gelijk! Het gedrag is eerder symptomatisch te noemen en zal bij de leeftijdsgroep behoren/fase van het leven. Desondanks zie ik niet de toegevoegde waarde van film en karakter van het geheel, en vind ik er ook bar weinig grappig aan, en dat zal puur persoonlijk zijn.


avatar van wavanbuuren

wavanbuuren

  • 4045 berichten
  • 1238 stemmen

Fair enough.....


avatar van Mickey b

Mickey b

  • 246 berichten
  • 232 stemmen

Op een paar grappige scènes na (zoals het waterbed), vind ik dat je dit bezwaarlijk een komisch drama mag noemen. Zelfs geen zwarte humor. Is voor mij eerder een melodrama uit het leven gegrepen. Zelfs af en toe eerder een traan dan een glimlach. Film scoort geen hoge toppen, maar Jack Nicholson toont wel wat hij in zijn mars heeft als acteur. Slaagt erin om je mee te trekken in een wereld van een pas gepensioneerd weduwnaar die nog te jong is (66 jaar...) om in dergelijke situatie te belanden en hij weet dit met zijn mimiek op een memorabele manier weer te geven. De verbazing en gelatenheid zijn zo van zijn gezicht af te lezen en dat moet je als acteur maar kunnen. Had eigenlijk deze film gekozen voor de vermelding road-movie, maar ben daar wat op mijn honger blijven hangen... Van alles in film krijg je wel iets van emotie maar ergens blijft het voor mij net iets te oppervlakkig en afgerond. Einde film wel mooi en respectvol.


avatar van Rotterdam@1

[email protected]

  • 149 berichten
  • 82 stemmen

Het eerste uur vond ik er weinig aan: zo'n grijze bejaardenfilm die maar doorkabbelt in een sloom tempo:

totdat meneer een camper koopt en de wereld intrekt.

Ongelooflijke manipulerende zak aardappelen, hoe hij zijn dochter steeds naar zijn hand probeert te zetten, maar waterbed e.a. zijn grappig. Of het een komisch drama is, betwijfel ik, behalve als hij bij personage/Kathy Bates langsgaat....Schmidt knapt wel op van zijn reis, zelfreflectie. Einde is prachtig.