Inglourious Basterds (2009)

Omdat dat ook niet nodig is. Er zitten ook leuke dingen in de film die je tegenwoordig nog maar weinig in de cinema tegenkomt.

Mwa, die kun je ook omdraaien: mensen willen de slechte dingen niet meer zien omdat ze al lang blij zijn 'eens wat anders te zien'.

Pas zag ik Kelly's Heroes weer eens en die is, ondanks dat er amper grafisch geweld in beeld komt, een stuk beter. Leukere typetjes met meer screentime, mooie vlotte dialogen en een coherent plot.

Ik ben ook weer niet zo'n enorme Kelly's Heroes fan, maar ik had eigenlijk gehoopt dat deze film zoiets zou zijn.

Ten eerste is dat best een goeie reden om iets goed (of beter) te vinden. Of 'ze' de slechte dingen niet willen zien daardoor weet ik niet, persoonlijk zie ik gewoon niet zoveel slechte dingen. Heb juist het idee dat sommigen op zoek zijn naar iets slechts.

Maar het gaat mij erom dat veel mensen al heel lang roepen dat de massa alles dat Tarantino doet toch wel goed vindt, terwijl het tegengestelde net zo goed waar is. That's it.

Was niet een opmerking tegen iemand in het bijzonder, meer een algemene constatering (en of ie dan juist is of niet, laat ik in het midden).

Hoofdstuk 3 is wat mij betreft de minste. Na 2 goede hoofdstukken, wil ik hoofdstuk 3 toch wel als vrij saai omschrijven. Gelukkig zit de Strudel-scene erin, maar verder weinig aan. De film had trouwens evengoed Shosanna Dreyfus kunnen heten.

De meeste vinden hoofdstuk 1 en 5 de beste.

Dit is mijn volgorde:

1. Hoofdstuk 4

2. Hoofdstuk 5

3. Hoofdstuk 2

4. Hoofdstuk 1

5. Hoofdstuk 3

Michael Fassbender gaat het trouwens nog ver schoppen denk. Niemand had het waarschijnlijk door dat hij bijvoorbeeld ook een grote rol in 300 heeft. In de film Hunger is hij ook erg goed. Ik bedoel het is blijkbaar een onopvallende acteur met toch veel opvallend goede rollen.

Ik denk dat ik tot die tweede categorie behoor dan. Al ben ik het met Respekked eens dat die tendens al langer dan IB te zien is. Het begon bij mij bij ook ongeveer bij Kill Bill.

Even om een en ander voor mij te verklaren. In mijn eerste post bij de film vergelijk ik QT met Alex van Warmerdam. Ook iemand met een eigen stijl die consequent zijn ding doet, maar waarvan ik vind dat iemand met zoveel talent in schrijven en gevoel voor het visuele maar matige films maakt, omdat het nergens over gaat. Blijkbaar is dat laatste iets dat ik dan in film zoek. Tenminste om films goed te vinden. Films die nergens over gaan zijn ook heel fijn om te kijken (Godzilla etc), maar dan moet het wel leuke ongein zijn. Dat mis ik bij zowel van Warmerdam als recent bij Tarantino (dit was wel een vooruitgang na Death Proof). Het is langdradig (dialogen), voorspelbaar (Hitler), te degelijk (geen tieten) of niet leuk (Brad Pitt).

Als ik dan kijk waarom RD en PF in mijn ogen wel geslaagd waren is dat denk ik omdat het toen nieuw was en hij enkele dingen in cinema (her)definieerde. Dat effect is nu weg. Wat ik wel prijs is dat-ie zijn eigen stijl heeft behouden. Goedbeschouwd hebben een heleboel grote kunstenaars maar één trucje dat ze beheersen en dat tot in lengte van dagen zullen uitmelken. Je ziet het in schilderkunst (Bacon, Escher, Warhol etc etc), theater (Hermans), beeldhouwkunst (Donald Judd) en conceptuele dingen (Christo). En wat dan overblijft is misschien toch alleen nog maar een kwestie van smaak. John Cassavetes, om bij film te blijven, heeft qua stijl en thematiek zichzelf ook telkens herhaald en daar kan ik dan geen genoeg van krijgen. En dan komt toch het verschil met Tarantino, omdat Cassavetes mij weet te raken met zijn gefeest, geruzie en getob van zijn personages in hun midlife crisis.

Kort gezegd ben ik dus zo kritisch, omdat ik vind dat Tarantino met zijn talenten zo weinig weet los te maken bij een kijker als ik. Het blijft bij vermaak (en dat wordt zo zien we hier goed gewaardeerd). Allemaal prima, maar niet goed genoeg voor een topfilm voor mij.

Ik vind de vergelijking met Mel Brooks van Querelle trouwens heel treffend. Was er zelf nooit opgekomen, maar begrijp het helemaal.

Moest na het zien van trailers en lezen van plotbeschrijvingen heel erg denken aan To be Or Not to Be, maar dan wel van Lubitsch. Na het zien van de film juist helemaal niet meer. Vind de flauwe ongein, eigenlijk helemaal niet zo flauw. Vind de balans (ongein, spanning, actie, serieuzere momenten) juist heel sterk. Enkel in het personage van Pitt slaat het zo nu en dan door naar de verkeerde kant. Daarom vind ik een Mel Brooks vergelijking vergezocht.

Verder kan ik me je post heel erg goed voorstellen en ik ben het met een aantal dingen ook wel eens. Maar als je dit vermakelijk vindt (dat mag ik toch wel zeggen?) is het toch verder prima? Niet elke film hoeft je in je ziel te raken.

Ja natuurlijk, dat schrijf ik toch ook. Ik vind Godzilla dus vermakelijk. Anderen vinden dat saaie rubber poppen en een hoop saaie nonsens. Ik ken zelfs (serieuze) users die houden niet van die prog orgel-rock onder giallo films uit de Seventies Onbegrijpelijk.

Maar effe serieus; ik vraag me dan af waar het verschil in filmbeleving vandaan komt.

In feite vinden we het allebei vermakelijk (ik waarschijnlijk meer dan jij, maar toch) en allebei zien we ook wel dat het niet veel meer is dan dat. Ik vind dat prima (zou het zelfs niet anders willen), terwijl jij zoekt naar iets meer. Dat iets meer zoek ik wel bij Tarkovsky, Bergman, Bunuel of inderdaad Cassavetes.

Nou ik ben een serieuze user, toch?

Nou ik vond het dus helemaal niet zo vermakelijk dit keer. Ik schreef:

Anders waren die 2* wel hoger uitgepakt. Ik vond het begin sterk en nota bene de Mike Myers (Mel Brooks 2!) scene (lekker puntig) en de scene in de kelder (gewoon spannend). De rest was of te richtingloos of te uitgesponnen of een combinatie ervan.

Mja oke. Iets te makkelijk geroepen van mij dan. Maar toch blijf ik me afvragen waarom je op zoekt bent naar nog meer...

Neem je het allemaal niet te serieus

Het verschil is voor mij dat ik onzin films best hoog kan waarderen. Maar dan let ik ook extra op tempo, timing, en de humor dus, die je maar net moet liggen. En juist op dat vlak laat Tarentino het hier afweten terwijl hij in het begin van zijn carriere veel vlotter was.

Ik denk van niet. Ik zag gisteren "Les Pétroleuses". Ook niet echt een serieuze film, maar een uur korter, leuke dames met diepe décolleté's en stereotiepe ongein (de sherriff) die ik wél kon waarderen. En als we dichter bij Tarantino blijven: De Rodriguez bijdrage aan Grindhouse vond ik top! Ik vrees dat het toch iets met smaak is dan.

Misschien hadden ze die muziek onder deze film moeten zetten

Het lijkt er dan ook op dan een belangrijk deel van de filmliefhebbers de onzin van Tarantino niet meer kunnen hebben. Omdat het minder leuk is, of omdat de hele wereld er al mee weg loopt? En dan zijn we weer vooraan in de discussie. Maar goed.

Tempo ligt op sommige momenten iets te laag, ben ik het mee eens. Overal het algemeen vond ik het tempo juist heerlijk. Bij zijn andere films lag het nu juist eerder te hoog. Timing daarentegen vond ik nagenoeg perfect. Heb je een voorbeeld?

De timing hing heel erg samen met het tempo. Het moment dat een scene eindelijk tot een climax kwam, interesseerde het me al niet meer. Je weet van te voren toch wel dat die Franse boer uit angst die joden gaat verraden, of dat die duitse officier in de kelder die Britse officier gaat ontmaskeren en dat het uitmondt in een bloedbad. En dat die jewhunter zo lang op zijn slachtoffers inpraat dat ze geen kant meer op kunnen. Niks onverwachts of spontaans gezien in al die scenes en daarvan is het lange uitspinnen vooral de schuld.

Mja timing is wel echt iets anders dan tempo. Wat je nu zegt zijn voorbeelden van tempo. Bij de voorbeelden van de scenes die je noemt vond ik de uitkomst ook niet zo belangrijk, maar wel hoe ze daar kwamen. Waltz is bijvoorbeeld een acteur met zulke perfecte timing, heerlijk.

Toen ik de Sixth Sense had gekeken, had ik daarna meteen zoiets van, ok deze film hoef ik nooit meer te zien, want het gaat vooral om de climax. Maar achteraf blijkt dat de hele aanloop naar de climax toe ook erg goed is. The Susual Suspects is bijvoorbeeld ook zo'n film.

Ok, Inglourious Basterds is meer voorspelbaar en bij de eerste kijkbeurt heb je hoogstwaarschijnlijk al een heel sterk vermoeden hoe zo'n hoofdstuk gaat aflopen, maar ik heb de film nu 2x gezien en de scenes blijven toch amusant. Maar ik kan me inderdaad bij deze film voorstellen dat het gerek je op een gegeven moment gaat tegenstaan.

Had een raar gevoel na de film. Ik vond het verhaal erg gemakkelijk omgaan met gevoelige materie uit de oorlog. De Duitsers flink in de pan hakken! Ik begrijp dat de generatie joden die de oorlog niet hebben meegemaakt de film als een psychologische verwerking zien. Net zoals tegen een boksbal slaan om je woede en frustraties te uiten. Ik ben bang dat levende Auschwitz overlevers de film belachelijk en pijnlijk vinden. Misschien reageer ik te gevoelig, maar om van mij een 5 te krijgen moet alles kloppen!

Maarrrr ik moet er gelijk bij zeggen dat ik in lange tijd niet zo ben verrast door een Hollywood film. Fantastische begin scène, een fantastische Waltz. Brad Pitt was minder, maar maakte het een beetje goed met ''Arrivederci''!

Conclusie: wel een goede film, maar geen klassieker.

Een fictieve WO II film. What's the big deal? Ik zal dus de commotie van Auschwitz overlevers ten onrechte vinden.

In 1992 was William "B.J." Blazkowicz ook al Nazi's (incl. A. Hitler) aan het afschieten.

Fictie vraagt om een andere interpretatie dan die voor een realiteitsfilms. (om het zo maar te noemen)

En dan denken 'ze' dat ik het allemaal wat te serieus neem . Ik kan me derhalve ook nidt voorstellen dat het door eisenstein opgeworpen probleem werkelijk speelt. In de Jaren 70 zijn er met allerlei sexploitation films ook al heilige huisjes omver geworpen. Ik denk dat "Ilsa - She Wolf of the SS" heel wat schokkender is (hoewel ik die film niet zag - dus misschien heb ik het mis)).

Precies. Dat haalde ik een paar pagina's terug ook al aan. Dialogen zwerven hier om de info heen en voelen daarom langdradig aan. En de uitkomst van een scene is ook steeds voorspelbaar. Het werkt gewoon een stuk minder dan in Tarantino's vorige films.

Omdat het minder leuk is. Daar zit ook nog iets anders aan verbonden: met PF begon mijn filmliefde pas echt en vanaf toen ben ik heel veel oude films gaan gezien. Ook films waar Tarantino naar refereerde (en die hij nieuw leven in wilde blazen). Die typische (jaren 70) genre-cinema levert niet altijd evenwichtige gebalanceerde kwaliteitscinema op, maar je komt wel immer een aantal juweeltjes van (trashy) scenes tegen.

Vooral in Kill Bill: Vol.1 vind ik dat Tarantino de 'feel' van die cinema goed heeft verpakt en overgebracht, maar ik vind dat ie in Inglorious Basterds gewoon echt te braaf is. Als wraakfilm werkt de film niet echt, als mannen op een missie film niet (te weinig screentime), als exploitationfilm niet (te weinig actie, geweld, tieten en veel van het geweld is vreemd de film binnen gebracht via korte flashbacks) en ook als thriller niet (weinig pakkend en te veel komische intermezzo's) etc.

Heeft verder niets met een anti-Tarantino-hype te maken of zo in ieder geval. Ik vind echt dat Tarantino wat steekjes heeft laten vallen.

Oké, Ramon. Nu heb ik er echt helemaal genoeg van! Nu heb je hier een paar pagina's volgeschreven waarin je alleen maar negatief bent, nu wil ik ook wel weer wat positiefs horen.

Aparte oorlogsfilm van Tarantino. Het beginstuk vond ik het beste met die SS-officier. Goede oorlogsfilm maar ik zie liever meer actie zoals in Saving Private Ryan of de jodenvervolging met Schindler's List. Ik heb hem gezien zonder ondertiteling in het buitenland en dit is toch niet zo gemakkelijk om te volgen. Voorlopig 4*

Om eens wat dingetjes te noemen:

*de spaghetti-opening (wel wat te lang! ) en de climax van die scene en het gebruik van muziek in die climax! Die ijzingwekkende tonen van Morricone. Ik herkende het heel in de verte (ik heb het daarna opgezocht) en die muziek blijkt uit Il Ritorno di Ringo te komen. Ik heb die film gezien (heb de dvd) en dat segment muziek is me tijdens die viewing niet eens opgevallen. Perfect gerecycled dus!

*De Lee Marvin/Dirty Dozen speech van Aldo Raine.

*de comicbook-achtige introductie van Schweiger incl. Letters en daden uit het verleden.

*Bearjew scene: de coolness, het geweld, maar ook de dialogen (ja echt!) in die scene.

*de visuele vormgeving van de finale (dat zwart/wit-scherm omgeven door een rode vuurzee)

etc.

Hm.. grappig, dat zijn nu juist precies de scenes die ik helemaal niet boeiend vond.

Ja en Star Wars is ook totaal niet origineel. Alles is gejat uit westerns zoals The Searchers, de film Metropolis, Aziatische films, The Phantom Creeps serials, Frankenstein, de Wizard of Ozz, de Flash Gordon serials uit 1936, de Bijbel, enz.. enz..

En wat maakt het uit.

Vreemd.

Op wie reageer je JacoBaco?

Dat is aan jou op te bepalen.

???