Leaving Las Vegas (1995)

Nou... niet echt geweldig. Leaving Las Vegas gaat over destructieve mensen die met elkaar een relatie aangaan en elkanders zwakheden accepteren. Nicolas Cage is een fulltime alcoholist die de hele film liters alcoholhoudende drank wegzuipt. Hij doet nèt geen truukje met deze rol. Elisabeth Shue komt rond door haar prostitutie-praktijken en wordt zo nu en dan gemolesteerd.

Na een tijdje is de insteek (er is geen drang om de situatie te veranderen) niet meer zo opvallend en ging ik me er juist aan ergeren. Er gebeurt gewoon te weinig om dit een bijzondere film te laten worden. Extra minpunt is het overdadige gebruik van de soundtrack, ook dat heb je na een tijdje wel allemaal gehoord. Blijven nog over de beelden van Las Vegas anno 1995. Je mist wat hotels en de doorgeslagen decadentie en die er nu heerst , maar Mike Figgis wist hier nog wel enigszins raad mee. Er zaten wel wat toffe shots tussen, die de film naar een krappe voldoende trekken.

nicolas cage op zijn aller best.

je word de film ingezogen,en dat hakt er in.

het is zo somber en letterlijke en figuurlijk zo uitzichtloos.

wat het nog veel schrijnend maakt is dat De film is gebaseerd op de gelijknamige roman van John O'Brien die in 1994 zelfmoord pleegde, niet lang nadat hij had gehoord dat zijn boek verfilmd zou worden.

ik krijg soms als ik de film zie (eens per jaar) ook de neiging een fles wiskey te pakken.

Best aardige film.

Normaal gesproken niet zo'n grote fan van Cage, maar hier doet hij het erg goed vind ik, evenals Shue. De twee spelen erg goed op elkaar in en hun relatie is vrij apart en interessant te noemen, maar tegelijkertijd werd ik nou ook weer niet helemaal gepakt door de film en zal ik hem waarschijnlijk na een tijdje alweer vergeten zijn. Beetje een gruize muis vind ik.

Verder ook niet zoveel nuttigs over te melden. Best aardig drama, fijn sfeertje, jazz-achtige soundtrack, die mij normaal gesproken niet zo ligt, maar hier vond ik het wel wat lekker dromerigs hebben. Momenten waar er van die vreselijke poppy muziek ingezet werd vond ik dan weer een stuk minder.

Ideale film om bij in te slaap te vallen eigenlijk, en da's niet per se negatief bedoelt ofzo, want het had zeker wel wat, maar te weinig om echt indruk te maken. Kleine 3,5*.

Er zijn van die films die op zich 'prachtig' zijn, maar waar je in je leven eigenlijk maar één keer naar kunt kijken. Hier gaat het om zelfdestructief gedrag, iemand die zich dood drinkt. Vind ik persoonlijk erg moeilijk om naar te (willen) kijken. Indertijd in de bios was al erg genoeg. Je zou zeggen dat Shue op basis hiervan in betere films zou gaan spelen... Laatste keer dat ik er zag was in een film over killer piranha's.

Ik dacht dat het er nooit van zou komen, maar dit is de eerste film met Cage waarin ik hem echt kan waarderen. Erg knap hoe hij met zijn dronkemans geleuter sympathie weet op te wekken bij de kijker. Schitterend drama met een bevredigend einde.

Ruime 4*, waarbij verhoging niet uitgesloten wordt.

De jaren 90; toen Nicolage Cage nog serieus werd genomen als acteur en goede films plus intens acteerwerk af kon leveren. Die tijden liggen jammer genoeg heel ver achter ons, getuige de vele goedkope flutfilms die hij tegenwoordig uit weet te spuwen. Spijtig, want de capaciteiten heeft hij zeker van een prima acteur. Dit is niet zijn eerste uitstekende titel van lang geleden.

Leaving Las Vegas is vooral erg sfeervol. De klassieke/jazz achtige muziek werkt echt sfeerverhogend ter ondersteuning van een verhaal over een aan lager wal geraakte alcoholist die een prostituee ontmoet waar hij het goed mee kan vinden en gevoelens voor krijgt. We volgen hen in een vreemd soort love story waarbij je als kijker ook wat levenslessen leert. Allemaal niet bijster origineel, maar wel boeiend. Maar vooral knap vind ik dat het personage van Cage sympathiek over weet te komen, ondanks zijn beroerde toestand. Overtuigend geacteerd. Ook Elisabeth Shue doet het prima als tegenspeler. Mooie vrouw ook. Daarbij is de setting van de stad van de nepheid, Las Vegas, een hele goede. Zo'n intiem verhaal met op de achtergrond de grootste gok en entertainmentstad van de wereld, dat werkt goed. Het levert ook mooie beelden 's avonds met de vele lichtjes en neonreclames.

3,5*

Lang geleden eens gezien (in 2007 zie ik), maar ik betwijfel eerlijk gezegd of ik de film van begin tot eind gezien heb destijds. Ik kon me hier namelijk helemaal niks van herinneren; al kan dat ook samenhangen met de (te jonge) leeftijd waarop ik deze film zag. Hierdoor ook enigszins met verkeerde verwachtingen deze film gaan kijken. Ik verwachtte een redelijk luchtige film over twee mensen die bevriend (en verliefd) raken in Las Vegas.

In feite blijkt die laatste zin nog redelijk overeen te komen met wat je ook daadwerkelijk krijgt voorgeschoteld, maar dat 'luchtige' kun je wel vergeten. Leaving Las Vegas is namelijk vooral een beklemmende film. Vrij ironisch hoe de gokstad in Nevada blijkbaar een geschikte locatie is voor een film waarin vrienden het op een zuipen zetten en een hoop ongein beleven, terwijl diezelfde stad als geen ander uitzichtloosheid en eenzaamheid op de kijker kan overbrengen. Ik ben helemaal niet bekend met het huidige repertoire van Nicolas Cage, maar hier laat hij een zeer indrukwekkende en meeslepende performance zien. Ondanks dat Ben allesbehalve een sympathieke kerel is, leef je toch met hem mee. Elisabeth Shue biedt uitstekend tegenspel en er is duidelijk sprake van chemie tussen haar en Cage. De verhouding die ontstaat tussen Ben en Sera is geloofwaardig en je gunt hen het beste, al weet je natuurlijk zelf wel beter...

De cinematografie is prachtig en draagt bij aan de zwartgallige sfeer. De indrukwekkende, soms schokkende, scènes volgens zich met name in de laatste akte achter elkaar op. Eigenlijk is dit niet zozeer een prettige zit, aangezien je Ben gewoon steeds meer ziet aftakelen en je weet dat een triest einde onvermijdelijk is. De film wist echter wel meteen mijn aandacht te grijpen en heeft deze geen moment meer losgelaten. Niet per se een fijne filmervaring, maar wel een die absoluut de moeite waard is.

4*

Ik vond hém als alcoholist, en haar als prostituee ronduit ongeloofwaardig. Dan kun je er voor de sfeertekening nog een paar kilo jazzy music en wat neon lights tegenaangooien... het werkt gewoon niet.

De reactie van die hoteleigenaresse op het breken van dat tafeltje, dát was eigenlijk het enige rake moment in deze matige film.

“Is drinking a way of killing yourself?”

“Or, is killing myself a way of drinking?”

Wat een acteerdemonstratie van Nicolas Cage. In Leaving Las Vegas moet hij een man spelen die naar Las Vegas reist om zich dood te drinken, en Cage weet het overtuigend te brengen. Geen gemakkelijke taak. Het contrast tussen de glitter en glamour van Las Vegas, en al het leed dat daaronder schuilgaat, is treffend neergezet door Mike Figgis.

Cage heeft de wat "flashy" rol, maar Elisabeth Shue maakt op sommige momenten misschien nog wel meer indruk als prostituee Sera. Vooral tegen het einde heeft ze een aantal scenes die dwars door je ziel snijden. Ook de muziek van onder andere Sting, McDonald en Cage zelf mag niet onvermeld blijven. Schitterend.

Bizar en intrigerend tegelijk. Voor mij is de grote vraag wat er nodig is om zo laag te zinken. En laat daar nu geen antwoord op komen.

Film die er geen doekjes om wind wat betreft mensen in een neerwaartse spiraal, zichzelf bij een catastrofaal einde hebben neergelegd of dat er niet beter in zit, Shue bijvoorbeeld tijdens haar eerst nacht met Cage: 'ik heb alles zoals ik het wil. 'WTF!? En vervolgens het vinden van een lotgenoot, iemand die niet veroordeelt maar je neemt zoals je bent. Toch gaat het schuren, vooral bij haar. Zij wil toch meer, ze vraagt hem naar een arts te gaan. Dit was te verwachten, waarmee ik de keuze om hem in huis te nemen en in te stemmen met dat ze zich niet zal bemoeien met zijn drinken iets onbegrijpelijks vind. Ik snap de redenatie daarachter totaal niet. Uiteraard, ze is bang, ze is alleen, ze heeft iemand gevonden waar ze zich 'goed' bij voelt. Maar hoe heeft ze dat in gedachten dan, wetende wat hij wil? Lijdzaam toezien hoe iemand zich zelfbewust de vernieling in helpt terwijl ze steeds meer van diegene gaat houden? Van iemand houden die ongeneeslijk ziek is en tot sterven toe verplegen lijkt me al bijzonder lastig en niet voor iedereen geschikt laat staan dat je hier voor kiest. Wat ik dan van hem niet snap is dat terwijl zij het licht ziet en hoop begint te krijgen op een beter leven, heeft hij dat totaal niet, hoewel zij zijn engel is komt het niet in hem op schoon schip te maken en te bedenken dat als er iemand zoveel van hem houdt zijn egoïstische zelfdestructie gestopt moet worden. Waarmee ik ook eigenlijk bij het grootste punt van de film ben, de logica en geschiedenis aan handelen. Is Cage ziek of speelt er een enorm trauma rond vrouw en of kind, vooral het laatste doet even vermoeden na de scene in het Casino. Maar helaas wordt dat niet duidelijk. Deze diepte had wellicht even iets meer inzicht in het personage Cage verschaft en de film nog tastbaarder gemaakt. Nu blijft de film een random ontmoeting tussen twee aan lager wal geraakte passanten die geen uitweg meer zien en troost bij elkaar vinden als mooiste en meest aangrijpende scene wat mij betreft: Cage die wakker wordt, hondsberoerd is, wat in de koelkast rommelt en uiteindelijk in foetushouding bij haar in bed kruipt. Pffff…..wat een ellende.

De sfeer is mooi, vooral Vegas in het donker, fijne soundtrack met jazz-achtige muziek en onder meer Sting. Verder geweldige rollen van zowel Cage als Shue, waar je meelij zou kunnen hebben om wat Cage zichzelf aan doet heb je dat meteen al bij Shue door wat ze tegenkomt in haar werk. Prachtige vrouw trouwens.

Puntje bij paaltje, mooie film, dramatisch, op het gevoel, maar blijf van mening dat er iets meer uit te halen geweest was met wat achtergrond omtrent Cage.

Op een avondje waarop zoals gewoonlijk niks op tv was, maar weer eens besloten Netflix aan te slingeren. Leaving Las Vegas trok me aan door de Oscar die Cage voor zijn rol kreeg, kan hij dan toch acteren?

Dat kan hij zeker. Al is dat in zijn carrière eigenlijk nooit meer tot uiting gekomen. Zonde. Net zoals Elisabeth Shue, van wie ik tot deze film nog nooit had gehoord. Zij had er voor haar aandeel in deze film eveneens met een Oscar vandoor mogen gaan. Mooi hoe de focus in de film langzaamaan van Cage naar Shue verschuift. Een duistere en pakkende verschuiving, die niet in de koude kleren gaat zitten. Wat een destructieve personages spelen ze toch allebei zeg.

Een film die pakt, en niet meer loslaat. Met hier en daar nog een spatje humor.

“You’re girlfriend just told me we’re gonna spend the night together.” Waarop een kopstoot volgt. Genieten.

Niet helemaal overtuigd van de chemie tussen Cage en Shue. Het begint al een beetje door de overacting van Cage in het begin. Uiteraard is dat hetgeen waar hij het beste in is maar hij wordt er niet bepaald sympathiek door. Hij vertelt de typische dronkenmanspraat en valt vrouwen lastig. Feitelijk doet hij allemaal kleine dingen die eigenlijk niet door de beugel kunnen. Dan ontmoet hij Sera, nogal op een toevallige manier en komen ze al even toevallig in een soort relatie terecht waarin ze van elkaar houden zonder zich aan elkaar te ergeren. Ze nemen elkaar zoals ze zijn en dat is vast belangrijk in elke relatie, maar als dit zowat de moraal van het verhaal is, valt dat behoorlijk tegen. Natuurlijk is het dat niet helemaal maar als je de film echt sterk wilt maken, zouden ze voor elkaar vechten om te gaan voor een beter leven. Nu krijgen we een deprimerende film en een zeer voorspelbaar einde dat mij, eerlijk gezegd, niets kon schelen.

Ook de muziek vond ik niet zo passend, ook weer wat overdone zou ik denken. Het voelt niet helemaal in balans om de juiste sfeer op te wekken. Jazz is hét genre voor sfeer maar is hier vaak niet goed getimed. Net zoals ik het verhaal niet helemaal in balans vond. Uiteindelijk lijken de makers dit ook door te krijgen en laten ze Shue verkrachten en in elkaar slaan door een bende doorgedraaide etters om toch ook wat aandacht te krijgen rond haar situatie. Ondanks dat Shue een knappe dame is en zeker in die sexy outfits, kan ik niet rond het feit dat het allemaal wat too much is. Ook hetgeen Cage hier zogezegd drinkt aan alcohol kunnen zelfs 5 mensen niet eens opdrinken zonder in coma te belanden.

Dan hebben we nog wat er echt ontbreekt en dat is achtergrond over beide personages. Er mag ruimte zijn voor suggestie maar we weten bijna zo goed of niks over hun verleden. Hier lijdt, iig mijn eigen inleving, sterk onder.

Sfeervol opgezet, meesterlijke soundtrack, maar man wat deprimerend. Wellicht precies de bedoeling. *3,5

Film die het moet hebben van een vrij dik aangezette sfeer, maar daar wonderwel behoorlijk in slaagt. Fraaie beelden, passende muziek, goede toon. Cage is af en toe wel goed, maar vaak vooral te theatraal en niet geloofwaardig als alcoholist. Dan is de rol van Shue echt stukken beter, mooi ingetogen ook en langzaamaan begrijp je wel enigszins waarom ze zo graag bij een alcoholist verblijft. Aan het eind komt er wel iets te veel gemaakt drama bij en zakt de film wat in, maar verder wel een dikke voldoende. 3,5*.

Mooie film! Ik ben er enorm van onder de indruk. Ik heb ‘m bij de kringloopwinkel gevonden en ik twijfelde even of ik het wat zou vinden. Ik ben blij dat ik hem gekocht heb. Qua verhaal is het echt mijn ding. Ik kwam er helemaal in, mede door de prachtige en bijpassende muziek die de sombere en meeslepende sfeer versterkt. Sterk acteerwerk. Het heeft mij geraakt. Een favoriet! 5*

Indrukwekkend melodrama over de romance tussen een auto-destructieve alcoholist en een eenzaam straathoertje. Het koppeltje vindt elkaar wel in hun persoonlijke ellende en aanvaarden elkaar zoals ze zijn. Wanneer Sera een drinkflesje als verjaardagscadeau geeft aan Ben, weet je dat de film over echte en onvoorwaardelijke liefde gaat.

De chemie tussen Cage en Shue zit helemaal goed en de film voelt heel intiem aan door de nachtelijke stedelijke shots, de arthouse feel, de stemmige muziek van Figgis en de close-ups van de acteurs. Sommige verstilde momenten (zoals wanneer ze elkaar kussen in een zwembad) vond ik wondermooi. Leaving Las Vegas heeft ook een duister kantje : het blijft pijnlijk om te zien hoe beiden telkens door de maatschappij uitgespuwd worden. Tussen 4 en 4,5*

Een mens vraagt zich af hoe ondoorgrondelijk de wegen van de liefde zijn. Want laat ons eerlijk zijn, erg toekomstgericht is de relatie tussen Ben en Sera allerminst. Hij, een onverbeterlijke alcoholist, zij, een prostituee. Dit is geen geromantiseerd verhaaltje zoals we zagen in Pretty Woman. Integendeel, de lazarusscènes van Cage deden me toch een aantal keren de wenkbrauwen fronsen. De alcohol die hij verzette, daar komt het waterverbruik van mijn tomaten niet aan. Daar zaten trouwens wel een aantal grappige en mooi geschoten scènes bij zoals het drinken onder de douche of zelfs onder water in het zwembad!

Deze destructieve relatie had overigens wel iets. Dat heeft in de eerste plaats te maken met Nicolas Cage en Elisabeth Shue zelf die het beste van zichzelf geven en elkaar goed aanvoelden. Daar verandert het af en toe overacting van Cage weinig aan. De film is inderdaad maatschappijkritisch. Als marginalen in de samenleving zijn ze enkel op elkaar aangewezen, kunnen ze ook enkel elkaar vertrouwen.

De film is voorts vrij flitsend, knap in beeld gebracht met de sfeervolle drukte van Las Vegas. Fijn ook om af en toe in een soort documentairestijl Sera aan het woord te laten en haar te laten vertellen over haar relatie met Ben. Dan al wist je dat het wel eens fout zou kunnen afgelopen zijn met hem... Ik vond Sera een sterker en meer interessant personage dan Ben. Jammer dat de klemtoon net omgekeerd was. Desalniettemin zeker van genoten.

Leaving Las Vegas is een mistroostig verhaal over een man over wie je weinig te weten komt, behalve dan dat hij succesvol was, ooit, en kennelijk zijn vrouw en kind verloren heeft (hoe wordt niet helemaal duidelijk maar gezien zijn destructieve gedrag zal het niet om een scheiding gaan). Las Vegas is het mekka van het escapisme natuurlijk, een Disneyland voor volwassenen. Niet de meest stijlvolle plek om jezelf aan het aardse te onttrekken, maar stijl, dat heeft het personage van Cage al lang niet meer.

Bij herziening vind ik dit toch veel meer de film van Elisabeth Shue dan die van Cage, die ik toch een beetje beperkt blijf vinden. Hij is ook hier weer te veel over the top met dat woeste gezuip waarbij hij steeds de helft van de inhoud van zijn glas verliest (een echte alcoholist is wat zuiniger met zijn drank lijkt me). Shue is wat ingetogener in haar spel, je zou hooguit kunnen zeggen dat te mooi en goed verzorgd is voor de rol van aan lager wal geraakt straathoertje. De ellende die ze te verduren krijgt, plus alle hatelijke reacties van mensen die zij ontmoet, het zou geloofwaardiger zijn als ze een uitgemergelde junk was geweest i.p.v. America's next top model.

In de bijrollen wat bekende gezichten die je niet direct verwacht. Van Richard Lewis (van Curb Your Enthusiasm) en Valeria Golino tot Julian Lennon en Lou Rawls.

Nicolas Cage overtreft zichzelf in deze film over personages in de marge van de samenleving. Elisabeth Shue is (af en toe) het enige lichtpuntje in deze deprimerende film, maar waarom zij haar toevlucht zoekt bij een destructieve alcoholist werd mij niet duidelijk. Ik dreigde er depressief van te worden.

Sterke film. Nicolas Cage heb ik niet beter zien spelen als in deze film. Dit geldt ook voor Elisabeth Shue. Die legt ook een sterke acteerprestatie op de mat.

Ik vond het prachtig om te zien hoe de personages elkaar volledig in hun waarde laten. Sera die het liefst doet waar ze goed in is en Ben haar keuze respecteert. Wederzijds is het ook zo. Ben kan het niet geloven dat Sera een drank gerelateerde cadeau aan hem geeft en noemt haar zelfs een engel, een godsgeschenk. Het is natuurlijk makkelijk scoren om vanaf de zijlijn te zeggen 'maak iets van je leven, zoek een baan'. Helaas is dit voor Ben die enorm verslaafd is geen optie meer. Te veel leed, te veel drama in zijn leven en hij vind het wel mooi geweest en wil sterven in het harnas.

De mooie jazz muziek is bepalend voor de sfeer en geven er nog een heerlijke vibe aan. Top artiest Sting is ook te horen. Leaving Las Vegas vind ik een erg goede film die ik zeker over een paar jaar weer eens ga zien.

Bijzondere film met een tragische inhoud, die het vooral moet hebben van de ontwikkeling tussen twee excentrieke figuren. Nicolas Cage en Elisabeth Shue zijn werkelijk geknipt voor hun verschijningen en dragen de film samen met gemak een traptrede naar boven, want vanuit regisseur Mike Figgis komt er minder profijt. Zijn dromerige regie gaat vaak samen met muziekkeuzes die niet lekker combineren en een onvermogen om de kijker onder te dompelen in de neergezette sfeerzetting. De uiteindelijke afloop is vervolgens te absurd om te raken, maar de opbouw is daarentegen boeiend genoeg en het gebeuren blijft voortdurend onvoorspelbaar door de irrationele keuzes. Het is knap om te zien hoe er toch nog een greintje sympathie wordt geperst uit personages die dat eigenlijk helemaal niet zijn en daar wint Leaving Las Vegas een boel kracht mee.

Ik denk dat de film opzien baarde omdat de twee zelfdestructieve hoofdpersonages – de een een alcholist die zichzelf wil dooddrinken en de ander een prostituee – niet worden ‘gered’ (zoals de prostituee in Pretty Woman wordt ‘gered’) maar hun zelfdestructieve leven eenvoudig samen voortzetten. Wat die duistere kant betreft is het eerste deel met de ontslagen Ben die dronken elke meid probeert te versieren en de prostituee Sera die onder de knoet van haar paranoïde Letse pooier zit spannender dan het tweede deel: als de pooier verdwijnt en ze gaan samenwonen dan hebben ze elkaar in feite al gered (ze hebben elkaar ook nodig om zich staande te houden). Wat dan resteert is de romantiek waarbij de liefde zich bewijst doordat zij bij elke man acteert en alleen bij hem zichzelf is en hij – tot haar frustratie – met elke vrouw seks wil(de) behalve met haar maar vooral doordat de geliefden elkaar accepteren en onvoorwaardelijk liefhebben zoals ze zijn – de een een alcholist en de ander een prostituee – en ze dus ook geen reden hebben om te veranderen. Tegelijk – en dit is denk ik de kracht van de film – vinden ze ware liefde bij elkaar omdat ze beiden niet normaal zijn: zijn dronkenschap is ontwapenend voor haar en maakt dat hij haar niet als een prostituee ziet zodat ze elkaars ware zelf kunnen zien. In de zin dat eerst ziekte de liefde mogelijk maakt is de film decadent te noemen.

Geloofwaardig is het allemaal niet: als je zo veel drinkt als hij overleef je het nog niet één dag, een prostituee die elke man kan krijgen zou niet kiezen voor zo’n dronkenlap en het is mysterieus waarom hij zich nog steeds dood wil drinken (de reden is hij vergeten, vertelt hij haar) nu hij ware liefde heeft gevonden. De film heeft ook een komische kant zodat we het ook niet te serieus moeten nemen of eigenlijk: niet te letterlijk moeten nemen want de boodschap is serieus. Die boodschap is een dubbele zoals je in dronkenschap dubbel ziet, je familie je heeft verlaten omdat je drinkt en je drinkt omdat je familie je verlaten heeft en je zelfmoord pleegt door te drinken en je drinkt door zelfmoord te plegen: liefde accepteert elk gebrek en alleen het gebrek maakt liefde mogelijk.