Il Grande Silenzio (1968)

Stond al lang op mijn lijstje deze en vandaag was het dan zo ver.Door alle positieve berichten/recensies had ik hoge verwachtingen (ook omdat het genre me lief is) en Il Grande Silenzio stelde niet teleur.

Allereerst zijn daar de prachtige,sneeuwrijke buitenopnames,veelal opgenomen in de Dolomieten in de omgeving van Cortina d'Ampezzo en San Cassiano (Zuid-Tirol) die deze western een extra dimensie geven.

Jammer genoeg blijft de soundtrack van Ennio Morricone,zoals op deze pagina al eerder opgemerkt hier iets bij achter.Slechts op het einde als Loco en zijn mannen richting Snow hill rijden maakt ie indruk.Niet dat de score slecht is maar voor Morricone's doen wat gewoontjes,zeker als je hem vergelijkt met de toppers van Sergio Leone of bijvoorbeeld Navajo Joe.

Wat wel imponeerde was het verhaal dat zeker voor die tijd hard en (mede door de setting en het opmerkelijke einde) origineel was.Iets wat vooral tot uiting kwam in de glansrol van Klaus Kinski,ik ken niemand die zo'n sinistere en ter gelijkertijd aimabele schurk kan neerzetten als hij.In zijn kielzog zetten overigens ook Jean-Louis Trintignant en niet te vergeten Frank Wolff uitstekende prestaties neer.

Wel kende de film enkele schoonheidsfoutjes zoals in het begin toen het trio voor het eerst met de postkoets in Snow hill aankwam.In de scene met Loco en de sherrif was er zware sneeuwval en bij Silenzio iets verderop was het droog.Kleinigheidjes die overigens niet aan de klasse van de film afdoen.

Wel betreurenswaardig dat ik het moest doen met een Duits nagesynchroniseerde versie,dat drukt de pret toch wel een beetje.Had deze graag op een nog groter scherm en met de originele audio track gezien.

Maar ook dat laatste doet niets af aan de status van Il Grande Silenzio als klassieke en invloedrijke western.

Erg goed.

"Now say "good-bye" to your husband. Always respect the dead. Now pack your husband in the snow. That'll keep him fresh till I collect his bounty. So don't you bury him, you hear? What times we live in. Blacks worth as much as a white man."

Martin Koolhoven raad The Great Silence aan als een van de beste Spaghetti Westerns en zodoende heb ik hem bekeken voor de Western/Thriller Challenge.

De film verteld het verhaal van 'Stilte', een stomme een gunfighter die terechtkomt in een ondergesneeuwd dorpje waar Loco en zijn bende van premiejagers de dienst uit maken.

De Franse Jean-Louis Trintignant speelt een prima rol als Silence, al had het mischien wat expressiever gekund sinds hij niet praten. Klaus Kinski speelde goed als Loco, een rol die voor hem geknipt is (alhoewel, zelf zou hij wel degelijk zijn geduld verliezen). De dubbing is zoals vaak bij Italiaanse films weer niet van al te beste kwaliteit, al vond ik dat ze wel goede stemmen bij de personages hadden gezocht. De Sheriff zorgde trouwens voor een aantal Leone-achtige humoristische momenten.

Een western die zich volledig in de sneeuw afspeelt zie je niet vaak. Ik vond dat de film een heerlijk winters sfeertje had en daarnaast ook zo'n geweldige uitstraling zoals alleen Italiaanse Westerns die hebben, dat schiet-geluidseffect alleen al. Voor de studio-opnames met sneeuw zijn liters scheerschuim gebruikt.

Op het feit dat de film zich in de sneeuw afspeelt na, onderscheid de film zich ook nog van de gemiddelde western door de interessante achtergrond van de personages. De achtergrond van Silence doet weliswaar een beetje denken aan die van Harmonica in Once Upon A Time in the West, maar het blijft geniaal gevonden. Verder maakt de film ook een soort statement tegenover premiejagen, net zoals The Good, The Bad and the Ugly dat deed met de Amerikaanse burgeroorlog.

Verder is het ook erg origineel dat de film geen happy ending heeft. Aan het einde wordt duidelijk dat Loco de echte hoofdpersoon van de film was, geniaal bedacht en erg origineel, ook al is het mischien anticlimactisch als je op een gave gunfight had gerekend. Bij mijn versie zat ook nog een alternatief 'happy ending', dat was behoorlijk cliché en de film zou echt vele male minder zijn geweest als dat was gebruikt.

Mijn versie was nogal raar bijgeknipt in een vreemd aspectratio en had zeer lage beeldkwaliteit. Toch ontgingen de mooie opnames me niet. Prachtige beelden van de sneeuw en een aantal zeer kundig geschoten scènes. De achtervolging door de sneeuw was werkelijk briljant geschoten. Verder zaten er een aantal mooie close-ups in de film die aan Sergio Leone deden denken en zooms die dan weer aan Lucio Fulci doen denken. De flash-back via de kaars was briljant gedaan en de shoot-outs waren ook erg sterk gefilmd met afwisselend bloed-effecten en close-ups van de geweren.

Ennio Morricone maakte weer een mooie soundtrack die met name de dramatische momenten erg ten goede doet. De muziek is echter niet van het niveau als zijn Leone-soundtracks, bij vlagen deed het me een beetje aan Fabio Frizzi denken.

De film was duidelijk een grote inspiratie voor Quentin Tarantino. De eerste helft van The Hatefull Eight is duidelijk afgekeken van deze film. De postkoets en de dode outlaws op het dak bijvoorbeeld... Verder staat ook op IMDb dat de film een grote inspiratie was voor de grauwe sfeer die Koolhoven in Oorlogswinter heeft neergezet, Corbucci wordt zelfs genoemd in de aftiteling (ik ga onze binnenlandse cinema met de dag beter waarderen).

Al met al vind ik The Great Silence een erg sterke, lekker grauwe Italiaanse western die zeker de moeite waard is.

De spaghettiwestern bleek een alleenrecht te zijn van Leone of regisseurs die hem wilden evenaren. Uiteraard is Sergio Corbucci één van de uitzonderingen die eerder met Django een klassieker maakte. Ook hier zet hij een eigen stijl neer. Ok, de muziek van Morricone en de zwijgzame protoganist zijn herkenbaar. Maar qua stijl is het zeker z'n eigen ding. Personages zijn nog meer uitgewerkt en mooi shots in de sneeuw.

Het opvallende aan de film is dat zowat alles gebeurde 'volgens de wet'. Je kan je over veel dingen vragen stellen natuurlijk, maar alle personages proberen binnen de wet te blijven. Dat maakt het eens zo interessant natuurlijk en doet je na de film zeker nog nadenken. Sterk einde trouwens. Het blijft goed tot het einde.

Achtervolgingen op leven en dood met een temperatuur ver onder nul. Wraak, moord en woeste actie in een bevroren landschap. Die zijn heel opmerkelijk aan de film; die grote hoeveelheden Sneeuw en bittere kou, zijn wat dat betreft een buitenbeentje binnen het doorgaans zo stoffige spaghettiwestern-genre. Jean-Louis Trintignant is Silence, een premiejager die zich laat inhuren om op te treden tegen een stelletje rotzakken onder leiding van ene Loco (Klaus Kinski) Plaats van handeling is de bergachtige staat Utah, waar de sneeuw tot borsthoogte valt. Silence zwijgt en is zeker niet de premiejager met een hart van goud. Nee, hij is bijna net zo slecht, het enige verschil met Loco is dat Silence wat sympathieker overkomt. Verder wordt er zoals het hoort in een spaghettiwestern veel en graag geschoten. Is er ook nog tijd voor een erotische onderonsje met weduwe Pauline (Vonetta McGee, één van de spaarzame Afro-Amerikaanse in een western) Ook het einde was er één die niet alledaags was! Kortom een prima film!

Goeie film waarin een groep premiejagers jacht maakt op een onschuldige groep mensen. Het voor een spaghetti-western ongebruikelijk besneeuwde landschap levert een aantal mooie plaatjes op. De muziek van Ennio Morricone maakt het totaalplaatje mooi af. Nog net 3.5 sterren ondanks dat afgezien van het einde de film in zijn geheel wat standaard is.

The Great Silence / Il Grande Silenzio (1968)

Onlangs schafte ik de langverwachte Eureka/Masters of Cinema blu-ray aan van deze meesterlijke Italiaanse western. Ik had de Fantoma-dvd (2004) al in mijn collectie, maar de verbetering in beeldkwaliteit en de talloze extra’s trokken me uiteindelijk over de streep. En het moet gezegd: The Great Silence (TGS) heeft er nooit beter uitgezien: de kleuren zijn rijker en helderder, en de contrasten scherper. Een must-have voor alle fans van de film en liefhebbers van Italiaanse westerns.

Over het verhaal – dit is ongetwijfeld regisseur Sergio Corbucci’s meest compromisloze western, hetgeen wat zegt daar de man aardig wat genreconventies doorbroken heeft met films zoals Django (1966) en Vamos a matar, compañeros (1970). The Great Silence (een titel die zowel refereert aan het centrale personage als aan de alomtegenwoordigheid van de dood) is qua toonzetting grimmig maar onmiskenbaar sterk, met name in de vertolkingen van Jean-Louis Trintignant als zwijgende scherpschutter Silence, Klaus Kinski als nietsontziende premiejager Loco/Tigrero en nieuwkomer Vonetta McGee als de op wraak beluste weduwe Pauline. Ook Luigi Pistilli als notabele Henry Pollicut en Frank Wolff als sheriff Gideon Burnett verdienen vermelding. Regisseur/scenarioschrijver Corbucci weeft rondom hen een verhaal waarin geweld, corruptie, machtsmisbruik, persoonlijke integriteit, wraak en passie de centrale thema’s vormen. Hoewel de strijd van moedige enkelingen tegenover een corrupte overmacht een centraal gegeven vormt in Corbucci’s westerns (evenals in tal van andere Italiaanse westerns), zorgt met name het nihilistische einde van TGS er voor dat deze film binnen Corbucci’s oeuvre een aparte plaats inneemt. De film is dus niet alleen de meest compromisloze western van de regisseur, maar tevens ook diens meest cynische. En misschien ook wel zijn meest realistische: hoewel de radicaal linkse Corbucci graag wilde geloven in de macht van het volk was hij niet naïef, en zag hij dat de macht van het geld vaak overwon. Voor mij ligt de toonzetting van TGS het meest in de buurt van Sergio Leone’s Duck, You Sucker! / Gìu la testa (1971), waarin de Ierse revolutionair Sean (James Coburn) en de Mexicaanse bandiet Juan (Rod Steiger) samen vechten tegen corrupte grootgrondbezitters en politici tijdens de Mexicaanse revolutie (1910-1920). Uiteindelijk winnen zij het pleit, maar hebben tevens de politieke realiteit onder ogen gezien en de betrekkelijkheid ingezien van de revolutie waarvoor zij strijden, waarbij uiteindelijk beiden verliezer blijken.

Diegenen die houden van conventionele westerns zullen bij TGS niet veel van hun gading vinden. Dit is letterlijk en figuurlijk een western met rafelranden, zowel qua aankleding als in de plot. Locus van de film is het besneeuwde stadje Snow Hill in Utah anno 1898, waar wrede premiejagers in opdracht van de corrupte bankier/vrederechter Pollicut jacht maken op vogelvrijen die hun toevlucht hebben gezocht in de omliggende heuvels. De nietsontziende Loco is de aanvoerder van de premiejagers, die hun arrestanten bij voorkeur dood afleveren. Moord fungeert, onder het mom van wetshandhaving, als een lucratief verdienmodel totdat op een dag de stoïcijnse Silence in het stadje arriveert. Aangespoord door de smeekbeden van de moeder van een vermoorde jonge outlaw besluit de mysterieuze scherpschutter, met behulp van zijn Mauser C-96 automatisch pistool, de strijd aan te gaan met Pollicut, Loco en zijn beulen. Gaandeweg groeien hij en de jonge weduwe Pauline, die Silence inhuurt om Loco te doden nadat haar man door hem is vermoord, steeds meer naar elkaar toe totdat de onvermijdelijke confrontatie tussen Silence, Loco en zijn mannen zich aandient.

Eén van de films voornaamste troefkaarten is het uitmuntende camerawerk van DOP Silvano Ippoliti. Hij tovert besneeuwde landschappen in de Dolomieten om in de door winterse winden gegeselde heuvels van Utah, een voor een Italiaanse western hoogst ongebruikelijke setting (die tevens de inspiratie vormde voor Tarantino’s Django Unchained (2012)). Tevens maakt Ippoliti effectief gebruik van de in Rome gefilmde, sfeervolle studiosets en zet hij op het werk van Leone en Peckinpah geënte beeldtaal in: lang aangehouden close-ups, snelle camerabewegingen eindigend op gezichten, scènes die soms tergend langzaam worden opgebouwd om te eindigen in plotselinge, hevige geweldsexplosies. Daarnaast levert componist Ennio Morricone ook hier weer een vakkundige score af, ditmaal opvallend terughoudend om beter aan te sluiten bij de sombere toonzetting van de film maar desondanks met een aansprekend elegisch centraal thema.

Zowel het landschap waarin de film is gesitueerd als de toonzetting van TGS zijn ijzig en onverbiddelijk.
Politieke corruptie, wreedheid, machtsmisbruik en hebzucht worden in al hun lelijkheid getoond – maar uiteindelijk niet overwonnen door de moed en het revolutionaire elan van diegenen die zich hiertegen verzetten. En juist dat realistische gegeven maakt TGS niet alleen tot Corbucci’s meest compromisloze western, maar tevens ook tot zijn beste.

Trintignant vs. Kinski. Ge bedenkt het maar.

Avontuurlijke western met spaghetti allure en heel veel "slachtoffers".

Lijkt mij te verwijzen naar een echt beleefde periode in de farwest waar premiejagers de macht grepen en terreur brachten.

Heel verrassend slot van een bijwijlen zeer goede, bijwijlen nogal clichématige film.

Dit is alsof je een fles wijn opentrekt uit een zeer goed jaar (‘68). Regie van een cultregisseur en in de cast acteurs als Klaus Kinski en Jean-Louis Trintignant, dan ook nog eens classico Morricone op de geluidsband. Het narratief is zeer grimmig, grimmiger dan dit heb ik nog niet veel gezien in een western, en zeer kundig geschoten door Sergio Corbucci en co. De besneeuwde landschappen (de Dolomieten) spreken zeer tot de verbeelding. De titel van de film kan hiernaar verwijzen maar er zijn nog wel meerdere betekenissen voor de goede verstaander. De prestatie van de cast is prima, al is het voor Trintignant misschien niet het grootste compliment voor een acteur die zijn mond niet moet opendoen. Maar toch, ook hij doet het voortreffelijk als een sensitieve revolver anti-held. Na het werk van Sergio Leone komt deze Corbucci op een ereplaats.

Eindelijk ben ik nog eens toegekomen aan een spaghettiwestern en Sergio Corbucci heeft met deze Il Grande Silenzio een goede western afgeleverd. Het grootste pluspunt van deze film zijn ongetwijfeld de mooie besneeuwde landschappen wat extra sfeer aan de film afgeeft. Corbucci weet ook een erg rauwe sfeer neer te zetten, want bijna iedereen die we zien voorbijkomen heeft wel een link met de criminaliteit. In dat opzicht is Klaus Kinski prima als bad-guy en Silence is interessant als mysterieuze held die niet kan praten.

Het verhaal zelf is een vrij standaard wraak verhaal, maar het einde is er toch één die we niet vaak in films, en zeker niet in Westerns voorgeschoteld krijgen. Het is niet de grote held die de shoot-out wint, maar wel de bad-guy, waardoor er nog een extra rauw kantje aan de film wordt toegevoegd.

Prima Western. Ik twijfel tussen een 3.5* en 4*. Er zitten erg goede elementen in deze film, maar het verhaal kon me niet volledig overtuigen.

3.5*