Il Grande Silenzio (1968)

Waar is Django?

Mijn tweede niet-Leone 'spaghetti western' en wederom een Corbucci (Django had ik helaas in het Duits gezien). Deze beviel mij wederom erg goed. Leone had naar mijn mening de beschikking over wat betere acteurs in zijn films, maar het prachtige sneeuwlandschap maakt veel goed. Ook het onconventionele einde waarin de held het tijdens een oneerlijk vuurgevecht het moest afleggen, benadrukt nog eens extra de grimmige sfeer.

4*

Het alternatieve einde - gemaakt voor de Afrikaanse en de Aziatische markt omdat zij het originele grimmige einde 'niet zouden kunnen waarderen' - is trouwens best grappig. Sheriff Burnett blijkt gewoon te leven en schiet Silence op het laatste moment ter hulp, vervolgens schiet onze stille held de rest van de bandieten neer.

De film lijkt me wel aardig, maar persoonlijk ben ik meer op zoek naar de ultieme klassiekers zoals Once Upon A Time in The West.

Naast de spaghetti westerns van Sergio Leone is het erg moeilijk om een gelijke te vinden in dat wereldje laat staan iemand die hem overtreft. Ook al staat Corbucci nog wel mijlen ver van Leone, met deze film levert hij toch erg goed werk af.

Dit is zeker een grimmige en zeer harde western.

Een betoverend landschap en weerzinwekkend einde!

Aanrader 4,5*

Ik las al ergens (link: http://www.dvdtalk.com/dvds... ) dat Clint Eastwood geïnteresseerd zou zijn in de rechten voor een remake ... Van de hedendaagse acteurs zou ik Benicio Del Toro graag de rol van ‘Silence’ zien vertolken (al zou ik Benicio sowieso graag in een western zien).

Dat verhaal gaat al sinds 1969....

Silence's horrific neck scar reappeared in Clint Eastwood's Hang 'Em High (1968), his American-made follow-up to the "Dollars" films. It is not known if Eastwood saw Silence before he made Hang 'Em High (he was in Europe in 1967 on promotional duty), but there are some startling similarities, in particular the scene in which Eastwood walks into a salooon, puts a cigar out in a villain's drink and pulls down his neckerchief to reveal a hanging scar; Silence reveals his scar in exactly the same way, to tell his victim his identity. Silence's Mauser pistol reappeared in Eastwood's Joe Kidd (1972), while the snowbound setting was used in Pale Rider (1985) and briefly in Unforgiven (1992); in the early Seventies there was even a rumor that Eastwood was going to remake The Big Silence.

Hehe, dat wist ik niet. Het klinkt eigenlijk ook te mooi om waar te zijn. Clint zou sowieso weer eens een western moeten regisseren.

Zeer brute western in een wat ander landschap dan ik gewend ben met westerns. Kinski speelt de engerd, met zijn geweldige blik, die zonder problemen ongewapende mannen dood schiet.

De stille weet me weinig te overtuigen, zijn doen en laten is wel indrukwekkend.

En dan het einde, zeer origineel en bovendien waargebeurd. Moeilijk te kiezen welke beter is, Django of deze.

4*

Ik vind het een prachtige western, gesitueerd in een sprookjesachtig mooi landschap, maar het einde vind ik ontieglijk zwak, zo ook het alternatieve einde (dat zonder geluid op de dvd staat). Corbucci had beter een tussenweg kunnen kiezen. Nu vind ik het een domper. Morricone's score is wederom goud waard. 4*

Einde is juist enorm memorabel. Nooit zoiets elders gezien. Niet ervoor, niet erna.

Memorabel? Best wel ja. Maar ik vind het niet goed; Veel te negatief voor een spaghetti-western met een mysterieuze held. Echt iedere goodguy/girl legt het loodje, een onverwachte ommezwaai naar een historisch feit dat ik niet kende. Het alternatieve einde is daarentegen weer te happy. Ik vind het in ieder geval een anti-climax.

Sterke western. De beelden zijn, in tegenstelling tot in Django, niet altijd even mooi, en de score is ook wat minder maar de sfeer, en dan met name het erg sterke einde, maakt veel goed.

Toch wel één van de beste spaghettiwesterns, dit. Kinski is in vorm en ook Morricone levert, in tegenstelling tot wat anderen hier vinden, wel een knappe soundtrack af, vind ik (vooral dat titelnummer). Ik moest wel even wennen aan de setting; in de bergen tussen de sneeuw. Ik verkies toch liever de droge woestijnsetting dan . Het verrassende einde vond ik wel erg goed. Toch zou ik niet kunnen zeggen welke van Corbucci ik nu het beste vind: Django (die meer actie bevat), of deze (die veel dramatischer is).

Ik vond de kleuren van de film (op de r2uk dvd) trouwens wel erg bleek en bruin soms. Dat was wel jammer, ik zou de film misschien nóg wel meer waarderen als die kleuren mooier waren.

Zo dat was even een klap in het gezicht. Had totaal niet gerekend op dit einde. Wel een bijzonder sterk einde. Snap ook totaal niet waarom juist mensen waar ik het totaal niet van verwacht had voor de standaard/makkelijke einde pleiten.
Ook opvallend vond ik het landschap. Wederom vooraf totaal niet verwacht. Ook het acteerwerk was zeker niet slecht en die snee in de hals zag er ook bijzonder echt uit. Tot slot dan nog de soundtrack. Het is toch ongeloofelijk hoeveel goede soundtracks Morricone in de loop der jaren heeft gemaakt. Praktisch iedere film wordt er gewoonweg beter van. Kortom een bijzonder goede film die het genre op de koop toe dan ook nog een beetje verfrist.

Kleine 4,5 ster

Het einde viel toen inderdaad verkeerd ja. Ik heb de dvd. Binnenkort eens in de herziening gooien.

Ben benieuwd

mooie setting in de sneeuw ,en die muziek he,prachtig,verder

klaus kinski is erg goed,met zijn uitgestreken kop..

Herzien en hoewel ik het einde nu beter kan hebben vind ik 't nog steeds een beetje een anti-climax: als Corbucci het nu gewoon tot een confrontatie (stand-off) tussen Kinski en Trintignant had laten komen (ongeacht de uitkomst), dan had ik de film beter gevonden. Corbucci kiest ervoor om Silenzio onschadelijk te laten maken (zijn handen kan ie niet meer gebruiken) voordat het tot een duel kan komen met Kinski. En dan komt die massacre er nog boven op.

Misschien gewaagd wat Corbucci nu doet, maar voor mij persoonlijk gewoon niet bevredigend genoeg. Muziek is ijzersterk, sneeuwlandschap is mooi, geweldscenes/schietpartijen maken indruk en vooral Kinski is vreselijk goed. Toch blijf ik op 4* steken.

Geweldige film. Voor nu 4*, maar kan zo 'n half punt bovenop. Mooie landschappen, zeer fraai gefotografeerd. Intense sfeer verwisselt met 'n erg erg mooie soundtrack van Morricone. Vooal tijdens de sex-scene laat ie herkenbare stempel achter. Tevens wordt erg goed geacteerd. Zeer fraaie keuze voor de badguy, een uitstekende psychopate. Film verliest her en der het nodige spanningsopbouw maar dat doet er niet toe, aangezien de sfeer continu aanwezig is. Corbucci's beste spaghetti totnu.

Ik ben eigenlijk naar deze film geleid via de muziek. Ik ben een morricone-muziek liefhebber en kende de tune en soundtrack van "the great silence" als sinds jaren. Nu was ik natuurlijk curieus voor wat een film de muziek geschreven werd. Ik kende niets van het verhaal en afgaande op de cover van de soundtrack dacht ik eerst dat Klaus Kinski de goederik speelde en niet Jean-Louis Trintignant.

De film is mooi, cinematografisch alleen al de moeite waard. Klaus Kinski is zeer goed gecast als Loco, zijn doordringende ogen doen mij terugdenken aan Henry Fonda's personage Frank uit "Once Upon a time in the west". Jean-Louis Trintignant speelt de stomme held met overtuiging. 4*

Il Grande Silenzio is voor mij dé bevestiging dat Klaus Kinski de meest interessante acteur aller tijden is. De desinteresse, arrogantie en nonchalante houding tegenover het doden van anderen terwijl hij rustig blijft dooreten maken hem tot één van de meest memorabele schruken aller tijden. Sergio Corbucci levert een film waarbij de antagonist het qua legende en karakter het wint van de protagonist en weet dit zeer gewaagd door te voeren in het einde. Meesterlijke, grauwe western.

Nooit gedacht dat een unhappy end me zo zou tegen staan. Het is Wat Ramon K hier eerder zegt. Het past gewoon niet.
Maar voor de rest is dit een zeer sfeervolle en spannende Italo western met goede acteurs, interessante bijpersonages en een prachtige setting.

Hoezo past het niet? De antagonist wordt met zo veel overtuiging en vooral charme gespeeld dat het in mijn ogen het beste einde was.

Het ligt bij mij wat gevpoelsmatig, maar ik denk dat het deels een moreel bezwaar is. Bij Fassbinder wordt de protagonist soms ook flink afgestraft, kan ik ook niet zo goed tegen. Maar daar is het duidelijker een onderdeel van de cynische, zwart komische visie van de regisseur.
Het doel om het in deze film zo te laten eindigen vind ik te zwak: Omdat het waar gebeurd is???
Ieder personage kent een catarsis in een goed verhaal. Zowel de antagonist als de protagonist missen die, omdat de antagonist de hele film lang hetzelfde gedrag vertoond en totaal niet ontwikkeld of een sterke tegenreactie ontmoet, en de protagonist zonder zijn doel te behalen gewoon bruut wordt afgeslacht.
Het is mogelijk om het zo te doen. Beetje Jarmush avant la lettre. Maar het grootste deel van de film lijkt meer de conventionele western kant op te gaan, waarin het goede op een of andere manier overwint. Het einde voelt daardoor aan als compleet uit de lucht gegrepen. Als die sherrif op het einde nog was terug gekomen om Klaus Kinski om te leggen bijvoorbeeld, was het denk ik wel beter geweest. Maar op deze manier doet het allemaal zo zinloos aan.
De film heeft een goede sfeer, goede opbouw, personages met diepgang, maar op het eind wordt gewoon alles van de kaart geveegd. Hoppa. Blanco, alsof ineens het einde van een goed verhaal ontbreekt.