Il Grande Silenzio (1968)

Een goed verhaal hoeft toch geen positief einde te hebben? Dit heeft iets tragisch, iets mythisch. Zelfs voor het personage van 'the mute' het beste, hij is zelf immers tragisch en mythisch.

Bij mythisch stel ik me eerder voor dat hij, na het hele gebeuren verdwijnt en nooit meer gezien wordt en dat hij mysterieus blijft.

Een einde als dit vind ik nogal ontluisterend voor een mythisch figuur.

Maar goed, ik zal hem later zeker nog eens bekijken, misschien dat ik er dan positiever over ben.

Een interessante dood vind ik best mythisch.

De beste spaghetti western die niet door sergio leone is gemaakt.

Tegenvaller. Ik vond vooral het hoofdpersonage niet zo cool, wat je zou verwachten van de held in spagettiwesterns. Het feit dat hij niks kon zeggen, maakte het alleen maar erger. Erg jammer, want Kinski is wel overtuigend als schurk. Het einde is gewoon slecht, de film doet er nog eens een schepje bovenop door er een complete massamoord aan toe te voegen. Dat het vanuit historisch oogpunt zo zou moeten, maakt het niet goed. Pluspunten waren wel de muziek van Morricone en de mooie fotografie van het landschap.

2,5*

Ik snap niet wat er slecht is aan het einde, een weinig origineel happy-end zou pas slecht en voorspelbaar zijn geweest

Het is al tweemaal uitgelegd hier.

Ik vind deze film qua sfeer heel erg sterk (schitterende soundtrack ook), maar het plotverloop had ik graag anders gezien.

Is dat niet Keoma?

Tuurlijk niet! Vooral de score van die film is tenenkrommend.

Mja, vind ik juist wel wat hebben.

Hier is een gedeelte van de soundtrack te beluisteren. De muziek valt mee, maar de vocals zijn ver-schrik-ke-lijk. Na twee minuten doet dat robotje van Buck Rogers ook nog mee. Vals!

Il Grande Silenzio is een uitstekende spaghetti-western. Het is weer eens wat anders om cowboy's in de sneeuw te zien ploeteren ipv in het droge zand. Helaas kan de film toch net niet tippen aan de Sergio Leone films, die toch iets meer klasse handen. Desalniettemin blijft dit een van de beste en meest vermakelijke spaghetti-westerns.

Die robot vind ik juist gaaf, de film kan het in mijn ogen hebben. Lekker fout overdone, net als Mannaja die soundtrack vond ik ook waanzinnig, hopelijk kom ik die nog eens tegen.

Rialto - bit.ly

Komt binnen als een bom, zeker aan het eind. Prachtig gesitueerd in de sneeuw, muziek van Morricone en vooral een fantastische Kinski als sluwe bandiet. Na C'era una Volta... (van Sergio 1) misschien wel één van de beste westerns die ik ooit zag...

4,5*

Zeer goede spaghettiwestern van Sergio Corbucci met een setting om je vingers bij af te likken. Ik wist van tevoren niet dat deze western zich in de sneeuw af zou spelen, maar het is een erg goede keuze geweest en geeft de film gelijk zijn eigen geheimzinnige sfeertje mee. En wat staat er dan op een gegeven moment na een kwartier op het bordje van een plaatsje waar men aan komt? Juist: Fargo! Over geweldige films in de sneeuw gesproken dus.

Naast de setting kent de film ook een erg fijne muziekscore. Morricone moet zowat de beste componist zijn die er is, want elke film die ik zie en waarin hij de score verzorgt, krijgt door de muziek gelijk iets extra’s met zich mee. Dan is er natuurlijk nog het verhaal zelf met de acteurs. Silence is een lekker mysterieus figuur en blijft dat de hele film lang, mede door het feit dat hij ook niet in staat is om iets te zeggen. Het meest overtuigend is voor mij echter Klaus Kinski als bad-guy. Zijn houding, uitstraling en manier van mensen te benaderen en proberen voor zich te winnen komt sterk en vaak ook lekker rauw over.

En dan is er natuurlijk nog het veelbesproken einde, dat bij mij insloeg als een bom en ik totaal niet aan zag komen. De bad-guy die zegeviert in een western had ik nog niet eerder gezien en is wat mij betreft een erg sterke en verrassende keuze van Corbucci geweest. Een erg fijne film dus en ik heb stiekem nu al weer zin in een western!

4,5*

Morgen (zaterdag):

Rialto - bit.ly

Jammer dat ik morgen geen tijd heb. Anders zou ik er zeker heen gaan. Deze film is absoluut de moeite waard om in de bios te zien. De tragische teloorgang van een revolverheld is schitterend weergegeven. Ook 1 van mijn lievelingswesterns...

Zeer goede spaghetti western,

Met een bijzondere setting. het einde is ook lekker rauw. De score is ook van een zeer hoog niveau. Deze film staat in de schaduw van andere grote westerns maar dit is zeker de moeite waard.

4*

Zaterdag om 20u op het filmfestival offscreen in Brussel (en blijkbaar in Antwerpen ook)

Een vrij tragisch einde indeed. Ik voel me achteraf dan ook wel enorm zuur, erg zonde hoe lafhartig het einde in feite is. Meestal kijk ik films om me goed te voelen, maar van een uur en drie kwartier ellende word ik bepaald niet vrolijk.

Niettemin heeft de tragiek toch ook een zekere schoonheid. Mede omdat het muzikaal perfect begeleidt wordt door de fraaie soundtrack van Morricone. Bovendien geven de shots van de uitgestrekte landschappen de film ook iets heel moois mee.

Het werd echter niet wat ik er vooraf van verwacht had. Dat is aan de ene kant positief, maar de vraag resteert vooral waarom dat einde nou zo jammerlijk moest. Een historisch feit, tsja, ik zie het in elk geval als een gigantische anti-climax.

Desalniettemin is de film op een aantal punten sterker dan vele andere films, zoals ook de casting. Vonetta Mcgee die werkelijk beeldschoon en ijzersterk is, en ook Kinski die zijn karakter dusdanig sterk neerzet dat je hem oprecht gaat haten.

Nog een kleine irritatie in het begin was dan dat een van de bandieten doodgeschoten werd, maar hij lag al op de grond maar hield nog wel even zijn arm in de lucht zonder dat deze zakte. Op zijn minst apart te noemen, maar gelukkig slechts een klein detail.

Het probleem blijft dat de film duidelijk naar een overwinning! toewerkt en het niet wordt. Ik ben echt benieuwd hoe mijn tweede kijkervaring wordt,

Dat vond ik juist zeer sterk. Dat The Good-Guy gewoon eens lekker doogaat.

Duitse Blu-Ray

Bizar einde zeg, nog nooit zoiets meegemaakt. Had me nog helemaal niet ingelezen over deze film, dus het kwam extra rauw op mijn dak. Erg sterk. Een andere verrassing was de verschijning van Kinski, wat een goede acteur is dat toch. Hij heeft een enorme acte de presence, ook hier in de sneeuw. Dat is maar goed ook, want de good guy is enorm onderbelicht. Dat is gelijk het grootste minpunt aan deze film. Ik miste de grote tweestrijd, Kniski had wat mij betreft de echte hoofdrol. Memorabele western.

Inderdaad, was de tweestrijd Trintignant - Kinski beter uitgewerkt dan was deze film een meesterwerk geworden. Nu hangt het er tegenaan.

Heerlijke spaghetti, mooie beelden, acteerprestaties en muziek... Sterke, ongewone finale.

Trouwens grappig ook de referentie naar A fistful of Dollars in het alternatieve einde.

Ik vind beide personages (trintignant & Kinski wel geslaagd).

Zo hebben ze trouwens ook hun gelijkenissen...

Het gebruikelijke geweld van Corbucci (wondes en dergelijke) zijn weer erg leuk net zoals in Django.