Il Grande Silenzio (1968)

Mijn tweede niet-Leone 'spaghetti western' en wederom een Corbucci (Django had ik helaas in het Duits gezien). Deze beviel mij wederom erg goed. Leone had naar mijn mening de beschikking over wat betere acteurs in zijn films, maar het prachtige sneeuwlandschap maakt veel goed. Ook het onconventionele einde waarin de held het tijdens een oneerlijk vuurgevecht het moest afleggen, benadrukt nog eens extra de grimmige sfeer.

4*

Zo dat was even een klap in het gezicht. Had totaal niet gerekend op dit einde. Wel een bijzonder sterk einde. Snap ook totaal niet waarom juist mensen waar ik het totaal niet van verwacht had voor de standaard/makkelijke einde pleiten.
Ook opvallend vond ik het landschap. Wederom vooraf totaal niet verwacht. Ook het acteerwerk was zeker niet slecht en die snee in de hals zag er ook bijzonder echt uit. Tot slot dan nog de soundtrack. Het is toch ongeloofelijk hoeveel goede soundtracks Morricone in de loop der jaren heeft gemaakt. Praktisch iedere film wordt er gewoonweg beter van. Kortom een bijzonder goede film die het genre op de koop toe dan ook nog een beetje verfrist.

Kleine 4,5 ster

Geweldige film. Voor nu 4*, maar kan zo 'n half punt bovenop. Mooie landschappen, zeer fraai gefotografeerd. Intense sfeer verwisselt met 'n erg erg mooie soundtrack van Morricone. Vooal tijdens de sex-scene laat ie herkenbare stempel achter. Tevens wordt erg goed geacteerd. Zeer fraaie keuze voor de badguy, een uitstekende psychopate. Film verliest her en der het nodige spanningsopbouw maar dat doet er niet toe, aangezien de sfeer continu aanwezig is. Corbucci's beste spaghetti totnu.

Il Grande Silenzio is voor mij dé bevestiging dat Klaus Kinski de meest interessante acteur aller tijden is. De desinteresse, arrogantie en nonchalante houding tegenover het doden van anderen terwijl hij rustig blijft dooreten maken hem tot één van de meest memorabele schruken aller tijden. Sergio Corbucci levert een film waarbij de antagonist het qua legende en karakter het wint van de protagonist en weet dit zeer gewaagd door te voeren in het einde. Meesterlijke, grauwe western.

Komt binnen als een bom, zeker aan het eind. Prachtig gesitueerd in de sneeuw, muziek van Morricone en vooral een fantastische Kinski als sluwe bandiet. Na C'era una Volta... (van Sergio 1) misschien wel één van de beste westerns die ik ooit zag...

4,5*

Zeer goede spaghettiwestern van Sergio Corbucci met een setting om je vingers bij af te likken. Ik wist van tevoren niet dat deze western zich in de sneeuw af zou spelen, maar het is een erg goede keuze geweest en geeft de film gelijk zijn eigen geheimzinnige sfeertje mee. En wat staat er dan op een gegeven moment na een kwartier op het bordje van een plaatsje waar men aan komt? Juist: Fargo! Over geweldige films in de sneeuw gesproken dus.

Naast de setting kent de film ook een erg fijne muziekscore. Morricone moet zowat de beste componist zijn die er is, want elke film die ik zie en waarin hij de score verzorgt, krijgt door de muziek gelijk iets extra’s met zich mee. Dan is er natuurlijk nog het verhaal zelf met de acteurs. Silence is een lekker mysterieus figuur en blijft dat de hele film lang, mede door het feit dat hij ook niet in staat is om iets te zeggen. Het meest overtuigend is voor mij echter Klaus Kinski als bad-guy. Zijn houding, uitstraling en manier van mensen te benaderen en proberen voor zich te winnen komt sterk en vaak ook lekker rauw over.

En dan is er natuurlijk nog het veelbesproken einde, dat bij mij insloeg als een bom en ik totaal niet aan zag komen. De bad-guy die zegeviert in een western had ik nog niet eerder gezien en is wat mij betreft een erg sterke en verrassende keuze van Corbucci geweest. Een erg fijne film dus en ik heb stiekem nu al weer zin in een western!

4,5*

Zeer goede spaghetti western,

Met een bijzondere setting. het einde is ook lekker rauw. De score is ook van een zeer hoog niveau. Deze film staat in de schaduw van andere grote westerns maar dit is zeker de moeite waard.

4*

Bizar einde zeg, nog nooit zoiets meegemaakt. Had me nog helemaal niet ingelezen over deze film, dus het kwam extra rauw op mijn dak. Erg sterk. Een andere verrassing was de verschijning van Kinski, wat een goede acteur is dat toch. Hij heeft een enorme acte de presence, ook hier in de sneeuw. Dat is maar goed ook, want de good guy is enorm onderbelicht. Dat is gelijk het grootste minpunt aan deze film. Ik miste de grote tweestrijd, Kniski had wat mij betreft de echte hoofdrol. Memorabele western.

Mooie film, vooral de donkere sillhouetten tegen de achtergrond van de sneeuw, en een paar prachtige scenes zoals die waarin Silenzio voor het laatst naar de saloon loopt door de dwarrelende sneeuw.

Kinski ziet er lekker evil uit met die doeken onder de cowboyhoed, in ieder geval beter dan de momenten zonder hoed. Verder geweldige muziek van Morricone, zoals ook bij de liefdesscene (ze is niet megaknap maar wel een berg uitstraling om stil van te worden).

Onvergetelijk einde ook dat rauw op je dak valt. Een van de minpuntjes vind ik de soms wat toneelstukachtige scenes.
3,5 - 4*

Volgens mij werd er weer flink gesjoemeld met de dialogen tijdens de nasynchronisatie, aangezien de gesproken tekst absoluut niet overeenkwam met de ondertitels. Dat was erg jammer, maar verder was dit echt een schit-te-ren-de-western. De beelden van de besneeuwde landschappen zijn prachtig, de soundtrack van Ennio Morricone is zoals altijd machtig, en de acteerprestaties zijn (van vooral Klaus Kinski) briljant. Meesterwerkje uit het spaghetti western genre dus, dat subgenre ga ik steeds meer waarderen trouwens. Erg jammer dat door de nasynchronisatie de ondertitels af en toe niet te begrijpen waren. Anders was er misschien zelfs wel een halve ster bovenopgekomen.

Nu krijgt het gewoon een dikke 4*. Ge-wel-di-ge film! Een must-see voor western liefhebbers.

Redelijk!

Aanvankelijk dacht ik dat de term silence in de filmtitel refereerde naar een bepaalde tijdsperiode/toestand, maar grande bleek dus als bijvoeglijk naamwoord te verwijzen naar een persoon, bijgenaamd: stilte.

Een western in sneeuwslandschap staat uiteraad niet gelijk garant voor een goede film, al kun je deze regisseur niet ontzeggen dat hij op visueel gebied stukken beter voor de dag komt dan zijn collega regisseur Leone. De film is goed te volgen, al verbaasde ik mij nogal aan het hoge percentage klungels dat in deze film rondliep, met name de sheriff was echt een zacht uilskuikentje. Ik vond de 2 hoofdrolspelers ook niet echt geweldig, al tilde het onverwachte einde de film wel naar een hoger niveau, tesamen met de prachtige muziek van Morricone. Een 3*

Alvast maar een voorlopig bericht plaatsen, al ben ik van plan de film nogmaals te zien. Een tweede kijkbeurt zal in mijn ogen de doorslag geven, daar ik op dit moment nog niet volledig overtuigd ben.

Desalniettemin een zeer boeiende Italiaanse western met een erg knap begin en een donker einde. De film kent eveneens een uiterst interessant verhaal, dat aanvoelt alsof ieder moment de rollen kunnen worden omgedraaid en aldus de laatste dagen van de 'Bounty Hunters' geteld kunnen zijn. Jammer dat er tussendoor een paar scènes voorkomen die minder aanslaan en het tempo wat naar beneden trekken.

Het acteerwerk valt buitengewoon goed mee, zowaar gesteund door een meer dan behoorlijke 'dubbing' voor Kinski in het bijzonder. Verder is Trintignant met zijn typisch Franse uiterlijk enorm charismatisch en Kinski met zijn evenzeer typisch Duitse uiterlijk een memorabele en werkelijk angstaanjagende killer. Pistilli is een leuke oude bekende. Hij speelde de broer van Tuco in 'The Good, The Bad & The Ugly' en vertolkt hier met lange bakkebaarden en een zwarte lange mantel een ongure bankier.

De tweestrijd tussen held en slechterik is echter vrijwel afwezig. Slechts heel even is er sprake van onderhuidse spanning tussen de twee. Het moment waarop 'Silenzio' een peuk welgemikt in het whiskyglas van Tigrero werpt was geslaagd. Leuk hoe de tot dusver onweerstaanbare tactiek van Silenzio om zijn tegenstander uit de tent te lokken dan als een zeepbel wordt doorprikt. Ook had ik het gevoel alsof de zogenaamde held opzettelijk als een erg kwetsbaar personage wordt voorgesteld. Beetje vreemd hoe melancholisch hij in feite overkomt. Een groot deel van de film ligt hij in de lappenmand, om uiteindelijk half dood en versuft door de laffe Tigrero van het leven te worden beroofd. De staalharde boef wint, de sombere held verliest. Dit zorgde voor een stevige impact.

Daarnaast is de setting uiteraard om van te smullen. De kou is voelbaar en beklemmend. Mooie beelden van witte landschappen waarop in de verte ruiters of wandelende mannen te zien zijn. Eens iets anders dan een dorre woestijn of een stoffig (Mexicaans) stadje.

De grootste bijdrage aan sfeer wordt weliswaar geleverd door grootmeester Ennio Morricone. Zijn muziek is wederom meesterlijk. Onbeschrijflijk mooi en zo makkelijk in staat je in vervoering te brengen. Ik heb er geen woorden voor.

Vooralsnog een dikke duim omhoog, zonder vrees dat die eraf geschoten wordt. Grote kans op een stemverhoging.

4,00

Een erg goede film, ware het niet dat er een verschrikkelijke Italiaanse overdub is. Hierdoor was het voor mij onmogelijk echt te genieten van de stukjes waarin veel gepraat werd. Wel een geweldige score (Morricone ) en de eindscène is werkelijk fenomenaal.

Silence is overigens een geweldig personage!

Wat een leuke verassing bleek Il Grande Silenzio te zijn. De film is voor mij om verschillende redenen redelijk uniek. Het eerste wat bij mij opkomt, is uiteraard de geweldige finale. Ik had werkelijk niet verwacht dat het op deze manier zou eindigen. Ik heb zelden een finale gezien die zo zwart en zonder hoop op het scherm getoverd is. Silence had werkelijk geen kans, en hoewel de kijker hoopt op een wonder (zie het alternatieve einde) gebeurt dat niet. Wat mij betreft een geslaagd maar dus ook schokkend einde.

De film wordt gemaakt door de twee hoofdrolspelers. Vooral Klaus Kinski is werkelijk geweldig. Heerlijk dreigend en werkelijk een “killer”. Wat ook opvalt, is het prachtige camerawerk. Gek genoeg is de audio er wat amateuristisch erbij geplakt. Hier had ik eigenlijk wel moeite mee, net als met een aantal komische momenten, die wat overbodig op mij overkwamen.

Maar alles bij elkaar opgeteld is Il Grande Silenzio een unieke western met een wat standaard verhaal, maar een uniek slot. De karakters kennen we allemaal uit andere films, maar wat deze film uniek maakt is dat al deze karakters net iets extremer zijn.

Hmz.. ook ik was nogal verrast door het einde... Zat er echt even van naar het scherm te staren, helemaal niet verwacht zoiets.

Verder gewoon een prima spaghetti, met buiten de gebruikelijke voordelen (veel grimmiger sfeertje dan de Hollywood films, apartere setting, rust) ook de gebruikelijke nadelen ( bij vlagen warrige regie, actiescenes die soms nogal amateuristisch lijken)

Zat ook aanvankelijk constant in het audiomenu te zappen welke dub me nu het beste beviel, toch vervelend als zoiets je uit de film haalt.

Kinski is overigens duidelijk de meerwaarde hier qua acteergeweld. Trintignant heeft feitelijk maar een vrij loze rol.

Ge-ni-a-le score verder van Morricone. Misschien wel 1 van z'n beste.

Magistrale western van de andere Sergio, die met Django een sterke western heeft gemaakt en het erg goede Il Mercenario die na deze film kwam.

Vanaf de eerste minuut is de toon van de film al gezet. Het is anders dan menig andere spaghetti western. De setting is prachtig. Voor het eerst dat ik ook een western in de sneeuw mocht aanschouwen. Ook het geweld was wat explicieter aanwezig, waarbij ik dacht dat de Wild Bunch als eerste zulke shoot-outs liet zien waarbij er ook veel bloed aan te pas komt. Dus niet.

Het verhaal blijft de gehele speelduur onderhouden. Erg spannend van begin tot eind, en met genoeg verassingen om je aandacht er volle 100 procent bij te houden. Zoals gezegd is de setting in de sneeuw geweldig, Corbucci laat verder ook een erg grauw stadje zien. Toch wel iets wat de regisseur toch wel goed doet. In de westerns die ik tot nu toe van hem zag laat hij telkens iets vernieuwend zien, waarbij sommige stijlen terug komen en een bepaald onderwerp. Het einde van het western/cowboy/outlaw tijdperk. Ook in The Great Silence hebben we dat grauwe wat we bijvoorbeeld in Django in het stadje hebben gezien, en het einde van het tijdperk wordt ook in Il Mercenario erbij gehaald. Het verhaal geeft een erg goede inleiding naar het einde, dat toch wel een grote impact maakt. Een keer geen happy end is ook wel een keer fijn, maar de uitvoering die het hier krijgt is echt heel goed. Geeft de film die al geweldig is nog een zet, en die laatste zet is genoeg om Il Grande Silenzio een meesterwerk te kunnen noemen.

Het verassend goede verhaal en de setting hebben natuurlijk ook een goede emotionele ondersteuning nodig, en dat was de taak van Ennio Morricone. Wat een geweldige muziek weet hij weer te schrijven. Vooral de main theme is prachtig. Dit alles uitgevoerd door Bruno Nicolai, ook niet de minste. Daarnaast is de film fantastisch geschoten. Mooie wide shots van prachtige omgevingen die we zo goed kennen van de spaghettis. Hierdoor worden de films uit dit subgenre vaak episch. Iets wat je niet vaak in Amerikaanse westerns ziet. Daar hadden de Italianen toch wel een voorsprong in, op beeld techniek.

Acteerwerk is zeer goed. Trintignant die de hele film geen enkele zin spreekt, en het acteren vooral met zijn uitdrukkingen en ogen doet, doet het met verve. Kinski is nog beter bezig en laat een topprestatie zien. Ook de rest deed het erg goed. Leuk om de man die Brett McBain speelde in C'era una Volta il West ook eens in een andere film bezig te zien. Hij zorgt wat meer voor de comic relief wat zeker nodig is en ook goed uit de verf komt.

Toch een meesterwerk binnen het genre. Leone blijft mijn favoriet, maar Corbucci krijgt toch wel meer en meer waardering van mij omdat hij toch de dingen anders aanpakt en zijn eigen unieke stijl aan de films meegeeft, en telkens een ander soort film probeert te maken in vergelijking met andere Italiaanse western producties.

Ook voor mij een iets te brute western. Niet alleen het einde trouwens, de wat excessieve wreedheden zitten er al vanaf het begin in. Daar doorheen gekeken is het wel een goede film. Dat hele sneeuwgebeuren natuurlijk, en daarnaast het conflict tussen de good-guy en de bad-guy. Ik vond hierin juist Silenzio sterker neergezet, ook een echte 'held' (zowel moreel als qua duelkunsten), terwijl Tigrero toch meer stereotyp bleef en ook helemaal niet zo schietgevaarlijk overkwam. Desondanks een mooi, tegengesteld karakterpaar, ruim voldoende interessant om de film te dragen. De muziek van Morricone is niet weg te denken hier en verbindt de sneeuwlandschappen met alles wat doorgaans hoort bij het genre, namelijk warmte, stof en gelooide kerels. Ja, en dan het einde. Ik was in ieder geval nog blij dat er een historische context werd gegeven aan de slachtpartij, maar het blijft niet echt iets voor mij. Wel erg gedurfd van Corbucci en het zorgt er zeker voor dat de film langer blijft hangen. Ruime drie sterren.

Bij deze film praat iedereen vooral over het einde. Niet verwonderlijk, want het is nogal een extreem einde waar ook nog eens totaal niet naar toe gewerkt wordt. Dat iedereen vooral over dat einde steeds begint wijst ook op een probleem dat ik had met Il Grande Silenzio: alles wat voor het einde komt is meestal wel goed en soms net iets meer dan dat, maar nooit uitzonderlijk. Deze film haalt zijn bestaansrecht bijna compleet uit de laatste vijf minuten. Daarvoor zit een mooie gevonden sneeuwlocatie, een prima Morriconescore en de moord op de sheriff die ik zag aankomen, maar die harder was dan verwacht,. Verder is het toch standaard spaghettimateriaal en de wat vastere stijl van Leone werd gemist. Corbucci weet af en toe mooie plaatjes te schieten, maar ik vind hem ook vaak erg rommelig en chaotisch. In het handjevol films dat ik van hem zag herken ik een soms interessante regisseur, maar zeker geen grootmeester.

Dat allemaal terzijde, want zoals gezegd draait het om het einde. Werkt het? Ja, het maakt een impact. Ik heb wel eerder een westernheld zien sterven (al is zelfs dat zeer zeldzaam), maar meestal behaalt hij dan toch wel een of ander doel of is zijn dood op zijn minst heldhaftig. Hier wordt hij gewoon kansloos neergemaaid en alsof dat nog niet erg genoeg is worden ook zijn vriendin en een grote groep onschuldige mannen afgeslacht. Zeer extreem. Ik vond het wat te ver gaan aanvankelijk, wat ook wel komt doordat zo'n einde totaal niet voorschaduwt was. Ja, er werden goede mensen op een nogal harde manier vermoord, zoals die sheriff, maar toch was er niets dat mij de indruk gaf dat we naar iets anders keken dan weer een onschuldige cartooneske spaghettiwestern. Had zo'n einde niet meer een spanningsboog verdient. Die ontbrak voor mij totaal. Ik zat niet vol spanning te wachten hoe het zou aflopen, omdat ik blindelings aannam dat Silenzio Tigrero toch wel zo zou afmaken. Achteraf gezien is het einde zoals het is misschien iets anders. Compleet tegen die luie verwachtingen in voor de complete duisternis gaan. Het maakt wat los bij je als kijker, of het nou de juiste keuze was of niet. Ik kan het toch wel waarderen als een narratief experiment.

Jammer dus dat de rest van de film een lichte tegenvaller was. Vermakelijk dat wel en ook verrassend goed geacteerd voor een film als deze, met een zeer leuke Kinski en een ondergewaardeerde rol van Trintignant. Toch had er meer uit gehaald kunnen worden denk ik.
3 sterren, met een halve bonusster voor het einde.

Prima Italiaanse cowboy film. Visueel amusant, hoewel de focus er wel bijzonder vaak naast zat. Dit leverde veel onscherpe beelden op, veelal in de (zoom)beweging. Kadrering is vaak meer dan prima. Moet zeggen dat de interesse niet de volle 105 minuten aanwezig was, en dat de muziek van Ennio Morricone een beetje tegenviel. Het is jammer dat ik het einde al wist. Dit was desalniettemin prachtig uitgevoerd.

Na het middelmatige Django, nu een topper van Sergio Corbucci!

Spannend verhaal. Het begint goed, het midden kent geen of amper zwakke momenten, en bovenal: origineel einde! Velen zitten met gemengde gevoelens. Wel, ik ook. Mocht ik kiezen, ik zou het zo gedaan hebben: Een confrontatie tussen Silenzio en Tigrero, waarbij Tigrero eerst trekt, maar ook eerst schiet en bijgevolg Silenzio doodt. Nu, met die hele bende vond ik wat spijtig, zeker ook omdat er eerst in Silenzio's handen wordt geschoten. Had hele bende nu gewoon vanop hun paarden meegekeken hoe Silenzio vermoord werd, ok, maar eerst nog die handen er bijna afschieten..

Klaus Kinski steelt de show. Geweldig lelijke karakterkop. Die mottige uitdrukking, dat afgrijselijke kapsel en dan die groene ogen (en ik zie een gelijkenis met de ogen van Henry Fonda, die andere bad guy uit '68).. Trintignant vind ik niet mytisch genoeg overkomen. Corbucci leert wel uit z'n fouten. Waar Django gewoon te praatziek was, was Silenzio dat niet (rarara..).
Voorts ook prima bijrollen voor oa Luigi Pistilli, Frank Wolff en die vrouw.

Verrassende setting. Een western in de sneeuw! Nog nooit gezien. Maar hoe goed was dat gekozen, zeg! Heerlijke sfeer, prachtige natuurbeelden, grimmig dorpje, .. En dan die muziek van god/componist Ennio Morricone. Wat een talent voor goeie soundtracks heeft die man, zeg! Net wat minder dan Once Upon A Time, maar toch nog altijd top.

Verrassende, onorthodoxe western in meerdere opzichten. Aanrader.
Dikke 4

Niet de beste spaghettie western, maar toch erg cool (letterlijk). De setting (in het sneeuwgeberte) zorgt voor enkele erg mooie shots en creëert een lekker sfeertje. De opbouw naar het einde, laatste 20 minuten, en dan de (anti)climax is erg tof. Klaus Kinski was erg sterk. 3,5*/4*

Helaas had ik hier al spoilers voor het einde gelezen. Daarom was er bij geen sprake van een schokeffect over het verrassende einde. Maar eigenlijk denk ik dat dat sowieso meegevallen zou zijn. Dit is namelijk pas de vijfde western die ik kijk en ik zie sowieso niet zoveel good guy/bad guy-films

Verder wel een goede film. Het eerste half uur is enorm chaotisch en druk en ik kwam daardoor absoluut niet in de film. De film wordt daarna wel aangenamer, maar echt emotioneel betrokken bij het geheel werd ik niet. De landschappen zijn overigens inderdaad erg interessant. Maar het geheel is voor mij niet enorm memorabel ben ik bang.

Sfeervolle western met een krachtig einde. Fijn spel Kinski en mooie muziek Morricone.

Een vrij ongewone western, dat is het eerste wat opvalt. Eentje die zich in de sneeuw afspeelt tijdens de "great blizzard" van 1898, met goede rollen van Trintignant en Kinski. Nu heeft Kinski veel te danken aan de unhappy end waardoor zijn duivelse aanwezigheid verder blijft spoken samen met de muziek van Ennio Morricone. De film bevat een rauwe sfeer, voor die tijd bloederige scènes en een desinteresse voor humor. Het einde zal wellicht bij velen als het sterkste punt van de film gezien worden maar ik kan me ook inbeelden dat niet iedereen daar van zal houden. Ik had zelf liever ook Kinski zien vallen .

Gisteren deze film voor de zoveelste keer weer zitten kijken... En telkens zit ik echt volop te genieten van Kinski, wat is hij toch een ijzersterk acteur. Schitterende western voor de liefhebber. De sneeuw, de muziek, goed verhaal. Prachtig!

Ook vond ik de rol van Luigi Pistilli erg sterk gespeeld. Geweldigde acteur vind ik dat.

En ook de rol van de sheriff was sterk, die drie samen tilde de film echt naar een hoger niveau. Samen met de muziek van Ennio natuurlijk.

Il Grande Silenzio (The Great Silence - 1968)

Geweldige sfeervolle spaghetti western van 'die andere' grote Sergio in het genre, Sergio Corbucci! Een heerlijke spijkerharde reis door het barre winterlandschap van Utah, waar bountykillers elkaar op de hielen zitten, en naar het leven staan. Prachtige rollen van Jean-Louis Trintignant, Frank Wolff. Speciale aandacht echter voor een heerlijk smerige bountykiller neerzettende Klaus Kinski! Hoe hij omgaat met zijn prooi, eventuele vrouwen van zijn prooi, en zelfs met zijn mede-bountykillers, WOW! Hulde voor de King of Bountykillers!

Het wordt eentonig, maar ook hier is de muziek weergaloos weergegeven door de enigmatische Ennio Morricone. Wederom genieten!

Herkenbaar, ik heb zelfs een keer of 4 heen en weer geschakeld in de eerste 10 minuten, maar het was allebei storend slecht, maar uiteindelijk toch voor Italiaans gekozen aangezien de slechte voice acting me daarbij minder opviel.

Ik vond Corbucci's Django sterker, en had meer van deze western verwacht. Trintignant was ok maar haalt het niet bij Eastwood of Nero. Het was wel leuk om Kinski in zo'n rol te zien. En helaas, ik heb Morricone ook wel eens beter gehoord.

vermakelijk, maar vooralsnog meer ook niet. Finale deed me ook niet echt veel helaas.

Een aantal weken terug had ik al genoten van Sergio Corbucci's Django, maar van deze "The Great Silence" genoot ik nóg meer. De kale vlaktes zijn deze keer omgewisseld voor besneeuwde berglandschappen en ik moet zeggen dat het wel een aangename "change of scenery" is.

Verder inderdaad een erg goede rol van Klaus Kinski, maar de overige castleden doen het ook erg goed. Zo komt de drama van het einde wel erg goed tot zijn recht door de uitstraling van de knappe Vonetta McGee en heeft Jean-Louis Trintignant een heerlijk markante uitstraling als de zwijgende hoofdpersoon.

Daarnaast is de muziek in deze film ook fantastisch(!). De sfeer van Morricone's soundtrack is weergaloos. De filmwereld heeft maar zelden zulke muzikale geniën voortgebracht, want Morricone lijkt precies te hebben geweten welke muziek hij voor welke scenes heeft kunnen gebruiken.

Als laatste moet ik ook zeggen dat het camerawerk van hoogstaande klasse is, iets wat ik wel vaker bij de spaghetti westerns heb gezien.

Een fenomenaal werk die de liefhebbers van het genre niet mogen missen.

Misschien had ik er vannacht - na een lange dag - niet echt de kracht meer voor, maar ik had toch veel meer verwacht van deze 'Il Grande Silenzio'. Vond 't toch een aardig lange rit door de sneeuw. Cinematografisch een pareltje, absoluut. Qua sfeer zit het goed. De film is verder redelijk vermakelijk, maar qua personages en verhaal vond ik dit absoluut niet zo bijzonder. Einde viel me ook wat tegen. Toch zeker een voldoende. Sfeer is zo belangrijk. En Corbucci slaagt erin om dat te creëren. Gelukkig maar.

Deze vorig weekend bekeken.
Beroemde en beruchte film, vooral door onconventionele einde.

Volgens sommige mensen is alleen het einde bijzonder en rest van film doorsnee, maar daar ben ik het toch niet mee eens.

Heel de film is vanaf begin intrigerend door speciale, ietwat sinistere, naargeestige sfeer; opvallende, uitzonderlijke omgeving want volledig in sneeuw afspelend verhaal; de zwijgzame -bijna anti- held Trintignant; de geweldige, iedere scene stelende, Kinski en de bijzonder sfeervolle muziek van Morricone. Vonetta McGee is er voor de romantiek en kende ik voorheen alleen van de actiethriller The Eiger Sanction van/met Clint Eastwood.

Een van de weinige westerns, waarbij de held het onderspit delft en de schurk met misdaad wegkomt. Einde film is uitermate opvallend, onderscheidend en legendarisch.

Een pareltje en must-see!

Een dikke acht, ofwel vier sterren!