Johnny Guitar (1954)

Deze beschrijving is inderdaad belachelijk. Ik zal even kijken of ik een betere kan schrijven.

Film waarvan ik niet helemaal weet wat er van te maken. Uiteindelijk heeft Johnny Guitar me wel weten te plezieren met een aantal scenes maar echt meesterlijk werd het eigenlijk nergens, behalve de scene waar Crawford aan de piano zit, wat ik een erg sterke scene vond. Verder had JG best irritante aspecten als bv het overduidelijke overacteren van een aantal personages. Hoogtepunt hier was Crawford die een wel erg overdreven overtuigende manier van praten en blik in dr ogen had. Leek wel of ze op het toneel stond. Helaas is dit cinema en vond ik het op momenten erg irritant. Bij de rest had ik er minder last van en bij Hayden was het zelfs zo dat hij bijna afwezig leek. Voor een film met zijn naam als titel verwacht je toch wel een wat meer aanwezige rol.

Wat ik erg verbijsterend vond is de manier waarop deze film door sommigen de hemel in wordt geprezen vanwege haar cinematigrafie? Denk dat ik dat compleet heb misgelopen want verder dan een aantal overdreven ingekleurde plaatjes kwam dit eigenlijk niet.

JG haalt toch een voldoende omdat ik me wel heb kunnen vermaken maar had hier veel meer van verwacht.

3*

Wat een prachtige soms heerlijk klunzige western. Later meer ...

Johnny Guitar is een heerlijke film ondanks allerlei zeer houterig uitgevoerde pulpelementen naast zaken die soms eventjes niet kloppen ( Emma rijdt door de waterval de schuilplek binnen en een paar scènes later staat ze nog steeds kurkdroog samen met de rest van de posse ervoor te wachten).

Joan Crawford (Vienna) komt in deze film een beetje te stroef over. Deze actrice doet me vanaf haar opkomst in de eerste scène denken aan een slechte versie van Marlene Dietrich. In de regie van Josef von Sternberg toont Dietrich zich altijd met spannende verleidelijke dubbelzinnigheden in haar gezicht. Het maakt haar spel tot een klasse apart.
De pianoscène met Vienna lijkt geïnspireerd te zijn op een scène uit de film Dishonored (1931) met een pianospelende Dietrich als een wanhopige maar toch hoopvol blijvende spionne die op het voltrekken van haar doodvonnis wacht.

Op IMDb staat te lezen dat Crawford en McCambridge (Emma) niet alleen in de film opponenten van elkaar waren. Op de set zouden de twee dames elkaar een keer stevig in de haren gevlogen zijn. Maar wat een overdreven valse bitch speelt de nog platter als Crawford acterende McCambridge. Ik kan me wel voorstellen dat er in de bioscoopzaal bij deze film over sommige uitzonderlijke en overdreven zaken soms hartelijk gelachen kon worden.

En toch is Johnny Guitar een ontzettend aardige film. Komt misschien door Sterling Hayden die als Johnny in alle heftige omstandigheden steeds de sympathieke rust zelf blijft.
Komt misschien door het spannende leuke melodramatische verhaal waarin alle partijen goede en slechte kanten laten zien met als mogelijke uitzonderingen om deze regel te bevestigen de rol van Emma en Ernest Borgnine als de gewetenloze Bart.
Misschien komt al die aardigheid door de ergens toch geweldige (aparte) regie van Nicolas Ray.

Laatst van Ray de film Rebel Without a Cause (’55) gezien. Grappig om in beide films in een stuk minder kleurbonte omgeving het dan zo sterk opvallend gebruik van de kleurcombinatie fel blauw met fel rood (soms fel geel) te zien.

En ja, natuurlijk is het ook leuk om deze toch rijke inspiratiebron voor de spaghettiwesterns te bekijken.

"Your still gun crazy, aren't you..."

Nicholas Ray maakt in 1950 de prachtfilm "In a Lonely Place" met een Bogart op z'n best. De dialogen tussen Crawford en Johnny Guitar lijken erg op de geharde en directe "Bogart" dialogen (zie ook "The Big Sleep"). Ook het overdreven gestyleerde en het weinig waarde hechten aan een goed uitgewerkt plot lijkt beïnvloed te zijn door die films uit de jaren veertig. Van belang is de menselijke emotie en de dialogen die tot op het bot gaan. Deze Western is dan ook geen doorsnee van het genre...De dialogen lijken een voortzetting van het vuurgevecht...woorden vervangen de gevaarlijke kogels. De kleding is opvallend modern...dus jaren vijftig country look.

Dat de hoofdpersonen niet kunnen slapen is dan ook niet verwonderlijk....onder de schijnbaar kalme blikken heerst de hoogspanning. Alleen 'echte helden' blijven onder deze omstandigheden losjes en onverschillig.....

Vienna blijft geheimzinnig: Is het liefde of toch opportunisme...(zie wat dit betreft ook de film "Laura") .ze kiest uiteindelijk de sterkste en de slimste. Macht, kracht en sexualiteit de eeuwige wisselwerking. Johnny lijkt als het op adrem verbaal reageren aankomt, vergeleken met Vienna, de onderliggende partij maar als het om strategisch denken en praktisch handelen in dreigende situaties gaat, ligt Johnny Guitar weer boven. Ik vond Crawford een prachtig eigen invulling geven aan haar rol (in vergelijking met b.v Lauren Bacall): een schijnbaar koel en zakelijke vrouw die met directe taal mannen op afstand houdt en paait. Haar gezicht straalt perfect die hardheid uit en dat omringt door de felle kleuren bepaalt de speciale sfeer van deze film. Maar achter de facades loert de erotiek. Ze pronkt niet echt met haar sexualiteit, maar vooral haar schoonheid en haar neus voor financiële zaken dwingen respect af. Ze heeft geleerd een pantser te dragen die alleen bij Johnny (als hij "You're the Boss" tegen haar zegt kan ze een glimlach nauwelijks onderdrukken), na een heftig gesprek, breekt. Maar het is maar even. De gelaagdheid van de karakters, vooral van Johnny Guitar en Vienna, geven de film, ondanks de stylering een realistische tint. Hun relatie blijft lang dubbelzinnig...

"He makes her feel like a woman and that frightens her" (een opvallende projectie van Vienna op Emma)

Er vallen parallellen te trekken met John Ford's "My Darling Clementine" b.v. de driehoeks verhouding. Een groot verschil is b.v. de spanning. John Ford bouwt rustpunten in, dat ontbreekt in deze film.

Met het zgn 'overacting' heb ik geen problemen mee.....de werkelijkheid is vaak veel pathetischer. Emma's wraakzuchtige blik

ziet de werkelijkheid nu eenmaal heftig en vertekend: dagelijkse kost in sommige windstreken. Ik vond Emma mooi contrasteren met Vienna. Vrouwen kunnen naast al hun lieftalligheden ook de grootste oproerkraaiers zijn. Zie het schilderij van Delacrois over de Franse revolutie van 1848 met Marianne

http://www.sub.su.se/nation... die de meute opstookt. En trotse mannen laten zich natuurlijk niet kennen.......De felle kleurenpracht in combinatie met de zwarte posse is hierbij alleen maar passend. Dat shot van zwart geklede Emma op haar paard op de brug, wachtend op de meute, met haar geobsedeerde gezicht omlijst door fel blauwe lucht met witte wolken is prachtig...

Zeer genoten van deze Western! 4,5*

Eindelijk: R-2NL.

Ai, de DVDtransfer mag wel beter... Link, link 2

Aardig niet meer en niet minder.....3.0

Wat een film. Voor die tijd een gedurfde western, waarin de vrouwen de touwtjes in handen hebben. Het werkt wonderbaarlijk ook nog om het geloofwaardig te houden in de film. Een conflict tussen 2 vrouwen en de mannen lopen achter hun broek, correctie jurk aan, het zou niet gekker moeten worden in een western . Opmerkelijk ook is dat de bad guys in het zwart zijn gekleed.

Zoals NarcissusBladsp aangeeft, Crawford is fantastisch gecast, achter die koude blik gaat meer schuil. Maar ook McCambridge is heerlijk op dreef, die verblind is door wraakgevoelens. De regie is voortreffelijk, mooie cinematografie en goed spel. Het gemiddelde van deze film mag van mij nog wel omhoog.

4,5*

Een vleugje nostalgie,wederom...! Acteerprestaties vond ik niet echt hoogstaand,maar zeker geen slechte western!

Regisseur Nicholas Ray speelt met stijlconventies en genreclichés om uiteindelijk tot een fraaie bijna Pop-Art achtige film te komen.

Johnny Guitar is een film die helemaal is opgebouwd volgens een conventioneel Western stramien, alleen heeft Ray door het uitvergroten of verschuiven van stijlelementen daar een volkomen eigen draai aan gegeven.

Het eerste dat opvalt in deze film is het extravagante en tegelijkertijd zeer gestructureerde gebruik van kleur. Ray gebruikt vrijwel uitsluitend primaire kleuren en profiteert daarmee van de contrasten die dat oplevert. Hij gebruikt de kleuren dan ook als identificatiemiddelen in de klassieke zin, wit voor de good guys, zwart voor de bad guys. Alleen lijken in deze film de rollen omgedraaid. De gegoede burgerij wordt geportretteerd als de bad guys en de gehate Vienna (Joan Crawford) wordt in één van de cruciale scenes in smetteloos wit neergezet. Het grappige is dan weer dat de typering op basis van de verhaallijn helemaal klopt.

Deze omkering wordt nog verder doorgevoerd door het feit dat in een typisch mannengenre als de Western, in deze film vrouwen de hoofdpersonen zijn. Vienna aan de ene kant, en Emma Small (een geweldige Mercedes McCambridge) aan de andere kant. Het bizarre is dat dat in de uitwerking bijna geen verschil maakt. Vienna en Emma zijn de mannen in deze film. Zij nemen de beslissingen en hebben de leiding over de respectieve kampen. Ray legt het er alleen allemaal nét even wat dikker op in zijn spelregie. De vrouwen gaan in hun rol en acteren net even wat verder dan wat mannen in dezelfde rol zouden doen.

De titel is wat dat betreft ook veelzeggend. Johnny Guitar is een typische cliché Western titel, maar net weer een stapje verder in zijn clichématigheid. Het vreemde is dan ook weer dat de film eigenlijk helemaal niet over Johnny Guitar gaat. Dit karakter is eigenlijk weer een mannelijke uitvoering van de klassieke Femme Fatale/Object of Desire van de werkelijke hoofdpersoon van de film: Vienna. Maar Vienna's uiteindelijke obsessie is Johnny Guitar, die daarmee toch weer de belangrijkste persoon in de film is.

Zo is vrijwel alles in deze Western heel gewoon, maar dan net even anders. Misschien de enige uitzondering daarop is het karakter van Ernest Borgnine die alles doet wat je in een 'echte' klassieke Western van zo'n karakter verwacht.

Kortom; een verwarrend simpele film. Ik vind het prachtig.

Er is uitvoerig geschreven over deze film hier op MM.

Interessante visies zitten daartussen, absoluut.

Het is een bijzondere film, dat is ook duidelijk.

Meerdere keren bekeken, en misschien nog wel eens, in de toekomst.

Dus ook boeiend genoeg voor mij.

Maar...dit is geen western die ik in mijn collectie hoef te hebben.

Sterling Hayden is een 'ruwe bolster' acteur die ik heel graag zie.

(al kan ik mij de hersenkronkel van filmproducent Sol Lesser, die Hayden ooit vroeg om de rol van Tarzan te spelen in een serie films, maar moeilijk verklaren. Hayden zelf óók overigens)

Hayden is op zijn plaats in westerns, en een sterk acteur.

Maar deze film spreekt mij, ondanks de aanwezigheid van Hayden, op de een of andere manier niet echt aan.

Van Crawford heb ik al nooit iets moeten hebben, dus dat is een aanwijsbaar punt dat ik aan kan voeren, hoewel zuiver op persoonlijke smaak gebied.

Misschien staat ook het 'toneel' sfeertje dat aan de film plakt mij tegen.

Hoe het ook zij: er zijn talloze andere westerns die ik liever zou her-bekijken dan deze.

hoogst originele film met cowboy met gitaren en geweren lang voordat El Mariachi uitkwam, ik zit nu zowat halverwege en ik kijk uit naar het vervolg

ooit op duitsland gezien als kind, kan er weinig nog van herinneren. Misschien maar ns de dvd aanschaffen. Hij hoort wel in mijn collectie thuis. Nostalgie

Ik weet niet helemaal wat ik hier van moet maken. De film speelt een bijzonder spel met het verwachtingspatroon van de kijker, hoewel het helemaal in de mal is gegoten van het westerngenre is er toch iets anders aan de hand. De mannelijke revolverhelden zijn eigenlijk niet de personages waar het om draait, het zijn de vrouwen die de boel runnen en de doorslaggevende keuzes maken in de verhitte situaties. Zowel Joan Crawford als Mercedes McCambridge zetten karakters neer die invloed hebben op de gebeurtenissen en mannen naar hun hand zetten. Maar waar het figuur van Crawford loyaliteit en respect afdwingt, is het Mc Cambridge die een spoor van vernieling en leed achterlaat. De kracht van het scenario is dat de mannelijke revolverhelden, zelfs titelrol Johnny Guitar, niet meer zijn dan verliefde zielen die onder de invloed staan van hun gevoelens naar de vrouwen. Je zou de film bijna een lofzang en aanklacht op de onderschatte macht van ''de vrouw'' kunnen noemen. Maar helaas kon ik niet optimaal genieten van de film, daarvoor is het me een slag te melodramatisch. Na de zoveelste veel te vet aangezette smacht en pijnlijke blik in de camera moest ik toch mijn irritatie onderdrukken. Daar kijk ik geen western voor. Wel weer bijzonder is dat ik in deze film eigenlijk al de contouren zag voor de excellente reeks Deadwood, waarin ook al zo'n fijnzinnig spel werd gespeeld tussen man/vrouw, goed/kwaad en realisme/fictie. Maar dan in een vorm die mij wel wist te ontroeren.

In de krant stond dat het een merkwaardige film was, mede door "het nauwelijks verholen biseksualiteit van het hoofdkarakter". Dit heb ik er niet in kunnen zien moet ik zeggen. Op vele fronten vond ik het een wat gedateerde film, zoals het overacting (wat maakt iedereen leuke sprongetjes als ze geschoten worden!) en het nogal kitscherige kleurgebruik. Maar het stoorde niet heel erg, het leverde best leuke plaatjes op. Dat gezegd hebbende, vond ik 'm toch wel wat langdradig, want naast een sterke en lange openingsscène en de opnieuw bloeiende romance tussen Vienna en Johnny duurde de film maar voort, met maar enkele uitspringende momenten, zoals de pianoscène, die had iets zeer stijlvols. Maar terwijl het op aardig wat gebieden een oubollige western is, kende de film wel enkele sterke troeven, ongebruikelijk voor de jaren '50. De onderlinge relaties en de personages waren ronduit sterk (aardig dat de twee invloedrijkste personages beide dames waren), waar er mooi gebalanceerd wordt tussen liefde, macht en hebzucht. Gemengde gevoelens over Johnny Guitar. Op zich een aardige film, maar een tikkeltje oubollig en lang.

3,0*

En de eerste Belg trakteert ons op zondag-middag zomaar op een klasse-western.

Joan Crawford heeft hier letterlijk de broek aan (vermeende bi-seksualiteit maar even veranderen in transgender?).

Tegenstandster Mercedes McCambridge is nou ook bepaald geen toonbeeld van vrouwelijkheid op jaren vijftig-niveau.

Juist, waar normaal de mannen de dienst uit maken in western zijn het hier de vrouwen waar het allemaal om draait.

Mercedes is een vreselijk onaangenaam personage, maar ook de mannetjes van Crawford (Johhny Guitar en de Dancing Kid) staan elkaar onderling al naar het leven.

Film speelt lekker met western-clichés en verhaal is lekker spannend.

Allemaal prima geregisseerd door Nicholas Ray (een jaar voor "Rebel without a Cause").

Dan ben je verantwoordelijk voor het Vlaamse televisie overzicht en dan vergeet je zelf om films op te nemen... Dit had ik anders wel eens willen zien, vooral doordat er inderdaad nog veel werd verwezen naar de verholen biseksualiteit.

Verre van perfect en met z'n fouten, maar ik kon er toch naar kijken en heb geen spijt dat ik deze heb meegepikt op tv.

Wel vreemd dat bij een film waar de vrouwen de lakens uitdelen, de titel toch weer verwijst naar de mannelijke hoofdrol. En naast het niet mooie zachte vrouwengezicht, waaruit wordt biseksualiteit toch vandaan gehaald?

Gemist.

Beetje een cultwestern, omdat het een revolverheldin betreft ditmaal ipv een held. Verder ook prima film met goede rollen van Crawford onder meer.

Vond dat ook al enigszins bedenkelijk. Wellicht dat het vernoemen naar de vrouwelijke lead toch een brug te ver was in die tijd? Dubbel zo wrang omdat Joan Crawford wel de attractie is op de poster, zij lokt ons de bioscoop in en niet de wat zielloze Johnny Logan uit de film.

Ik vraag me ook af waar die zottigheid van biseksualiteit en transgender op wordt gebaseerd. Zegt wellicht meer over het seksisme van degene die dat punt gevonden heeft dan dat het op de film van toepassing is.

Chips, heb deze vandaag gemist!

Toch wel verrast over al het positieve commentaar dat geschreven wordt over deze film. Natuurlijk is het opvallend dat in een western een tweetal vrouwen de dominante rollen invullen. Maar of dat direct positief is, durf ik niet echt te zeggen. Ik had vrij veel moeite met de over-acting van beide vrouwen en vooral Joan Crawford vind ik wat misplaatst. Dit geldt overigens ook voor Sterling Hayden, die de rol van Johnny Guitar wat te kleurloos invult. Ook qua cinematografie vind ik de film niet uitmuntend goed, eerder wat gewoontjes. Het kleurgebruik is veelal lelijk, en de afwisseling tussen decors en buitenopnames vond ik bijzonder storend.

Uiteraard kent de film ook wat goede punten. Ten eerste vond ik de actie in de film vrij realistisch, wat ik bij voorbaat een pluspunt vind voor een film uit deze periode. Ook het verhaal is interessant, vooral door de onderlinge spanningen tussen de karakters. Maar zoals gezegd zie ik niet waarom deze film zo wordt gewaardeerd. Die punten die mij storen, worden door andere mensen geprezen. Eerlijk gezegd zou ik de film als leuk tussendoortje willen bestempelen.

Twee vrouwen (Wat kunnen ze kwaad kijken) zijn de sterke figuren in deze western die ongetwijfeld tot de betere behoort al komt het 1954-acteren erg stroef over en klinken de dialogen soms onecht. Het plot daarentegen is vlot en aanvaardbaar en de actiescènes zijn goed gefilmd.

Overigens vond ik de eerste 20 minuten wel geniaal, wanneer het dorp de saloon binnenvalt en het karakter van Joan Crawford de wolven buiten de deur houdt. Het is alleen jammer dat het daarna inkakt en slapper wordt.