Johnny Guitar (1954)

Dramatische western met een glansrol voor Joan Crawford. Ze is Vienna en heeft een saloon waar regelmatig shows worden gegeven. De conservatieve krachten, waaronder Mercedes McCambridge als Emma Small, zijn daar tegen en er ontstaat een conflict. Emma kan bovendien haar verliefdheid op Vienna niet accepteren. De saloon wordt in brand gestoken en Vienna vlucht, samen met een op haar verliefde zwerver en een bende bandieten.

Volgens velen behoort deze film tot de beste westerns ooit !

Een aanrader dus - ik zal 'm maandag zeker bekijken.

Ik voorspel deze film een plaats in de top 100 zodra deze meesterlijke film op DVD verschijnt !

Hij was echt geweldig ...

**** 1/2

Hij is op dvd, hoor.

Waar kun je hem dan bestellen - ik kan hem nergens vinden?

Sorry, ik vergiste me zelf.

Heb hem op vhs...

Nu is ie wel te bestellen (www.play.com) - eindelijk !

Dit is cinema! Johnny Guitar heeft iets (bijna alle films van Nicholas Ray hebben het) wat 99,99 % van de films niet hebben: ZIEL.

***** / *****

Briljante western die elk clichee lijkt om te buigen. Ik krijg steeds meer feeling met dit fantastische 'genre' 4,5*

Dit is één van de vele westerns waar C'era una Volta il West op is gebasseerd en één van de favorieten van Sergio Leone. Ik ben dan ook heel erg benieuwd naar deze film, maar ik kan hem nergens vinden..

6 Pond bij play.com. Koopje! Plus een leuke introductie van Scorsese erbij. Geen ned. subs (but who cares?).

Dank je voor de tip!

Geweldige film. Een nogal onconventionele western. Niets is zwart/wit. Niemand is goed of slecht. Iedereen is een beetje van beiden. Erg mooi...

4* voorlopig.

Geweldige western indeed! Je ziet een heleboel punten die later zijn herhaald in andere westerns. En dan met name die van Leone, van wie dit de favoriete film was.

Iedereen zou zelf moeten zien wat ik bedoel en ik doe deze dan ook direct nadat ik Shane terug heb in de pakketservice. Verplichte kost voor de westernliefhebber (alhoewel compleet anders dan de gangbare western)! 4.5*

Truffaut over Johnny Guitar (en Hawk's Big Sky):

"Anyone who rejects either should never go to the movies again, never see any more films. Such people will never recognize inspiration, poetic intuition, or a framed picture, a shot, an idea, a good film, or even cinema itself."

Toen gisteren eenmaal 'The End' in beeld verscheen schoot me maar een gedachte te binnen: briljant. Vreemd genoeg kon ik echter niet bedenken waar het briljante hem nou in zit.

Johnny Guitar is op een bepaalde manier heel krachtig. Ik hoorde dat dit zo'n beetje de vreemdste western moest zijn die er was, maar het échte vreemde viel me nog mee: het is nog duidelijk genoeg een western. Afwijkend is meer een temr die ik op deze film zou gebruiken. Want hoewel de film duidelijk veel westernelementen heeft en prima in dat genre in te delen valt, voelt de film toch net iets anders aan dan de gemiddelde western.

Johnny Guitar is eigenlijk een soort film die met het grootste gemak volslagen belachelijk had kunnen worden. En volgens Martin Scorsese (die op de dvd een introductie geeft aan de film) moest, met name het Amerikaanse publiek, ook vaak onbedoelt lachen bij de film. Ik denk dan ook niet dat deze film bij iedereen werkt, maar bij werkte hij in ieder geval wel.

Maar wat maakt Johnny Guitar dan zo bijzonder. Ik denk dat het vooral door het visuele aspect komt. Vraag me niet waarom, maar ik kreeg tijdens het kijken steeds het gevoel dat de kleuren erin geschildert waren. Dat slaat eigenlijk nergens op, maar toch voelde het zo aan. Dit geeft de film iets heel bijzonders; haast hypnotiserends (als dat het goede woord is). Er zitten heel veel shots in de film die eigenlijk niet ongewoon zijn, maar toch vervreemdend aandoen. Neem bijvoorbeeld Joan Crawford achter de piano, het gehele uiterlijk van de bad-guys in begrafeniskleren (die kleren pasten totaal niet bij het landschap in de buitenscènes; alsof een groep bandirecteuren door de wildernis liepen) en de brandende saloon van Crawford. Ook vreemd dat Crawford's saloon zo'n rare rotswand als muur had. Visueel deed de film me nog het meest aan Shane denken.

Een ander vervreemden aspect in de film is de melodrama. Want laten we wel wezen: deze film is vrij melodramatisch op bepaalde tijden. En de acteerprestaties houden zich ook niet bepaald in, met name wat betrefd de twee vrouwen. Vooral McCambridge toont een staaltje overacting van jewelste, maar ook bij Crawford is geloofwaardigheid niet het sleutelwoord. En toch, op onverklaarbare wijze, werkt het allemaal. De overacting en de melodrama passen bij de film als sneeuw bij kerstmis. Zonder deze aspecten zou Johnny Guitar geen Johnny Guitar zijn. En over Johnny Guitar gesproken: Sterling Hayden zet het titelpersonage weer zeer cool neer.

Eerlijk gezegd heb ik het gevoel dat mijn recensie hierboven vrij vaag is. Daarom raad ik mensen vooral aan om de film zelf te bekijken, zodat je weet waar het allemaal over gaat. Maar een goede film is het zeker. Wederom een 4,5* voor een western.

Ik wist dat hij je zou bevallen

Goede film, waarbij ik het wel jammer vind dat je als kijker een stukje voorgeschiedenis mist. Dat maakt de film aan de ene kant extra interessant, aangezien je zelf de verbanden al kan leggen om stukje bij beetje te ontdekken of dit klopt. Maar aan de andere kant kun je in het begin dus nog weinig met de aparte personages, en dit komt op mij wat vreemd en afstandelijk over. Als de film wat vordert speelt dit geen rol meer, maar dan nog blijft de film hangen in een heel klein gedeelte van een langere periode.

De dialogen zijn uitstekend, daar moet de film het eigenlijk van hebben, want er zit niet heel veel actie in.

Hoe het op het einde allemaal verloopt, zoals Bart die Kid verraadt, vind ik een beetje flauw, dat is zo voorspelbaar. Net als dat Vienna Emma doodschiet. Maar okay, dat hoort er een beetje bij

Fraai karakter vind ik een van de helpers van Vienna, die zijn hulp aan haar uiteindelijk met zijn leven moet bekopen. Sowieso is de scene waarbij Vienna achter de piano zit een van de beste, waar de burgers de waarheid niet helemaal kunnen weten en dus met hun geweten zitten. Ook het weigeren van het opjagen van het paard bij de strop is erg mooi gedaan, net als de redding natuurlijk

3,5 ster

Ik kan eigenlijk niet zeggen dat hier minder actie in zit dan de gemiddelde western van die tijd. Ook niet meer overigens.



Westerns zijn vrijwel altijd voorspelbaar, maar daar moet je in dit genre een beetje voorbij kijken. Westerns moeten het ook zelden van het verhaal hebben.

Ik kan niet over het geheel spreken, maar in andere westerns heb je bijvoorbeeld lange schietgevechten of achtervolgingen, dat is hier niet zo. Ik vond het overigens wel interessant dat deze film iets 'anders' was



Ja daar heb je gelijk in, het heeft ook niet echt meegespeeld in mijn beoordeling. Maar ik zou het wel mooi vinden als ze er eens (in deze film bijvoorbeeld) een verrassender einde aan zouden kunnen maken

Als je de film vergelijkt van de westerns die na Leone gemaakt zijn, waaronder die van Eastwood, moet ik je gelijk geven, maar in vergelijking met tijdsgenoten vind ik deze niet minder actie hebben. Wel zit het hier meer over de tweede helft verdeelt, in plaats van over de gehele film. Wellicht heeft dat er iets mee te maken.



Ik moet ook toegeven dat ik bij deze film ook stiekem een ander einde had verwacht, omdat de film sowieso al anders is. Maar nee, het is nou eenmaal niet zo. Verder geen probleem, want het einde vond ik mooi gemaakt.

Wat maakt deze klassieker zo geweldig?
Zelf vond ik het zeer knap dat elke scene zo indringend was. Al die confrontaties tussen goed en slecht, men blonk uit in het acteerwerk. Overacting? Niks van gemerkt.
Schilderachtig? Mooi verwoordt, de beeldkwaliteit van de dvd was zeer mooi, maar ook weer niet heel scherp.

Ook het doen en laten van een posse werd hier mooi uitgelegd, na een lange tijd reizen pakken ze de eerste de beste die wat opvallend is.
En wat schitterend dat de mannen de vrouwen volgen.
Zeker weten een opvallende western.

Weer een western die het niet qua verhaal moet hebben misschien, hoewel dat gegeven van 2 machtige vrouwen in een stadje redelijk opvallend in het genre.

Voor maar 3 pond te krijgen bij cd-wow.
(Als dit niet toegestaan is, excuses)

4,5*

Zeker een van de beste westerns aller tijden.

Moeilijk uit te leggen wat er nou precies zo goed aan is, maar ik vond hem beter dan andere westernklassiekers als Rio Bravo, Shane en The Man who Shot Liberty Valance.

4*

Kijk ook eens het enigzins vergelijkbare (wat betreft personages Crawford/Hayden vs. Christie/Beatty) McCabe & Mrs. Miller van Robert Altman. Dat is dus echt de beste western aller tijden.

Vond hem niet al te best beginnen, de dialogen die overmatig aanwezig waren waren niet al te goed, de acteurs vond ik op Sterling Hayden(die in de derde rol die ik van hem zie weer overtuigd) erg tegenvallen en de slechte vrouw was ronduit irritant. Maar vanaf de prachtige, bijna surrealistische, scène waarin Vienna de piano bespeelt terwijl haar saloon wordt binnengevallen overtuigt deze film de hele tijd. Jammer dat de soundtrack van de film niet gewoon Johnny Guitar's gitaarmuziek is want die is mooier dan de huidige score.

4 sterren

Apparte western. Niet zozeer qua thematiek want die is erg typisch voor westerns maar vooral in karakters en uiterlijk wijkt de film nogal af van de standaard.
Kleurgebruik speelt een erg belangrijke rol in de sfeerschepping van Johnny Guitar en dit wordt regelmatig op bijzonder sterke wijze toegepast. Zo vond ik de Posse in hun zwarte begrafeniskleding echt een geweldige vondst vooral itt Vienna in haar witte jurk. Ook de nachtelijke scene met de brandende saloon is erg goed met inderdaad een haast surrealistische sfeer.

Toch heeft de film wel degelijk wat mindere punten. Zo vind ik het lichtelijk overacteren van beidde dames gewoon niet zo goed passen in een western. En vooral de vrouwlijke antagonist uit het verhaal is een behoorlijke tegenvaller, veel te weinig diepte in haar rol. Sterling Hayden is dan weer wel uitermate geschikt voor zijn rol als eenzame held met een donker verleden. Ook de driehoeksrelatie Vienna, Dancing Kid en Johnny Guitar is boeiend, niet standaard western en voldoende goed uitgewerkt.

Mede daarom had ik eigenlijk een wat verrassender verloop van het verhaal verwacht maar eigenlijk is het allemaal vrij standaard. Dancing Kid met zijn hulpjes, een absolute badguy en een braaf joch. Of de confrontatie tussen Vienna en Emma op het laatst dat is ook zoiets waarvan ik zat te hopen dat het uiteindelijk wel wat bijzonders zou opleveren.
Het zorgt er toch voor dat de film wat minder indruk wist te maken dan tijd- en genre genoot Shane, die ik vooral ruiger en als film meer vooruitstrevend vond.

Uiteindelijk helemaal geen onaardige western, met vreemd genoeg net zoveel eigenaardigheden en bijzonderheden als dat er cliches en standaard ontwikkelingen in zitten. 3.5*

Geheel het tegenoverstelde hier.
De film was briljant (met heel veel uitroeptekens) tot en met die scene. Fantastische dialogen, de twee dames overtuigden me, terwijl Hayden mij totaal niet overtuigde (ik vond het eigenlijk maar een slap personage, die Johnny Guitar, niet zo geheimzinnig/(ver)vreemd als ik gedacht had). Na die briljante (ook met heel veel uitroeptekens) scene [ik reken de blik van McCambridge terwijl ze Vienna's stek in lichterlaaien zet nog even mee bij de briljant-uitroeptekens] zakte de film in...helaas. Het woord 'cliché' komt bovendrijven. De scherpte is weg, het stylisme geraakt ook steeds verder op de achtergrond. Gelukkig zijn er nog een aantal momenten die me wisten te bekoren, maar het niveau van de eerste driekwart van de film weet Johnny Guitar niet meer te halen. Wegens de vele uitroeptekens bij de briljantie van de eerste driekwart van de film, ken ik deze western een mooie 4 sterren toe. Aanrader.

Opvallend goede film die m.i. wat moeizaam op gang komt, maar dan weet te boeien tot het einde. Zoals meer gezegd een wat afwijkende western en daarom juist zo interessant. Personages met veel diepgang, zodat na verloop van tijd goed duidelijk wordt wat ieders motieven zijn.

Wat een briljante film. Wat een acteergeweld (af en toe wat overdreven, vooral in de beginscenes in de bar). Maar het verhaal is zo bijzonder.

Het komt natuurlijk zelden voor in een western dat de hoofdrollen voor vrouwen is weggelegd, en de kleding ook een hoofdrol speelt.

Mercedes McCambridge speelt wel een van de grootste bitches in de filmgeschiedenis. Prachtig.

Vette 4, die ik toch naar een 4.5* buig. Heerlijke film en de tijd vloog voorbij. (jammer van een paar continuiteitsfoutjes)

En dan dit: Authenticiteit:

During filming of Johnny Guitar (1954) actresses Joan Crawford' and Mercedes McCambridge fought both on and off the set. One night, in a drunken rage, Crawford scattered the costumes worn by McCambridge along an Arizona highway. Cast and crew had to collect the outfits. ©imdb trivia

A real bitchfight dus

ps Eens met Truffaut natuurlijk.

Originele western.

Centraal in het verhaal staan twee vrouwen met opvallend veel rode lippenstift, die een hevige strijd uitvechten, temidden van een mannenbolwerk. Interessant gegeven. Mercedes McCambridge heeft de meeste mannen achter zich, maar Crawford is de slimmere van de twee in deze oneerlijke strijd.

Het acteerwerk is nu en dan wat toneelmatig, maar ook de setting heeft daar wel wat van weg (veel acteurs op 1 locatie en gepraat over en weer).

Joan Crawford is in haar mimiek weinig subtiel. Van die grote verstarde ogen en haar hele lijf stijf van de spanning. Mooi om zoveel emotie te zien maar ik vind het ook wat overdreven. Het komt veel krachtiger over als dat met mate ingezet wordt.

leuke film, maar niet echt een standaard western vind ik,

dit heeft meer iets met romantiek te maken,

wel een beroerde beschrijving van de film hierboven zeg!!

kan het vast niet beter, maar dit is niks.

3.5*