Johnny Guitar (1954)

Geweldige film. Een nogal onconventionele western. Niets is zwart/wit. Niemand is goed of slecht. Iedereen is een beetje van beiden. Erg mooi...

4* voorlopig.

Toen gisteren eenmaal 'The End' in beeld verscheen schoot me maar een gedachte te binnen: briljant. Vreemd genoeg kon ik echter niet bedenken waar het briljante hem nou in zit.

Johnny Guitar is op een bepaalde manier heel krachtig. Ik hoorde dat dit zo'n beetje de vreemdste western moest zijn die er was, maar het échte vreemde viel me nog mee: het is nog duidelijk genoeg een western. Afwijkend is meer een temr die ik op deze film zou gebruiken. Want hoewel de film duidelijk veel westernelementen heeft en prima in dat genre in te delen valt, voelt de film toch net iets anders aan dan de gemiddelde western.

Johnny Guitar is eigenlijk een soort film die met het grootste gemak volslagen belachelijk had kunnen worden. En volgens Martin Scorsese (die op de dvd een introductie geeft aan de film) moest, met name het Amerikaanse publiek, ook vaak onbedoelt lachen bij de film. Ik denk dan ook niet dat deze film bij iedereen werkt, maar bij werkte hij in ieder geval wel.

Maar wat maakt Johnny Guitar dan zo bijzonder. Ik denk dat het vooral door het visuele aspect komt. Vraag me niet waarom, maar ik kreeg tijdens het kijken steeds het gevoel dat de kleuren erin geschildert waren. Dat slaat eigenlijk nergens op, maar toch voelde het zo aan. Dit geeft de film iets heel bijzonders; haast hypnotiserends (als dat het goede woord is). Er zitten heel veel shots in de film die eigenlijk niet ongewoon zijn, maar toch vervreemdend aandoen. Neem bijvoorbeeld Joan Crawford achter de piano, het gehele uiterlijk van de bad-guys in begrafeniskleren (die kleren pasten totaal niet bij het landschap in de buitenscènes; alsof een groep bandirecteuren door de wildernis liepen) en de brandende saloon van Crawford. Ook vreemd dat Crawford's saloon zo'n rare rotswand als muur had. Visueel deed de film me nog het meest aan Shane denken.

Een ander vervreemden aspect in de film is de melodrama. Want laten we wel wezen: deze film is vrij melodramatisch op bepaalde tijden. En de acteerprestaties houden zich ook niet bepaald in, met name wat betrefd de twee vrouwen. Vooral McCambridge toont een staaltje overacting van jewelste, maar ook bij Crawford is geloofwaardigheid niet het sleutelwoord. En toch, op onverklaarbare wijze, werkt het allemaal. De overacting en de melodrama passen bij de film als sneeuw bij kerstmis. Zonder deze aspecten zou Johnny Guitar geen Johnny Guitar zijn. En over Johnny Guitar gesproken: Sterling Hayden zet het titelpersonage weer zeer cool neer.

Eerlijk gezegd heb ik het gevoel dat mijn recensie hierboven vrij vaag is. Daarom raad ik mensen vooral aan om de film zelf te bekijken, zodat je weet waar het allemaal over gaat. Maar een goede film is het zeker. Wederom een 4,5* voor een western.

Apparte western. Niet zozeer qua thematiek want die is erg typisch voor westerns maar vooral in karakters en uiterlijk wijkt de film nogal af van de standaard.
Kleurgebruik speelt een erg belangrijke rol in de sfeerschepping van Johnny Guitar en dit wordt regelmatig op bijzonder sterke wijze toegepast. Zo vond ik de Posse in hun zwarte begrafeniskleding echt een geweldige vondst vooral itt Vienna in haar witte jurk. Ook de nachtelijke scene met de brandende saloon is erg goed met inderdaad een haast surrealistische sfeer.

Toch heeft de film wel degelijk wat mindere punten. Zo vind ik het lichtelijk overacteren van beidde dames gewoon niet zo goed passen in een western. En vooral de vrouwlijke antagonist uit het verhaal is een behoorlijke tegenvaller, veel te weinig diepte in haar rol. Sterling Hayden is dan weer wel uitermate geschikt voor zijn rol als eenzame held met een donker verleden. Ook de driehoeksrelatie Vienna, Dancing Kid en Johnny Guitar is boeiend, niet standaard western en voldoende goed uitgewerkt.

Mede daarom had ik eigenlijk een wat verrassender verloop van het verhaal verwacht maar eigenlijk is het allemaal vrij standaard. Dancing Kid met zijn hulpjes, een absolute badguy en een braaf joch. Of de confrontatie tussen Vienna en Emma op het laatst dat is ook zoiets waarvan ik zat te hopen dat het uiteindelijk wel wat bijzonders zou opleveren.
Het zorgt er toch voor dat de film wat minder indruk wist te maken dan tijd- en genre genoot Shane, die ik vooral ruiger en als film meer vooruitstrevend vond.

Uiteindelijk helemaal geen onaardige western, met vreemd genoeg net zoveel eigenaardigheden en bijzonderheden als dat er cliches en standaard ontwikkelingen in zitten. 3.5*

Geheel het tegenoverstelde hier.
De film was briljant (met heel veel uitroeptekens) tot en met die scene. Fantastische dialogen, de twee dames overtuigden me, terwijl Hayden mij totaal niet overtuigde (ik vond het eigenlijk maar een slap personage, die Johnny Guitar, niet zo geheimzinnig/(ver)vreemd als ik gedacht had). Na die briljante (ook met heel veel uitroeptekens) scene [ik reken de blik van McCambridge terwijl ze Vienna's stek in lichterlaaien zet nog even mee bij de briljant-uitroeptekens] zakte de film in...helaas. Het woord 'cliché' komt bovendrijven. De scherpte is weg, het stylisme geraakt ook steeds verder op de achtergrond. Gelukkig zijn er nog een aantal momenten die me wisten te bekoren, maar het niveau van de eerste driekwart van de film weet Johnny Guitar niet meer te halen. Wegens de vele uitroeptekens bij de briljantie van de eerste driekwart van de film, ken ik deze western een mooie 4 sterren toe. Aanrader.

Opvallend goede film die m.i. wat moeizaam op gang komt, maar dan weet te boeien tot het einde. Zoals meer gezegd een wat afwijkende western en daarom juist zo interessant. Personages met veel diepgang, zodat na verloop van tijd goed duidelijk wordt wat ieders motieven zijn.

Originele western.

Centraal in het verhaal staan twee vrouwen met opvallend veel rode lippenstift, die een hevige strijd uitvechten, temidden van een mannenbolwerk. Interessant gegeven. Mercedes McCambridge heeft de meeste mannen achter zich, maar Crawford is de slimmere van de twee in deze oneerlijke strijd.

Het acteerwerk is nu en dan wat toneelmatig, maar ook de setting heeft daar wel wat van weg (veel acteurs op 1 locatie en gepraat over en weer).

Joan Crawford is in haar mimiek weinig subtiel. Van die grote verstarde ogen en haar hele lijf stijf van de spanning. Mooi om zoveel emotie te zien maar ik vind het ook wat overdreven. Het komt veel krachtiger over als dat met mate ingezet wordt.

Film waarvan ik niet helemaal weet wat er van te maken. Uiteindelijk heeft Johnny Guitar me wel weten te plezieren met een aantal scenes maar echt meesterlijk werd het eigenlijk nergens, behalve de scene waar Crawford aan de piano zit, wat ik een erg sterke scene vond. Verder had JG best irritante aspecten als bv het overduidelijke overacteren van een aantal personages. Hoogtepunt hier was Crawford die een wel erg overdreven overtuigende manier van praten en blik in dr ogen had. Leek wel of ze op het toneel stond. Helaas is dit cinema en vond ik het op momenten erg irritant. Bij de rest had ik er minder last van en bij Hayden was het zelfs zo dat hij bijna afwezig leek. Voor een film met zijn naam als titel verwacht je toch wel een wat meer aanwezige rol.

Wat ik erg verbijsterend vond is de manier waarop deze film door sommigen de hemel in wordt geprezen vanwege haar cinematigrafie? Denk dat ik dat compleet heb misgelopen want verder dan een aantal overdreven ingekleurde plaatjes kwam dit eigenlijk niet.

JG haalt toch een voldoende omdat ik me wel heb kunnen vermaken maar had hier veel meer van verwacht.

3*

Ik weet niet helemaal wat ik hier van moet maken. De film speelt een bijzonder spel met het verwachtingspatroon van de kijker, hoewel het helemaal in de mal is gegoten van het westerngenre is er toch iets anders aan de hand. De mannelijke revolverhelden zijn eigenlijk niet de personages waar het om draait, het zijn de vrouwen die de boel runnen en de doorslaggevende keuzes maken in de verhitte situaties. Zowel Joan Crawford als Mercedes McCambridge zetten karakters neer die invloed hebben op de gebeurtenissen en mannen naar hun hand zetten. Maar waar het figuur van Crawford loyaliteit en respect afdwingt, is het Mc Cambridge die een spoor van vernieling en leed achterlaat. De kracht van het scenario is dat de mannelijke revolverhelden, zelfs titelrol Johnny Guitar, niet meer zijn dan verliefde zielen die onder de invloed staan van hun gevoelens naar de vrouwen. Je zou de film bijna een lofzang en aanklacht op de onderschatte macht van ''de vrouw'' kunnen noemen. Maar helaas kon ik niet optimaal genieten van de film, daarvoor is het me een slag te melodramatisch. Na de zoveelste veel te vet aangezette smacht en pijnlijke blik in de camera moest ik toch mijn irritatie onderdrukken. Daar kijk ik geen western voor. Wel weer bijzonder is dat ik in deze film eigenlijk al de contouren zag voor de excellente reeks Deadwood, waarin ook al zo'n fijnzinnig spel werd gespeeld tussen man/vrouw, goed/kwaad en realisme/fictie. Maar dan in een vorm die mij wel wist te ontroeren.

Toch wel verrast over al het positieve commentaar dat geschreven wordt over deze film. Natuurlijk is het opvallend dat in een western een tweetal vrouwen de dominante rollen invullen. Maar of dat direct positief is, durf ik niet echt te zeggen. Ik had vrij veel moeite met de over-acting van beide vrouwen en vooral Joan Crawford vind ik wat misplaatst. Dit geldt overigens ook voor Sterling Hayden, die de rol van Johnny Guitar wat te kleurloos invult. Ook qua cinematografie vind ik de film niet uitmuntend goed, eerder wat gewoontjes. Het kleurgebruik is veelal lelijk, en de afwisseling tussen decors en buitenopnames vond ik bijzonder storend.

Uiteraard kent de film ook wat goede punten. Ten eerste vond ik de actie in de film vrij realistisch, wat ik bij voorbaat een pluspunt vind voor een film uit deze periode. Ook het verhaal is interessant, vooral door de onderlinge spanningen tussen de karakters. Maar zoals gezegd zie ik niet waarom deze film zo wordt gewaardeerd. Die punten die mij storen, worden door andere mensen geprezen. Eerlijk gezegd zou ik de film als leuk tussendoortje willen bestempelen.

Twee vrouwen (Wat kunnen ze kwaad kijken) zijn de sterke figuren in deze western die ongetwijfeld tot de betere behoort al komt het 1954-acteren erg stroef over en klinken de dialogen soms onecht. Het plot daarentegen is vlot en aanvaardbaar en de actiescènes zijn goed gefilmd.

Heerlijke onconventionele western dit!

Want maken in westerns niet altijd de mannen de dienst uit? Ja zou ik zonder enige twijfel antwoorden. In Johnny Guitar zijn de rolverdelingen echter omgedraaid en zijn het duidelijk de vrouwen die dienst uitmaken. Het levert mede hierdoor in ieder geval een erg boeiende en fijne western op.

De vrouw die het meest op valt in deze film is de stoere Vienna, die prima gespeeld wordt door Joan Crawford. Met hier en daar een klein beetje overacting zet zij een krachtig personage neer, die niet bang is om duidelijke keuzes te maken. En dan is er nog Mercedes McCambridge die als vrouw de groep dorpelingen aanvoert die achter een groepje criminelen aanzit, maar die ook een ontzettende hekel aan Vienna heeft en dat regelmatig tentoonspreid. McCambridge overact soms zelfs behoorlijk met haar geschreeuw, maar toch werkt het op de een of andere manier erg goed.

Wat verder opvalt aan deze western, is het opvallende kleurgebruik. Zowel Vienna, Johnny Guitar en het groepje overvallers, lopen rond in heldere frisse en opvallende kleuren. De dorpsbewoners die Vienna’s saloon platbranden en zelfs iemand lynchen, lopen juist rond in het pikzwart. Hiermee wil Ray volgens mij aangeven welke keuze hij zou maken. Daarnaast is er in de film zelfs een moment waarin de twee vrouwen tegenover elkaar staan, Crawford in het wit gekleed is en McCambridge in het zwart. Een groter contrast is niet denkbaar, maar het ziet er fantastisch uit.

Verder is het gewoon een aparte western. Ik zou de film ook niet aan iedereen aanraden, en ik vind het zelfs niet vreemd, dat zelfs westernliefhebbers deze film niet kunnen waarderen. Er valt wat mij betreft genoeg voor te zeggen, maar voor mij werkt deze film in ieder geval wel. Johnny Guitar is op zich ook een fijn personage. Ik had hem vooraf veel softer verwacht, maar dat blijkt reuze mee te vallen. Een held met een gitaar, dat doet me trouwens ergens aan denken. Robert Rodriguez zou deze film weleens als inspiratiebron gehad kunnen hebben voor zijn “El Mariachi”. De overeenkomsten zijn in ieder geval aanwezig.

En uiteindelijk dus weer een mooie score voor een western uit de jaren ’50 een combinatie die mij blijkbaar goed ligt.

4,5*

Geweldige film. De novelle vague-regisseurs hadden niet altijd gelijk, maar met de (h)erkenning van als een uniek en enorm talent Nicholas Ray wel degelijk. In alle films die ik tot nu van 'm zag weet hij zijn persoonlijke thema's te smokkelen (hij kiest vooral altijd de kant van de net buiten de maatschappij staande underdog) en al zijn films gaan volgens mij nog wel stijgen bij herziening. Zijn studiofilms zijn vaak genrefilms, maar eigenlijk altijd ontstijgen ze hun genre. Ze zijn intelligent en vooral heel gevoelig.

Johnny Guitar is er weer zo een. Een trieste sfeer van een hoop wat had kunnen zijn en nooit werd (de relatie van Johnny en Vienna met name, maar ook die van Vienna en Kid en een kleine verwijzing naar het verleden van de jongste van de groep van Dancin' Kid). De duidelijke overeenkomsten in het uiterlijk van Crawford en McCambridge en de rol van de vrouwen en mannen in deze film. De gelaagde, tijdloze verhaal (met McCarthy-verwijzingen), de opvallende, maar vreemde kleuren en de dialogen. Heel fijn allemaal.

4.0*, maar het is een kwestie van tijd dat er een of meer Ray's hoger gaan uitkomen.

Wat een mooie song van Peggy Lee! Verder vond ik het ook een fraaie film: mooi gekleurde beelden en veelal een spanning verhogende sound. Interessante one-liners en dialogen.

Het verhaal bevat veel romantiek, doch ook manipulatie en jaloezie, sterke ambitie en nog meer (soms bedenkelijke) menselijke karaktertrekken en motivaties. Erg meeslepend.

De film had voor mij een beetje een surrealistische uitstraling, broeierig en duister en gecombineerd met het western uiterlijk vond ik 't best apart.

Uitstekende film waarin een eigenaresse van een saloon niet langer welkom is door de dorpelingen. Een western die absoluut geen standaard western is. Zo zijn de personages verre van stereotiep. De dialogen zijn goed geschreven en bevatten een bepaalde ondertoon. De film ziet er goed uit en is hier en daar redelijk spannend. Sterk acteerwerk van de gehele cast.

Vreemde filmtitel, want de aandacht in deze western wordt niet door Johnny Guitar (Sterling Hayden) getrokken. Het is Joan Crawford die het meest opvalt met een interessante rol! De rest van de cast verbleekt er bij en er zitten eigenlijk ook wat dubieuze performances tussen. Zo is er een blaag (genaamd Turkey) die precies lijkt op één van de poppen uit de Thunderbirds. Moest er wel om grinniken stiekem. Voor de rest wel een mooie film met de typische western-verwikkelingen en -intriges die je kunt verwachten. Nergens uitzonderlijk, maar door Joan Crawford nog best de moeite waard .

Zo'n gitaar wil ik ook. Je kunt er onbeschermd mee door een zandstorm rijden zonder dat ze beschadigd of zelfs maar ontstemd raakt. Wanneer onze held ook nog Johnny Logan blijkt te heten, heb ik het even moeilijk om deze western ernstig te nemen. Toegegeven, ze konden niet weten dat zijn eveneens gitaar spelende naamgenoot later driemaal het Eurovisiesongfestival zou winnen.

Sterke punten zijn de panoramische beelden, het liedje van Peggy Lee, de gezichtsexpressie van Joan Crawford en het omkeren van de seksuele rolpatronen.

Emma Small vond ik iets te stereotiep slecht. De vechtscènes zeggen me ook niet zoveel. Wanneer de posse Vienna achternazit en haar wil lynchen, wordt het redelijk meeslepend, maar daarna wordt de plot al te routinematig afgehandeld.

Fijne western. Ik hou van de settings, de kleuren die worden gebruikt en de gehele sfeer die de films uit dit genre grotendeels met zich mee brengen. Als ik zo'n Saloon zie, krijg ik altijd direct zin om een borrel te pakken en ook aan zo'n bar te gaan zitten.. of even verderop een potje gokken. Fantastisch.

Natuurlijk is het verder best bijzonder dat twee dames - waarvan één vervelende blaag (Mercedes McCambridge uiteraard ), de dienst uitmaken in een western. En ja, het levert ook een paar goede scenes op. Toch deed het me qua gevoel nét wat minder dan ik had gehoopt.

Maak het nog steeds een zeer fijne film. 'Johnny Guitar' kent genoeg fijne scenes en dialogen die deze toch ook trieste film (vreselijk het afbranden van Vienna's en de droom) het kijken zeer waard maken.

Een heerlijke western. 2 sterke vrouwen die tegenover elkaar staan, wat opvallend is voor zowel het (oude) Hollywood als voor western als genre. Toegegeven dat de mannen zich wel prompt naar voor willen schuiven, maar toch. Het conservatieve Amerika moet nog meer geschrokken zijn als de held geen wapen draagt, maar een gitaar. De hippie!!

Die (voor Amerikaanse normen) rebels aanpak maakt de film net zo boeiend. Het blijft een western natuurlijk met het kleine dorpje, de schietgrage kerels, paarden en zonnige landschappen. Maar toch kleurt het buiten de lijntjes, zonder te vergeten een klassieke western te zijn. Met al die personages valt de montage op en de dialoog die vlot pingpongt. Dat rebelse toonde regisseur Nicholas Ray een jaar later nog meer met Rebel without a Cause.

Zeker de moeite waard om te bekijken. Mij kwam deze film vooral over als een doorgedreven genderstudie. In deze film dragen de vrouwen de spreekwoordelijke broek en staan de mannen er maar een beetje bij. En dat geldt ook voor Johnny Guitar, drager van de naam van de film, maar allesbehalve drager van het verhaal.

Ik moet wel zeggen dat het getrouwtrek tussen de mannen voor de gunst van Joan Crawford mij enigszins ongeloofwaardig overkwam omdat deze dame niet bepaald aantrekkelijk overkwam. Maar goed, smaken …

Verder was ik vooral onder de indruk van de kleurenpracht in deze film, en heb ik genoten van de muziek van Victor Young. Jammer dat men het titelnummer, gezongen door Peggy Lee, geen volwaardige behandeling heeft gegeven, waar het nu afklokt onder een minuut.

Meest onvergetelijke scene; Joan Crawford in witte jurk aan de piano, te midden van haar talrijke belagers. Van cool gesproken.

Kwelling.

Ik ben geen liefhebber van het genre, anderzijds staat deze wel te boek als een "afwijkende" Western. Visueel misschien een beetje, omdat er al eens een feller kleurtje in voorkomt. Of misschien is het vanwege de "sterke" vrouwelijke rollen, maar dat zijn geen zaken die het voor mij meteen beter maken.

Ik had, meer nog dan bij andere Westerns, problemen met het extreem serieuze karakter van de film. Ridicule dialogen en verwrongen gezichten, luid roepende mensen en moeilijke poses. Alles wordt er aan gedaan om het zo dramatisch mogelijk te doen ogen, maar het verhaal is zo plat als een dubbeltje. Het effect is vaak hilarisch, met Crawford als negatieve uitschieter. Het lijkt af en toe wel een parodie.

Visueel verder ook niet mooi. Editing is brak, camerawerk redelijk lui en kleurgebruik blijft erg lelijk. De soundtrack is ook een aanslag op de oren. Met een saai plotje en een speelduur van bijna 2 uur een stevige uitdaging dus.Eentje die ik geen tweede keer wil ondergaan.

0.5*

Een van de minste westerns die ik tot nu toe heb gezien. Het plot is ontzettend dun en stelt erg weinig voor. Af en toe wordt nog gepoogd de personages enige achtergrond mee te geven, maar daar wordt nooit echt op doorgezet. De twee vrouwelijke hoofdrollen zijn belabberd. Twee zwaar aangezette personages die geen moment overtuigen. De dialogen zijn ook nogal miserabel. Het mist iedere vorm van overtuiging. Het acteerwerk komt veelal houterig over, hoewel de cast toch enkele bekende namen bevat. Visueel met name in het begin wat teleurstellend, al lijkt het zich gaandeweg iets te herstellen. Gekeken omdat het een goed aangeschreven western betreft, maar het viel op alle vlakken flink tegen.