Johnny Guitar (1954)

Op de dag dat deze voor het eerts was gaan zien, dacht ik dit kan weleens een super western worden, de naam lekker kort Johny Guitaar,de titel song is ook een geweldig begin en de geheimzinnege guitaar man is natuur lijk een snel shutter , jammer genoeg lost hij in de hele film een paar schoten op een op de grond liggend revolver, dan komt er een vrouwen twis en wordt het saai, de dansende Ted had nog iets kunnen redden in deze prent waaren ze tegenover elkaar komen te staan,nu laten ze de dames het maar uitvechten.

Maarja togh nog redelijk vermaakt.

Ook lees ik hier net dat de kleuren niet goed uitvallen.Als ik me niet vergis hebik deze in zwart wit gezien en is hij later ingekleurd, maar ik kan me ook vergissen?

Gewoon in kleur, niet ingekleurd.

Ik had vroeger een portable zwart-wit tv en jij misschien ook.

Bedankt Dogie- Hogan.

Dit zijn antwoorden waar ik iets mee kan(compliment).

Heeft niks met tv te maken deze heb ik in de cinema gezien ,en vergissen op die leeftijd is menselijk of niet.

Betreffende de kleuren van deze film:

Ik zie dat die opgenomen is met gebruikmaking van het 'Trucolor' procedé.

Dat werd door Republic films ontwikkeld.

Dat (goedkope)systeem had mankementen.

De kleuren zagen er onnatuurlijk uit namelijk.

Dat euvel werd verholpen door speciale kleurenfilters op de bioscoopprojectoren te plaatsen.

Grote kans dat het geroemde 'speciale' kleurengebruik in deze film terug te voeren is op het ontbreken van die filters bij de projectie op TV (en wellicht ook bij de transfer naar DVD)

Die'wijsheid' heb ik van een vriend die vele jarenlang bioscoop-operateur was, en veel met dat systeem werkte.

Republic films, en vooral de westerns, behoorden vroeger tot de meest vertoonde films in ons land.

Er zaten een paar mooie scènes in, maar die situeerden zich vooral aan het begin van de film.
Verder werd het toch wat geforceerd en ook wat flauw. (die 'geheime' doorgang naar de schuilplaats! Hoe onnozel)
Wel mooi was de posse met iedereen in zijn rouwkleren, dat gaf er een mooi gestileerd kantje aan dat dan weer niet geforceerd overkwam. Soms verfrissend naturel en verrassend. OP andere momenten naîef ouderwets (dan denk ik vooral aan de lynchpartij)

Johnny Guitar is een onconventionele barok-western die uitblinkt in zijn kitscherige kleuren, felle decors en theatraal acteerwerk. Maar door de overtuiging waarmee het gebracht wordt en de sterke inkleding van elke scène (met name de ingenieuze positionering van de acteurs), krijgt de film iets onweerstaanbaar.

Thematisch is de film dan weer ongelofelijk verwant aan Ray's Rebel Without a Cause. De protagonisten bestaan uit non-conformistische verschoppelingen: een bende dieven en de geëmancipeerde vrouw Vienna, die constant zo masculine mogelijk in beeld gebracht wordt. Zij wordt als een bedreiging gezien door het braaf conservatief dorpje, wat net als in Rebel Without a Cause leidt tot de blinde furie van de massa. De scènes waar Vienna's saloon wordt afgebrand en de jonge Turkey wordt gelyncht, zijn (letterlijk) haast van Bijbelse proporties. Naar het schijnt een allegorie van het McCarthyisme genoemd, al was haast elke film uit de jaren '50 dat blijkbaar.

Heerlijke onconventionele western dit!

Want maken in westerns niet altijd de mannen de dienst uit? Ja zou ik zonder enige twijfel antwoorden. In Johnny Guitar zijn de rolverdelingen echter omgedraaid en zijn het duidelijk de vrouwen die dienst uitmaken. Het levert mede hierdoor in ieder geval een erg boeiende en fijne western op.

De vrouw die het meest op valt in deze film is de stoere Vienna, die prima gespeeld wordt door Joan Crawford. Met hier en daar een klein beetje overacting zet zij een krachtig personage neer, die niet bang is om duidelijke keuzes te maken. En dan is er nog Mercedes McCambridge die als vrouw de groep dorpelingen aanvoert die achter een groepje criminelen aanzit, maar die ook een ontzettende hekel aan Vienna heeft en dat regelmatig tentoonspreid. McCambridge overact soms zelfs behoorlijk met haar geschreeuw, maar toch werkt het op de een of andere manier erg goed.

Wat verder opvalt aan deze western, is het opvallende kleurgebruik. Zowel Vienna, Johnny Guitar en het groepje overvallers, lopen rond in heldere frisse en opvallende kleuren. De dorpsbewoners die Vienna’s saloon platbranden en zelfs iemand lynchen, lopen juist rond in het pikzwart. Hiermee wil Ray volgens mij aangeven welke keuze hij zou maken. Daarnaast is er in de film zelfs een moment waarin de twee vrouwen tegenover elkaar staan, Crawford in het wit gekleed is en McCambridge in het zwart. Een groter contrast is niet denkbaar, maar het ziet er fantastisch uit.

Verder is het gewoon een aparte western. Ik zou de film ook niet aan iedereen aanraden, en ik vind het zelfs niet vreemd, dat zelfs westernliefhebbers deze film niet kunnen waarderen. Er valt wat mij betreft genoeg voor te zeggen, maar voor mij werkt deze film in ieder geval wel. Johnny Guitar is op zich ook een fijn personage. Ik had hem vooraf veel softer verwacht, maar dat blijkt reuze mee te vallen. Een held met een gitaar, dat doet me trouwens ergens aan denken. Robert Rodriguez zou deze film weleens als inspiratiebron gehad kunnen hebben voor zijn “El Mariachi”. De overeenkomsten zijn in ieder geval aanwezig.

En uiteindelijk dus weer een mooie score voor een western uit de jaren ’50 een combinatie die mij blijkbaar goed ligt.

4,5*

Zelden zoveel magie in een scene gezien . Een van de meest magische momenten uit de geschiedenis van de wereldcinema ! Snap nog steeds niet hoe het Ray gelukt is om dit toch zo puur , ongedwongen en oprecht over te laten komen . Zou dit door iemand gemaakt zijn , zou deze scene nu zwaar oubollig en oversentimenteel overkomen ! Het einde van deze film is overigens ook op zijn minst zeer memorabel te noemen …

Nicholas Ray - Johnny Guitar (1954)

Kwam Johny Guitar op You-Tube weer eens tegen .

Prachtige song van Peggy-Lee deed me nog even wat herhalingen bekijken.

Deze film staat er in het geheel op, maar aan een paar schots had ik al genoeg ervan.

Geweldige film. De novelle vague-regisseurs hadden niet altijd gelijk, maar met de (h)erkenning van als een uniek en enorm talent Nicholas Ray wel degelijk. In alle films die ik tot nu van 'm zag weet hij zijn persoonlijke thema's te smokkelen (hij kiest vooral altijd de kant van de net buiten de maatschappij staande underdog) en al zijn films gaan volgens mij nog wel stijgen bij herziening. Zijn studiofilms zijn vaak genrefilms, maar eigenlijk altijd ontstijgen ze hun genre. Ze zijn intelligent en vooral heel gevoelig.

Johnny Guitar is er weer zo een. Een trieste sfeer van een hoop wat had kunnen zijn en nooit werd (de relatie van Johnny en Vienna met name, maar ook die van Vienna en Kid en een kleine verwijzing naar het verleden van de jongste van de groep van Dancin' Kid). De duidelijke overeenkomsten in het uiterlijk van Crawford en McCambridge en de rol van de vrouwen en mannen in deze film. De gelaagde, tijdloze verhaal (met McCarthy-verwijzingen), de opvallende, maar vreemde kleuren en de dialogen. Heel fijn allemaal.

4.0*, maar het is een kwestie van tijd dat er een of meer Ray's hoger gaan uitkomen.

Zondag 6 mei te zien in EYE film instituut

Truffaut verwees in 'La Sirène du Mississippi' ook nog naar deze film herinner ik me nu.

De hoofdpersonages bezoeken een voorstelling van 'Johnny Guitar', en vinden hem geweldig.

Mooi zo, want films hoor je natuurlijk niet op Youtube te kijken, en al zeker niet een meesterwerk als dit.

Niet mee eens. Mijn 55" flatscreen heeft Internetaansluiting, dus kijk ik ook de full-lenght films op Youtube!

Kwaliteit varieert, maar doorgaans boven VHS niveau. Meestal films, die niet op tv, VHS, DVD of Blu-ray zijn verschenen.

(Kan ik ook beetje verkoop verlies terugverdienen van DVD Johnny Guitar, die mij erg tegenviel.)

Blu-ray review: 1.33: ipv 1.66:1.

Geen 4% PAL speed-up meer, dus 1.50 min. ipv. 1.46 min. aan speelduur.

Wat een mooie song van Peggy Lee! Verder vond ik het ook een fraaie film: mooi gekleurde beelden en veelal een spanning verhogende sound. Interessante one-liners en dialogen.

Het verhaal bevat veel romantiek, doch ook manipulatie en jaloezie, sterke ambitie en nog meer (soms bedenkelijke) menselijke karaktertrekken en motivaties. Erg meeslepend.

De film had voor mij een beetje een surrealistische uitstraling, broeierig en duister en gecombineerd met het western uiterlijk vond ik 't best apart.

Uitstekende film waarin een eigenaresse van een saloon niet langer welkom is door de dorpelingen. Een western die absoluut geen standaard western is. Zo zijn de personages verre van stereotiep. De dialogen zijn goed geschreven en bevatten een bepaalde ondertoon. De film ziet er goed uit en is hier en daar redelijk spannend. Sterk acteerwerk van de gehele cast.

Zo'n ouderwetse western blijft toch een genot om naar te kijken vind ik, het is - samen met o.a. de horrorfilm - een van de meest geschikte genres om het oude studiogevoel te doen heropleven.

Wat Johnny Guitar in het bijzonder betreft, vond ik het verhaal zeer aangenaam dankzij de verschillende clusters van personages: de 'lonesome cowboy' (Guitar), de 'strong independent woman' (Vienna), het groepje semi-sympathieke boeven, de haatdragende antagoniste (Emma Small) en de door haar opgestookte dorpsgemeenschap. De scène waarin ze elkaar allemaal voor de eerste keer ontmoeten in Vienna's saloon is een heerlijk staaltje westernspanning.

Zoals hier al verteld werd, is de film qua narratie iets minder stereotiep dan de klassieke western, zonder aan de typische opwinding van zo'n westernfilm in te boeten.

Op basis van een stuk tekst in "1001 films die je gezien moet hebben" (van Steven Jay Schneider, een leuk naslagwerk waar helaas wel enkele totaal ongefundeerde bijdragen te lezen zijn) had ik een melige romantische film verwacht, maar gelukkig werd het een duistere, gelaagde film vol prima actie en intriges. Nét geen 4* (zo vond ik o.a. Sterling Hayden te houterig acteren), maar een stevige 3,5* verdient hij absoluut.

3,5*

Al een oudje deze film, wat niet wil zeggen dat het een slechte film zou zijn, integendeel.

Ik heb van deze aan deze western veel plezier gehad vooral door de twee hoofdactrices.

En als er iemand de haatblikken beter kan spelen dan is het wel Mercedes McCambridge, haar ogen stralen haat uit.

Een prima film dus.

Een film van Nicholas Ray, dus was ik geïnteresseerd, want hij regisseerde Rebel Without A Cause, maar helaas is deze western behoorlijk saai.

Vreemde filmtitel, want de aandacht in deze western wordt niet door Johnny Guitar (Sterling Hayden) getrokken. Het is Joan Crawford die het meest opvalt met een interessante rol! De rest van de cast verbleekt er bij en er zitten eigenlijk ook wat dubieuze performances tussen. Zo is er een blaag (genaamd Turkey) die precies lijkt op één van de poppen uit de Thunderbirds. Moest er wel om grinniken stiekem. Voor de rest wel een mooie film met de typische western-verwikkelingen en -intriges die je kunt verwachten. Nergens uitzonderlijk, maar door Joan Crawford nog best de moeite waard .

Prima western, toch was het niet de topper die ik verwacht had.

Eerste half uur was genieten maar daarna zakt het wel in. De dialogen die allemaal zo scherp zijn dat het op een gegeven moment vervelend wordt (bij een film noir vind ik het passen, niet bij een western), de vreselijke harde muziek die bijna niet ophoudt, en Crawford die ik maar matig vond waren enkele dingen waar ik me aan stoorde.

Een gestileerde, pakkende, magische en menselijk dramatische westernklassieker met verborgen dieptes en veel symboliek. Het routinematige plot was secundair aan de thematiek: over liefde en haat en een strijd tussen twee vrouwen. De productie was gefilmd in prachtige pastelkleuren en de cast acteerde uitstekend.

Zo'n gitaar wil ik ook. Je kunt er onbeschermd mee door een zandstorm rijden zonder dat ze beschadigd of zelfs maar ontstemd raakt. Wanneer onze held ook nog Johnny Logan blijkt te heten, heb ik het even moeilijk om deze western ernstig te nemen. Toegegeven, ze konden niet weten dat zijn eveneens gitaar spelende naamgenoot later driemaal het Eurovisiesongfestival zou winnen.

Sterke punten zijn de panoramische beelden, het liedje van Peggy Lee, de gezichtsexpressie van Joan Crawford en het omkeren van de seksuele rolpatronen.

Emma Small vond ik iets te stereotiep slecht. De vechtscènes zeggen me ook niet zoveel. Wanneer de posse Vienna achternazit en haar wil lynchen, wordt het redelijk meeslepend, maar daarna wordt de plot al te routinematig afgehandeld.

Fijne western. Ik hou van de settings, de kleuren die worden gebruikt en de gehele sfeer die de films uit dit genre grotendeels met zich mee brengen. Als ik zo'n Saloon zie, krijg ik altijd direct zin om een borrel te pakken en ook aan zo'n bar te gaan zitten.. of even verderop een potje gokken. Fantastisch.

Natuurlijk is het verder best bijzonder dat twee dames - waarvan één vervelende blaag (Mercedes McCambridge uiteraard ), de dienst uitmaken in een western. En ja, het levert ook een paar goede scenes op. Toch deed het me qua gevoel nét wat minder dan ik had gehoopt.

Maak het nog steeds een zeer fijne film. 'Johnny Guitar' kent genoeg fijne scenes en dialogen die deze toch ook trieste film (vreselijk het afbranden van Vienna's en de droom) het kijken zeer waard maken.

Aardige western maar voor mij ook niet meer dan dat .

Persoonlijk ergerde ik mij aan de manier hoe Mercedes McCambridge acteerde ze deed mij denken aan die heks van de wizard of oz.

Het begin vond ik veruit het sterkste je weet op dat moment nog niet wat er gebeuren of wie goed en slecht is . Maar ook nog niet welke kant Sterling Hayden gaat kiezen.

Joan Crawford springt boven de rest uit wat acteer prestaties betreft al vond ik wel dat ze de hele film met dezelfde starre blik.

Leuk is het om Ernest borgnine te zien al had hij dan wel een foute hoed op.

Kortom een goede western maar een topper is het voor mij zeker niet.

Veel beter dan ik had verwacht, deze atypische Western wiens echte centrum niet het karakter uit de titel is. Die Trucolor kleuren geven de film inderdaad een bijzondere sfeer in de blu-ray restauratie. Maar de manier waarop Nicolas Ray sommige scénes verfilmd geven de film sowieso regelmatig iets surreëels, met de pianoscène als uitschieter. Prachtig. Het acteerwerk is af en toe wat theatraal, maar dit wordt nergens ergerlijk en is de film snel vergeven. Ik had een wat weidsere aspect ratio wel gewaardeerd, maar dan nog gebruikt Ray de beschikbare ruimte wel degelijk op een fijne manier. Een film die uitstekend geschikt is voor subtext analyse overigens, wat betreft HUAC, seksualiteit, gender en (doorbreken van) western tropes.

Ik neigde een tijdje naar 4.5*, maar vooralsnog rond ik toch nog even naar beneden af.

4*+ (8,5/10)