Jour de Fête (1949)

Mede door de korte speelduur nog vermakelijk genoeg. De caféscenes vond ik bijvoorbeeld wat te lang duren. Maar bepaalde situaties waren best wel grappig, zoals de dronken postbode op de fiets.

Ik ben het overigens met Brix eens dat we de stuntcapaciteiten van Tati in deze film tegenwoordig moeilijk op hun waarde kunnen schatten en zeker niet mogen ònderschatten. Ik was in ieder geval wel onder de indruk van de mans lenigheid en durf.

Pure idyllische subtiliteit die je in de tijdsgeest moet plaatsen. Een heerlijk luchtige Franse komedie! ****

Ik ben meestal een volhouder (sommige mooie dingen komen nu eenmaal traag op gang), een liefhebber van oude films en ik houd wel van eenvoudige slapstick,Tati vind ik dan ook over het algemeen bijzonder leuk! ... maar dit kon ik echt niet langer trekken dan een half uurtje... SAAI en niet grappig

Had ik ook J.G., toen ik de plot las sprak het me erg aan, maar de film zelf trok ik ook niet. Het duurde me veel te lang voordat men bij de kern van het verhaal kwam, zo lang dat ik me afvraag of dat wel de kern van het verhaal was. Ik vond het oude vrouwtje wel leuk dat steeds haar commentaar gaf op de situaties in het dorp. Voor de rest heb ik nauwelijks kunnen lachen (ik hou dan ook niet van dit soort humor). Ik ben op het laatst in slaap gevallen dus ik onthoud bij van een stem, maar een voldoende haalt hij niet wat mij betreft.

Toch jammer dat ze de (lelijk) ingekleurde versie lieten zien (en ik geen zin had de kleurtjes van mijn TV weg te draaien). Vond het allemaal maar lelijk eerlijk gezegd en misschien wel daarom was ik er niet helemaal bij.

Verder best wel leuk, kon wel gniffelen om de oubollige humor. Moest denken aan Harold Lloyd, Charlie Chaplin en met name Buster Keaton. Deze film heeft eigenlijk best wat weg van Sherlock Jr.

Beetje veel van hetzelfde, waarbij ik dus het idee dat het ook nog eens niet heel origineel was. Vind Mon Oncle en ook wel Play Time veel unieker. 3 sterren, maar ik beloof dat ik de ZW versie een serieuze(re) kans ga geven.

[edit] ik zie nu wel dat deze film oorspronkelijk in kleur bedoeld was, in 1949 toch in zwart wit uit kwam en in 1995 in zijn oorspronkelijke staat hersteld werd. Vond de kleurenversie erg lelijk en vaal eerlijk gezegd en had dan ook de indruk dat dit later was ingekleurd.

Zoals aan het begin van de film ook werd uitgelegd gisteren op TV, werd de film tegelijkertijd met een zwart-wit en een kleuren-camera opgenomen destijds.

Alleen had men de mogelijkheid niet om die kleurenfilm te ontwikkelen toen.

Het was een nieuw procedé, als ik het goed begrepen heb, met mankementen.

Tati zelf heeft die film nooit helemaal in kleur kunnen zien, maar hij heeft wel aanwijzingen achtergelaten voor een eventuele latere release.

Ik vind beide versies wel iets hebben, maar veel toevoegen doen de kleuren voor mij niet.

In de gerestaureerde zwart-wit versie zitten ook enkele (minieme)inkleuringen trouwens.

Een paar grappige stukjes waaronder de schele man en het moment dat François dronken op zijn fiets probeerd te stappen dat naast een hekje staat!
Verder was het de 79 minuutjes een beetje uit zitten eigenlijk!
Leuk om een keertje gezien te hebben maar niet echt voor herhaling vatbaar!

Smaken verschillen (waar niets op tegen is) ik heb deze film, naar schatting, al zeker 25 keer gezien, en vind hem nog steeds even leuk.

Vooral door Tati's eigen acrobatische en (subtiel)komische capriolen, met een perfecte timing.

Het ziet er wellicht simpel uit wat hij doet, maar hij was een topartiest.

De kunst van dergelijke artiesten is juist om het simpel te laten overkomen op het publiek.

Ik hoop ook in de toekomst nog vaker van de film te kunnen genieten.

De volgende kijkbeurt zal wel weer in zwart-wit zijn denk ik.

Ik ben niet de eerste die het zegt, maar de film is kwalitatief in twee delen te verdelen: een matige eerst helft en een sterke tweede helft. Het voelt dan ook aan als zo'n korte film die komieken uit de stomme tijd, zoals Lloyd, Keaton en Chaplin aan het begin van hun carriére maakten, alleen heeft deze film er dan nog een lange proloog bij. Niet alles daarin is slecht, maar meeslepend is het ook niet. Zodra echter de Amerikaanse manier van post bezorgen tevoorschijn komt wordt het pas echt leuk. En dan blijft het ook continu leuk. Al moet er dan wel weer gezegd worden dat het niveau van latere Tati's nooit gehaald wordt. Zijn stijl is wel al te herkennen, maar de slapstick, hoewel zeer goed gedaan, doet meer denken aan de oude, stomme komieken dan aan Tati. Fris was het dus niet. Leuk wel.

3,5*

Inderdaad was Tati in deze film nog duidelijk de voormalige variété artiest en mimespeler, een beroep waarmee hij jarenlang de kost verdiende.

Als filmmaker met een eigen stijl moest hij nog groeien.

Die vaardigheid van mimespeler zou hij echter altijd blijven koesteren.

Het typetje van postbode François had hij al eerder ontwikkeld, in de enkele jaren eerder gemaakte korte film L'école des Facteurs.

Tati was absoluut een 'erfgenaam' van Chaplin & Co.

Zijn korte films kregen wij vroeger in de bioscoop tijdens de matinéevoorstellingen als voorfilm te zien herinner ik mij nog goed.

(Ik heb het nu over de jaren vijftig)

Vooral 'Soigné ton Gauche' werd vaker vertoond, en is mij altijd bijgebleven.

De titel destijds niet (die zal ook wel een Nederlandse vertaling gehad hebben) maar de beelden des te meer.

Wij zagen die filmpjes dan ook als een equivalent van de korte Laurel & Hardy en Chaplin voorfilms.

Niet heel bijzonder, wel erg leuk.

Wat is deze film toch lekker vrolijk. De muziek en de beelden van het mooie Franse platteland brengen je meteen in de juiste sferen. Eigenlijk draait heel de film om de capriolen van de postbode Tati en dat bevalt prima! Als een mimespeler trekt hij erop uit om zijn brieven af te leveren en dit levert erg leuke scènes op. Ik had mijn twijfels bij deze film, omdat hij al ruim 60 jaar oud is, maar erg verouderd is hij niet. Je moet een beetje van de slapstick houden zoals Chaplin ze maakte, dan zit je hier helemaal goed. De scène waarin Tati zijn fiets achtervolgt is geniaal.

Een erg fijne film om je weekend mee in te luiden. 3,5*. Ik zie aan de reacties dat de andere Tati's beter zijn, ik ben benieuwd!

Erg leuk filmpje dit, waarbij het tweede gedeelte van de film nog een stuk leuker is dan het eerste gedeelte.

Wat vooral opvalt aan de film, is de enorme vrolijkheid die het uitstraalt. De muziek is vrolijk, de mensen zijn enthousiast, het weer is lekker zomers en wat dat betreft is het ook een echte feestdag, zoals de titel van de film al aangeeft. Jacques Tati speelt in deze film ook de hoofdrol als niet al te intelligente postbode, die vooral in het tweede gedeelte van de film de meest vreemde capriolen uithaalt om de post te bezorgen, wat vaak erg leuk is om te zien. Het oogt vaak nogal slapstickachtig, maar op zijn tijd kan ik dat soort humor goed waarderen. Vooral de scenes waarbij Tati achter zijn fiets aanrent en het moment waarbij hij ineens midden in een wielerkoers terechtkomt, zijn geweldig.

3,5*

Erg leuke film.

Verlang naar zo'n Frans dorpje uit die tijd....

Mooi dat dit soort films (gerestaureerd) nog te zien zijn. Zelfs op de televisie dankzij Canvas.

3, 5 *

Charmant filmpje dat verder weinig om het lijf heeft. Het doet me qua sfeer nog het meeste denken aan de Don Camillo films. De humor is flauw maar wel vermakelijk. De beelden zien er nogal gedateerd uit, maar de muziek was wel aardig in lijn met wat er te zien was. Het dorp wat te zien is moet zo'n dorp zijn waar Pim Fortuyn naar terug verlangde.

Dit soort films zullen nooit mijn favoriet worden, maar ze zijn zeker leuk om om de zoveel tijd eens te zien. 2*.

Zeer goed gekozen muziek, ook de geluiden zoals de kakelende kippen blatende koeien enz. prima gedaan het was tenslotte 1949!!!

Jour de Fête krijgt re-release via EYE: vanaf 1 augustus in de bioscoop.

Humor in deze film: Absolument Non !!!!

(Sorry Brix)

Maar erg leuk om "het Frankrijk" van 64 jaar geleden op scherm te zien.

Al had ik hem liever in het originele zwart/wit gekeken, dat heeft toch zijn eigen specifieke (altijd weer ontroerende) charme.

@Darbie:

Sorry?

Ik geniet er niet minder van omdat iemand anders een andere smaak heeft

Kan en wil echter niet ontkennen dat de laatste regels van je bericht mij plezier doen.

Stuntende facteur

Ik moet eerlijk bekennen: mijn kennismaking met het werk van Jacques Tati via Playtime was niet echt een succes te noemen. Op zich wel een redelijke film maar het was maar een nipte 3* die ik kwijt kon aan de film. Ik kreeg echter de tip om eens de rest van zijn oeuvre te bekijken in volgorde om dan af te sluiten met Playtime omdat je dan de evolutie van de humor erg goed zou zien. Deze Jour de Fête is de eerste langspeelfilm van Tati en werd een tijd geleden uitgezonden op Canvas dus ik besloot die tip aan te nemen. Vandaag maar eens opgezet.

En het verdict is duidelijk, ik verkies Jour de Fête direct boven Playtime. Het eerste deel is echter wat gezapig te noemen en de film komt nogal traag op gang. Ik kreeg het gevoel dat Tati nog niet goed het idee had waar hij juist met de film naartoe wou en dan maar besloot om het leven van een idyllisch Frans stadje te verfilmen waar iedereen elkander kent en waar een hele dag wordt gedaan om één paal in de grond te krijgen. Het heeft zeker en vast zijn charme maar het blijft mij allemaal net iets te lang duren. Eenmaal François kennis maakt met de Amerikaanse manier van post bezorgen krijgt de film een nieuwe boost en krijgen we een hoop vermakelijke scènes voorgeschoteld. Het is dan ook jammer dat Tati soms iets te veel terugkeert naar sommige scènes. Zo had ik de mop met de mug na zo'n 2 keer wel gezien maar kwam die nog regelmatig terug.

De televisie uitzending opende met een korte proloog waarin duidelijk werd gemaakt dat Tati de film opnam met twee soorten camera's, één voor zwartwit en één voor kleur. Voor de kleurenversie werd Thomson-color gebruikt maar dat was blijkbaar alweer uitgestorven vooraleer de film getoond kon worden. De film is dus altijd in het zwartwit getoond maar Tati had zelf aanwijzingen achter gelaten mocht er zich ooit nog een gelegenheid voordoen om de film in kleur te krijgen. In 1995 was het dan zover en werd er met behulp van Tati's dochter een gekleurde versie ontwikkeld maar persoonlijk had ik liever de zwartwit versie gezien. Het Franse stadje en zijn bijhorende sfeer komt op zich wel meer tot zijn recht in kleur maar het geheel ziet er allemaal nogal flets uit. Tati als François is trouwens wel een geslaagde zet. Vooral als je bekijkt hoe lenig en acrobatisch Tati eigenlijk was. Hij doet een aantal geslaagde stunts waar ik zelfs nog niet aan zou willen beginnen dus een dikke chapeau voor de Fransman.

Ik ben nog aan het twijfelen om hier een dikke 3,5* of een kleine 4* aan ga geven. Het eerste deel is nogal saai en verveelt een tikkeltje maar het tweede deel van de film maakt veel goed. Ik denk dat ik eens op zoek ga gaan naar de zwartwit versie, misschien dat er dan wel 4* in zitten. Ben in ieder geval wel benieuwd geraakt naar de rest van zijn werk.

3,5*

@Metalfist:

Waarom geld uitgeven aan de zwart-wit versie?

Dat kun je jezelf besparen door de TV instelling gewoon even te veranderen van kleur naar zwart-wit.

Hahaha, slim gezien. Dat moet ik onthouden voor volgende keer.

Ja grappig is dat. Kon het maar andersom....

@Metalfist:

Je bent echt niet de enige die daar niet aan denkt, ik lees het vaak in berichten op MM

Bepaalde films door een rose bril bekijken zou een optie kunnen zijn

Wat mij betreft de beste Jacques Tati film. Binnenkort een re-release in de bios. Kan niet wachten tot ze hem ik Nederland ook nog uitbrengen op dvd. De enige Tati film die nog niet op de Nederlandse dvd markt is verschenen.

Trafic is ook niet verschenen in NL.

Merkwaardig, gezien de Nederlandse setting (Amsterdam) van Traffic.

Tati is nota bene van half-Nederlandse afkomst (zijn moeder was Nederlandse)

Deze film deed me af en toe een beetje denken aan Vittorio De Sica, maar dan met een komische insteek. Oh ja: Tati als de postbode lijkt best wel veel op Lee Van Cleef.

'maar dan met een komische insteek'?

Hebben we het over dezelfde De Sica?

YouTube - Ieri Oggi Domani

After The Fox (Theatrical Trailer) - Video Dailymotion

YouTube - Marriage Italian Style (1964) - Vittorio De Sica - Clip 1

YouTube - Matrimonio all'italiana - Trailer

YouTube - Woman Times Seven - Clip