The Big Chill (1983)

Hurt en Goldblum schitteren in deze prachtige film van Kasdan. Pijnlijke momenten, fascinerende persoonlijkheden, goede dialogen... gewoon een erg mooie film.

4*.

Enerzijds een film met soms treffende dialogen, een prima cast (met onder andere goede rollen voor Close en Kline) en een soundtrack met vlotte jaren '60 nummers die hoogstwaarschijnlijk nog bekender zijn dan de castleden. Maar aan de andere kant is het niet bepaald een eitje om door te komen, zeker als de personages je niet al vanaf het begin aanspreken en boeien. De film is volledig gedreven en gebouwd op deze karakters, maar echt veel boeiends rondom deze jeugdvrienden wil er eigenlijk niet gebeuren. Bepaalde acteerprestaties in combinatie met de dialogen zorgen zo nu en dan voor een sterke scène, maar het geheel voelt toch wat leeg en onbevredigend aan.

3 sterren.

Mwah, niet heel bijzonder vond ik dit, eerder oppervlakkig. Opvallend is de vreemde mix tussen eerst een zwaarmoedige begrafenis en dan 7 vrienden die elkaar na zoveel jaren weer zien en alles te vertellen hebben. De dialogen waren soms maar matig geschreven met grappen die bij mij nauwelijks aan wilden slaan. De karakterisering van het zevental was wel aardig gedaan, maar ook wat stereotiep. De een is geslaagd in het leven, de ander weer in de goot en ga zo maar door. The Big Chill is een niemendalletje dat nooit compleet boeit, maar gelukkig ook niet verveelt.

Redelijke film over een aantal oude schoolvrienden die elkaar weer zien nadat één van hen zelfmoord heeft gepleegd. De personages op zich zijn wat clichématig, maar als groep worden ze wel goed neergezet. Aardige dialogen, maar er wordt te weinig echt gezegd. De film heeft een nostalgisch tintje, voornamelijk door de heerlijke soundtrack. De cast bestaat louter uit bekende namen.

The Big Chill is een Amerikaanse film uit 1983 van regisseur Lawrence Kasdan. De acteurs in de film waren al beroemd of stonden op het punt door te breken. De film werd goed ontvangen en was een succes in de bioscopen.

Tijdens de begrafenis van jeugdvriend Alex (Kevin Costner, slechts een seconde of vijf in beeld tijdens de begintitels) ziet een groep voormalige studenten elkaar weer terug na vijftien jaar. Tijdens het weekend volgend op de uitvaart komen herinneringen, oud zeer en oude verliefdheden naar boven.

The Big Chill is, ondanks de zware onderwerpen die in de film een rol spelen, niet echt een sombere film. Wel hangt er een element van triestheid over het gezelschap. De zelfmoord van Alex maakt doet ze beseffen dat er een periode is afgesloten. In eerste instantie wordt er nauwelijks over de zelfmoord van hun vriend gesproken; de vrienden praten voornamelijk over koetjes en kalfjes. Naarmate de film vordert gaan de gesprekken echter wat meer de diepte in.

In de film zit geweldige muziek uit de jaren '60, en dat maakt een muziekliefhebber als ik erg blij. Daardoor krijgt de film een fijn nostalgisch tintje. 3,5*

Een groep dertigers komt na jaren weer samen en blikt terug op de idealen die ze vroeger hadden en hoe ze geworden zijn wie ze nu zijn. Er is gemis, oude wonden worden opengereten en weer geheeld, oude verlangens vervuld. Geen idee of The Big Chill nu zo origineel was in dat straatje, maar het staat vast dat dit idee sindsdien nog honderden malen gepasseerd is, van de Britse versie Peter's Friends tot de briljante Vlaamse reeks De Parelvissers. Daarom doet het begin van The Big Chill wat vervelend aan: het lijkt alsof je deze film al honderd keer gezien hebt. En er valt al zo weinig te winnen met scènes van begrafenissen.

Maar kijk, wanneer ze hun intrek nemen in het vakantiehuis en voor het eerst in jaren een weekend met elkaar doorbrengen, komt de film echt op gang. De acteurs zijn goed op elkaar ingespeeld, er is humor en melancholie, en natuurlijk de platen die de personages opzetten om aan hun studententijd in de jaren zestig herinnerd te worden. Baanbrekend of levensveranderend wordt het nergens en de moraal ligt er in sommige dialogen wat te dik bovenop, maar toch is dit een film waar ik altijd met een glimlach aan terugdenk.

Ondanks de indrukwekkende cast vond ik dit maar een duffe relatie-praatfilm. Een groep vrienden van aan de unief komen na een 15-tal jaar terug samen na het overlijden door zelfmoord van Alex, één van hun vrienden; Ze staan in die paar dagen dat ze samen logeren stil bij waar ze staan (en niet staan) in hun leven, de verkeerde keuzes die ze gemaakt hebben, de nieuwe wendingen die ze zouden willen geven aan hun bestaan enz. Dieptepunt was die Meg met haar kinderwens, die zomaar 's met het idee zit om één van haar vrienden te gaan vragen om haar zwanger te maken. Het is hier net hetzelfde probleem als bij St Elmo's Fire (2*). Het zijn allemaal succesvolle hoogopgeleide mensen met oninteressante luxeproblemen. Ik herken me niet in dit soort volkje.

Een typisch kabbelend maar broeiend Kasdan drama waarin meerdere thema's en relaties verkend worden. De dialogen zijn vrij goed, vooral als er wat meer schuurt of zelfs keihard botst tussen de karakters. Het is mooi om te zien hoe juist door die conflicten en onthullingen de oude groep vrienden nader tot elkaar komt.

Het is echt geen komedie. Er zitten gewoon een paar geestige oneliners in. Net als in het echte leven maken mensen hier af en toe grapjes of wordt er een beetje gek gedaan.

Een erg sterke cast waarvan het merendeel toen nog niet zo bekend was maar later meer dan: Goldblum, Hurt, Close, Kline, Berenger. Jobeth Williams kende ik minder maar ze zat kennelijk in Poltergeist. Bij de (hier erg lenige en mooie, tevens jongste) Meg Tilly vroeg ik me al meteen af of ze halfbloed Aziatisch was en inderdaad: papa heette Chan. Ze spelen het allemaal goed.

Wat me wat stoorde is de continue golf aan jaren 60 hitjes van vooral Motown. Niet dat daar iets mis mee is, maar het is niet goed gedoseerd en er zitten typische muzikale opvul scenes in. Die waren in '83 nog niet zo cliche als nu, maar ik kreeg echt het idee dat ze gemakzuchtig voor een bak hitjes royalties betaalden en die voor een deel bekostigden met sluikreclame voor Nike.

Verder zijn dit inderdaad rijkeluiskinderen die allemaal gingen studeren in de jaren 60, vonden dat alles heel anders moest maar het geld van papa ondanks hun maatschappijkritische kabaal vooral besteed hebben aan wiet en feestjes. Zeker geen types waar je medelijden mee hoeft te hebben maar gelukkig wordt daarom ook aan niets al te zwaar getild. De midlife dilemma's die aan bod komen zijn ook echt genoeg en niet exclusief besteed aan de progressieve elite. Mede door de goede vertolkingen zie je ook echte mensen.

Een beetje mosselen noch vis. Niet goed niet slecht. Moeilijk te beoordelen. Wel een flinke cast die Kasdan op de been heeft gebracht. Een deel heeft hij wat later in Silverado gerecupereerd. Het is ook mede door de sterke cast en het goede acteerwerk dat de film erg onderhoudend blijft.

Erg bijzonder veel gebeurt er niet. Wel is het interessant hoe een vriendenkring van weleer geëvolueerd is in het leven. Je bent nu eenmaal niet meer dezelfde persoon als 25 jaar terug toen je nog een (rebelse idealistische) student was. Dit werd hier bij momenten wel pijnlijk duidelijk.

In zijn geheel matig en niet altijd even interessant. Al bij al goed voor een keertje. Mijn verwachtingen lagen echter een stuk hoger.

Wie zei er ook weer dat niets opgewassen is tegen de geilheid van wat zich rond een begrafenis afspeelt ?

In dat opzicht wel behoorlijk extreem, deze "The Big Chill" die ik wel graag in de handen van een Woody Allen had gezien.

Een tragi-komische satire waarin de personages zwemmen in hun comfort, bedorvenheid, onvoldaanheid en nog zoveel meer en eigenlijk goed door de acteurs worden neergezet.

Soms om te lachen (gelukkig) maar op de achtergrond is de met de personages meelijwekkende tragiek nooit ver weg.

Slecht.

Enerverende film over een hoop blaaskaken die veel babbelen maar niets te zeggen hebben. Ik verbaas me er telkens over dat dit genre toch nog z'n medestanders heeft, want alle personages die ik in dergelijke films tegenkom staan mijlenver af van wat ik 'normaal' vind, laat staan van hoe ik mensen ervaar. De eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat de cast het best wel goed doet en, voor mij, de enige positieve noot is in een verder slepend drama vol belachelijke dialogen zonder nuances en opgeblazen situaties.

1,5

Regelmatig ben ik niet in de stemming voor een uitgesproken film: een zwaar drama, of een heftige actiefilm, of zo'n 'lach-of-ik-schiet'-komedie. Voor dat soort situaties is het fijn als er titels als The big chill zijn. In het VOD-aanbod is zoiets nog best lastig te vinden trouwens, wat dat betreft kom je eerder aan je trekken als je op zoek bent naar moord of psychoses of mishandeling/verwaarlozing, of één of ander maatschappelijk onrecht. The big chill vermaakt en stuit niet tegen de borst (hoewel het hyperseksuele einde de wenkbrauwen kan doen fronzen). De dialogen zijn fijn, iets te rad van de tong misschien, en ook de grapjes vond ik leuk. Van elk personage krijg je een duidelijk beeld, zonder dat het stereotype wordt. In alles laat de film zien dat de werkelijkheid nooit zo mooi is als het ideaalbeeld en dat je compromissen moet sluiten om het leven te kunnen bolwerken.

Als je de verhaallijn leest moet dit een mooie film zijn maar teleurstelling blijft over. De dialogen blijven oppervlakkig en boeiende scènes ontstaan niet.

Ik vind het een heel aparte film. Om te beginnen natuurlijk vanwege het bijzondere uitgangspunt; het gezelschap dat bijeen komt n.a.v. de tragische dood van hun jeugdvriend.

Het is een film met mensen die nadrukkelijk heel volwassen 'doen'. Maar hun gespreksstof is niet zo heel interessant. Ze zijn allemaal goed in het maken van gevatte opmerkingen, maar dat begint op een gegeven moment een beetje een gimmick te worden.

De personages vind ik maar matig interessant. Karen vind ik eigenlijk het enige echt sympathieke en aansprekende personage. Wat wel goed overkomt is de melancholie en verdriet n.a.v. het overlijden van hun vriend, maar ook het besef van de veranderde status van de vriendengroep, die nu door de omstandigheden toch weer hechter wordt.

Jeff Goldblum is hier maar een schim van zichzelf. Tamelijk oninteressante rol van hem.

Wat nog wel grappig is het personage Sam Weber, een actie / misdaadfilm acteur.

De 60s en 70s soundtrack is degelijk.

Levensbeschouwende film over de persoonlijke ervaringen in het leven van een club oude vrienden, met issues die nog niet zijn afgerond. Live ivf was begin jaren 80 best vooruitstrevend. Issues worden aan de oppervlakte geraakt, zodat de kijker er rustig over door kan denken. Al met al goed spel van de acteurs en goede muziektracks.