Moon (2009)

Eigenlijk wel helemaal wat ik er van verwacht had. Visueel prachtig met goed verzorgd camerawerk, belichting en montage en ook een erg mooie art-direction en design. Ze hebben wel echt met maximale uit het budget gehaald zeg, ongelofelijk. De buitenscènes op de maan vond ik dan weer niet zo goed als in sommige recensies werd gesteld, maar ook deze waren erg prettig om te zien.

Clint Mansell levert weer een fantastische score af, en de film barst van de sfeer en spanning. Aardig ook is hoe het een vrij kleine film is gebleven, met veel focus op die genoemde sfeer en Sam Rockwell, die ik na misschien wel een klein aanloopje overtuigend vind spelen. Gerty vond ik erg grappig en tegelijk ook een beetje deprimerend met die smiley steeds. In tegenstelling tot veel anderen vond ik de keuze om Kevin Spacey zijn stem te laten doen prima werken.

Ook prijzenswaardig is het toch nog best verrassende plot. Voor mij althans. Het wordt ook op een manier verteld waaruit blijkt dat de kijker serieus wordt genomen. Er wordt niks voorgekauwd, en ik vond het gegoochel met chronologie hier wel echt wat bijdragen. De meer dramatische momenten doen goed hun werk zonder flauw aan te voelen. Het verhaal kent misschien wat veel twists, maar ik vond die allemaal goed uitpakken, waaronder de grote dat Sam een kloon blijkt.. Het einde is toch best stijlvol. De film kijkt misschien niet elk moment even lekker weg, maar dat is bepaald geen schande in een film waarin de cast zo enorm klein is en er ook amper van locatie wordt gewisseld. 4.0*.

Niet zo spectaculair als verwacht, maar goed genoeg om rustig uit te kijken. Had graag gezien dat het eind iets verder werd doorgetrokken.

Een uitstekend debuut van Duncan Jones. Prachtige beelden, sterk acteerwerk en een unieke setting vormen de ingrediënten van deze geweldige karakterstudie. Natuurlijk het einde is voorspelbaar, en het verhaal is ook niet al te origineel, maar het karakter Sam Bell is interessant genoeg om de film te dragen en dat is uiteindelijk cruciaal.

Een tikkeltje overroepen, deze Moon.

Er gebeurt namelijk de hele tijd geen zak en slechts één smoelwerk gedurende 100min begint ook te vervelen na een tijdje. Het einde was dan nog eens aan de wazige kant op de koop toe. Niet erg speciaal.

Vraag me af hoe wilden ze laten lijken dat die nieuwe tot leven gewekte kloon een ongeluk met die ruimtewagen heeft gehad.

Visueel een prachtige film en een erg sterke Rockwell in de hoofdrol. Qua thriller elementen had de film beter kunnen uitpakken, maar als drama erg geslaagd en vooral ook erg interessant. De rol van Spacey vond ik zelf eigenlijk niet storend, lijkt me eerder zeiken om het zeiken van een aantal mensen hier.

3,5*

Hoe?

Gewoon, de film is verder niet spannend of zo. Ik had eigenlijk verwacht dat Gerty niet zo vriendelijk zou blijven.

Een mooi decor maar de cinematografie zelf was wel heel matjes, hoor. Het was niet bepaald inventief, speciaal, vertellend, stimulerend of sensorisch maar eerder gewoon en saai zoals het leven op de maanbasis.

En gelukkig maar Maar ik bedoel dan ook meer de art direction, die ik wel prachtig vindt. Mooie interieuren. Dat het camerawerk niet innovatief is vind ik dan ook geen ramp, dat loopt verder wel op 1 lijn met de film zoals je zelf zeg.

Gelukkig wel.

Ik vind het een meesterlijke zet van Duncan Jones dat ie inderdaad die suggestie wekt en uiteindelijk mij heerlijk pootje licht, waardoor ik plat op mijn domme verwachtingsvolle bek ga. Heerlijk.

Wat wel het gevolg heeft dat de film een beetje soft wordt

Nee, het gevolg is dat jij hem niet in het vooraf gedacht hokje (thriller?) kan plaatsen. Ik vind het woord "soft" ook helemaal niet van toepassing. Ik zou eerder zeggen dat Moon een diep filosofische film is in een SciFi jasje.

Laat ik voorop stellen dat ik eigenlijk ook niet van een thriller uit ging(zag het na afloop pas hier op MM staan), maar de opbouw in de film leek er wel naar toe te streven(Gerty leek samen te spannen met de mensen op aarde, gezien die live-verbinding). Dat het echter anders uitpakt is iets wat je in de film niet ziet aankomen en toch een lichte teleurstelling is. Ligt verder niet aan het in hokjes plaatsen van films.

Sorry hoor, maar uit jouw tekst kon ik niet opmaken dat je bedoelde wat ik beschreef.

Dat hoeft voor mij ook niet en daarom heb ik dat woord nooit gebruikt. Ik weet ook niet of het zo'n goed idee was om 'saai bestaan' met 'saai camerawerk' te combineren. Ik zat echt te kijken naar wat voor een verteller Duncan Jones is en ik vond hem er niet echt sterk uitkomen. Het camerawerk was voor mij te sober en de muziek te sentimenteel. Het was alsof het gegeven maar voor zichzelf moest spreken (de muziek even buiten beschouwing gelaten). Daar hou ik niet zo van. De ster van de film is Sam Rockwell gevolgd door het mooie jaren '70 decor. Ik had stiekem gehoopt dat de ster Duncan Jones zou zijn want dan had ik weer een nieuwe regisseur om naar uit te kijken. Op het verhaaltje heb ik niet eens zo hard gelet. Ik moet wel zeggen dat ik mij gestoord heb aan de slechte, onscherpe transfer van de Blu-ray. Zelfs 16mm ziet er beter uit! Nou goed, iedereen schijnt het weer prachtig te vinden dus wie ben ik om daartegen in te gaan. Misschien dat een tweede kijkbeurt mijn mening doet veranderen maar zo voelt het voorlopig niet aan. De film is in één keer volledig te bevatten.

Gelukkig heeft Duncan Jones meer verstand van filmmaken dan ene AC1 en het is ook te prijzen dat ie beter nadenkt hoe hij een verhaal uit de doeken moet doen. Nog effe en dan had ie flitsende beelden gebruikt om saaiheid te verbeelden. Moet niet gekker worden.

Wel knap hoor dat je alle lagen die in Moon schuil gaan in één keer 'vat'.

Variërend van geniaal tot banaal, om al rijmend op te treden. Want soms is dit futuristisch avontuur op alle vlakken geweldig te noemen. Zowel cinematografisch als qua acteerwerk e.d. werd ik meermaals van de stoel geblazen. Rockwell zet op zijn eentje een prachtprestatie neer. Vooral zijn latere cynische ondertoon kon ik zeer waarderen, alsook het schlemielige contrast en curieuze interactie tussen beide klonen. Gerty de robot blijft doorgaans op de achtergrond sudderen en blijkt gelukkig geen kwade plannetjes uit te stippelen, zoals zoveel machines hem dat hebben voorgedaan. Wat betreft de stem op zich ben ik van mening dat ze beter iemand anders hadden ingehuurd. De kop van Spacey is namelijk bijzonder moeilijk weg te denken tijdens gerobotiseerde declaraties.

Het verhaal op zich is redelijk boeiend, doch kent hier en daar wat flauwe inzakkingen. De speelduur is nagenoeg perfect en voorkomt evenwel eventuele verveling. De muziek is uiterst convenabel en vervoert je zonder veel moeite naar de kille, levenloze maan.

Een meer dan behoorlijke poging, met aanzienlijke kans op stemverhoging, om al rijmend af te treden.

3,50 (3,75)

Moon weer herkeken en de 4,5 blijft staan. Morgen naar Source Code toe ben benieuwd wat Jones (de zoon van ...) daarvan gemaakt heeft

Zeer fraaie film. Het verhaal is niet echt. .. vrolijk, maar wel goed gevonden. Verder ook niets mis met de acteerprestaties. Visueel is alles ook in orde. Nie gek!

Geniaal uitgewerkt verhaaltje. Vooral dat het eerst lijkt of Sam psychotisch raakt en dan blijkt dat er sprake is van klonen. Het zette mij even op het verkeerde been.
In het begin vroeg ik mij wel af hoe zo'n streetkid astronaut zou kunnen worden, maar later bleek dat hij niet echt astronaut was.
Het verschil tussen de verse Sam en de doorgedraaide Sam wordt trouwens erg goed vertolkt door Rockwell.

De combinatie van een tikje pijnlijke en cynische humor, het doordringen van de keiharde realiteit bij Sam en de kleine, benauwde setting maakte dat ik een verontrust onderbuikgevoel kreeg en hield. Goed gedaan. Het plot ontwikkelde zich gelijkmatig, op een manier dat het voor mij zeer boeiend bleef.
Ook dat ik blijf nadenken over de ethiek en moraal van het gegeven in deze film vind ik sterk.
En de muziek/score..... perfect!
Ik twijfel tussen 4.0 en 4.5.

Duncan Jones is een vrij nieuwe en jonge regisseur die voor mij geweldige films maakt, met elke keer een wrang vraagstuk erin met daarbij een boeiend verhaal wat goed in elkaar steekt, met voldoende emotie en humor. Hopelijk maakt hij er nog vele.

Ik vind het toch wel een 4,5. Als je van het genre houdt is het een heel erg knappe film. Zeker als het gedragen wordt door één acteur. Briljant verhaal. Een meer onderhoudende dan spannende film die blijft boeien.

Gewelig om zo ook na te denken over klonen en de waarde van mensenlevens. In het begin vermoedt je heel erg dat Gertie niet zo aardig blijft en een eigen leven leidt. Maar dat is gelukkig niet het geval. Geen opeens levende computers, gewoon een goede AI.