The Tree of Life (2011)

niet mijn ding, maar dat maakt hem niet slecht, gewoon mijn smaak niet.

Dat durfde ik nog net niet te zeggen haha. Aan de andere kant, het zou wel raar zijn als je hier bij je eigen film de boel zit te promoten om hem vervolgens 1* te geven

Als ik mijn eigen films zware onvoldoendes zou geven zou ik in ieder geval niet pretenderen het allemaal beter te weten.

En mijn opmerking was ook een reactie op de denigrerende toon van de post ervoor.

Die 5* had je anders al weken eerder uitgedeeld. Verder hoef je ook niet goed te kunnen koken om te kunnen vaststellen of iets lekker is of knap bereid.

Maar wel om in te kunnen schatten of iets waardig of niet is.

Mij hoor je mensen niet "wegzetten in hokjes" als die een andere mening hebben. Maar dat zijn we inmiddels wel gewend. Helaas...

Een absoluut meesterwerk.

Ik heb echt genoten van deze film, het eerste uur was toch echt wel in mijn ogen bijna perfect. Overheerlijk sfeervol, prachtige shots, geniaal camerawerk, briljante soundtrack.

Acteerwerk zit ook goed. En alles wordt gedaan met gevoel. Hou ik echt wel van.

Dit is een briljant kunstwerkje.

5* en een top 10 notering.

Hier vind u mijn uitgebreide review

Knap misterwhite .

Zelf behoor ik eerder tot de groep met gemengde gevoelens helaas... Maar het is mooi dat je even vermeldt dat je al die verschillende meningen kan begrijpen.

djelle had die aai over de bol echt nodig...

Ik zet helemaal niemand weg in hokjes. Maar als jij de door mij geschetste hokjes blijkbaar kan vullen, of jezelf erin thuis voelt. ```````Be my guest.

Haha reken maar. Ik kon er al een tijdje niet meer van slapen...

Vermoorde onschuld:

Prachtig hokje. Schitterend omschreven.

Hand of fate:

Herkenbare hokjes (frames) worden al gauw schuttersputjes... Maar ja zonder hokjes geen erkenning. Vormen van discussies kennen ook bepaalde 'genres'...

Het is opvallend dat de meest stoere actiegenre je vaak "bij de hand neemt" of in de geest van een (verstikkend?) hokje: in de palm van de hand eh... vuist. Be-grip dus.

Een goed vertelt verhaal kan 'gewoon klassiek' een heerlijke film opleveren: als keihard realistische dreun in je gezicht bijvoorbeeld. Maar films die artistiek tussen de vingers door (proberen te) glippen kunnen juist extra intrigerend zijn... En pure massa-amusent kan knap gemaakte massage zijn.

"The hand of fate is on me now

It picked me up and it knocked me down

I'm on the run I'm Prison bound

The hand of fate is a heavy now"

Ach ja, als je 177 commentaren op deze film geeft, dat zijn 6 bladzijden(!), dat kun je toch niet serieus meer nemen. En elke keer weer die enge Zappakop.

Over enge hoofden gesproken, hahaha.

Mooie film trouwens, af en toe net iets te dramatisch naar mijn mening maar een mooie schets van hoe het leven soms kan zijn.

Edit : en wat een prachtige beelden.

Wat een ongelooflijk saaie film

Er zijn maar HEEL weinig filmmakers die niks hebben aan te merken op hun eigen film, laat staan deze de hemel in prijzen. Als filmmaker is het belang altijd het idee te hebben dat je nóg beter had gekund.

Ben ik het helemaal mee eens. Als je denkt de perfecte film gemaakt te hebben kun je net zo goed meteen stoppen.

Maar een film hoeft natuurlijk niet perfect te zijn om 'm een 5 te geven. Voor mij moeten er alleen wel meerdere factoren 'kloppen'. Enkel 'mooie plaatjes' haalt het bij mij niet.

Het grootste probleem hier vind ik dat er te krampachtig door de maker wordt vastgehouden aan een 'afterlife' of aan de 'zin van het leven', terwijl er gelijktijdig lang wordt stilgestaan aan het puur wetenschappelijk ontstaan van het al(les). Dat laatste is interessant, dat eerste is zweverig en zadelt de maker mij op met zijn angsten waar ik helemaal niets mee heb. En dat is gewoon vervelend.

Vind juist dat de maker de keus aan de kijker laat. Heb zelf niets met het hiernamaals. En hoezo zadelt hij jou ermee op? En welke angsten heb je het over?

Ben een beetje klaar met jou Reinbo. Wellicht voelt een ander zich geroepen.

Maar ik stel de vraag juist aan jou. Jij geeft immers aan je opgezadeld te voelen met de angsten van de regisseur.

Ik voel me geroepen, want als opdringerig zou ik deze film nooit willen omschrijven. Ik heb helemaal niet de indruk dat je in het hiernamaals moet geloven om deze film te waarderen, al is het maar omdat ik zelf de film zeer waardeer en niet in het hiernamaal geloof. Daarnaast is Malicks religieuze beeld niet eenduidig. Het christendom is de belangrijkste inspiratiebron, maar Malick put ook uit o.a. boeddhisme en ik geloof zelfs hindoeïsme. The Tree of Life kwam op mij over als een enorm spirituele film, zonder dat ik het gevoel had me nu bij een kerk moest aansluiten. Uiteindelijk draait de film meer om het gevoel van verloren te zijn, de grootsheid en het onvangbare van het leven, opgroeien en het omgaan met dood dan om hoe geweldig een bepaalde religie wel niet is. Malick vangt heel veel dingen in zijn film, klein en groot. Vandaar dat ik ook niet kan begrijpen dat dit hier en daar afgedaan wordt als slechts mooie plaatjes.

En als je niet vindt dat een regisseur zijn angsten mag overbrengen in een film dan maak je al snel een groot deel van de films overbodig. De films van Ingmar Bergman, Stanley Kubrick, Alfred Hitchcock (hij praatte er veel over in zijn interview met Truffaut) en Lars von Trier om slechts een paar namen te noemen hebben oeuvres gebouwd op angsten. Voor mij is dat een van de meest bijzondere kanten van kunst, dat een kunstenaar zijn gevoelens en visies kan delen en voelbaar kan maken. Maar ik heb gevoel is dat het probleem niet zit in het feit dat Malick zijn angsten in The Tree of Life tentoonstelt, maar dat het om religieuze vraagstukken gaat. Maar omdat je zelf ongelovig bent hoeven vragen rond geloof toch niet wereldvreemd te zijn? Ik ben ongelovig, maar vind het daarom niet minder interessant om films over het onderwerp te zien. En laten we wel wezen, hoe je The Tree of Life ook bekijkt, een christelijk dogma kun je er nooit van maken.

Ik vond deze film overkomen als een krampachtige poging om het moderne wereldbeeld met het bestaan van een Christelijke almachtige godsbeeld te laten rijmen. Iets wat je in naar mijn mening nooit geloofwaardig zal kunnen maken. Mooie plaatjes, maar een partij zweefteverij van heb ik jou daar. Niet bepaald een film voor atheïsten. 2*

Ik ben atheist. Spiritualiteit kan ook volledig losstaan van een godsbeeld.

Ik vind spiritualiteit ook een vorm van godsdienst en niet passen bij atheisme

Wat een onzin. Je kan toch spiritueel zijn zonder je bij een of andere club te hoeven aansluiten of in een soort van god te geloven. Of vind je dat je helemaal geen ziel hebt?

Spiritueel zijn betekent voor mij gewoon goed naar jezelf luisteren, je gevoel volgen ipv alles met je ratio proberen te beslissen. Er is voor mij gewoon meer dan het survival of the fittest als hoogste goed te beschouwen. Liefde, barmhartigheid, naar je hart luisteren. Dat zijn toch spirituele zaken, waar geen god of dienst iets mee te maken heeft.

Godsdienst is inderdaad niet 't juiste woord als vergelijking, maar ik geloof idd niet niet in een ziel, karma, god of hiernamaals, dus dat zal er mogelijk mee te maken hebben dat jij je in deze film wel kan inleven, maar ik niet.

Deze film is me totaal ontgaan. Bij aanvang, en bij het lezen van wat reviews, dacht ik aan een film te beginnen met een soortgelijke sfeer en kleuren als "Mr Nobody". Een film die ik 5 sterren geef. Achteraf vind ik die 2,5 uur zonde van mijn tijd en is het nu al weer laat in de nacht. De maker is, zo te zien, zwaar onder invloed. Of van drugs, of van het geloof. Soms prachtige beelden, vooral dat stuk National Geographic. Hoewel het net allemaal te langzaam gaat, zoals de hele film in slow-motion gaat. Normaal hou ik van langzaam vertelde verhalen, maar dit leek wel als kauwgom aan je schoenzool. Ik geloof graag dat anderen helemaal lyrisch zijn, maar ik vond het achteraf een behoorlijke flutfilm. Ook de verhaallijn is totaal niet interessant.