W. (2008)

Niet echt nodig. De persoon George Bush is zelf ook zeer matig.

Ik betwijfel dat je een interessantere film kan maken over hem dan dit. Hij is gewoon niet zo boeiend. En we kennen natuurlijk het hele verhaal allemaal al. Dan is het gewoon weer herhaling van iets wat je eigenlijk niet wilt herhalen.

Deze film doet me erg denken aan Der Undergang

Een ontluisterend beeld wordt neergezet van een incapabele president, die eigenlijk niet eens onsympatiek is. Dat is nog het meest pijnlijke: hij meent het niet zo kwaad. Als ik George W. was zou ik het een vernederende film vinden. Ik kan niet beoordelen of het neergezette beeld klopt overigens.

De film kon mij in ieder geval wel boeien. Een gedachte die bij mij bleef hangen is dat het grootste nadeel van de democratie is dat dit soort dwazen de macht kunnen krijgen. En we hebben gezien wat een vernietigende invloed dit heeft op de situatie in de wereld.

Geen slechte film, goed geacteerd (vooral Brolin) en je moet er wel van houden om het uit te zitten.....

Mooi beeld van, in mijn ogen onsympatiek persoon. Prima acteerprestatie van Brolin.

Je krijgt door de film een goed beeld van de man achter...... Ik heb me prima vermaakt. Boeiend.

Hij kan het niet meer; de scherpe regisseur die bekend stond om zijn kritische politieke films (zoals Nixon en JFK) is zijn 'edge' kwijt. Na het absoluut walgelijke 'World Trade Center' komt hij met W., een biografie over ex-president George W. Bush; perfect voer voor de oude Stone zou je denken, maar helaas vindt de heer het makkelijker om het bij (soms simpelweg laag bij de grondse) simpele truukjes te houden. Een 'biografie' kan je het niet echt noemen wanneer alles wat de man gedaan heeft in zo'n slecht daglicht wordt gezet, en de goede dingen (niet te vergeten: Bush heeft ook goede dingen gedaan) compleet genegeerd worden. Er zijn genoeg kleinigheden (Bush is bijvoorbeeld zowat de helft van de film aan het drinken en/of eten, waardoor hij boertig overkomt) die Bush moeten afschilderen als een sympathieke kerel met het hart op de juiste plaats, die helaas niet over het denkvermogen beschikt om een belangrijk leidend figuur te zijn. Heel erg jammer en dingen die een man als Stone normaal niet nodig zou moeten hebben. Verder steekt de film zeer goed in mekaar en zijn James Cromwell en vooral Josh Brolin (die een werkelijk perfecte Bush speelt) zeer goed aan het acteren, maar in plaats van een goede docufilm is dit eerder een bevooroordeelde afschildering geworden die weliswaar zeer goed in mekaar steekt.

Had wel wat langer gemogen, vooral die downfall had meer uitgesponnen mogen worden. Het hield iets te snel op.

Geen slechte film verder en redelijk acteerwerk van Josh Brolin.

Altijd fijn om Jeffrey Wright te zien

Erg vermakelijk, maar wat onsamenhangend. Stone lijkt niet goed te kunnen kiezen tussen satire of een biopic. Zo hebben de scenes in het Witte Huis waarin de Irak aanval wordt voorbereid een Koefnoen gehalte, terwijl de flashbacks van Bush jongere jaren dramatischer van toon zijn. Brolin speelt voortreffelijk, net als Wright en Cromwell. Alleen jammer van die rol van Newton.

3*

Whaaaahahahahaha!

Stumperd inderdaad die Bush... Wel heel erg sterk geacteerd door Josh Brolin.

goeie film. Alles wat hij deed, dingen die je zag over hem, over dingen die hij deed en zei worden hier in perspectief gezet. Het helpt je beter zijn beslissingen te begrijpen en leert je de druk kennen die op zijn persoon en een president in het algemeen rust. Je moet met zijn beslissingen niet akkoord gaan, het is gewoon een film die (redelijk) objectief handelt over een zeer touchy onderwerp. Binnen 20 jaar kan dit als tegengewicht worden getoond aan onze kinderen tegenover een Michael Moore.

Ook mede een erg goeie Brolin en een goeie casting een welverdiende 4*

Deze film kwam minstens 10 jaar te vroeg als je het mij vraagt. Oliver Stone was ooit een groot regisseur, maar zijn laatste 3 films zijn echt ver beneden zijn oude niveau. Jammer!

De belangrijkste vraag over deze film is: wat wil de film zeggen, of: wat vinden de makers van George. Het feit dat de film al uitkomt terwijl Bush nog in het Witte Huis zit, geeft het antwoord eigenlijk al weg. Brolin zet een leuke en overtuigende Bush neer, al is het soms meer een persiflage. Maar goed, Bush was soms ook een parodie op zichzelf.

Ik heb gemengde gevoelens over Bush, ik vond het een grappige kerel en hoe meer hippies, krakers en anarchisten tegen hem waren, des te meer was ik pro-Bush. Toen de bommen op Saddam vielen ("my dad's gone fishing and Saddam is still dicking us around") zat ik met chips en bier voor de TV.

Verder vind ik dat je als buitenlander nauwelijks een mening kunt hebben over Bush omdat via de pers ons enkel het buitenlandbeleid bereikt en de excessen uit zijn binnenlandbeleid. Maar dat is verder niet zo relevant voor de film.

Ook al wordt Bush, die constant drinkt en eet en domme uitspraken doet, als een idioot neergezet, ik vond het een vermakelijke en boeiende film.

3.5 sterren

Wel over Saddam? .

Hoogtepunt noch dieptepunt in het oeuvre van Stone.

Word hierin nou gewoon de levensloop van George onder de loep genomen of wat? Ik heb continu de neiging te denken aan die komische tv serie over Bush als ik de cover zie.

Matige film die alles wat al bekend is nog een keer herkauwt. Nergens iets boeiends, mede door de slechte casting en de vrij matige rollen. Absolute tijdverspilling.

1*

Josh Brolin zette Bush overtuigend neer. Bravo!!

Verder vond ik het eigenlijk een goede film, waarin de politieke spelletjes erg goed tot uiting kwamen.

Wat is precies het doel van deze film?

Twee uur lang zit ik te kijken naar Bush (Brolin) die met zijn kringetje babbelt over de Irak-oorlog, waaruit nogal voor de hand liggende zaken naar voren komen als: waarom nu Irak binnenvallen? Zijn er wel massavernietigingswapens? Dit wordt onderbroken door flashbacks uit het verleden van de president, waarvan de relevantie me vaak volkomen ontging behalve dat we zien dat Bush niet al te intellectueel is, opgroeide in de schaduw van zijn vader en zijn succesvollere broer Jeb, een beetje een cowboy is en te veel dronk totdat hij Christus zag en een overdreven sober leven ging lijden.

Al het bovenstaande was al wel bekend bij iedereen die weleens naar het journaal kijkt, en als je dit niet weet omdat bijvoorbeeld Amerikaanse politiek je niet interesseert, waarom zou je dan een film gaan kijken over een Amerikaanse president?

Of Bush meer verdient dan dit is nog een heel andere discussie, maar echt verder dan stereotypes komen ze toch niet in W. Oliver Stone gebruikt weer eens een standaard tragische structuur (vasthoudende man lukt het niet op te boksen tegen de wereld) en de psychologische kapstok die hier als motivatie voor de hoofdpersoon moet dienen is flauw en oppervlakkig ('Ik sta in de schaduw van papa dus moet ik Baghdad veroveren, boehoehoe).

De makers en Brolin proberen Bush wel als mens neer te zetten, en op de absurdste momentjes, bijvoorbeeld als we zien hoe Bush praat tegen zijn hondjes, wordt de film zelfs eventjes charmant. Van de bijfiguren komt alleen vader Bush (James Cromwell) enigzins uit de verf, de rest lijken vooral marionetten om het plot en de politieke discussie verder te helpen (vooral Condoleezza Rice wordt irritant neergezet).

In tegenstelling tot bijvoorbeeld Nixon krijgen we geen nieuw perspectief aangeboden, alleen de analyse van de filmmakers over de Irak-oorlog en de kans om een beetje te grinniken over Bush en zijn maatjes. Satire ligt constant op de loer en vloekt ook nog eens vreselijk met de tragische elementen in de film.

W. wordt nergens stomvervelend, en de cast is sterk, maar de film vertelt niets nieuws, kent geen interessante karakters of psychologische diepgang, is niet spannend of volledig en zet niet aan het denken. So I'll say it again: wat is in Godsnaam het doel van deze film?

Alweer een kritische film van Oliver Stone, al is het zeker niet zijn beste film.

Toch heeft de film me wel kunnen boeien, vooral ook omdat deze prent duidelijk maakt wat voor idioot Bush Junior eigenlijk is, wat trouwens door zijn eigen vader ook nog eens wordt beaamt.

Velen die m'n kritieken lezen van films die over Irak, en het 8-jarige bewind van de Bush-regering gaan, of daarin voorkomen, zullen weten dat ik niets van de man moet hebben en dat ik hem altijd al een idioot heb gevonden. Dat maakt deze film nog maar eens duidelijk, hij is geen idioot, maar een gevaarlijke idioot.

Blij dat zijn termijn is verlopen.

John Brolin heeft "W." trouwens zeer goed neergezet, maar dat geldt ook voor andere acteurs die de personages uit Bush-schurkenbende neerzetten.

Geen onaardige film dat in dezelfde stijl is gemaakt als Nixon.

Maar nergens is de film zo goed, omdat de tijd en leven van Nixon eenmaal boeiender was.

De scenes waarin Bush de oorlog bespreekt met zijn staf vond ik het beste.

Zijn jonge jaren vond ik minder interessant.

Over Oliver Stone hoor ik altijd dat hij vlijmscherpe portretten weet te maken van Amerikaanse presidenten. Nu heb ik Nixon of JFK nooit gezien, maar met W. slaat hij alleszins de plank mis.

Deze film weet absoluut niets interessants of vernieuwends te brengen in verband met het Bush-tijdperk. Iedereen weet dat Bush niet de slimste is, maar in deze biopic wordt hij voorgesteld als een soort achterlijke boer. De rest van z'n administratie is al even karikaturaal. De manier waarop er over serieuze zaken als de oorlog in Irak wordt gesproken is simpel en kinderachtig, waardoor het ongeloofwaardig overkomt.

Het lijkt alsof Stone helemaal niet de intentie had om een onthullende visie te creëren over dit thema, maar eerder nog eens een kans aangrijpt om Bush wat belachelijk te maken en te bekritiseren, op een manier die ondertussen meer dan afgezaagd is. Hier zat niemand anno 2008 nog op te wachten denk ik.

George Bush was de beste president van Amerika ooit. Toen zijn land totaal verrast werd aangevallen sloeg hij hard terug en startte de War on Terror. Hij zat er echt niet voor de olie, en Irak had materialen om kernwapens te maken. Ik vind dit een zeer goede film, en hoe de speeches die Bush hield zijn geinterpreteerd is briljant.

Jij hebt duidelijk niet goed opgelet.... Speech van Rumsfeld gemist?

Verder vond ik het een matige biopic. Misschien om dat het allemaal nog te vers in het geheugen ligt en het daarom niet erg geloofwaardig over komt. (Het had wel iets van Spiting Image) Maar een komische benadering was het ook niet.

3*

Bush zat in Irak wel voor de olie (en ook om de klus van zijn vader af te maken). Er zijn wel meer landen die daadwerkelijk massavernietigingswapens in bezit hadden en die niet werden aangevallen door George Bush.

Zeer matige film van Stone. Veel scenes waarin ik het verband niet snapte, zoals W die zoutjes aan het eten is waarna hij bijna stikt en op de grond neervalt. Was het een moordaanslag met giftige pretsels soms? De film is hier niet duidelijk over. Ook zijn hartaanval tijdens het hardlopen voegt weinig toe aan de film ondanks dat het vol spanning in beeld wordt gebracht (zijn er duistere krachten werkzaam die hem met hoge technologie een hardaanval bezorgen op afstand?) De film breidt ook dit niet verder uit ondanks dat bekend is dat er een mislukte moordaanslag is gepleegd lang voor zijn presidentsschap door Duncan O' Finioan, een super hitman van het kaliber Jason Born.

Ook helemaal niets van de geheime genootschap Skull and Bones waar de Bushes allen lid van zijn. Of over opa Prescott Bush die de Nazi's in WO II financierde. Allerlei verborgen agenda's die werkzaam waren en niet aan bod kwamen.

Zoveel interessanter had deze film kunnen zijn...

Mooie en volgens mij zeer realistische weergave van Georges Bush Junior.

Brolin zet hier een vertolking neer om U tegen te zeggen.

Zijn stem en uiterlijk deden me inderdaad soms aan de echte Bush denken.

Geen hoogstaande film, maar vervelen deed hij ook niet.

3 sterren.

Het incident met de pretzel is historisch, zie hier.

Ik weet niet of de 'hartaanval tijdens het lopen' ook een waargebeurde achtergrond heeft. Volgens mij probeert de film met dit soort scenes te impliceren dat President Bush' geestelijke gezondheid niet volop was/is: hartklachten kunnen soms hallucinaties, waanideeën, etc. veroorzaken

@ sandokan- veld

De historische gebeurtenis van het pretsel incident was me bekend.

Ik meen me een nos- journaal fragment te herinneren waarin Bush, met hoofdwond, de pers te woord staat en iets t zegt in de trant van: "Mijn moeder zei al nooit zoutjes voor de tv te eten. Altijd naar je moeder luisteren".

Nooit geweten dat de situatie voor hem levensbedreigend was.

In dat geval begrijp ik de keuze van Stone om dit voorval in de film te gebruiken. Bij een dodelijk afloop zou de geschiedenis er natuurlijk anders uit hebben gezien en kun je niet om de gebeurtenis heen.

Puntje voor Stone!

Mja ... zo belabberd heb ik Bush niet gevonden... alles word hier wat "te" zwart wit weggezet. Het einde vind ik persoonlijk wat matig aangezien al die Amerikanen hem "wel" weer herkozen

Who is to blame...

Een leuke levensloop en voor mij 3* waard

Beetje te zuinig beoordeeld over het algemeen, deze behoorlijk recente geschiedenis.

In ieder geval valt de beoordeling bij mij beter uit dan zijn Nixon-biopic, terwijl dat als president zijnde toch een wat interessanter figuur was dan rijkeluis-zoontje Bush.

Die hoogstens herinnerd zal worden als de president die een oorlog begon om massavernietigingswapens die er uiteindelijk helemaal niet bleken te zijn.

Film speelt in zijn pro-gouveneur-periode en de tijd direct voorafgaand aan de Tweede Golfoorlog (vanaf de Axis Of Evil-speech).

9/11 en de pyrrhusoverwinning op Al Gore hadden misschien ook wel interessante stof opgeleverd, maar die zien we hier dus niet.

Voorstelletje voor Oliver Stone: Kom maar op met die Reagan film!!