W. (2008)

Vandaag ook even gaan bekijken en ben zeer aangenaam verrast. Oliver Stone heeft zich overduidelijk ingehouden maar deelt toch nog wel wat aardige sneren uit. Hij heeft daar het grote voordeel bij dat feit en fictie door elkaar heen gaan lopen. Ik vond het namelijk bijzonder moeilijk om de discussies tussen Bush, Cheney, Powell en Rize over de inval op Irak niet te gaan koppelen aan de werkelijkheid. Uiteindelijk is W. echter helemaal niet echt een film geworden over de president Bush maar meer over de persoon Bush. Van zijn jonge jaren als onverantwoordelijke en zichzelf klemzuipende student (Wist dit helemaal niet maar bleek na wat zoekwerk algemeen bekend) tot aan het presidentschap dat is wat we te zien krijgen. Sterk uitgangspunt hierbij is dat Stone alles herleidt naar de stroeve relatie tussen vader en zoon Bush. Bush junior gaat gebukt onder de glorie en roem van zijn vader en bokst daar constant tegen op. Dat deze combinatie zo goed werkt komt voornamelijk door het ijzersterke acteerwerk van Cromwell en Brolin. Beiden trappen gelukkig niet in de valkuil van karikarutaal acteren. Ook de andere rollen zijn met uitzondering van Thandie Newton als Rize bijzonder sterk ingevuld. Opvallend daarbij vond ik de rol van Colin Powell. Hij leek wel bijna het geweten van de film. Uiteindelijk heeft Stone er zeker niet voor gekozen om Bush helemaal af te maken. Oke hij komt niet als de allerslimste over en laat zich wat teveel leiden door zijn advisseurs maar uiteindelijk is hij ook een goede kerel die oprecht goed wil doen en wel degelijk een grote dosis charisme bezit. Ik heb me in ieder geval bijzonder goed vermaakt met dit verhaal over de familie Bush. Ben eigenlijk bijzonder benieuwd of zo'n film als deze nu enige invloed heeft op de verkiezingen.

kleine 4,5

Ik als 'niet Bush liefhebber' was toch eens benieuwd naar deze film.

Voor mij heeft Oliver Stone alleen maar mijn vermoedens bevestigd. Bush was en is een zielige korpsbal die alles op een gouden presenteerblaadje aangereikt heeft gekregen.

Ik zeg niet dat Brolin zijn acteerwerk slecht was, er was een treffende gelijkenis. Maar al vanaf de eerste minuten van deze film heb ik me al geirriteerd aan het personage.Ik ken Bush niet maar toch is mijn gevoel bij hem altijd dat hij iemand is die er vies van is om zijn handen vuil te maken en in mijn ogen hypocriet en onoprecht is. Vooral te merken in een bepaalde scene waar hij oorlogsslachtoffers bezoekt.

Hij bezoekt iemand met vreselijke brandwonden en vraagt dan doodleuk : Hoe gaat het nu? en trekt daarna nog eens doodleuk aan de toch al verbrande duim

Verder was deze film ongelofelijk langdradig en saai en was de speelduur ook veel te lang. Naar het einde toe leek het zelfs alsof er medelijden voor Bush gewekt werd. Ik ben iemand die snel medelijden krijgt maar nu toch echt niet..

Ook vond ik dat er soms verhaallijnen werden opgestart waar verder niks meer mee gedaan werd. Dat is jammer want wat heeft het nut van die bepaalde scenes dan?

Mijn beeld van Bush is niet veranderd, alleen maar meer bevestigd

1*

Mja.

Het is moeilijk om een interessante biopic over Bush te maken. Zou zelf niet echt kunnen bedenken hoe, Stone wist het blijkbaar ook niet.

Film gaat eigenlijk niet echt ergens over. In twee uur tijd wordt wat getoond over de oorlog in Irak, af en toe gelinkt aan gebeurtenissen uit het verleden. Maar so what?

Bush zelf wordt neergezet als een filmpersonage. Nergens geloofwaardig, enkel een uitvergroting van het image dat de media hem al lang toebediend heeft. Er wordt wat ingegaan op fouten die hij (en companen) gemaakt hebben, er wordt ook wat sympathie voor de beste man opgewekt. Maar bovenal is het niks meer dan een veredelde Forrest Gump zonder ook maar enige voelbare aarding in de realiteit. Wat maak je dan eigenlijk een film over Bush?

De gelikte aanpak kon mij absoluut niet bekoren, Brolin doet het wel aardig maar film is natuurlijk meer dan een playbackshow. De humor is nog redelijk te pruimen, het enige wat de film redt van complete verveling, verder is het een saai vertelsel over één van de machtigste mensen op deze aarde, zonder ook maar iets te zeggen of maar enig zinnig iets over de echte persoon mee te delen.

Rommel, met een af en toe lollige Bush. Stone had er beter een comedy van gemaakt, hoewel dat uiteindelijk ook te makkelijk was geweest.

Flauwe, makke en fake biopic. Met af en toe leuke humor.

1.5*

Het beeld dat de film van Bush Jr. geeft komt heel dicht bij hoe ik hem over de afgelopen 8 jaar heb ingeschat. De kracht van Oliver Stone ligt hem erin niet de kwade, maar de ignorante Bush te laten zien. Het eindshot verklaard dat ook volkomen.

Ik ben er heilig van overtuigd dat Bush de wereld ziet zoals hij het aangeeft. Ik geloof ook heus dat hij ervan overtuigd was dat er in Irak WMD's aanwezig waren.

Het is mooi te zien hoe "Woolfie", "Vice" en "Rummy" hun eigen ideologie op hem projecteren en W. zo makkelijk te sturen is dat je er bijna benauwder van moet worden dan dat wanneer W. het allemaal met voorbedachte rade gepland zou hebben. In die zin is Stone erin geslaagd de "waarheid" beklemmend neer te zetten.

Geweldige rol van Dreyfuss trouwens.

Prima product!, Stone maakt zijn faam waar.

Gisterenavond in het knusse (film)theatertje 'Het Oude Raadhuis' te Hdorp heb ik genoten van een luid ratelende projector, die twee maal (pauze) 10 minuten afleidt waarna de interesse de overhand krijgt, en van een inhoudsvolle, lekker lange 131 minuten.

Waanzinnig om op deze manier een inkijkje gegund te worden in de hofhouding en besluitvorming van een wereldleider. Een aantal momenten is zeer betekenisvol, soms schokkend. Altijd hielp de film mij gebeurtenissen uit het recente verleden in perspectief te zien en te plaatsen.

De film is een geschiedenisles die zo is vormgegeven dat ik ervan smul.

Btw, wie is in hemelsnaam Brother George? Ik herken de acteur, die trouwens in deze fim veel ruimte krijgt maar heb geen idee wie dit in realiteit moet voorstellen.

Soms ietwat potsierlijk, maar uiteindelijk een mild en bovenal menselijk portret van de 43e president. De film handelt grotendeels over zijn moeizame relatie met vader HW en zijn persoonlijke handel en wandel als dronkelap turns born-again-christian. Een interessant kijkje in het leven van de man die we zo goed kennen, maar toch eigenlijk ook weer niet. Voor politieke ins en outs hoef je verder deze film overigens niet te kijken.

Even snel de cast langs dan: Brolin speelt Bush erg sterk qua mimiek en stem, en ook een paar andere typetjes komen behoorlijk in de buurt (Cheney, Rove). Anderen maken minder indruk (Rumsfeld, Powell) of missen zelfs de plank volledig (Blair en een afgrijselijke Condie Rice, niet te harden).

Ik was bang voor een 2 uur durende bashing, maar werd aangenaam verrast door Stone. Als geheel geen hoogvlieger (daar was het allemaal net te melig en niet-diepgaand voor), maar uiteindelijk toch een meevaller. 3*.

Wel aardig om te zien en vooral om te zien hoe ze alle bekende hoogte en vooral dieptepunten uit de ambtsperiode en daarvoor er in verwerkt hebben, maar meer dan een soort opsomminkje wordt het allemaal niet. Lijkt me ook erg lastig in zo'n korte tijd.

Misschien was het meer iets geweest voor een mini-serie of zo, het is nu wel erg oppervlakkig geworden.

Wat tegenvallende film over Bush, waarin vooral zijn bewijsdrang (tegenover Bush sr) en naieviteit naar voren komen.

Ik was eigenlijk al verrast dat Stone zijn presidentschap verfilmde. De man is zelf namelijk niet bijster interessant, en de blunders tijdens zijn term kenden we al natuurlijk.

Filmisch is het ook niet erg boeiend, zodat de vraag gerechtvaardigd is waarom Stone een twee uur durende film besteedt aan "America's worst president".

Leuke film toch wel. Vooral Josh Brolin is geweldig als W. De stem komt aardig overeen bijvoorbeeld, maar ook de looks vind ik knap gedaan, aangezien Brolin ''normaal'' totaal niet op de man lijkt. Daarnaast is een groot pluspunt het hilarische lachje van Bush, geweldig, elke keer dat Brolin om - veelal - één van zijn eigen grappen moet lachen Voor de rest vond ik het niet altijd even interessant, vooral de dialogen konden me niet altijd boeien. Na een tijdje werd het wat teveel van hetzelfde en vond ik de film nét wat te lang duren. De jeugdjaren van Bush zijn wel erg leuk in beeld gebracht, net als een aantal hooge-en dieptepunten uit zijn carriëre. Prima filmpje over het algemeen.

Saaie film die ook nogal slecht gecast is.

Bush zelf en Dick en Bush sr. zijn wel aardig, maar de rest (vooral Powell en Ryce) zijn vooral aan het overacteren. Buiten dat zijn de dialogen nogal oninteressant. De drang van Bush om zich te bewijzen tegenover zijn vader komt wel duidelijk naar voren en geeft Bush toch nog een beetje persoonlijkheid in plaats van de clown zoals we hem normaal zien.

Ik snap ook de commotie niet die rond deze film hing toen ie ging draaien in de US. Zo schokkend is de film niet en alle fouten die Bush in zijn leven heeft gemaakt zijn al in de media aan bod gekomen.

De film viel me tegen. Zeker van Stone. Die toch verantwoordelijk is voor een van mijn all-time favorites. (Natural Born Killers)

Ik had de film wel wat boeiender verwacht.

Hij kan het niet meer; de scherpe regisseur die bekend stond om zijn kritische politieke films (zoals Nixon en JFK) is zijn 'edge' kwijt. Na het absoluut walgelijke 'World Trade Center' komt hij met W., een biografie over ex-president George W. Bush; perfect voer voor de oude Stone zou je denken, maar helaas vindt de heer het makkelijker om het bij (soms simpelweg laag bij de grondse) simpele truukjes te houden. Een 'biografie' kan je het niet echt noemen wanneer alles wat de man gedaan heeft in zo'n slecht daglicht wordt gezet, en de goede dingen (niet te vergeten: Bush heeft ook goede dingen gedaan) compleet genegeerd worden. Er zijn genoeg kleinigheden (Bush is bijvoorbeeld zowat de helft van de film aan het drinken en/of eten, waardoor hij boertig overkomt) die Bush moeten afschilderen als een sympathieke kerel met het hart op de juiste plaats, die helaas niet over het denkvermogen beschikt om een belangrijk leidend figuur te zijn. Heel erg jammer en dingen die een man als Stone normaal niet nodig zou moeten hebben. Verder steekt de film zeer goed in mekaar en zijn James Cromwell en vooral Josh Brolin (die een werkelijk perfecte Bush speelt) zeer goed aan het acteren, maar in plaats van een goede docufilm is dit eerder een bevooroordeelde afschildering geworden die weliswaar zeer goed in mekaar steekt.

De belangrijkste vraag over deze film is: wat wil de film zeggen, of: wat vinden de makers van George. Het feit dat de film al uitkomt terwijl Bush nog in het Witte Huis zit, geeft het antwoord eigenlijk al weg. Brolin zet een leuke en overtuigende Bush neer, al is het soms meer een persiflage. Maar goed, Bush was soms ook een parodie op zichzelf.

Ik heb gemengde gevoelens over Bush, ik vond het een grappige kerel en hoe meer hippies, krakers en anarchisten tegen hem waren, des te meer was ik pro-Bush. Toen de bommen op Saddam vielen ("my dad's gone fishing and Saddam is still dicking us around") zat ik met chips en bier voor de TV.

Verder vind ik dat je als buitenlander nauwelijks een mening kunt hebben over Bush omdat via de pers ons enkel het buitenlandbeleid bereikt en de excessen uit zijn binnenlandbeleid. Maar dat is verder niet zo relevant voor de film.

Ook al wordt Bush, die constant drinkt en eet en domme uitspraken doet, als een idioot neergezet, ik vond het een vermakelijke en boeiende film.

3.5 sterren

Wat is precies het doel van deze film?

Twee uur lang zit ik te kijken naar Bush (Brolin) die met zijn kringetje babbelt over de Irak-oorlog, waaruit nogal voor de hand liggende zaken naar voren komen als: waarom nu Irak binnenvallen? Zijn er wel massavernietigingswapens? Dit wordt onderbroken door flashbacks uit het verleden van de president, waarvan de relevantie me vaak volkomen ontging behalve dat we zien dat Bush niet al te intellectueel is, opgroeide in de schaduw van zijn vader en zijn succesvollere broer Jeb, een beetje een cowboy is en te veel dronk totdat hij Christus zag en een overdreven sober leven ging lijden.

Al het bovenstaande was al wel bekend bij iedereen die weleens naar het journaal kijkt, en als je dit niet weet omdat bijvoorbeeld Amerikaanse politiek je niet interesseert, waarom zou je dan een film gaan kijken over een Amerikaanse president?

Of Bush meer verdient dan dit is nog een heel andere discussie, maar echt verder dan stereotypes komen ze toch niet in W. Oliver Stone gebruikt weer eens een standaard tragische structuur (vasthoudende man lukt het niet op te boksen tegen de wereld) en de psychologische kapstok die hier als motivatie voor de hoofdpersoon moet dienen is flauw en oppervlakkig ('Ik sta in de schaduw van papa dus moet ik Baghdad veroveren, boehoehoe).

De makers en Brolin proberen Bush wel als mens neer te zetten, en op de absurdste momentjes, bijvoorbeeld als we zien hoe Bush praat tegen zijn hondjes, wordt de film zelfs eventjes charmant. Van de bijfiguren komt alleen vader Bush (James Cromwell) enigzins uit de verf, de rest lijken vooral marionetten om het plot en de politieke discussie verder te helpen (vooral Condoleezza Rice wordt irritant neergezet).

In tegenstelling tot bijvoorbeeld Nixon krijgen we geen nieuw perspectief aangeboden, alleen de analyse van de filmmakers over de Irak-oorlog en de kans om een beetje te grinniken over Bush en zijn maatjes. Satire ligt constant op de loer en vloekt ook nog eens vreselijk met de tragische elementen in de film.

W. wordt nergens stomvervelend, en de cast is sterk, maar de film vertelt niets nieuws, kent geen interessante karakters of psychologische diepgang, is niet spannend of volledig en zet niet aan het denken. So I'll say it again: wat is in Godsnaam het doel van deze film?

Niets is saaier dan een film maken voor George W. Bush. Hij was net als zijn vader een saaie president zonder enige uitstraling. Ik snap sowieso niet dat Oliver Stone een film maakt over George W. Bush terwijl hij nog president was (film komt uit 2008). En dan ook nog zo'n flut film. Dan had hij beter nog jaren kunnen wachten en ook een beter script kunnen schrijven. Ik moet wel zeggen dat een aantal personen sprekend op de echte figuren van het kabinet van George W. Bush leken. Vooral Jeffrey Wright (als Colin Powell), Thandie Newton (als Condoleezza Rice) en Scott Glenn (als Donald Rumsfeld). Als George W. Bush had men beter Timothy Bottoms uit de serie "That's My Bush!" kunnen nemen want die leek er echt sprekend op.

Dit was best een prettige kijkervaring. Brolin doet het prima als Bush en oook Banks zie ik graag. Maar alles bijelkaar maakt de film nergens echt een overrompelende indruk. Hier wordt Bush neergezet zoals Europeanen hem zien. Ik kan me misschien nog wel voorstellen dat dit voor Amerikanen een schok kan zijn maar het hangt allemaal een beetje tussen een Biografie en een satire. Heb af en toe erg hard gelachen maar wist eerlijk gezegd niet of dat nu ook de bedoeling had moeten zijn. Deze film laat me vooral met gemengde gevoelens achter maar hij is kundig gemaakt en was best onderhoudend en gezien het thema is dat een hele prestatie.

Jammer dat deze film nu al gemaakt is. Wat we krijgen te zien zijn gebeurtenissen en ontwikkelingen die we de laatste jaren allemaal op het journaal gezien hebben. Daardoor werd me niet geheel duidelijk wat Stone ons nou precies probeerde te vertellen. Ja, Bush was niet de snuggerste. Ja, hij vertrouwde blind op z'n adviseurs. En ja, hij is zonder bewijs Irak binnengevallen. Maar dat wisten we al en hebben we helemaal geen film voor nodig.

De stukken over zijn jeugdjaren en moeizame relatie met zijn vader waren dan weer een stuk interessanter, alleen blijft het gissen wat Stone doet en is het dus maar de vraag hoe waarheidsgetrouw het allemaal is. Op mij kwam het in ieder geval niet altijd even geloofwaardig over.

Brolin speelt verder overtuigend, met die typische Bush mimiek. Al had ik ook wel willen zien hoe Bale het gedaan had (die afhaakte voor de rol). De rest van de cast was ook niet onaardig maar verder niet noemenswaardig.

Gemengde gevoelens over deze film. W. is op zich geen onaardige film en kijkt redelijk weg. Het is mij alleen een raadsel wat het doel van de film is.

Deze is beter meegevallen dan gedacht. 'k vreesde nog een beetje dat het een saaie boel ging worden, maar de film is interessant gebracht en tevens bevat de film ook wel wat humor (wanneer Bush bijna stikt in z'n koekjes ). De film is kritisch voor Bush, maar toont ook de menselijke kant van hem en de moeilijke relatie met z'n vader.

Mochten de Amerikanen de film gezien hebben voor hij president was, gingen ze waarschijnlijk wel niet op hem hebben gestemd, want erg slim komt hij toch niet over in de film

Josh Brolin lijkt qua uiterlijk soms erg op Bush en qua acteren was het ook dik in orde, net als de rest van de cast eigenlijk.

'k vond het wel eens interessant om te zien.

Middelmatige film, waarin president George W. Bush er nog genadig vanaf komt als je kijkt naar alle ellende die hij in z'n acht jaren als "leider van de vrije wereld" heeft veroorzaakt en achtergelaten. Ik heb nooit kunnen begrijpen dat de Amerikanen deze nitwit tot twee keer toe als hun president hebben gekozen. Hoewel... het blijft natuurlijk altijd de vraag of hij in 2000 wel de echte winnaar was.

Mijn waardering gaat naar Josh Brolin, die een haast griezelig echte Bush neerzet.

Overigens, de vaak politiek getinte films van Oliver Stone hebben het volgens mij allemaal net niet.

Following in your father's footsteps there, Bushy?

Na JFK en Nixon maakt Oliver Stone nu een film over George W. Bush (Josh Brolin).

Dit is een biopic zoals je hem verwacht, we volgen het leven van Bush voor z'n presidentschap.

Stone's keuze om er een te maken over Bush was een slechte keuze, persoonlijk vind ik dit een van de saaiste presidenten aller tijden, weinig uitstraling.

Tijdens het presidentschap van Bush is er wel veel gebeurd zoals 9/11.

Maar je ziet vooral Bush voor dat hij president werd dus ook die keuze was verkeerd.

Een film over zijn presidentschap was veel interessanter geweest.

Ondanks de keuze vind ik het wel knap dat hij een aardige film over Bush weet te maken, de dialoog is sterk en de conversaties tussen Bush en vader H.W Bush (James Cromwell) zijn zeer vermakend.

Genoeg potentie, verkeerde president.

Tja, wat moet je hier nu van vinden. Ik heb eigenlijk de ganse 2 uur met een consistente blik en gemoedstoestand dit werk aanschouwd: geschokt over de triestheid van deze familie Bush en zeer onder de indruk van de acteerprestaties met natuurlijk Josh Brolin als uitblinker. Sjonge zeg meneer Stone, wat absurdistisch weerom dit. Ik heb sowieso een soort van zwak voor het meeste werk van Stone, dit kan ik ook niet afkeuren/haten. Hij laat natuurlijk maar al te duidelijk naar voren komen wat voor vreemde, onbekwame, zielige man W. is. Het geschifte aan deze film is dat het in een bepaalde zin allemaal intens lachwekkend is, op zich zelf staand, maar vanwege de triestheid die Bush Sr. en Jr. hebben teweeggebracht - dat ik hier verder overbodig acht om op te sommen - durf je als het ware, ook vanuit een diepe minachting voor ze, toch niet te lachen. Erg tragisch allemaal.

Het begrip zwarte komedie komt nu ook in me op, maar dit is gewoonweg te erg om als komedie bestempeld te mogen worden.

Chapeau, Oliver Stone om zo'n groep van acteurs bij mekaar te vissen en een intrigerende prent te maken over deze man - terwijl 'ie nog president was - met een aantal beklijvende scènes. De vele dialogen met al dat slap gelul erin; ga er maar voor zitten. Maar zoals al meermaals vermeld hier, het laat je met een vreemd gevoel achter...

Bepaald geen meesterwerk deze film. Om George W. Bush (als jonge vent) nu doorlopend hamburger-etend en bierdrinkend neer te zetten...Na 3 shots weet ik het wel als je dit punt wil maken. Het verhaal is vrij matig en het acteerwerk overtuigd nauwelijks.

Vooral meegenomen vanwege de regisseur, in dit geval dus Oliver Stone. Van de eventuele kwaliteit van W. had ik geen voorkennis, dat plus de wisselende reacties die Stone bij me oproept, of fantastisch of best wel matig of nietszeggend, was de aankoop wel een gokje. Ondanks dat er uiteindelijk twijfel is omtrent de film viel hij nog niet eens heel erg tegen.

En de opening is eigenlijk om te kotsen, W. aan het woord met zijn beperkte vocabulaire, vervolgens een ontgroening om vanuit de bajes senior in zijn reet te kruipen. Wat gaat dit worden? Zit Stone in het Bush kamp of is het een subtiele vorm van kritiek en sarcasme? Een nog interessantere vraag is of dingen werkelijk zo zijn gegaan. Met terugwerkende kracht blijken de telefoontjes en het geslijm vooral een neveneffect van een 'papasyndroom' te zijn, ofwel, altijd verlangen naar goedkeuring, zo gemakkelijk schijnt het toch niet een Bush te zijn vooral als je het buitenbeentje/zwarte schaap bent dat W. blijkt te zijn, iets dat we ook veelvuldig te horen krijgen of het moet het contrast zijn tussen de koele en welbespraakte senior en grillige W.

Met terugblikken blijkt uiteindelijk dan toch wel dat Stone vast en zeker niet in de Bush kamp zit en wordt het geheel met een zekere swung en knipoog gebracht die zowel het beeld bevestigd alswel uitbreidt met bijvoorbeeld moment als meneer de oorlogshitser die godbetert op de grond van zijn eigen ranch verdwaald. En ja, de man moet en zal een oorlog hebben, en hij zal het beter doen waar senior dat na liet met betrekking tot Saddam. En oh mijn God, wat is het bij tijden toch een simpelton die man en lijkt hij amper uit zijn woorden te kunnen komen. Het beeld van een man zonder knowhow, een brallende redneck ranch eigenaar, met connecties en poen die president kan worden zonder de daarvoor vereisten kwaliteiten wordt maar weer bevestigd.

En zo doet deze W., die ik met een flinke korrel zout neem, het toch best aardig bij mij waar Brolin een prima rol neerzet en het lachje en die kwetsbare glans in de ogen prima na doet. James Cromwell doet zijn rol verder prima, toch lijkt hij totaal niet op Senior. Vormt Brolin niet voor de eerste keer, hetzij kort, een setje met Marley Shelton de bofkont, en zijn Dreyfuss, Close, Newton en Wright het noemen waard. Ik mis echter nog wel Schwarzkopf in de Bush-sr. administration en vooral Scooter Libby in die van W., hoewel we inmiddels weten dat Cheney héél veel te bepalen had was Libby toch ook van de tweede Golfoorlog lobby en was dat één van de grootste slachtoffers die ontslagen moest worden meen ik. Niet dat dit veel uitmaakt want net als Vice blijkt W. een uitermate vermakelijk film met de nodige zelfspot waarvan we toch niet te weten gaan komen wat er nu eenmaal klopt.

Voor een regisseur die vaak op capabele wijze een biografiefilm over een Amerikaanse bekendheid kan maken is W. behoorlijk matig te noemen. Voor de geïnteresseerde biedt de film bijvoorbeeld enkel een beeld van Bush zijn tienertijd en tussendoor soms een befaamde inschattingsfout. Nieuwe inzichten over de achtergrond van de Irakoorlog worden niet gegeven en de invloeden op het leven van Josh Brolin worden zeer gematigd belicht. Wel schetst Stone een enigszins boeiend portret dat makkelijk wegkijkt en visueel best gelikt oogt. Erg mooi zijn de landschappen niet, maar de sfeerzetting wordt kundig naar voren geregisseerd waardoor het wel een toepasselijke keuze blijft. Het acteerwerk van Brolin is verder erg overtuigend en ook James Cromwell doet het alleraardigst, maar er valt veel meer te vertellen over dit controversiële figuur dan dat Stone nu doet, ook als dat meer dan 200 minuten film oplevert.