Entre les Murs (2008)

Ijzersterke film!

Ik sprak Cantent vandaag in Brussel en hij wist mij te vertellen dat het realistische effect in deze film gecreeerd werd doordat ze drie camera's tegelijkertijd lieten draaien en gewoon bleven wachten totdat de (onervaren) acteurs wat moois neerzetten. Het is dan ook deze frisse, spontane en vooral rauwe stijl die deze film sieren in combinatie met de facinerende afspiegeling van de samenleving. Een aanrader!

Entre Les Murs is typisch zo'n film die je met school gaat kijken op een druilerige maandagnamiddag. Onder het mom van "je steekt er nog wat van op". Maar is dat ook zo? Want hoewel we twee uur lang een klasje met probleemjongeren en een enthousiaste leerkracht observeren, lijkt de regisseur bijzonder weinig te willen zeggen. Of anders gezegd: hij blijft in zijn impressie zo objectief dat je je als kijker suf denkt over wat zijn mogelijke boodschap zou kunnen zijn. Je bent als het ware op je eigen gezond verstand aangewezen om de kern van de film eruit te filteren en de dingen in een juist perspectief te plaatsen. En daar ligt zowel de kracht als de zwakte van de film. Entre Les Murs is nergens belerend, opdringerig of onrealistisch, maar dit gebrek aan richting kan bij een fout publiek resulteren in een gevoel van onverschilligheid.

Hoewel ik vermoed dat men met deze prent 100% objectiviteit en realisme wilde nastreven, heb ik er toch flink wat kritiek in gezien. Persoonlijk denk ik dat de manier waarop je die kritiek ziet afhangt van je eigen achtergrond en visie op het onderwijssysteem. Iedereen zal er wat anders in zien met andere woorden. Zo hekel ik het strafpuntensysteem dat door bepaalde leerkrachten in de film geopperd werd en door anderen ontkracht werd. De neutraliteit in deze scène schemerde door in de wijze waarop de regisseur beide partijen aan bod liet komen zonder zelf een kant te kiezen. Als kijker kan je dus zelf kiezen waar je al dan niet achter staat. Een ander voorbeeld is het gedrag van sommige probleemleerlingen. Op geen enkel moment heb ik de regisseur erop betrapt het probleemgedrag af te keuren of te veroordelen en dat vind ik knap. Maar of je een film als deze derhalve aan pubers kan laten zien betwijfel ik. Gewoon omdat zij in mijn ogen nog niet de maturiteit hebben om alles in de juiste context te plaatsen.

Samengevat is Entre Les Murs een film die bij het juiste doelpubliek tot nadenken stemt, net omdat de regisseur louter registreert en zich niet vergrijpt aan het kiezen van een welbepaalde kant.

Goede film. Vooral omdat ie enorm veel valkuilen weet te omzeilen. Bijvoorbeeld partij kiezen, te rooskleurig zijn, drama's te dik aanzetten. Fel realistisch en zonder muziek, zelfs niet op de aftiteling, herkende er veel sfeertjes in uit mijn eigen middelbare schooltijd. En knap hoe met een paar scenes karakters worden neergezet, zonder in al te makkelijke archetypen te vervallen.Sommigen zullen het gemis van een spanningsboog tot heel ver in de film misschien niet trekken, ik vond dat prettig.

4.0*

Aardige en vooral (voor zover ik kan beoordelen) realistische film. Bij vlagen genoten, al miste Entre Les Murs zo nu en dan wat sprankeling. Anders kan ik het niet formuleren, maar af en toe mistte ik echt interessante scenes. Mooiste scene vond ik die waarin die donkere jongen, Carl, zijn autobiografie voorlas. Schitterend in zijn eenvoud.

al met al 3*, op het randje van 3,5..

Messcherpe dialogen en levensechte personages in schoolfilm

Dangerous minds en Dead poets society tonen een geromantiseerd en gedramatiseerd beeld van school en van opgroeiende pubers. In beide films weten leraren op een bijzondere manier hun leerlingen zo te raken dat er een onverwachte band ontstaat. Maar die verhalen ontstijgen het niveau van het verhaal niet. Het ziet er niet echt uit en het is slechts voor de duur van de film een realiteit waarin je je als kijker mee laat nemen.

Nee, dan Entre les murs, de met een Gouden Palm bekroonde Franse film over een schoolklas in een multicultiwijk in Parijs. Regisseur Laurent Cantet (onder meer van Vers le sud) baseerde zich op het gelijknamige boek van François Bégaudeau, zelf leraar op een dergelijke school. Cantet gebruikte niet alleen de echte schoolervaringen, maar liet ook de auteur ook de hoofdrol spelen onder de naam François Marin. En de leerlingen in de film zijn echte leerlingen die onder hun eigen naam de rol van leerling spelen.

Op half geïmproviseerde wijze heeft Cantet een schoolklasdrama laten ontstaan. De improvisatie zorgde voor de levensechtheid van de vaak messcherpe dialogen en de regie zorgde ervoor dat het verhaal in goede banen is geleid en dat het een kop en een staart kreeg. De film laat een schooljaar zien van een klas waarin Marokkanen, Chinezen, Malinezen, Antillianen en nog wat etniciteiten het met elkaar moeten zien te vinden. De leerlingen laten zich niet makkelijk gezeggen en accepteren niets van de leerstof klakkeloos. Zij zijn streetwise en zetten zich af tegen de leraren die vooral schoolboekjeswijsheden aan willen leren.

Entre les murs is documentaireachtig, maar Cantet speelt daar geen spel mee. Hij doet geen poging om à la Arjan Ederveen de grens tussen fictie en werkelijkheid op te zoeken door kijkers op het verkeerde been te zetten. Van meet af aan is duidelijk dat dit geen real life soap is. Toch is de film levensecht geworden. Cantet zit zijn personages dicht op de huid en de camera schiet snel heel en weer tussen de leerlingen en de leraar. We zien de pittige dialogen alsof we er zelf in de klas bij zijn. Op de juiste momenten worden bedenkingen, fronsen, verbaasde blikken en andere lichaamstaal in beeld gebracht.

Leraar François Marin is een bijna onvermoeibare man die zijn leerlingen blijft uitdagen, ze blijft bevragen, ze soms ook blijft bespotten in de hoop ze te prikkelen tot betere prestaties. Hij moet discussiëren tot hij een ons weegt en is in die debatten zeker niet altijd de automatische winnaar. Want deze 13- en 14-jarigen weten wat het leven doet. Met dit gegeven heeft Cantet een prachtige manier gevonden om de stadsproblematiek te tonen. Zo zijn de gebreken van het schoolsysteem te zien, maar ook de nadelen van niet-ingeburgerde ouders. Verder wordt inzichtelijk op welke manier ras een rol blijft spelen, hoewel de leerlingen eigenlijk allemaal Frans zijn.

De leraar is geen heilige. En een raddraaier met een klein hartje komt niet overal mee weg. Entre les murs is uiteindelijk geen feelgoodmovie, met hoeveel plezier je ook naar deze jongvolwassenen kunt kijken. De film toont mensenwerk en dus ook mensenfouten. En het toont drama waar geen happy end bijgeleverd wordt. Ook dat maakt Ente les murs tot een overweldigende en overtuigende film.

Denk je werkelijk? Uit jouw recensie lijk ik op te maken dat je denkt dat deze film vooral gericht is op gebruik voor school en vind je dat deze film daarin faalt, maar op andere vlakken wel slaagt. Persoonlijk had ik absoluut niet het gevoel dat deze film voor schoolgebruik gemaakt is en er zullen denk ik ook niet veel leraren zijn die hem daarvoor gaan gebruiken. Die zullen dan toch sneller naar Freedom Writers of Dangerous Minds grijpen om de leerlingen te inspireren. Entre les Murs heeft heel wat anders aan zijn hoofd.

Na het kijken van deze film viel het me eigenlijk pas voor het eerst op dat ik nog nooit een film gezien heb die op een echt realistische wijze de verhouding tussen leraar en leerling neerzet. Alle films in dat genre die ik ken gaan over een speciale leraar die kinderen met een bepaalde achterstand iets nieuws in zichzelf leert ontdekken. Nou heb ik ook een aantal goede leraren gehad, waarvan ik zeker wel goede dingen geleerd heb, maar niet eentje die echt mijn leven compleet veranderde zoals dat in die films gebeurt. Zo zie ik leraren ook niet. Entre les Murs is al een frisse ervaring door een wat geloofwaardigere benadering van de situatie in het klaslokaal.

We mogen Cantet ook danken voor het onpartijdig blijven. Natuurlijk is de leraar over het algemeen slimmer en wijzer dan zijn leerlingen, maar de leerlingen worden niet onderschat en er komt qua superioriteit dan ook geen winnaar uit de bus. De film lijkt meer een politieke situatie in het klein te creëren en thema's als democratie en kolonialisatie worden zo op slimme wijze aangekaart, zonder er ooit op te hameren.

De filmstijl pakt goed uit. Uiteraard wordt de camera hier niet gebruikt om de esthetische kracht van de film te vergroten, maar het realisme dat eruit voort komt en de montage zorgen wel voor een soort ritme in de dialogen. Het geheel wist mij twee uur te boeien, waar ik me vooraf afvroeg of dat niet iets te lang zou zijn. Het naturele spel draagt hier ook aan bij, maar dat komt ook omdat de acteurs min of meer als zichzelf gecast zijn. Ik weet niet hoeveel van de dialoog geïmproviseerd en hoeveel geschreven is, maar ze waren altijd wel boeiend.

Al met al een goede film dus, die zeker bekeken mag worden, al zou ik hem niet op scholen vertonen. Deze film is wat volwassener dan de gemiddelde schoolfilm.

4*

Ik ben positief verast door deze film, ik verwachtte iets a lá Freedom Writers en Dangerous Minds, en ondanks dat hij daar ook wel een beetje op lijkt vind ik dat de film zich goed weet te onderscheiden, ondanks dat er niet echt 'een' verhaal in zit is het wel ontzettend boeiend en ook herkenbaar, zit zelf op 5 Havo dus zie dingen die ook bij mij in de klas gebeuren, en grappig om frustraties van leraren te zien, er zaten ook leraren in de zaal die er erg om moesten lachen maar waarschijnlijk weten dat het in 't echt ook zo is, en dat is juist het mooie aan deze film, het komt ontzettend realistisch over, geen overdreven gang dingen en het gaat ook nergens te diep op in, geen overbodige liefdesverhalen van die leraar. Nee gewoon een beeld van een klas gedurende een schooljaar. Heel mooi in beeld gebracht en ook vaak erg grappig.

De cast is erg goed, ook de jonge gedeelte van de cast was erg goed ik irriteerde me alleen aan het wat gezette klassenleidster. Maar ja dat paste wel bij de rol. Ook mag gezegd worden dat Francois erg goed acteerde, hij weet natuurlijk als geen ander hoe de film in elkaar moet zitten, gezien hij de schrijver is. Maar ja ik vind het opvallend dat hij ook zo goed kan acteren,aangezien dat niet zijn normale vak is. Maar het leek alsof hij al talloze films had gemaakt.

Zeker een aanrader om op school te kijken, geloofwaardiger dan Dangerous Minds in ieder geval.

4*

Indrukwekkend hoe je hier ondergedompeld raakt in de klas van François en hoe je eigen schoolherinneringen ook terug komen bovendrijven. Entre Les Murs lijkt me een zeer getrouwe weergave te zijn van hoe het er in zo'n klas aan toegaat.

Ook wordt getoond over welke onwaarschijnlijke dosis overgave en geduld een leerkracht vandaag de dag moet beschikken. Het eerste half uur werd ik bijna tureluurs van dat onophoudelijke kabaal, hoewel ik in de klas nochtans zelf de eerste was om het vuur aan de lont te steken. Voortdurend heb je de indruk dat zo'n leraar aan het vechten is tegen de bierkaai.

Leuk overigens dat er op de school waar deze Gouden Palm zich afspeelt toch nog énige vorm van gezag bestaat. Akkoord, af en toe loopt het volledig uit de hand, maar de leerlingen gedragen er zich nog enigzins. Op die manier wordt er een subtieler beeld geschetst dan in een klas waar al lang geen sprake meer is van enige hiërarchie.

De "acteer"prestaties zijn redelijk grandioos: zowel de leerlingen als François spelen met zo'n naturel en zijn zodanig genuanceerde personages dat je het gevoel hebt naar een documentaire te zitten kijken.

Dat ik hier toch maar aan (een dikke) 3,5* zit, is gewoon omdat het me qua cinema maar tot op een bepaalde hoogte weet te beroeren. Een andere film die zich afspeelt in een klas, Half Nelson, staat dan weer in m'n top-10 te pronken omdat het me dieper raakt. Entre Les Murs is zonder twijfel authentieker en in mijn ogen zelfs een belangrijk document, maar sleept me op emotioneel vlak minder mee. Aan deze prent van Laurent Cantet hou ik een vergelijkbaar gevoel over als bij Waltz With Bashir: van beide films wéét ik dat ze ijzersterk zijn, maar ze raken me gewoon ietsje minder dan mijn echte favorieten en daarom zit een absolute topscore er voor deze films niet in. Niettemin een dikke aanrader!

Zoals de meeste winnaars van de Gouden Palm in Cannes, is ook Entre les Murs helemaal niet mainstream. Hoewel geacteerd, geeft de film het gevoel van een documentaire.

Ik vond het een scherpe gedragsanalyse van de tiener en tegelijk een hulde aan het moeilijke beroep van leraar. Respect voor het lerarenkorps, dat elke dag geconfronteerd wordt met verbaal geweld, moeilijke leerlingen en pedagogische dilemma's. Uiteindelijk ben je bezig met levens. Cantet leert ons op zeer duidelijke wijze begrip op te brengen voor beide partijen. De tieners zoeken waardering voor wie ze zijn en zijn opstandig op zoek naar een eigen identiteit. De maatschappij in al haar raciale en sociale diversiteit zit in de klas van leraar François, wat de taak van de leraar verder bemoeilijkt. De individuele zoektocht naar identiteit botst natuurlijk met een conservatief onderwijssysteem, dat autoriteit en uniformiteit uitstraalt.

De leraar maakt er een nobele taak van om deze schijnbaar hopeloze gevallen iets bij te leren, tot hun stoppen zelf soms doorslaan. Opvoeden vraagt een fenomenaal inlevingsvermogen. Nee, Cantets film is niet zwart-wit : hij verlangt van de kijker om de situaties in hun context te bekijken. François zegt dingen die hij niet hoort te zeggen in klas. Hij heeft begrijpelijke redenen, maar toch moet hij volgens zijn beroepscodes zijn mond houden.

Interessante film die maatschappelijke discussies wil uitlokken, al vond ik de klassituaties en machtsverhoudingen niet altijd realistisch. Het leek soms meer op een psychologisch discussieforum dan een omgeving waar les wordt gegeven. Voorlopig een 3,5* met mogelijkheid tot 4*

Het idee achter de film is zeker goed en ook de onopgesmukte manier van filmen doet de film zeker goed. Evenals de jonge (amateur?)acteurs.

Maar wat hier ook al eerder gemeld werd, het is allemaal wel erg vrijblijvend. Er hadden verhaaltechnisch wel wat keuzes gemaakt kunnen worden. Ik snap best dat er in realiteit ook overal oeverloos over vergadert wordt, maar hier had dat wel een iets concretere uitwerking kunnen hebben.

Hoofddoel komt toch redelijk over: het lijkt me de bedoeling inzicht te geven in de dagelijkse discussies en daarmee ook problemen die een huidige docent tegenwoordig tegenkomt, al dan niet met een hoop culturele aspecten verweven.

Heel herkenbaar voor iemand die op een middelbare school heeft gewerkt.

Jammer dat er behalve herkenning niet veel gebeurd in de film. Weinig ontwikkeling. Vriendin in slaap. Ik toch wel geboeid tot het einde...

Het zijn uitstekende dagen. Maak het namelijk niet vaak mee dat ik drie vier sterren of hoger achter elkaar zie. Toch was het vandaag weer raak. Entre les Murs is een werkelijk meesterlijk docudrama over het onderwijs in de grote Franse Steden. Het is indrukwekkend om te zien hoe leraren dag in dag uit het gevecht met de leerlingen aangaan en hoe de leuke en minder leuke momenten zich binnen een jaar afwisselen. Extra interessant wordt het omdat regisseur Cantet nooit partij kiest en de kijker zelf de keuze laat maken tussen leraar en leerling. Kortom prachtig filmpje.

Dikke 4 sterren

Vandaag gezien samen met mijn school en de film viel mij eigenlijk niet zo goed mee. Als ik zo de andere meningen bekijk van andere gebruikers ben ik zowat de enigste die deze film niet wist te pruimen. Maar goed, ik vond de film eigenlijk al zwak starten en dat is sowieso al een beetje jammer. Zo waren enkele scènes ook veel te lang. Je weet ook wel dat er op een gegeven moment er een conflict gaat ontstaan tussen de Franse leraar en zijn leerlingen. Zo wil men de kijker ook laten aanvoelen hoe zwaar het eigenlijk wel niet kan zijn om als leerkracht te functioneren en dat is zeker bewonderenswaardig te noemen. Entre les Murs is een filmpje dat zoveel probeert, maar ook zoveel kansen onbenut laat. Daar komt ook nog eens bij dat de speelduur te hoog gegrepen is voor een film als deze.

Als leerkracht in het basisonderwijs, stond ik nou niet gelijk te popelen om deze film te bekijken omdat het thema zich nou niet gelijk zou laten lenen voor een boeiende film. Omwille van de educatieve functie heb ik mij er toch aan gewaagd en ben ik nu van mening dat Cantet een prima film heeft afgeleverd die je van begin af aan in de houdgreep houdt.

Een beknopte, droge registratie van een schooljaar, zònder een blik te werpen op de thuissituatie van de leerkracht. De gehele film speelt zich op school af, waardoor zijlijnen vakkundig buitenspel worden gezet. Cantet observeert, stelt de soms kansloze jongeren geen massa `s progressie en karakterontwikkeling in het vooruitzicht èn laat buiten beschouwing wat goed of fout is.

Als in een soort cyclus volgen we een heel schooljaar, waarbij het leuk en herkenbaar was om te zien hoe iedereen elkaar in het begin van het schooljaar aan het aftasten was. De lessen, vergaderingen, oplopende emoties af en toe en oudergesprekken idem dito. Ik verbaasde mij alleen nogal dat de groepsvertegenwoordigers zomaar deel konden nemen aan een vergadering van het team????? Hoogst ongebruikelijk!

Als registratie, van het volgen van een leerkracht in het onderwijs meer dan geslaagd en absoluut reëel, met bv. subtiele, sluimerende vraagstukken als: waar ligt voor een school de grens tussen vormings- en opvoedingsinstituut?

Een fijne film om een keer te kijken, maar door een gebrek aan muziek en visueel vernuft ontdoet de film zich niet geheel, van zijn bij voorbaat gedoemde benaming van: een mogelijk saaie film. Een 3,5*

Waw, wat heeft deze film mij aangegrepen.

Het is nu bijna 5 jaar geleden dat ik "ontslagen" ben aan het middelbaar onderwijs. Deze film schetst bijna exact dezelfde wereldbeeld van de jonge pubers ( waar ik mijzelf en mijn vrienden bijreken).

Soms zelf een kortzichtige ingesteldheid, en bij momenten respectloos voor de leerkrachten. En net nu, 5 jaar later en met behulp van deze film zie ik hoe moeilijk het wel soms is om pubers te vormen vooraleer ze (hopelijk) een gunstige toekomst tegemoet gaan.

Natuurlijk kan ik mij vinden in de studenten die achter de schoolbanken zitten. Leergierig, enthousiast maar bij momenten geïrriteerd, schoolmoe en rebels. Helaas zijn er door onze klas (in symbiose met andere klassen) leerkrachten gesneuveld onder de druk, met al mijn spijt tot gevolg . Maar net als het hoofdpersonage in de film, subliem vertolkt door Francois Begaudeau, kent elke leerkracht een moeilijk moment, soms tot het breekpunt toe. Het is dan aan hen om zich niet te verlagen tot de soms wel vurige taal van de agressieve studenten ( leerkracht verwijt impulsief 2 studentes). Wat natuurlijk niet altijd eenvoudig is, het blijft 1 tegen allen.

Een surplus volgens mij is ook dat de film direct de schoolsfeer tot in de huiskamer binnenbrengt. Vanaf minuut kon ik quasi de "geur" herinneren van de klassen waarin ik 6 jaar vertoefde op de middelbare school.

Ook sommige passages in de film lijken direct uit het leven gegrepen, wat natuurlijk ook de opzet is van de regisseur. Hierbij bedoel ik algemene dingen, maar ook de typische leerkracht-studenten wedstrijd op het eind van het jaar, de ik-portfolio waar je je eigen personage met reflecteren, ruzietjes met beste vrienden...

Niets dan mooie woorden voor deze, uiteindelijk sobere en eenvoudige film met niet direct een boodschap, maar gewoon puur 100% het leven zoals het was op de schoolbanken.

Moest ik directeur zijn, ik zou dit een verplichte film kiezen

5*

Heel sterk!

Schitterend beeld van een leraar die een klas vol pubers tracht te onderwijzen.

De leraar was gewoon perfect gecast: hij wist bij mij althans een hoop sympathie op te wekken. Ook de leerlingen deden het uitstekend! Ik ben hun namen vergeten, maar stuk voor stuk zetten ze prachtige personages neer.

Het hele gebeuren boeide mij van begin tot eind. Ik had het misschien nog liever een beetje minder braaf gezien, maar dan had de film wellicht wat aan geloofwaardigheid ingeboet.

Wat wel ontbreekt is een soundtrack. Ik weet zelf ook niet goed welke muziek ik onder deze film zou zetten. Maar het is in ieder geval beter zo dan was hij voorzien van een melige soundtrack om het geheel nog wat dramatischer te maken. Want dat had de film helemaal niet nodig.

Verder was het visueel dik in orde. Het dicht op de huid filmen was een goeie keuze: het gaf de indruk zelf aanwezig te zijn in de klas.

Als de film al iets wil duidelijk maken, dan is het dat 'perfect' lesgeven niet bestaat.

Verdient zijn gouden palm!

4.5/5.0*

Toch werkelijk een zeer bijzondere film en een absolute kaakslag tegen het Franse schoolsysteem in de banlieues.

Realisme tot en met hier en dat is niet alleen te danken aan de puike acteerprestaties van Bégaudeau en de kinderen, maar ook het vermijden van het aloude cliché dat een nieuwe leerkracht met bijzondere leermethodes iets fantastisch uit de jongeren naar boven zal brengen en daarmee het schoolbestuur tegen zichzelf in het harnas jaagt. Geen Oh Captain! My Captain! hier. Toch zijn de leraren in dit soort scholen ware helden. Het mooiste moment in de film kwam vlak voor het einde wanneer een klein meisje met puppyogen vreest dat ze naar de vakschool moet. De kijken en zijzelf beseffen dat er voor leerlingen uit die probleemwijken helaas amper andere mogelijkheden zijn. 4*

Indrukwekkende film die naar mijn mening heel sterk de graad van moeilijkheid aangeeft voor het lesgeven op het middelbaar onderwijs. Ik herkende heel veel van mijn eigen schooltijd en ik heb er eigenlijk nooit zo bij nagedacht maar wat waren we af en toe onuitstaanbaar.

Het verhaal wordt ook heel sterk neergezet nl in een documentaire vorm. Daardoor is het net alsof je zelf in de klas zit en getuige bent van het reilen en zeilen in de klas.

Na het bekijken van deze film heb ik alleen maar meer respect gekregen voor leraren op een middelbare school. Want het lesgeven aan tieners is al niet makkelijk maar als je daar ook nog eens culturele verschillen bijgooit lijkt het af en toe haast een onmogelijke opgave. Dat vond ik heel sterk naar voren komen in deze film.

Eigenlijk vond ik het feit dat het misging in die scene met die twee meisjes en Soulemaine de schuld van het systeem van de school. Het slaat nergens op om die meiden bij de leerkrachtenbespreking te laten zitten. Het brein van een tiener is nog niet in staat om te nuanceren dus je kan er donder op zeggen dat ze alles zullen doorvertellen en het ook nog eens lekker zullen aandikken.

Wat de film voor mij ook heel indrukwekkend maakte is het fantastische acteerwerk van zowel de leraar als de leerlingen. Ja, ik ben echt onder de indruk van deze film.

Best wel een goede film dit. Wat ik mij vooraf afvroeg, was hoe de regisseur een film van meer dan twee uur over een klas boeiend zou kunnen houden. Dat is wonderwel gelukt.

Wat vooral ook opvalt is dat het acteerwerk van bijna iedereen erg goed is. Alles, inclusief de dialogen, oogt erg natuurlijk en geloofwaardig. Ook slaagt de film er in om op de juiste koers te blijven. Nergens wordt het te overdreven, te dramatisch of te zoet.

Je mag als kijker helemaal je eigen standpunt innemen om zelf te oordelen wie nu goed is en wie niet en dat werkt hier erg goed. Jammer alleen is wel dat de film nauwelijks muziek bevat en verder niet echt memorabele scenes kent. Toch heb ik me hier prima mee vermaakt en is het een betere film dan ik van tevoren zou verwachten.

3,5*

Ik heb verschillende vrienden die bezig zijn met opleiding onderwijzer(es) of actief staan in een school. Heel herkenbaar dus. Je merkt ook hier een sfeer, die in werkelijkheid ook zeer actueel is. Net als die François zijn er veel leerkrachten die de afstand tussen leraar en student kleiner willen maken. Ik laat in het midden of dat een juiste opvatting is, maar zoals in de film ook blijkt is het niet gemakkelijk doordat de pubers grenzen aftasten.

De film geeft een realistisch beeld van het huidige onderwijs, zonder in cliché te vallen met ghetto's, zangwedstrijden, zwarte studenten die een uitzonderlijke kans krijgen of andere leuke maar toch vrij onrealistische verhaallijnen. Zeer aangenaam verrast.

Knappe film die het vooral moet hebben van een goed script en een érg sterke François Bégaudeau.

Wel een beetje flauw van dat meisje wat dan Plato had gelezen. Zorgt voor een tikkeltje geforceerde boodschap. Wel is het camerawerk prima in orde en de laatste paar shots zijn goed gekozen.

3.5* - wel zo'n film waarvan ik dan achteraf denk is ie een 3,5 wel waard? Maar ik weet wel vrij zeker dat ik tijdens een herkijk toch weer op een 3,5 zou uitkomen. Genoeg vermakelijke momenten.

Goede film. Releastische, haast documentaire-achtige benadering van een middelbare school.
Dat is fijn, want veel films die om een middelbare school draaien maken het toch allemaal net iets te fantastisch, of te dramatisch.
De film blijft wat dat betreft ook heel objectief. Nergens word de kijker sentiment opgedrongen of het handje beet genomen om dingen uit te leggen. Het hele verhaal speelt zich af binnen de school in een jaartijd. Zonder soundtrack of andere poespas.

Het acteerwerk was bijzonder goed. Vooral als je bedenkt dat dit de eerste film is voor hoofdrolspeler François Bégaudeau.

Qua cinematografie valt er weinig te zeggen eigenlijk. Die is vrij neutraal, met bewegende camera voor het extra vleugje realisme. Wel een prachtig eindshot de rommelige stoelen in het klaslokaal, terwijl je de kinderen buiten hoort.

Voor nu twijfel ik nog tussen een drie-en-een-half en een vier. Een aanrader is het in ieder geval absoluut.

En weeral een prachtig Frans drama. Maatschappijkritisch en realistisch gebracht wat ervoor zorgde dat de film bijna aanvoelde als een documentaire. De film maakt verder ook komaf met andere 'schoolfilms' in de lijn van Dead Poets Society en Coach Carter waarin een charismatische leraar (of coach) zijn studenten naar zijn hand weet te krijgen door een verfrissende aanpak van lesgeven. In tegenstelling tot die films geeft deze film het schoolleven weer zoals het in werkelijkheid is. De film speelt zich voor het overgrote deel af in lawaaierige klaslokalen met dialogen die nogal vrij snel op de kijker afgevuurd worden. Opvallend daarbij is dat de acteurs hun lijnen niet lijken af te dreunen zoals het in het script staat, maar op een heel natuurlijke manier discussiëren met elkaar wat de geloofwaardigheid van de film alleen maar ten goede komt. Cinematografie is verder weinig speciaal, naar de gewoontes van de hedendaagse Europese cinema. Echte hoogtepunten kent de film niet waardoor het allemaal nogal weinig memorabel blijft. Interessante film om te zien hoe het er aan toegaat op een middelbare school in een buitenwijk.

3.5 sterren

Stiekem toch wel een geweldige film, maar absoluut niet voor iedereen. Wat gedurende de 'film' opvalt is dat het acteerwerk prima in orde is. De dialogen hadden net zo in elke willekeurige klas kunnen voorkomen en kwamen zeer authentiek over.

Helaas vond ik de leraar iets minder uitstraling hebben dan de meeste kinderen, maar een andere hoofdpersoon kiezen kan natuurlijk ook niet Zijn antwoorden in bepaalde discussies waren soms op het filosofische af, briljant doordacht. Het leek me soms sterk dat kinderen daar een passend antwoord op hadden (in het echt), maar in de film liep het aardig vloeiend.

Verder vond ik het gedoe op het laatst met Suleyman wat te lang duren en werd ook enigszins storend, maar de eindscene maakte weer veel goed. Ik heb er wel van genoten. Vind 3,5 nét wat weinig.

En leuk dat van bijna iedereen de echte namen zijn gebruikt

Ongelofelijk realistische film die van begin tot het eind boeit en je langzaam onderdeel van de klas maakt.

Na een korte introductie van de school en de leraren belandt je al snel in de klas van François en wordt op subtiel wijze de onderlinge verhouding duidelijk gemaakt. Wat begint als één groep veranderd geleidelijk naar individuen met stuk voor stuk een eigen achtergrond.

Het meeste wonderbaarlijke aan deze film zijn de acteerprestaties van de Francois en leerlingen als en groep en individueel. Na een uur bedacht ik me dat ik al die tijd naar een willekeurige klas heb gekeken en ik me geen seconde verveeld heb. Het oogt zo natuurlijk dat je haast vergeet dat het een film is en geen documentaire.

Op een aantal wat minder interessante scenes na is dit een voortreffelijke film die een eerlijk beeld geeft hoe leerlingen en leraren met elkaar een schooljaar beleven.

Aanrader.

4*

Van de vele films over schoolklassen die "onhandelbaar" zijn is dit met afstand de beste. Eng realistisch, en met een dochter die dit jaar naar de middelbare school is gegaan was het wel even een keer slikken. Gelukkig heeft mijn dochter wel een goede basis en hoef ik me geen zorgen te maken dat het zo hopeloos wordt als bij sommigen in deze klas.

Ik heb veel sympathie en respect voor de leraar in het "verhaal". Ik doe het hem niet na!

Het was een film die een realistisch beeld schetste van een jaar in een middelbare school. De film is uitermate geschikt voor jongeren die een richting leraar/lerares hebben gekozen en die ook de minder mooie kantjes van het lesgeven toont.

De acteerprestaties van de jongeren was erg overtuigend net als van de docent.

Het einde vond 'k iets minder, vooral de scène waar het meisje dan zegt dat ze niks heeft geleerd vond 'k wel wat raar en ook spijtig dat je niks meer over Souleymane te horen krijgt.

De film vond 'k eens de moeite om te bekijken, maar een keertje zal wel volstaan.

Prachtige film waarin een multiculturele klas van de middelbare school wordt gevolgd. De film kijkt weg als een documentaire. Zonder enige opsmuk gefilmd en recht uit het leven gegrepen. Het hele 'spel' tussen leraar en leerlingen is buitengewoon boeiend en zelfs spannend om te zien. Mede door het natuurlijke 'acteerwerk' van de leerlingen en leraren komt de film heel realistisch over.

Entre Les Murs is vooral een erg sympathieke film. Een film gebaseerd op het gelijknamige boek, geschreven door François Bégaudeau, een man die daadwerkelijk leraar is (geweest?), en zijn boek lichtjes op de werkelijk heeft gebaseerd, op de dingen die hij in de klas heeft meegemaakt. Aan de verfilming heeft hij ook meegewerkt, en daarbij speelt hij ook nog eens de rol van de leraar, dus daarmee klopt het helemaal.

De film richt zich dus op een klas van een middelbare school in Frankrijk, hoofdzakelijk ook in de Franse les die gegeven wordt door Bégaudeau. Daarbij richt de film zich toch vooral op enkele probleemkinderen, wat natuurlijk ook de interessantste gevallen zijn. Bij dergelijke films zijn er talloze valkuilen om in te vallen, maar deze film weet daar juist heel mooi om heen te manoeuvreren. Nergens belerend, nauwelijks clichématig of stereotyperend (wel lichtjes, maar het is dan ook op de werkelijkheid gebaseerd). Het fijne aan de film is juist de heel erg ongedwongen sfeer. Je observeert als het ware de klas, zonder dat je het vanuit één van de personages bekijkt.

Ondanks dat er daardoor niet een personages is waarbij je écht gaat meeleven, vorm je toch wel een zekere emotionele band. Niet een heel sterke, daarvoor blijft de film wat te oppervlakkig, en is 'ie wat te kort, wat natuurlijk ook met elkaar samenhangt. Ik zat me ook af te vragen of je er geen serie van zou kunnen maken, wat nog veel moeilijker is, maar op de juiste manier wel iets heel moois zou kunnen opleveren. Hoe dan ook, het is een film, en dus blijft het wat oppervlakkig. Daardoor ben je wel weer elk moment geboeid, en vlieg je erdoorheen.

De film is ook realistisch en de kinderen zetten met z'n allen een mooie prestatie neer, evenals Bégaudeau zelf. En bij de eindscène wist de film me dan toch ook nog te raken. Geen échte topper, maar over het geheel gezien wel gewoon in alle facetten sterk, sympathiek en vermakelijk.

Denk aan recentelijk The Perks of Being a Wallflower. Typisch Amerikaanse films die het schoolleven trachten weer te geven, maar dat gebeurt altijd met een hoop bombast en erg gericht op het scorende sentiment. Verder heb je ook andere Europese films als Die Welle (ofwel The Wave), maar zelden wordt een klas als doel op zich gebruikt. Het is dan vaak de hoofdpersoon die (toevallig) in de klas zit.

Entre les Murs onderscheid zich door een realistische, ongedwongen setting neer te zetten. In feite is het ook niets anders dan het observeren van de klas. Hoe één persoon alles kan verzieken, en omgedraaid. Hoe zelfs de stoerste van de klas door één complimentje van de leraar kan blozen.

De leraar met de trucjes vs. de bekende leerlingen. Iedereen had wel zo’n leraar. Eentje die orde kon houden, precies de juiste woorden wist te gebruiken om je te boeien en die al die hitsige pubers onder de tafel wist te lullen. Kortom: de perfecte leraar. En ook die leraar heeft zijn slechte momenten.

Evenals iedereen die bekende leerlingen wel kent. De herrieschoppers, de computernerd, de ‘pétasses’. De dynamiek in de groep is herkenbaar, hoewel hopelijk niet in deze extreme vorm en dat maakt Entre les Murs zo treffend. In bovengenoemde soort films worden deze extremen dik aangezet. In Entre les Murs worden die extremen voor lief aangenomen, maar wordt vooral ook die andere kant in beeld gebracht.

Realistisch, niet geromantiseerd en bovenal volkomen neutraal. Geen oordeel, geen sentimentele muziek en de het is aan de kijker zelf om de personages te beoordelen. Heeft iemand een vervelend karakter of is men simpelweg een slaaf van de cultuur waarin men zich bevindt?