Entre les Murs (2008)

Nul berichten, maar wel een Gouden Palm in de pocket.

Kijk aan. Cantets L'Emploi du Temps vond ik geweldig, Ressources Humaines en Vers le Sud de moeite waard. En nu dus een Palm, ben benieuwd.

Ik las het ja. Cantet is al jaren een interessant filmmaker. Vooral in onderwerpkeuze en (verhaal- en beeld)dosering interessant.

De film 'Entre les murs' van Laurent Cantet wint de Gouden Palm, de hoofdprijs van het internationale filmfestival van Cannes. Dat heeft juryvoorzitter Sean Penn meegedeeld.

'Entre les murs' is fictie, maar heeft de allures van een documentaire. Cantet volgt een volledig schooljaar in een school vol moeilijke adolescenten in een voorstadje van Parijs.

Het was al 21 jaar geleden ('Sous le soleil de Satan' van Maurice Pialat) dat een Franse film met de hoofdprijs van Cannes werd bekroond.

Cantetr is de regisseur van felgesmaakte prenten als 'L'Emploi du temps' (2001) en 'Vers le Sud' (2005).

Bron: standaard.be

Ik had het er laatst nog over met een mede-MM'er.

Waarom worden er niet meer films gemaakt waarin jongeren uit probleemwijken, of jongeren die zichzelf kleden en profileren als probleemjongeren gemaakt? Ook documantaires over deze jongens zouden zowel grappig als heel interessant kunnen zijn. Ben benieuwd of dit een beetje in de buurt komt met waar wij op doelde.

De trailer ziet er in ieder geval zeer realistisch uit, alsof het zo een documantaire zou kunnen zijn.

Terechte palm.

Aha, dus jij bent in Cannes geweest. Film zal eind dit jaar wel in LUX Nijmegen komen. Het zal me benieuwen.

Ja, was onder de indruk. Waar Etre et avoir een nostalgisch beeld schetst van onderwijs (op het platteland), dat op die manier aan het verdwijnen is, maar wat we graag zien, daar schetst Entre les murs een hardrealistisch beeld van het huidige (stads)onderwijs wat we misschien liever niet zo in the face krijgen. Het is ongelooflijk goed gedaan, bijna documentair en zonder partij te kiezen voor leerlingen of onderwijzend personeel. Geweldige characters zitten ertussen bij de leerlingen, met name Esmeralda.

Film zal me nog lang bij blijven.

Ijzersterke film!

Ik sprak Cantent vandaag in Brussel en hij wist mij te vertellen dat het realistische effect in deze film gecreeerd werd doordat ze drie camera's tegelijkertijd lieten draaien en gewoon bleven wachten totdat de (onervaren) acteurs wat moois neerzetten. Het is dan ook deze frisse, spontane en vooral rauwe stijl die deze film sieren in combinatie met de facinerende afspiegeling van de samenleving. Een aanrader!

Entre Les Murs wint Film & Literatuur Award Film by the Sea

Net gezien in vlissingen (film by the sea). Leuke film waarin erg goed word geacteerd maar die te lang duurt. Het is te veel van hetzelfde, en aangezien de film geen plot heeft verlies je na ongeveer 100 minuten de aandacht. Maar dat is dan ook het enige minpunt aan deze film. De dialogen en discussies zijn erg grappig en volgen elkaar in rap tempo op.

4*

Ik sluit me volledig aan bij shockdog.

De film moet gezien worden in het kader van een documentaire.

Het gevoel "teveel van hetzelfde" overheerste na de aftiteling. Een hele klas die een jaar lang gevolgd wordt laat weinig ruimte voor inleving met de personages. Neem daarbij nog eens het feit dat deze film een echte plot mist. Ik kan van een goeie film spreken wanneer ik me bewogen voel (goed of slecht) na het bekijken. Dit had ik weinig tot niet bij deze film. Mogelijk zijn ze in Cannes net op zoek naar dit soort werk...

Voor de rest erg knap acteerwerk, goede sfeer, prima realisme!

3.5*

Entre Les Murs is typisch zo'n film die je met school gaat kijken op een druilerige maandagnamiddag. Onder het mom van "je steekt er nog wat van op". Maar is dat ook zo? Want hoewel we twee uur lang een klasje met probleemjongeren en een enthousiaste leerkracht observeren, lijkt de regisseur bijzonder weinig te willen zeggen. Of anders gezegd: hij blijft in zijn impressie zo objectief dat je je als kijker suf denkt over wat zijn mogelijke boodschap zou kunnen zijn. Je bent als het ware op je eigen gezond verstand aangewezen om de kern van de film eruit te filteren en de dingen in een juist perspectief te plaatsen. En daar ligt zowel de kracht als de zwakte van de film. Entre Les Murs is nergens belerend, opdringerig of onrealistisch, maar dit gebrek aan richting kan bij een fout publiek resulteren in een gevoel van onverschilligheid.

Hoewel ik vermoed dat men met deze prent 100% objectiviteit en realisme wilde nastreven, heb ik er toch flink wat kritiek in gezien. Persoonlijk denk ik dat de manier waarop je die kritiek ziet afhangt van je eigen achtergrond en visie op het onderwijssysteem. Iedereen zal er wat anders in zien met andere woorden. Zo hekel ik het strafpuntensysteem dat door bepaalde leerkrachten in de film geopperd werd en door anderen ontkracht werd. De neutraliteit in deze scène schemerde door in de wijze waarop de regisseur beide partijen aan bod liet komen zonder zelf een kant te kiezen. Als kijker kan je dus zelf kiezen waar je al dan niet achter staat. Een ander voorbeeld is het gedrag van sommige probleemleerlingen. Op geen enkel moment heb ik de regisseur erop betrapt het probleemgedrag af te keuren of te veroordelen en dat vind ik knap. Maar of je een film als deze derhalve aan pubers kan laten zien betwijfel ik. Gewoon omdat zij in mijn ogen nog niet de maturiteit hebben om alles in de juiste context te plaatsen.

Samengevat is Entre Les Murs een film die bij het juiste doelpubliek tot nadenken stemt, net omdat de regisseur louter registreert en zich niet vergrijpt aan het kiezen van een welbepaalde kant.

Gisteren in Tuschinski in het bijzijn van de regisseur deze film bekeken en wist me de volle twee uur te boeien. Het was alsof ik even weer op school zat. Khoumba, Esmeralda en die jongens die achterin de klas zaten zetten echt een geweldige prestatie neer.

Na afloop moest ik snel weer weg. Jammer, want ik had de regisseur namelijk willen vragen hoe hij het heeft klaargespeeld. Dus dank je wel Drs. DAJA voor je bericht.

Jemig, wat zonde. Je had wel even kunnen vermelden hier dat er een voorpremiere was van deze flick, mét Cantet aanwezig in Tuschinski, Nasir . Ik ben zelfs nog dezelfde avond naar een film in de Pathe om de hoek geweest..

Mijn excuses chuck, maar ik wist niet dat deze film draaide en helemaal niet dat de regisseur aanwezig zou zijn. Ik zou eigenlijk naar Bride flight gaan, maar heb toen voor deze film gekozen.

Applaus in de bioscoop, kom je niet vaak tegen

Idd, ook een paar uur geleden gezien @ Leids Film Festival. Mooie film. Een paar van die kinderen (ken de namen niet echt) acteerde echt geweldig!

4,5 van mij!

Prachtige film en de mooiste van 2008 tot nu toe. Perfecte film voor de socialist in mij. Heerlijk realistische kijk op scholen in achterbuurten(in tegenstelling tot Dangerous Minds en al diens klonen). Francois Begaudeau zou zo mijn beste vriend worden en de leerlingen zijn stuk voor stuk zeer uniek en fris met natuurlijk als persoonlijke lieveling de ubervervelende Esmeralda.

4.5* voor dit meesterwerkje en terecht de gouden palm in Cannes.

Vanavond weer te zien in het Tuschinski theater in Amsterdam. 19:00 uur. Helaas kan ik er niet bij zijn.

Hoewel ik nog niet alle Palm genomineerden gezien heb. Heb ik een gevoel dat er geen betere film was afgelopen jaar. Laurent Cantet is dan een ook regisseur die ik al een tijd in de gaten hield. Vooral de interessante keuzes die hij maakt intrigeert me zonder dat hij ergens een mening probeert op te leggen bij de kijker.

Hoewel ik spreek van een film merkte ik tijdens het kijken op dat het meer een documentaire is. Ontzettend realistisch omdat de regisseur beiden kanten uitvoerig benaderd en nergens een kant kiest. Je volgt letterlijk een compleet schooljaar van de klas met de klassenmentor. Er zijn dan ook maar weinig scènes buiten het klaslokaal. Dit alles wordt geregistreerd alsof we te maken hebben met de films van Dardenne. Het hele filmen achter objecten, leerlingen dan wel vanuit schouderpositie zou zo uit hun films komen. De film kent geen muziek tenzij het muziek is dat in de scene zit. Per toeval lijkt het dan ook nog eens dat er ergens midden in de film een verhaal komt bovendrijven in een vorm van een agressieve leerling. Het kon mijn school zijn. Het konden mijn klasgenoten zijn. Zo ontzettend realistische kwam het over. Dit is ook typisch een film die discussies kan uitlokken. Ben je het eens met handelen van de leraar hoe hij met probleemjongeren omgaat? Hoe kijk je tegenover dit soort lesgeven? Hoe zit het met ons onderwijssysteem? 8.4

Is deze film beter dan Freedom Writers?

Dat mag ik wel hopen ja.

Het interview kun je trouwens hier vinden:

Interview Laurent Cantet Deel 1

Interview Laurent Cantet Deel 2

Een hele mooie film, de problemen werden echt goed in beeld gebracht en de film wist me echt te boeien. Alleen het einde heeft alles verpest. Wat een happy-end alweer en ik wist niet wat er verder zou gebeuren met Souleymane (ofso iets) terwijl dat het boeiendste stuk was. Het einde moest zeker beter, en kan me niet voorstellen hoe de leerlingen opeens allemaal zo lief waren geworden, terwijl ze paar dagen geleden nog echte herrieschoppers waren . Toch wel een voldoende voor deze boeiende film.

3*

Ahem. Ik dacht dat een van de dingen die de film wou aanraken toch ook was dat je jongeren niet mag onderschatten, dat ze soms meer kunnen of weten dan je denkt, en dat ze je soms zelfs met je eigen gebreken kunnen confronteren (zie discussie op de speelplaats na incident met Soulemanye, of de leerlinge die Plato aanhaalt).
Het lijkt me eerder dat dit een film is die wel degelijk op maat van jongeren is gemaakt, vooral door het door jou reeds aangehaalde ontbreken van een prekerig en belerend toontje en het realistische en objectieve sfeertje (ook de leerkrachten zijn niet perfect, gaan af en toe in de fout (ik vind nog altijd dat de leerkracht voor een groot deel zelf verantwoordelijk was voor het incident met Soulemanye), en vinden niet altijd oplossingen voor een complexe situatie, of misschien net de verkeerde (puntensysteemdiscussie)). Door met jongeren ipv acteurs te werken wordt de identificatie waarschijnlijk ook verhoogd..
De film biedt genoeg aanknopingspunten om een boeiende klasdiscussie te starten lijkt me. En ook al levert die discussie misschien niet de verwachte resultaten, beter proberen dan de jeugd gewoon op het voorhand af te schrijven.

Hoezo happy-end? De film gaat gewoon vrolijk door op zijn elan en eindigt met een 'objectief' einde dat verschillende kanten van het spectrum belicht: enkele leerlingen komen onverwacht positief uit de hoek met dingen die ze hebben geleerd (en anderen zeggen slechts pro forma iets, of hebben enkel iets van weinig belang geleerd), maar de film sluit net af met een pijnlijke scene van een meisje dat totaal niets kan bedenken wat ze heeft geleerd, en waarschijnlijk - zoals ze zelf aangeeft - op termijn naar beroeps zal afzakken.
De laatste scene is tussen haakjes op het einde van het schooljaar, er is dus een sprong van een half jaar gemaakt na het vertrek van Soulemanye. En deze laatste is gewoon ofwel naar een andere school ofwel naar Mali, maakt niet uit want het punt is dat in plaats van het probleem op te lossen de leerkrachten het gewoon naar een ander hebben doorgeschoven (zo bekijk ik het toch).

Goede film. Vooral omdat ie enorm veel valkuilen weet te omzeilen. Bijvoorbeeld partij kiezen, te rooskleurig zijn, drama's te dik aanzetten. Fel realistisch en zonder muziek, zelfs niet op de aftiteling, herkende er veel sfeertjes in uit mijn eigen middelbare schooltijd. En knap hoe met een paar scenes karakters worden neergezet, zonder in al te makkelijke archetypen te vervallen.Sommigen zullen het gemis van een spanningsboog tot heel ver in de film misschien niet trekken, ik vond dat prettig.

4.0*

100% mee eens (met je hele stuk overigens). De film komt echt over als een documentaire en blijft heel objectief. Daarnaast komt het feit dat de film nauwelijks een plot bevat maakt het zeer moeilijk beoordelen voor mij. Nergens is er echt een dramatische wending, het verhaal blijft doorgaan. Ik kan het niet zeggen dat ik het een slechte film vond (camerawerk en acteren zijn zelfs heel goed gedaan) maar ik kan ook niet zeggen dat ik het een goede film vond.

De botsing met het koloniale verleden. Verontrustend vooral. Wel langdradig. 3*