Entre les Murs (2008)

Aardige en vooral (voor zover ik kan beoordelen) realistische film. Bij vlagen genoten, al miste Entre Les Murs zo nu en dan wat sprankeling. Anders kan ik het niet formuleren, maar af en toe mistte ik echt interessante scenes. Mooiste scene vond ik die waarin die donkere jongen, Carl, zijn autobiografie voorlas. Schitterend in zijn eenvoud.

al met al 3*, op het randje van 3,5..

Bijzonder saaie film. Géén inhoud

Dan heb jij de bedoeling van de film niet begrepen

je krijgt gewoon een verhaal voorgeschoteld en je moet het

zelf uitzoeken

dat vond ik juist het mooie aan de film

Ik vond het een kleine meesterwerk

in het begin is alles koek en ei, maar op een bepaald moment

kwam alles ook in een stroomversnelling.

De film laat ook zien hoe moeilijk het is een goede leraar te zijn.

Messcherpe dialogen en levensechte personages in schoolfilm

Dangerous minds en Dead poets society tonen een geromantiseerd en gedramatiseerd beeld van school en van opgroeiende pubers. In beide films weten leraren op een bijzondere manier hun leerlingen zo te raken dat er een onverwachte band ontstaat. Maar die verhalen ontstijgen het niveau van het verhaal niet. Het ziet er niet echt uit en het is slechts voor de duur van de film een realiteit waarin je je als kijker mee laat nemen.

Nee, dan Entre les murs, de met een Gouden Palm bekroonde Franse film over een schoolklas in een multicultiwijk in Parijs. Regisseur Laurent Cantet (onder meer van Vers le sud) baseerde zich op het gelijknamige boek van François Bégaudeau, zelf leraar op een dergelijke school. Cantet gebruikte niet alleen de echte schoolervaringen, maar liet ook de auteur ook de hoofdrol spelen onder de naam François Marin. En de leerlingen in de film zijn echte leerlingen die onder hun eigen naam de rol van leerling spelen.

Op half geïmproviseerde wijze heeft Cantet een schoolklasdrama laten ontstaan. De improvisatie zorgde voor de levensechtheid van de vaak messcherpe dialogen en de regie zorgde ervoor dat het verhaal in goede banen is geleid en dat het een kop en een staart kreeg. De film laat een schooljaar zien van een klas waarin Marokkanen, Chinezen, Malinezen, Antillianen en nog wat etniciteiten het met elkaar moeten zien te vinden. De leerlingen laten zich niet makkelijk gezeggen en accepteren niets van de leerstof klakkeloos. Zij zijn streetwise en zetten zich af tegen de leraren die vooral schoolboekjeswijsheden aan willen leren.

Entre les murs is documentaireachtig, maar Cantet speelt daar geen spel mee. Hij doet geen poging om à la Arjan Ederveen de grens tussen fictie en werkelijkheid op te zoeken door kijkers op het verkeerde been te zetten. Van meet af aan is duidelijk dat dit geen real life soap is. Toch is de film levensecht geworden. Cantet zit zijn personages dicht op de huid en de camera schiet snel heel en weer tussen de leerlingen en de leraar. We zien de pittige dialogen alsof we er zelf in de klas bij zijn. Op de juiste momenten worden bedenkingen, fronsen, verbaasde blikken en andere lichaamstaal in beeld gebracht.

Leraar François Marin is een bijna onvermoeibare man die zijn leerlingen blijft uitdagen, ze blijft bevragen, ze soms ook blijft bespotten in de hoop ze te prikkelen tot betere prestaties. Hij moet discussiëren tot hij een ons weegt en is in die debatten zeker niet altijd de automatische winnaar. Want deze 13- en 14-jarigen weten wat het leven doet. Met dit gegeven heeft Cantet een prachtige manier gevonden om de stadsproblematiek te tonen. Zo zijn de gebreken van het schoolsysteem te zien, maar ook de nadelen van niet-ingeburgerde ouders. Verder wordt inzichtelijk op welke manier ras een rol blijft spelen, hoewel de leerlingen eigenlijk allemaal Frans zijn.

De leraar is geen heilige. En een raddraaier met een klein hartje komt niet overal mee weg. Entre les murs is uiteindelijk geen feelgoodmovie, met hoeveel plezier je ook naar deze jongvolwassenen kunt kijken. De film toont mensenwerk en dus ook mensenfouten. En het toont drama waar geen happy end bijgeleverd wordt. Ook dat maakt Ente les murs tot een overweldigende en overtuigende film.

Denk je werkelijk? Uit jouw recensie lijk ik op te maken dat je denkt dat deze film vooral gericht is op gebruik voor school en vind je dat deze film daarin faalt, maar op andere vlakken wel slaagt. Persoonlijk had ik absoluut niet het gevoel dat deze film voor schoolgebruik gemaakt is en er zullen denk ik ook niet veel leraren zijn die hem daarvoor gaan gebruiken. Die zullen dan toch sneller naar Freedom Writers of Dangerous Minds grijpen om de leerlingen te inspireren. Entre les Murs heeft heel wat anders aan zijn hoofd.

Na het kijken van deze film viel het me eigenlijk pas voor het eerst op dat ik nog nooit een film gezien heb die op een echt realistische wijze de verhouding tussen leraar en leerling neerzet. Alle films in dat genre die ik ken gaan over een speciale leraar die kinderen met een bepaalde achterstand iets nieuws in zichzelf leert ontdekken. Nou heb ik ook een aantal goede leraren gehad, waarvan ik zeker wel goede dingen geleerd heb, maar niet eentje die echt mijn leven compleet veranderde zoals dat in die films gebeurt. Zo zie ik leraren ook niet. Entre les Murs is al een frisse ervaring door een wat geloofwaardigere benadering van de situatie in het klaslokaal.

We mogen Cantet ook danken voor het onpartijdig blijven. Natuurlijk is de leraar over het algemeen slimmer en wijzer dan zijn leerlingen, maar de leerlingen worden niet onderschat en er komt qua superioriteit dan ook geen winnaar uit de bus. De film lijkt meer een politieke situatie in het klein te creëren en thema's als democratie en kolonialisatie worden zo op slimme wijze aangekaart, zonder er ooit op te hameren.

De filmstijl pakt goed uit. Uiteraard wordt de camera hier niet gebruikt om de esthetische kracht van de film te vergroten, maar het realisme dat eruit voort komt en de montage zorgen wel voor een soort ritme in de dialogen. Het geheel wist mij twee uur te boeien, waar ik me vooraf afvroeg of dat niet iets te lang zou zijn. Het naturele spel draagt hier ook aan bij, maar dat komt ook omdat de acteurs min of meer als zichzelf gecast zijn. Ik weet niet hoeveel van de dialoog geïmproviseerd en hoeveel geschreven is, maar ze waren altijd wel boeiend.

Al met al een goede film dus, die zeker bekeken mag worden, al zou ik hem niet op scholen vertonen. Deze film is wat volwassener dan de gemiddelde schoolfilm.

4*

Ik denk niet dat de regisseur zich persé op scholen richt, maar eerder andersom, dat scholen deze film zouden kunnen aanwenden om er bij jongeren een soort "schoolethiek" mee in te drillen. Maar dat zou ik een riskante keuze vinden omdat de film zo subtiel en genuanceerd is dat niet alle jongeren er de juiste dingen uit distilleren.

Dat kun je de film zelf echter niet aanrekenen. Ik ben verder ook niet zo bang dat veel scholen deze gaan gebruiken.

Wellicht onbedoelt. Ik kreeg uit je recensie de indruk dat je de film onevenwichtig vond, maar ik las daar geen andere reden voor dan dat de film niet geschikt is voor scholen.

Was niet m'n bedoeling dan. Ik bedoelde alleen maar dat ik het ontzettend knap vond dat de film zo neutraal en genuanceerd was, maar dat ik betwijfel of jongeren er de juiste dingen uit kunnen halen. Wat dan eerder een kritiek is op die jongeren (of op de leerkrachten die de film aan de jongeren zouden tonen) dan op de makers van de film.

Tsssk, een beetje vertrouwen in de jeugd he. Zijn zij niet de toekomst?

Niet kwaad bedoeld hoor, maar ik denk dat de kwesties die in deze film aangesneden worden toch enige maturiteit vragen. Ik kan ernaast zitten, maar dat is mijn idee .

Intrigerende film over een klas vol verwaarsloosde kinderen en een docent die geen enkele discussie uit de weg gaat. De weergave is zo getrouw dat ik compleet meeleefde met de docent en telkens maar hoopt dat ie niet weer de discussie aanging. De meest indrukwekkende scene was die op het schoolplein, waarbij de docent de discussie aangaat met zijn klas.

De film laat een ongewone onderwijssituatie zien in de Parijsse voorsteden maar schept op het eind een gematigde optimistisch beeld. Een mooie ode aan de docenten die iedere dag werken en leven met deze 'onfortuinlijke' groep jongeren.

mee eens

Mijn leerkrachten stonden nochtans te springen om de hele 3de graad er mee naar toe te sleuren.

"Zie je wel hoe moeilijk het is leerkracht te zijn." klinkt het dan. Wel, het enige wat ik daarop heb te zeggen is dat onze leerkrachten het héél gemakkelijk hebben.

De film was uiteindelijk nog niet zo slecht. Geweldig gefilmd en goed geacteerd, maar het verhaal miste iets. Me inleven in één van de personages was moeilijk omdat het ook niet vanuit iemands standpunt werd bekeken. Gewoon, hier is het verhaal, kijk ernaar. Vaak dus ook wel een tikkeltje saai en ook moeilijk om er een les uit te trekken. Voor degene die dit op mijn leeftijd steken, ik heb er wel degelijk het een en het andere van begrepen, maar de onpersoonlijkheid van de film maakt het te documentaire-achtig en daarom (voor mij) ook niet echt een film die ik graag zie. Na een poosje inzinken begreep ik wel de achterliggende gedachten, maar eerlijk gezegd maakte dat de film nog niet aangenamer.

Een aantal leerlingen stoorden me mateloos, aangezien er niet werd uitgelegd waarom ze zich zo gedraagde. Zijn het gewoon irritante pubers of is er iets meer? Veel zeggen dat het nogal logisch is dat die leerlingen het thuis niet goed hadden, maar ik had toch wel wat achtergrond informatie gewild.

Het eindshot was mooi, maar het einde miste toch echt nog een clue of een echt einde. Al was het maar wat nieuws over Souleyman.

Uiteindelijk is de boodschap goed, maar dan vind ik "Les Choristes" , die toch wel een gelijkaardige boodschap verkondigd, een mooiere en aangenamere film.

Goede film om verschillende redenen. Ten eerste goed geacteerd van de meeste acteurs. Komt allemaal natuurlijk over. Weinig clichés te vinden in verhaal en dialoog waardoor de film niet voorspelbaar wordt en je kan laten meeslepen met het verhaal.

De stijl voelt aan als documentaire en dat maakt het realistischer.

Wat ook goed vond is dat nergens vertelt de regisseur ons (mij tenminste) wat ik moest denken of voelen. Wie is goed of wie is slecht. Niemand is hier de goeierik of slechterik. Als er vervelende kinderen zijn in de klas komen we er niet echt achter waarom ze zo zijn. Het lijkt veel op hoe dingen zijn in de werkelijkheid en de personages voelen echt aan.

Dit was een frisse filmervaring op alle andere films waar een standaard patroon of formile wordt gebruikt in het verhaal.

Jammer dat ze deze niet gewoon draaien in pathé, had hem zomaar gemist kunnen hebben.

Ik ben positief verast door deze film, ik verwachtte iets a lá Freedom Writers en Dangerous Minds, en ondanks dat hij daar ook wel een beetje op lijkt vind ik dat de film zich goed weet te onderscheiden, ondanks dat er niet echt 'een' verhaal in zit is het wel ontzettend boeiend en ook herkenbaar, zit zelf op 5 Havo dus zie dingen die ook bij mij in de klas gebeuren, en grappig om frustraties van leraren te zien, er zaten ook leraren in de zaal die er erg om moesten lachen maar waarschijnlijk weten dat het in 't echt ook zo is, en dat is juist het mooie aan deze film, het komt ontzettend realistisch over, geen overdreven gang dingen en het gaat ook nergens te diep op in, geen overbodige liefdesverhalen van die leraar. Nee gewoon een beeld van een klas gedurende een schooljaar. Heel mooi in beeld gebracht en ook vaak erg grappig.

De cast is erg goed, ook de jonge gedeelte van de cast was erg goed ik irriteerde me alleen aan het wat gezette klassenleidster. Maar ja dat paste wel bij de rol. Ook mag gezegd worden dat Francois erg goed acteerde, hij weet natuurlijk als geen ander hoe de film in elkaar moet zitten, gezien hij de schrijver is. Maar ja ik vind het opvallend dat hij ook zo goed kan acteren,aangezien dat niet zijn normale vak is. Maar het leek alsof hij al talloze films had gemaakt.

Zeker een aanrader om op school te kijken, geloofwaardiger dan Dangerous Minds in ieder geval.

4*

Rokjesdag - Trouw

Een column van Ephimenco waarin hij Entre les Murs afschilderd als politiek correct en onrealistisch, en juist deze film ophemelt. Klinkt allebei interessant.

Heb ik vandaag ook gelezen. Ben eerder geneigd Ephimenco, toch een geboren fransman en gewaardeerd columnist, te geloven, dan de weergave van deze film. Dat La journée de la jupe niet meer zal worden herhaald bij de Duitse zender Arte, zegt toch alweer genoeg. Nooit durft er gezegd te worden waar het daadwerkelijk op staat, uit angst voor fysieke reacties en om de lieve vrede maar te bewaren.

Indrukwekkend hoe je hier ondergedompeld raakt in de klas van François en hoe je eigen schoolherinneringen ook terug komen bovendrijven. Entre Les Murs lijkt me een zeer getrouwe weergave te zijn van hoe het er in zo'n klas aan toegaat.

Ook wordt getoond over welke onwaarschijnlijke dosis overgave en geduld een leerkracht vandaag de dag moet beschikken. Het eerste half uur werd ik bijna tureluurs van dat onophoudelijke kabaal, hoewel ik in de klas nochtans zelf de eerste was om het vuur aan de lont te steken. Voortdurend heb je de indruk dat zo'n leraar aan het vechten is tegen de bierkaai.

Leuk overigens dat er op de school waar deze Gouden Palm zich afspeelt toch nog énige vorm van gezag bestaat. Akkoord, af en toe loopt het volledig uit de hand, maar de leerlingen gedragen er zich nog enigzins. Op die manier wordt er een subtieler beeld geschetst dan in een klas waar al lang geen sprake meer is van enige hiërarchie.

De "acteer"prestaties zijn redelijk grandioos: zowel de leerlingen als François spelen met zo'n naturel en zijn zodanig genuanceerde personages dat je het gevoel hebt naar een documentaire te zitten kijken.

Dat ik hier toch maar aan (een dikke) 3,5* zit, is gewoon omdat het me qua cinema maar tot op een bepaalde hoogte weet te beroeren. Een andere film die zich afspeelt in een klas, Half Nelson, staat dan weer in m'n top-10 te pronken omdat het me dieper raakt. Entre Les Murs is zonder twijfel authentieker en in mijn ogen zelfs een belangrijk document, maar sleept me op emotioneel vlak minder mee. Aan deze prent van Laurent Cantet hou ik een vergelijkbaar gevoel over als bij Waltz With Bashir: van beide films wéét ik dat ze ijzersterk zijn, maar ze raken me gewoon ietsje minder dan mijn echte favorieten en daarom zit een absolute topscore er voor deze films niet in. Niettemin een dikke aanrader!

Zoals de meeste winnaars van de Gouden Palm in Cannes, is ook Entre les Murs helemaal niet mainstream. Hoewel geacteerd, geeft de film het gevoel van een documentaire.

Ik vond het een scherpe gedragsanalyse van de tiener en tegelijk een hulde aan het moeilijke beroep van leraar. Respect voor het lerarenkorps, dat elke dag geconfronteerd wordt met verbaal geweld, moeilijke leerlingen en pedagogische dilemma's. Uiteindelijk ben je bezig met levens. Cantet leert ons op zeer duidelijke wijze begrip op te brengen voor beide partijen. De tieners zoeken waardering voor wie ze zijn en zijn opstandig op zoek naar een eigen identiteit. De maatschappij in al haar raciale en sociale diversiteit zit in de klas van leraar François, wat de taak van de leraar verder bemoeilijkt. De individuele zoektocht naar identiteit botst natuurlijk met een conservatief onderwijssysteem, dat autoriteit en uniformiteit uitstraalt.

De leraar maakt er een nobele taak van om deze schijnbaar hopeloze gevallen iets bij te leren, tot hun stoppen zelf soms doorslaan. Opvoeden vraagt een fenomenaal inlevingsvermogen. Nee, Cantets film is niet zwart-wit : hij verlangt van de kijker om de situaties in hun context te bekijken. François zegt dingen die hij niet hoort te zeggen in klas. Hij heeft begrijpelijke redenen, maar toch moet hij volgens zijn beroepscodes zijn mond houden.

Interessante film die maatschappelijke discussies wil uitlokken, al vond ik de klassituaties en machtsverhoudingen niet altijd realistisch. Het leek soms meer op een psychologisch discussieforum dan een omgeving waar les wordt gegeven. Voorlopig een 3,5* met mogelijkheid tot 4*

Zelf ben ik docent en vind deze film behoorlijk realistisch en zeer herkenbaar. Ik kreeg er een echt documentaire gevoel bij. Best knap!

4*

Subtiel uitgewerkt, goed gespeeld en realistisch, maar uiteindelijk iets te vrijblijvend. De film bouwt langzaam toe naar een emotionele climax die niet komt. Frustraties aan beide kanten (leraren en leerlingen) worden langzaam blootgelegd, maar er wordt niets mee gedaan. Inderdaad, dat is nu juist de bedoeling van de film, maar als kijker bleef ik toch met een enigzins onbevredigend gevoel zitten.

Zeer aangrijpende film. Je wordt er middenin gezogen en je voelt dat de leraar continu op de rand balanceert met z'n leerlingen. Mooi zijn ook rolwisselingen bij een aantal leerlingen, waardoor het ook glashelder wordt hoe moeilijk het is voor een leraar om met tieners om te gaan.

Knap gedaan

Erg sterke film..Ik denk, alhoewel het voor mij lang geleden is dat ik op de middelbare school zat, dat het ook erg realistisch is. Zeker ook als het gaat om een school in een grote stad als Parijs. Echt ongelooflijk ook dat het geacteerd is allemaal, zo ontzettend puur. Ik had echt de hele tijd het idee dat ik naar een docu zat te kijken.

Iemand enig idee welk niveau deze klas was trouwens? Kwam volgens mij niet aan de orde. Geen idee ook hoe dat zit in Frankrijk. Ik vond zelf overigens het grootste verschil met mijn middelbare school ervaring, dat deze kids bij vlagen echt heel naar en onbeschoft deden tegen die leraar. Op de man spelen. Bij ons was het ook vaak zat een grote teringzooi, maar altijd 'gewoon een beetje ouwehoeren'. Allemaal wat sympathieker.

Dit is zo'n film die ik zeer moeilijk te beoordelen vind. Vooropgesteld, 'Entre Les Murs' is zeer knap gemaakt, de slimme cameravoering, de toegestane vrijheid van improvisatie en het geweldige acteren hebben als resultaat dat je bijna vergeet dat dit een film is. Zeer realistische, doeltreffende schets van een moderne klas.

Echter, het grote minpunt aan deze film is dat er naast deze geslaagde schets eigenlijk niets in zit. De dialogen zijn misschien interessant voor een 14, 15 jarige, maar voor een volwassene blijft het toch allemaal vrij oppervlakkig en puberaal. Verder worden er enkel open deuren ingetrapt (ja, we weten wel dat het onderwijs geen makkelijke job is en ja, we weten wel dat moeilijke leerlingen vaak achterliggende problemen hebben en dat vergaderingen soms over triviale, irrelevante zaken als de prijs van een bakkie koffie gaan waardoor ik het geheel inhoudelijk gezien nogal flauw en vooral oninteressant vond. Maw, knap gemaakte film maar heb er inhoudelijk absoluut niet van kunnen genieten. En tja, wat moet je 't dan geven ? Ik hou 't maar op een gemiddelde:

2.5 *

Het idee achter de film is zeker goed en ook de onopgesmukte manier van filmen doet de film zeker goed. Evenals de jonge (amateur?)acteurs.

Maar wat hier ook al eerder gemeld werd, het is allemaal wel erg vrijblijvend. Er hadden verhaaltechnisch wel wat keuzes gemaakt kunnen worden. Ik snap best dat er in realiteit ook overal oeverloos over vergadert wordt, maar hier had dat wel een iets concretere uitwerking kunnen hebben.

Hoofddoel komt toch redelijk over: het lijkt me de bedoeling inzicht te geven in de dagelijkse discussies en daarmee ook problemen die een huidige docent tegenwoordig tegenkomt, al dan niet met een hoop culturele aspecten verweven.

idd

Ik denk niet zozeer dat ze een boodschap mee wouden geven met deze film maar meer wilden laten zien hoe het er aan toe ging.. of hoe het er aan toe kan gaan tegenwoordig. Eigenlijk is het te gek voor woorden dat er zulke dingen tegenwoordig mogelijk is. Het stomme is dat het voor veel jongeren erg herkenbaar is, hoe vaak hoor je wel niet dat er een leraar uit de klas gepest word! Dat kan en mag toch eigenlijk niet gebeuren. Over de vervaging van normen en waarden gesproken...

Zeer, zeer realistische rolprent.

Over de achtergrond van de leraren én leerlingen krijg je bijna niets te weten, het gaat echt alleen over de school en toch raak je niet verveeld met de hoofd personen, en dat vind ik héél knap gedaan.