Entre les Murs (2008)

Werkelijk fantastische film, je zit als het ware zelf in de klas, als toehoorder. Knap acteerwerk, zeer natuurlijk en puur realistisch, zonder valse sentimenten, zonder oordeel. De talrijke dialogen en woordwisselingen waren voor mij een heerlijke opfrissing van de Franse taal.

Slaapverwekkend. Ik bleef maar wachten op het moment dat er iets zou gebeuren. Het sudderde maar voort. Prachtig natuurlijk hoe de realiteit zo goed op film is vastgelegd, maar voor mijn gevoel had ik net zo goed in de lerarenkamer van de eerste de beste basisschool kunnen gaan zitten om te luisteren naar verhalen over de koffie die 10 cent duurder is geworden. Vreselijk saaie film, sorry ik kan hier echt geen diepere lagen in ontdekken

Slaapverwekkende film, zoals hel1 ook al schreef, terwijl ik zelf ook leerkracht ben. Kijkend naar de leerkracht zag ik een hoop dingen die hij beter kon doen, maar heb ik tegelijk ook respect voor de man. Het is niet gemakkelijk om in probleemwijken te werken en gemotiveerd te blijven, al vond ik niet dat de leerkracht er gemotiveerd uit zag. Hij hing een beetje in het negatieve, praatte teveel met de kids mee en liet zich zelfs gaan door hen een bepaalde naam te geven. Vanaf dat punt werd de film iets interessanter, maar daarna zakte het weer in. Ik miste ook een beetje de muziek tussendoor en aan het eind. Dat had de film veel krachtiger gemaakt. 2,5*.

Fransen en pedagogiek, dat is altijd een geslaagde combinatie uiteraard. De kijker observeert hoe een jonge Franse leraar onderwijs geeft aan een klas met veel probleemkinderen. De stijl is heel miniem, tegen het klinische aan. Het gaat allemaal niet zo gemakkelijk en een narratief waarbij het allemaal beter wordt is ook afwezig. Hij geeft les, de klas doet meestal ongeïnteresseerd en op een gegeven moment loopt het behoorlijk uit de hand. Maar ook dan wordt het verre van sentimenteel.

Ik ben wel te spreken over deze film, ook omdat ik dit soort onderwerpen interessant vind en het op een strakke manier neergezet wordt. Dat je nauwelijks iets mee krijgt hoe de thuissituatie van de probleemkinderen is, is wel jammer. Zo is wellicht beter te begrijpen waarom sommigen zo rottig gedrag tonen. Maar hoogstwaarschijnlijk is dit een bewuste keuze van de filmmakers. In hetzelfde straatje kan ik iedereen de documentaire Etre et avoir aanraden.

Sterke film. Erg sober, direct, kaal en intrigerend. Geweldig acteerwerk en dat is bijzonder voor (vrijwel?) allemaal niet-professionele acteurs. Een grote prestatie van de regisseur dus vooral lijkt me. Het is een beetje not done om te zeggen maar ik had het misschien een tikkie meer hollywood gewild; een dramatisch einde, een onthulling die het voorgaande in een nieuw perspectief zet, maar niets van dat: we hebben een jaar meegedraaid met de klas en aan het einde is de film gewoon klaar. Het is bijna meer een documentaire dan speelfilm, maar gelukkig wel een zonder voice-over. Je ziet wat er gebeurt en de interpretatie mag je zelf doen. Al met al absoluut de moeite waard.

Stel dat je drie camera's zou zetten in een echt klaslokaal en achteraf selecteren en monteren, dan zou het resultaat niet zo verschillend zijn. De grens met een docudrama als De Rechtbank wordt vaag. François Bégaudeau was echt leraar in een gelijkaardige klas, schreef er een boek over, en speelt hier een versie van zichzelf. De meeste acteurs hebben dezelfde voornaam als hun personage, al vormen Khoumba en Souleymane hierop een uitzondering.

Toch zit er nog fictie in, met een mooie dramatische opbouw. In het eerste deel zit een heerlijke discussie over l'imparfait du subjonctif, met de vraag of de kennis daarvan enig nut heeft. Heel wat situaties zijn herkenbaar en typerend voor de middelbare school en de confrontatie tussen een volwassene en een groep pubers. Het heftigste conflict komt pas in de tweede helft. Onderweg leer je een aantal Franse scheldwoorden, zoals pétasse en enculé. Het kan aanleiding geven tot een debat. Eén conclusie is in elk geval dat leraar bij de zware beroepen hoort.

Met veel aandacht deze "Entre les murs" bekeken. Mijn vrouw staat zelf in het onderwijs en geeft les aan 16-18 jarigen op een secundaire school, weliswaar niet in een kansarme stadswijk, maar toch. Zij merkt op dat lesgeven meer en meer (her)opvoeden is en dat kennis bijbrengen er bijkomt, om nog maar te zwijgen van de administratieve last dat het lesgeven zelf ondersneeuwt. De steeds toenemende mondigheid van leerlingen (en diens ouders) en afnemend respect voor leerkrachten zorgen ervoor dat je steeds top moet zijn. Als ik een moeilijke of slechte dag heb, sluit ik mijn deur, voor de klas moet je er steeds staan.

Mooie en realistische film dus met sterke personages en een authentiek kader. Beetje een Sister act met Whoopi Goldberg, maar dan wat realistischer en harder. Vond het einde echter iets te makkelijk. Alsof alle problemen ineens opgelost zijn wanneer het negatieve element werd verwijderd uit de klas. Denk dat de problemen wel wat ruimer waren dan dat. Interessant waren ook de oudercontacten waarbij je als leerkracht erg veel kan opsteken van hoe de thuissituatie is en hoe betrokken de ouders zijn.

Frappant was ook de inzinking van die ene leerkracht. Er was misschien wel latent begrip voor zijn emoties, maar erg veel steun zag ik openlijk toch niet. Eerder een gelaten gevoel. Die andere scène over de dreigende illegaliteit van een leerling was eveneens bizar.

De film is meer een observatie en documentaire dan een pure film. Kijk en aanschouw. Niet voor watjes, toch niet in dergelijke klassen. Gelukkig gaat het er het niet overal zo aan toe, al blijft het niet te onderschatten.

Knap dat de film zo realistisch is. Ik vind het acteerwerk erg goed. Ik ergerde me soms wel aan het gedrag van sommige kinderen. Ook als puber kon ik het best vervelend vinden als kinderen zo brutaal en opstandig deden op school. De film boeide mij niet enorm, ondanks ik het idee interessant vind. Soms voelde het nogal langdradig of ging het een beetje langs mij heen. Al met al een kleine voldoende (6). 3*

Entre les Murs

Mooie film waarin we een jaar lang een leraar en zijn leerlingen volgen. Dit is een multiculturele klas en alle problemen, vreemde situaties en mooie momenten komen langs. Het is realistisch gedaan, en dat Bégaudeau ook in het echte leven leraar is geweest op dit soort school zal daar vast een rol in hebben gespeeld.

De relatie tussen leraar en leerling die op ieder moment kan veranderen, de problemen thuis die leerlingen meenemen naar school, de ouderavonden met ouders die geen Frans praten en verstaan, de broer als surrogaatvader, leerlingen die opbloeien door een goed cijfer of een positieve response van de leraar, het incidentele “geweld”, de vergaderingen met twee leerlingen die uiteraard alles wat wordt besproken gelijk doorvertellen aan hun medeleerlingen etc. Alles komt langs. Dat had al snel saai of repeterend kunnen worden, maar de regisseur en acteurs zorgen ervoor dat het interessant blijft om naar te kijken.