Martyrs (2008)

Dit ligt vrij dicht in de buurt van cinema van Noé vind ik, maar echt helemaal te vergelijken is het niet. Bovendien is het bij Martyrs 'meer' dan Irreversible, maar qua intensiteit komt het aardig overeen.

Vind het echt in de verste verte niet op Noé lijken...

Mwoa als je even de audiovisuele stijl buiten beschouwing laat.

Op geen enkel gebied toch?? Dit is veel meer gefictionaliseerd en veel minder als psychologisch drama opgezet.

Zie werkelijk geen enkele vergelijking.

Vind dit ook wel psychologisch drama bevatten, inderdaad op een andere manier (veel meer de horror-kant op, maar het zit er zeker ook in). De uitwerking kent verder ook wel overlap in de shockerende scenes, en de verontrustende lading van het geheel. Vind het veel meer bij Irrev in de buurt komen dan bij klassieke horror.

Ik niet. Shockerende scenes zijn totaal niet te vergelijken in dat opzicht vind ik. Dit is veel meer in de eerste plaats duidelijke fictie.

Als dit geen fictie is, weet ik het niet meer inderdaad.. dan ben je kennelijk iedere connectie met de realiteit kwijt

Irreversible zou inderdaad precies zo gebeurd kunnen zijn, veel naarder en dichterbij! Bovendien zitten daar geen vergezochte motieven/ plots achter, het is gewoon wrede random violence. Hier is het dusdanig gestileerd dat het lang niet zo'n indruk op me maakte. Je kan deze dus gerust gaan zien, met andere woorden.

Er lopen genoeg gekken op de wereld hoor.

Ik neem het van je aan, maar hier zijn ze iets al te bespottelijk en potsierlijk.. zou echt geen moment wakker liggen van de mogelijkheid dat dit soort doorgeschoten rotarybejaarden om de hoek ligt te loeren

Ik ontken toch verder nergens dat dit geen fictie is?

Plot klinkt niet zo als een horrorfilm.

Het is ook 'meer' dan enkel een horrorfilm.

Voor het eerst sinds een aardige tijd weer een film gezien waar ik nog niet uit ben wat ik ervan vind. Even een nachtje over slapen.

Balans slaat toch door naar de positieve kant, ik ga een voorzichtige 4.0* geven.

Ergens de film die The Passion Of The Christ had moeten zijn om maar een opvallend statement te gebruiken. Er zitten in deze film even gruwelijke scenes, maar hier raakt me het veel meer. Ook de overwinning op het lijden raakt me hier veel meer. En dat komt niet zozeer doordat deze film niet expliciet religieus is, maar eerder door de context. Het weinig spectaculaire, maar ontroerende gegeven dat de verbondenheid die tussen Anna en Lucie bestaat zelfs ondragelijk lijden kan overwinnen. Dat raakte me, tot een kleine traan aan toe op twee momenten in de film. De film van Gibson deed me totaal, maar dan ook totaal niks. Wekte hooguit ergernis op.

En dan kan ik in mijn hoofd gaan uitzoeken of ik het wel vind kloppen dat de film om dat te vertellen zo expliciet is, of de sekteachtige club bejaarden niet wat potsierlijk overkomen en dat soort bezwaren. Maar dat doe ik niet. Feit blijft dat ik in de eerste helft een spannende, nogal expliciete horrorfilm zag en in de tweede een film die me echt ontroerde (meer dan ie me deed walgen ofzo). Ik vond overigens de zelfmoord van de hoofddaderes ook fascinerend. Twijfel. Niks is zeker behalve de verbondenheid tussen mensen onderling. Een agnostische Passion of the Christ.

Geen idee of ik wat met de overige films uit de Franse horrorgolf kan, maar dit was bijzonder.

4.0*

Ik blijf erbij dat het een makkelijk einde is juist.
Proberen ze een horror te maken die juist wat dieper gaat krijg je op het einde nog totaal niks.
Het word in iemands oor gefluisterd en de enigste die dan weet wat er gaande is die schiet zichzelf door zijn kop.

Laat heel dat verhaal zitten dan kom dan gewoon met rijke mensen martelen meisjes voor entertainment kijken hoever ze kunnen gaan zieke hobby voor de elitaire rijke Fransen.

Nu proberen ze er iets beters of diepers van te maken als wat het is maar dat het totaal niet is.

Ze zegt een woord: twijfel, dat vat de hele reden van de zelfmoord beter samen dan een uitgebreide uitleg ooit had gekund.

Het woord twijfel is niet het allersterkste woord wat eruit had kunnen komen is nog steeds behoorlijk nietszeggend.

Het zegt niet of het nou wel of niet waar is en daarnaast leunt het niet eens een bepaalde kant op.

Het antwoord of het nu waar is of niet is ook allerminst interessant. Wat heb je er aan als de film de ene of de andere kant gaat opleunen?

Het neemt in het gevoel weg naar niks te hebben gekeken.

Op zich heb je er niks aan.

Maar als een horror film meer wil zijn d.m.v een verhaal en dan eigenlijk totaal geen antwoord brengt vind ik jammer.

Ik was zwaar benieuwd naar wat het einde zal brengen en uiteindelijk bracht het einde niks. Dus vond ik het een makkelijk einde.

Vind ik een beetje jammer dat ze er zo'n verhaal in stoppen van een zoektocht naar iemand die zoveel pijn kan lijden en soort van uit zich kan treden. En dan hebben ze iemand gevonden die dat kan en zegt wat ze ziet of voelt maar dat komt dan totaal niet boven water.

Dan vind ik persoonlijk heel het verhaal onnodig.

Wat een gekke gedachte. De film introduceert een vraag/idee/probleem waar geen antwoord op bestaat. Om dan toch een antwoordje aan te dragen dat verder onstaafbaar is vind ik een stuk minder intelligent dan de oplossing in de film te steken maar ze niet openbaar te maken aan de kijker. Slim bekeken.

Van mij had die hele reden niet eens gehoeven. Vond het maar slap gezeik om het saaie voorgaande te verklaren. Maakte het er alleen maar slechter op.

T had een beetje iets weg van het tenenkrommende einde van Rec, waarin opeens in de laatste 5 minuten via bandrecorders en foto's die allemaal precies in de juiste stand klaarstonden nog een soort uitleg moet worden gegeven aan wat je net hebt gezien. T was hier misschien iets creatiever, maar de uitwerking Gemiste kans, gemiste kans..

Toch een halve punt erbij. Deze film blijft lang na spoken in mijn gedachtes, het verhaal is misschien aan de magere kant maar is toch aardig origineel te noemen. Daarnaast zat het visueel dik in orde en had het emotionele impact.

Het failliet van de menselijke waardigheid in beeld.

En dat een film lang in iemands hoofd rond blijft spoken, lijkt me niet een kwalitatief argument. Want wat is er knap aan gruwelijkheid in beeld brengen? Wat is er precies origineel aan? De onzinnige, metafysisch belachelijke verklaring aan het einde?

De hoge waardering is me dan ook een raadsel, behalve dan dat de film zich leent voor quasi-filosofische bespiegelingen. Of de etalage voor de zieke geest van de mens moet hier aanspreken. Mij in ieder geval niet.

Leg uit?

Het lijkt me juist dat jij moet uitleggen waarom dat wel zo is.

Ik beweer dat toch niet, maar waarom zou dit moeilijker/makkelijker zijn dan bijvoorbeeld iets moois in beeld brengen? Dat slaat werkelijk nergens op.

Ik deel zijn mening (deels!) wel hoor. Kies een duistere kamer waar zich genoeg gruwelijkheden afspelen en de (gore)liefhebbers staan in de rij.

Lol? Alsof dat zo zwart/wit is.