The Road (2009)

Wat was een hoge recensie ook alweer?

Kennelijk te hoog gegrepen voor flutje.

Meeslepende film die je toch wat leeg achterlaat.

Een veelgehoorde kritiek is dat je niet precies te horen krijgt wat er nou is gebeurd, maar er wordt wel degelijk gehint en dat is voldoende. Het gaat ook helemaal niet om hoe het zo gekomen is, maar hoe de personages met de situatie omgaan. En dat is heel verschillend. The Road laat iets zien over leven en overleven, menselijkheid en onmenselijkheid. Daar gaat de film over en wat dat betreft is hij zeer meeslepend en prima geslaagd.

Het is een leuk/interessant gegeven dat het jongetje af en toe dingen ziet die voor ons heel normaal zijn maar die hij nog nooit heeft gezien, omdat hij enkel de verwoesting kent. Het blikje Coca Cola is daar een mooi voorbeeld van.

Toch zijn er weer die typische dingen die me wel een beetje stoorden. Sommige handelingen van personages kon ik niet begrijpen, het nut van het personage van Duvall snapte ik niet, het einde was niet echt bevredigend en het jongetje werd hoe langer hoe irritanter. Bij dreigend gevaar riep hij alleen "papa" zonder te vertellen wat hij dan precies zag. Mortensen moest dan zelf komen kijken wat er aan de hand was en dan was het ook meestal al te laat. Zucht.

Het einde is zoals gezegd niet echt bevredigend. De aanwezigheid van de hond moet duidelijk maken dat dit dus de mensen zijn die bovensgronds liepen toen vader en zoon in die schuilkelder zaten, maar waarom ze hen driekwart van de film zijn gevolgd is onduidelijk. De vrouw zegt "we maakten ons zorgen om je".

Misschien zagen ze dat de man ziek was (kanker/TBC) en niet lang meer te leven had, en dat het jongetje vroeg of laat op eigen benen zou moeten staan. Maar waarom dan stiekum volgen en niet gewoon eropaf stappen en een praatje maken. Meneer, u bent ziek, we willen graag helpen. Totale nonsens, het hele plotelement rondom dat gezinnetje. Ook wordt nooit duidelijk waarom ze naar het zuiden gaan.

Ondanks domme punten een nette 3 sterren.

Een prachtig vormgegeven emotionele prent. De kracht van de film zit hem in de liefde die de vader toont voor zijn zoon. Dit spat daadwerkelijk van het scherm af en komt geenszins geknutseld over. Was dit wel het geval dan was de gehele opzet van de film gefaald. De verwoeste wereld dient namelijk alleen als achtergrond. Er wordt hier ook weinig over uit de doeken gedaan. Wat ook helemaal niet erg is; niet alles hoeft altijd verklaard te worden. De oorzaak kan gemakkelijk zelf ingevuld worden. De nadruk ligt op de interactie tussen de vader en zoon. Een grauwe maar realistische film met alle bombarie ter zijde geschoven. Mensen die meer spektakel verwachten kunnen beter 2012 checken. Een film die qua sfeer zeker onderdoet voor deze film. Meer is niet altijd beter. Sterker nog in het geval van The road; Less is more. Mensen die gaan voor diepgang en een realistisch drama met enkele thriller elementen zijn bij deze film aan het juiste adres. Deze The road legt de nadruk namelijk niet op de actie. Sterker nog; deze is nauwelijks te vinden. men geeft eerder een realistisch beeld over wat er met een vader en zoon gebeurd na de zogenoemde apocalyps. Een film die je moet kunnen waarderen. Enige kanttekening die ik heb is de eindscène waarover mijn voorganger het ook heeft:

Mooi actieloos drama!

Mooie film, goed acteerwerk. 4*

Jammer is dat we niet weten waarom de wereld er zo aan toe is.

Wat doet dat er toe? Het is zoals het is, meer krijg je niet te weten, maar wat is de waarde ervan om het wel te weten? Ik houd er wel van, niet altijd alles hoeft van mij verklaard te worden in een film.

Ik snap niet waar die lage scores vandaan komen?

Off topic berichten verwijderd.

Extreem verhaal over universele liefde tussen vader en zoon

De roman The road van Cormac McCarthy (ook de auteur van No country for old men) staat al een tijd op mijn to read-lijstje. Ik was er al eens in begonnen, maar moest toen erg wennen aan de pagina's lange troosteloosheid van de post-apocalytpische wereld die McCarthy schetst. Nu ik de vorig jaar uitgekomen verfilming heb gezien, heb ik extra reden dat boek nu toch eens te gaan lezen.

The road begint enkele jaren na een niet nader uitgelegde ramp. Het Amerika waar vader en zoon doorheen trekken is grijs, grauw, grotendeels verwoest en gevaarlijk. Heeft er een atoomaanval plaatsgevonden, een allesvernietigende natuurramp? Het verhaal vertelt het niet en al snel wordt duidelijk dat dat er ook niet toe doet. Dit verhaal gaat over een vader en een zoon die proberen te overleven. En dat doen ze samen, overeind gehouden door hun onmetelijke liefde voor en trouw aan elkaar.

Vader en zoon blijven naamloos, evenals de andere personages die rondzwerven in deze desolate wereld. The road vertelt niet het verhaal van specifiek deze vader en zoon, maar toont de bijzondere liefde tussen ouder en kind in het algemeen. Die liefde gaat ver, want de vader wil per se blijven leven voor zijn zoon, maar kondigt ook al aan dat hij zich van zijn leven zal beroven als de zoon dit gruwelijke avontuur niet overleeft.

Waar de twee precies naar toe gaan, is onduidelijk. Ze zijn op reis naar het zuiden. Geen idee wat ze daar verwachten, maar het hebben van een reisdoel houdt ze overeind. De tocht is prachtig in beeld gebracht. Heel veel grijzer en troostelozer zie je de VS zelden. Vader lijkt de omgeving nog wel te herkennen, maar voor de kijker is het een inwisselbaar decor geworden.

Hoe mooi de grote shots ook zijn gemaakt, en hoe spannend het verhaal bij tijd en wijle ook is, de film draait om de kleine scènes. Vader en zoon delen alles, liefde, verdriet, hoop en wanhoop. En steeds blijft de zoon zijn vader eraan herinneren dat zij nog steeds bij de good guys horen, ondanks alles. Maar in de roes om te overleven wordt de scheidslijn tussen goed en kwaad steeds diffuser.

De setting van dit verhaal mag dan extreem zijn, toch gaat het ten diepste over de universele band tussen ouder en kind. De makers slagen er wonderwel in om juist dát naar voren te brengen. Daardoor verwordt The road niet tot een spectaculaire avonturenfilm of een dunne thriller. Het is een bijzonder portret geworden van onoverwinnelijke liefde, tot de laatste snik.

Fantastische recensie.

Beetje actieloos drama. Ik ben wel in voor dit type film, de post-apocalyptische setting. Ondanks dat je niet weet wat er precies heeft afgespeeld.

Vond het verhaal alleen uitermate slecht uitgewerkt, en de film heeft me over het algemeen niet vermaakt.

Er gebeurt haast niks interessants. Behalve dat je merkt dat de vader verbitterd is door de jaren heen. En de band tussen vader en zoon.

Alles kon veel beter uitgewerkt worden en wat boeiender.
En zoals al is vermeld is dit stukje ook nog compleet onduidelijk en slecht uitgewerkt:

aanwezigheid van de hond moet duidelijk maken dat dit dus de mensen zijn die bovensgronds liepen toen vader en zoon in die schuilkelder zaten, maar waarom ze hen driekwart van de film zijn gevolgd is onduidelijk. De vrouw zegt "we maakten ons zorgen om je".

Misschien zagen ze dat de man ziek was (kanker/TBC) en niet lang meer te leven had, en dat het jongetje vroeg of laat op eigen benen zou moeten staan. Maar waarom dan stiekum volgen en niet gewoon eropaf stappen en een praatje maken. Meneer, u bent ziek, we willen graag helpen. Totale nonsens, het hele plotelement rondom dat gezinnetje. Ook wordt nooit duidelijk waarom ze naar het zuiden gaan.

Al met al een onvoldoende, 2 sterren voor de sfeer.

De film vond ik niet boeiend, veel te lang, maar wel uitgekeken.

Het is erg grauw en donker in de toekomst en onduidelijk hoe het zover gekomen is. De aanleiding is dus weggelaten, en in de film wordt het dus alleen maar erger en zijn meerdere op "de vlucht' naar iets, maar wat?

Keep on running dus. Nou verder geen of weinig spanning, maar drama dus. Ik denk dat het boek beter is.

Dit had in 35 minuten gekund.

Tja, dat zou je van zoveel films kunnen zeggen.

Dit is dan ook een psychologsche prent die de gevolgen schetst van een apocalyptische wereld. Voor van die post apocalyptische actiedrama's kun je het beter in het repertoire van Roland Emmerich gaan zoeken ( 2012, The Day After Tomorrow)

Inderdaad, als je bij The Road actie en spektakel verwacht, ben je dubbel en dik genaaid na afloop. Heb die al maanden geleden gezien, en sommige momenten kan ik me nog helder voor de geest halen. Die score kan veel beter.

Schitterende film

Aardige film, maar het einde slaat helemaal nergens op! Nu ik het einde ken snap ik wel waarom die gast de hele tijd aan iedereen vroeg "waarom volg je ons?" Hij had dus door dat ze gevolgd werden.

Dat terzijde slaat het nergens op natuurlijk en vond ik derest van de film niet zó goed, dat het einde te vergeven is.

Ik zal heus niet de eerste zijn die het zegt, maar deze film deed me ontzttend denken aan I Am Legend - niet alleen qua setting (een postapocalyptische wereld, deze keer niet in de stad maar op het platteland), thematiek (alleen op de wereld) en dreiging (ditmaal geen zombies maar in barbarisme vervallen mensen), maar ook de vertelstructuur (flashbacks) leek rechtstreeks uit die film te zijn overgenomen. Dat gezegd hebbende is The Road wel een veel betere film dan het actievehikel met Will Smith. Mooier ook vooral, zeker in het begin, als Mortensen en zijn zoontje door dorre bossen trekken. De sfeerschepping en ook het camerawerk in deze film mogen dan ook zeker wel de sterkste punten genoemd worden: The Road is grauw, vuil en troosteloos, zoals een postapocalyptische film hoort te zijn.

De minpunten wegen echter zwaar tegenover dit pluspunt. Zo is het kindje ("Poppah! Poppah!") dat Mortensen de hele film met zich meesleurt eigenlijk alleen maar irritant. Er zijn wat oorzaken hiervoor aan te wijzen ("Poppah! Poppah!"), maar wat vooral stoort is de oneindige goedheid van het personage, wat zo erg contrasteert met de rest van de film - die juist gaat over mensen die hun menselijkheid/goedheid kwijtraken - dat het op de zenuwen gaat werken. Wat dat betreft is het ook jammer dat de hoofdpersonen de hele film lang de 'good guys' blijven - ondanks enkele halfgeslaagde pogingen van de makers -; er had wat meer grijs gebied mogen zijn. Ook een misser is dat er gedurende de hele film - uitzonderingen daargelaten (de scène in het huis van de kanibalen is ontzettend spannend en de scène waarin de vader zijn zoontje laat zien hoe hij zelfmoord moet plegen is ook sterk) - eigenlijk maar weinig interessants gebeurt. Natuurlijk, het gaat over de relatie tussen vader en zoon en de manier waarop hun persoonlijkheden zich ontwikkelen, maar dat verzacht niet het gegeven dat je gedurende een groot gedeelte van de film niet veel bijzonders of opmerkelijks te zien krijgt. Ook het einde was naar mijn smaak iets te sentimenteel en duidelijk op Amerikaans publiek gericht. De uiteindelijke boodschap die de laatste scènes naar voren brengen is - hoewel eveneens erg Hollywoodiaans - wel mooi en voor een Amerikaanse film nog vrij subtiel gebracht ook.

The Road is een mooi uitziende film die hier en daar wel enkele aansprekende thema's aansnijdt, maar deze niet echt goed uit weet te werken. De film niet bijzonder interessant om te zien, helaas, al weet het een avondje wel prima te vullen. Maar er had meer in gezeten.

2,5*

Knappe, aangrijpende film. Prachtige decors, goed acteerwerk. De film zal voor sommigen misschien te actieloos zijn, maar ik vind het juist sterk dat dit verhaal grotendeels steunt op de wanhoop, de emoties, de band van de vader met zijn zoon. Dergelijke films zijn soms een verademing tussen de vele films waar de hoofdpersonages non-stop worden aangevallen en alle gevechten winnen.

Toen ik de film net bekeken had bleef ik met redelijk wat vragen zitten, over wat er precies is gebeurd, wat het einde precies te betekenen had maar de volgende dag begonnen de meeste dingen toch duidelijk te worden (en ik kwam tot dezelfde conclusies als menig bovenstaanden). Ik hou van nadenkfilms, films die niet onmiddellijk uit je gedachten verdwijnen.

Aanrader!

3,5*

Niet echt mijn genre. Vond hem een beetje traag vooruit gaan en redelijk voorspelbaar.

Nah ik heb gister The book of Eli gekeken, en nu lees ik dit verhaal. Lijkt me nogal veel op elkaar lijken. Vond the book of Eli maar tegenvallen iig, hoop dat deze beter is anders is het misschien niet eens de moeite waar om weer zo'n film te kijken.

Ja deze is veel beter, Book of Eli vond ik ook niks en deze wel. Houd er wel rekening mee dat het geen actie film is en dat er een hele trieste toon in de film zit

Veel te slap verhaal. Het idee achter de film is goed, maar werk het dan ook uit op zo'n manier dat het aanspreekt.

Ik ging blanco deze film in, omdat bij dit genre de film of heel goed is, of ronduit slecht. Helaas, het werd voor mij ronduit slecht.

Hierboven werd het al genoemd, maar waarom zouden die mensen de vader en zoon al zolang volgen, terwijl ze ook gewoon contact konden zoeken, als de vader zag dat een gezin compleet is kon hij zeker ook inzien dat dit gezin bij de goeden horen.

Wat mij betreft: mijden deze film!

Slecht was het niet, maar op een gegeven moment had ik het wel gezien. Wel lekker om na zo'n film even te douchen en frisse kleren aan te trekken.