Enter the Void (2009)

trippen vind ik tegek

"tripfilms" zijn helemaal mijn ding.

maar wat een ontzettend vervelende trage rotfilm!

een gebrek aan een goed verhaal, gebrek aan verdieping van personages, irritante cameraviews, wazige beelden, slechte dialogen en vooral veel traaaaagheid. ben blij dat ik deze film niet in een bepaalde staat heb gekeken die normaliter wel gepast zou zijn bij een dergelijke visuele film want dan zou ik hoogstwaarschijnlijk in een oneindg voelende loop blijven zitten

de dmt-visuals lijken btw in de verste verte niet op "the real thing" en zijn lang niet zo spectaculair als sommige reviews doen vermoeden.

zeer matige film, jammer van de 161 minuten

1,5 *

Welke tripfilms vind je dan wel goed en komen dicht bij 'the real thing' als ik vragen mag?

Blueberry vond ik al een stuk aardigere film waarin de visuals (ayahuascatrip) ook stukken meer in de buurt kwamen van het desbetreffende middel. maar ik ken eigenlijk geen andere films waarin gebruik van dmt gevisualiseerd worden

verder zijn er trouwens imo zat trip/drugsfilms of "psychedelische/space films" die velen malen beter zijn dan Enter the void, maar dat terzijde

Welke nog meer dan? Want dat was juist de vraag.

Nee, de vraag was welke films dicht bij de echte beleving in de buurt komen. En al zou trojan meer voorbeelden geven van psychedelische films die hij beter vindt, wat ga je met die informatie doen dan? Nogal vruchteloze insteek voor een discussie wat mij betreft.

Voor een discussie misschien wel, om eventuele tips op te doen daarentegen een ideale vraag ...

andere films die het visuele gedeelte van een een dmt-trip laten zien ken ik helaas niet. In Blueberry word dus wel een ayahuascatrip "nagemaakt" aya bevat dmt maar visueel zijn dmt en aya toch niet hetzelfde...

en tja wb drug of spacebeelden-films zijn er natuurlijk tig voorbeelden. kan wel een lijstje droppen maar denk dat de meesten toch wel bekend zijn bij iedereen

Welke Blueberry bedoel je precies?

Deze Blueberry

haha...deze word in tegen stelling tot Enter the void finaal de grond in geboord

echter was blueberry in mijn herinnering toch een stuk aangenamer te kijken dan e.t.v.

ach ja...die smaken hé

Wat een verademing is Casper Noé tegenover de rest in regie land

Dat ik deze film niet op op mijn gemakje om 3-uur in de middag moest gaan kijken dat had ik vooraf al in de gaten, gezien de geschiedenis van Casper noé. Die al eerder met de ''zware'', bikkelharde en afstandelijke Irréversible op de markt kwam en verassend genoeg mij wist te overtuigen.Hoe schokkend en heftig het allemaal is in die film weet Noé dat te verpakken met schitterend editing-werk en nochtens er een diepe en zéér interessante boodschap erin te verwerven. Dat laatste vindt ik zéér knap en dat laat zien dat deze regiseur buiten technisch ook inhoudelijk een interessante film weet te maken ! Dat overtuigde mij om deze omstreden regiseur te volgen.

Ik heb deze film trouwens anders beleefd dan dat-gene wat hier bovenaan de pagina staat. In mijn beleving is deze film eigenlijk een grote trip en gaat de hoofdpersonage helemaal niet dood.Een andere user met de naam Dreiecke heeft mijn film beleving al mooi vertaald op het Enter the void-topic.


De film is zonder twijfel weer eens controversieel en hoever het mogelijk is afstandelijker, zwaarder,duisterder en op bijna alle fronten heftiger dan irréversible ! ikzelf las dat ook vaker hier op Moviemeter en dacht zelf van :' Het zal allemaal wel' Maar het is echt zo. Als de film opent kom je in een gigantische krachtoer terecht dat jouw als kijker mee sleurt als water in een trechter en bij de aftiteling uit-spugt en je verwaarloost aan het lot over laat ! dat gevoel had ik na het zien van de film. Toe mijn ouders over ''The Voice'' hadden zat ik in een roes alles eens op een rijtje te zetten van wat mij is overkomen,ik zat in de leegte.

Dit is gewoonweg grensverleggend audio-visueel spektakel laat dat duidelijk zijn. De laatste film die me op dat gebied wist te raken was Carrie ( 1976) met de ''bal-scéne,maar Enter the void is er suprieur aan ! De kleuren combinatie's zijn verbluffend,de editing af en toe ruw en afstandelijk ''maar voelt de film naar omstandig-heden subliem aan'' De camera zweeft als het ware over de straten van Tokio heen wat wonderbaarlijk mooi uitziet,maar van binnen zo verrot is als het maar zijn kan. De mensen worden hier als beesten neergezet die aan elkaar kunnen reflecteren. De mensen gebruiken elkaar om te overleven, dat is de waan van de dag. De ''mannen'' zien de vrouwen als sex speeltjes en als het eventjes kan andersom ook,Noé maakt er weer eens geen vrolijke boel van. In die vervreemden wereld wat omgeven wordt als een trip. Het ziet eruit als een paddenstoel van buiten schitterend van binnen zó giftig dat je eraan kunt sterven dat is Tokio in de ogen van Noé.

Buiten dat is de relatie tussen broer en zus wonderbaarlijk stérk na het schrikbarend realistisch auto-ongeluk geworden en schitterend om te volgen. Ik heb daar als kijker echt van kunnen genieten hoe ze om elkaar geven en alles voor elkaar overhebben,maar toch ieder hun eigen weg bewandellen is zéér subtiel en realistisch geschreven,wat zelfs bij vlagen een vorm van surrealisme toonden. Hier en daar zaten er wat minimale linkjes naar Irréversible tussen.

Noé heeft me tóch verbaasd en het niveau van irréversible tot nu toe geëvenaard,maar ik kan ervan uitgaan dat deze film er bij een 2de kijkbeurt een halfje erboven op krijgt. Want óh oh wat geeft Noé les in vormgegeven en het belichten van club scénes

Já deze film mag trouwens uitgaan vechten van wat het memorableste moment van de week is bij mij. Toen ik een omelet wilde bakken en bleek er een half kuikentje in een ei te zitten óf wordt het de orgasme scene wat bij mij óók aardig op mijn netvlies staat gebrand !

Apart filmpje. Cameravoering is prachtig. Evenals de originaliteit en duistere naargeestige sfeer. Maar waarom in godsnaam zo lang. De herhaling van de psychedelische beelden waar de hoofdrolspeler door Tokyo zweeft zijn leuk gedaan maar zo ontzettend lang uitgerekt en worden maar herhaald en herhaald. De film had ook makkkeijk in anderhalf uur gepast. Daardoor betrapte ik mij meerdere malen op het kijken naar mijn horloge en mijn aandacht verslapte erdoor. Ik was toen ik hem gister aan het kijken was ik ook niet van plan hem meer als 2,5*ster te geven. Maar als ik er nu aan terug denk zijn toch de eerst genoemde postitieve zaken in deze film het meest blijven hangen. Dus daarom 3,5*

Hoewel de film audiovisueel een pareltje is weet de film de tweede keer op narratief vlak niet helemaal te overtuigen. Omdat je de tweede keer weet dat in het begin de basis wordt gelegd voor de rest van de film is de uitwerking van het verhaal enkel een invuloefening. Bovendien vind ik dat met een thema als dit (De gebeurtenissen na de dood) er een vrijere interpretatie gegeven moet worden. Er is eigenlijk totaal geen sprake meer van subjectiviteit en dit vind ik wel belangrijk. Halfje omlaag dus.

4.5*

Helaas voor je dat je dit meesterwerk niet verstaat..... het is een unieke en perfecte film... zoals er helaas maar weinig van zijn...

Oef, wat een woorden. Je maakt me zo wel hééél erg nieuwsgierig! Ik zal hem deze week eens kijken wat dit moet ik nu echt zien.

Bijzondere film waarin de geest van een overleden drugdealer zijn zus nog niet kan verlaten. Visueel gezien toch wel een unieke kijkervaring. Waarbij de cameravoering werkelijk ongelooflijk is. Maar zoals de camera het grootste gedeelte van de tijd boven de personages zweeft, blijf je als toeschouwer ook wat afstandelijk helaas. En het duurt ook allemaal wel erg lang.

In het zwart/wit is deze film trouwens ook machtig...

Dat lijkt me toch vrij duidelijk....

Ik heb er in augustus speciaal een spoilertopic voor geopend en daar beschreven waarom ik denk van niet..

Heb 'm gelezen. Je stelt dat omdat er zaken de tweede keer anders zijn, moet het wel een herinnering of een droom zijn. Dat is toch juist exact wat het herbeleven van zijn laatste momenten is. Een herinnering.

En die hand op zijn zus' schouder in de auto? En dat de arts zegt dat ze terug moeten komen als Oscar zijn spraak terug heeft? En de wedergeboorte binnenin de maquette?

Om op die details te kunnen reageren zou ik de film moeten herzien, maar om de film als enkel een trip te zien lijkt me ook niet zo interessant. Maar net als bij Inception (en eigenlijk elke film) kun je er een droom maken als je wilt.

Ik maak er een trip van en jij maakt er herinneringen van
(voor mij niet gedurende de gehele film trouwens, er is een waarheid als referentie)

Misschien kan het allebei. Ik kon alleen enkele dingen die mij bij een tweede keer kijken opvielen niet plaatsen als het uittreding of herinneringen zou betreffen. Het verdriet van zijn zus om zijn dood kan bv ook geen herinnering zijn.

Noé is ongetwijfeld een getalenteerd filmmaker en geloof mij: ik wilde deze film echt goed vinden, maar het lukte niet. Noé poogt te spelen met vorm, logica en filmische middelen en daarmee af te wijken van het geijkte, maar vervalt uiteindelijk paradoxaal genoeg in clichés en sentimentalisme. Bovendien houd ik simpelweg niet van junkiegezwets over drugs en is ook het acteerwerk van met name Roy gewoon matig. Nee, het begin is sterk (met als hoogtepunt de optiteling; nooit een goed teken), maar al snel wordt duidelijk dat Enter the Void slechts een bad trip is die pas na 161 minuten is uitgewerkt.

Bijzonder stijlvolle film.

Noé wist mij eerder al te overtuigen met Irréversible en natuurlijk moest ik dan meer van de regisseur zien. 15 Euro was misschien wat aan de dure kant maar ik vond het de koop meer dan waart want wat was dit een trip. Een regisseur die zich op audiovisueel vlak onderscheid gecombineerd met een trip is gewoon een gewaagde maar bovenal bijzonder geslaagde combinatie. Op de dvd stonden de 16 jaar en ouder, sex en drugs tekentjes en dat heb ik geweten. Ik dacht dat het wel mee zou vallen alleen ik heb weinig films gezien waar het zo erg in terug kwam.

Meteen in het begin is het al erg bijzonder. Je kijkt door de ogen van de hoofdrolspeler wat uitzonderlijk fraai is vormgegeven. Ik heb het hier natuurlijk over het knipperen , zijn handen en de uitmuntend weggewerkte camera voor de spiegel. Vooral deze laatste vond ik erg knap.

Vervolgens zie je hoe hij terug kijkt op zijn leven. Ik weet nog steeds niet echt wat ik er van moet denken. Zijn hele leven komt langs dus ik zou eigenlijk denken dat hij dood is, toch is er iets dat me er van weerhoud. Zijn vriend zegt op een gegeven moment dat je bij een bepaald soort drug dezelfde stof aanmaakt als wanneer je dood gaat. Misschien is de hele trip dus wel dat hij het gevoel krijgt dat hij dood gaat alleen dat hij eigenlijk nog rustig op zijn bed ligt onder invloed van de ultieme drug. Zijn vriend zegt tevens dat als je dood gaat en je wil eigenlijk de aarde niet verlaten dat je dan een slechte trip krijgt. Je zou het ook via deze weg kunnen sturen, dit zou betekenen dat hij toch niet echt dood is. Het kan beide kanten op en allebei zou het kloppen met het verhaal. Deels is het dus wel een open einde.

Audiovisueel veruit de sterkste film die ik heb gezien. In Irréversible liet Noé al zien wat hij in zijn mars had. Hier gaat hij nog een stapje verder, dit stapje is juist datgene wat de film voor mij zo goed maakt. Dit draagt erg veel bij aan de sfeer, deze is fenomenaal uitgewerkt. De gele kleur die je ook krijgt bij door de zon verkleurde kranten kwam vaak terug. Het paste erg goed bij de film. Het camerawerk waarmee ze door de muren naar de volgende locatie toe gaan en zelfs door de lucht naar een vliegtuig toe werkt erg goed. Mooiste scèneovergang die ik in tijden heb gezien. Tegen het einde aan wordt het nog een heel stuk beter met een wereld bestaande uit computergemaakte poppetjes en neonverlichte gebouwen. Dat er in elk klein gaatje een camera moest werd naar verloop van tijd wel een beetje storend.

Een ander dat verschrikkelijk abrupt is. Geen mooie afronding gewoon plots ''THE VOID''. Het werd me in een keer duidelijk waarom hij de aftiteling aan het begin heeft gezet, juist om dit effect te vergroten, dit is het. Meer krijg je niet, dit was wat ik te bieden heb. Zo kwam het op mij over. Het zet je aan het denken over wat er geweest is. Dit zorgt er voor dat de boodschap een heel stuk heviger binnen komt. De boodschap, ik weet niet of de film dit echt heeft. Het laat in ieder geval het leven zien van haar donkerste kant.

Noé weet weer een meesterwerk af te leveren. Het creëren van een eigen stijl is hem in ieder geval gelukt. Seul contre tous, de laatste volledige Noé die ik nog moet zien. Ik kijk er naar uit.

5*

Tip: Als je eerst Noé's korte film 'Carne' kijkt vóór 'Seul Contre Tous' dan krijgt die film wat meer diepte.

Het verhaal loopt namelijk door in die twee films.

Bedankt! Is de film gewoon op youtube te vinden of via een andere link of denk je dat ik hem moet pindakazen?

Edit: is die man van Seul Contre Tous niet ook de man die in het begin van Irréversible de boodschap tijd maakt alles kapot brengt of ben ik nu aan het ijlen?

Optie 3 of bv hier kijken

(als je de plugin niet hebt of wilt kun je ook 'download' kiezen en dan 'openen').

En: inderdaad