Enter the Void (2009)

Ja, je moet natuurlijk ook wel even een dikke joint roken van te voren . Verhaal? De film is meer een ervaring, een observatie dan een verhaal. Dat is gewoon een andere manier van films maken en het is jammer dat dit soort films vaak worden afgekeurd om het gebrek aan verhaal.

Niet het gebrek aan verhaal is zozeer het probleem (zoals ik al zei thematiek vind ik best interessant) vooral de uitwerking ervan....

Moet je dit echt onder invloed kijken, want ik heb hem vandaag op de mat en kan niet wachten, maar wil wel de perfecte filmervaring ...

Gewoon gaan kijken, hoef je ehct niet onder invloed te kijken. Het is een trip op zich maar het is wel fijn dat je perceptieniveau gewoon dik in orde is.

Met een joint erbij komen de films van Noe wel helemaal tot zijn recht.

Ik zou het nuchter niet nog eens aandurven, deze film.

Welke blu-ray is nou een goede keus? Kan alleen de US versie vinden, maar heb geen regiovrije blu-ray speler en de lame franse versie met harde subs. Iemand enige idee of een normale versie voor Europa is of komt?

Makkelijk te doen zonder drugs deze film, als je een beetje liefde hebt voor een audio/visuele trip althans.

Ik keek hem in de avond in een vrijwel iets donkere kamer op een best grote tv, waardoor het effect ook goed aankomt.

Wanna try some?

- Sure.

Vanaf de flitsende credits tot zijn gruwelijke dood heb ik de gehele film met Oscar meegeknipperd. En daarna werd het allemaal nog intenser! De film spookte nog lang door mijn hoofd... Tevens was dit mijn kennismaking met Gaspar Noé, een man die filmt wat hij wilt filmen.

Want nog nooit eerder heb ik zo'n lelijk/deprimerend beeld van de mensheid gezien. Wat ook nog eens angstaanjagend realistisch was. Mensen als neukende beesten in eenLove Hotel. Pooiers die hun danseressen naaien. Drugs als uitweg van alle ellende. Drugsdealers die elkaars moeder pakken. Abortus. Verkeersongeluk, bloedende schedels. Nog meer drugs om de ellende te vergeten.

Maar er is meer dan ellende. Ooit vijf minuten lang in verschillende kleuren een stroboscoop effect over je netvlies gehad? Dit is je kans... Ik vind het geweldig hoe Noé alles in beeld heeft gebracht in deze film. Denk dat het hem puur om de ervaring ging en de intensiteit daarvan, een trip zonder drugs. De scene waarin Oscar voor het eerst een lichtbron in duikt is echt onvergetelijk. Voor mij nu al een klassieke filmscene! Ook de DMT-trip is erg hallucinant, ik zou het bijna zelf gaan proberen... Grapje natuurlijk.

Het voorbijflitsen (wat traag gaat door de drugs) van zijn leven is ook erg mooi om te zien. Vooral de herhaling van sommige beelden werkte bij mij. Op de een of andere manier vond ik de scenes met Oscar als kind het mooiste. Hij stond er meestal heel onschuldig bij, terwijl je nooit zijn gezicht zag. De vertolking van Oscar is zowiezo geweldig gedaan, ik had nooit het idee naar een acteur te kijken. Bij de andere personages had ik dat meer. Ik was Oscar gedurende de hele film. Wauw hoe krijgt Noé het voor elkaar...

Er zit verder nog zoveel moois/lelijks in deze film maar ik wist al bij het begin van dit bericht niet waar ik moest beginnen. Nu weet ik wel dat ik moet eindigen met dat ik dit één van de allerkrachtigste films ooit vind.

De heilige graal op visueel gebied!

*5,0

Geen idee wat ik hier over moet zeggen. Dat dit een film is die heel bijzonder, echt echt echt vernieuwend is en erg sterk in elkaar zit, vooral op audiovisueel gebied, kan niemand ontkennen. De film biedt zoveel creativiteit, kleur en leven aan de beelden. Het lijkt veel op een videogame-perspectief, maar toch ook weer niet. Het is niet dat iets is na gedaan, of ontleend. Het is een ontzettend sterke combinatie tussen heel veel visuele werken. Gooi er een vaag, menselijk en spiritueel verhaal bij, een sterke cast (kleine Linda in de auto heeft diepe indruk gemaakt), een poster die ik MOET hebben en een geniale soundtrack: en half movie meter is om.

Maar toch heeft de film ook zeker min punten. Ik snap dat mensen dit ''poëzie'' of ''pure film'' noemen, maar ik vond het op bepaalde momenten toch echt wel lastig om te kijken. Los gezien van de haast distubring beelden, gebeurt er aan de ene kant niks, en aan de andere kant ontzettend veel. Ik denk dat je wat meer van ''dit soort'' werk moet zien, om echt in deze films te komen, en oprecht enthousiast te worden. Ik ga eerlijk gezegd een beetje mee in de hype, wordt wel enthousiast, maar weet uiteindelijk niet wat ik ervan vind. Ik zou bijvoorbeeld een film als dit niet zo snel aanraden. Wellicht dat een herziening meer doet.

Verder vind ik het woord film misschien niet op zijn plaats hier, het is meer een ervaring dan echt dat je naar een verhaal zit te kijken. Het voelt heel erg aan als een soort boek, waar je je eigen fantasie mag gebruiken, maar je toch min of meer een richtlijn krijgt.

Het is in ieder geval heel apart, er zijn een paar scènes/shots die ik nooit van mijn leven meer vergeet, en laten we het erop houden dat Enter the Void een ontzettend ander karakter geeft aan mijn film-geschiedenis. Gasper Noé smaakt naar meer, maar wel gedoseerd. Ik zou dit 05 of 5 geven, en nog niet zeker zijn van mijn zaak. Ik oordeel maar op de vernieuwing, de ervaring en de ballen die ervoor nodig waren deze film te maken: 4,5 ster

Deze film had ik als voorkeur om op mijn eerste meeting te bekijken vorig jaar. Maar vele mensen knapten af. Opzich vond ik dat destijds een kleine teleurstelling. Maar, na het zien van de film, begrijp ik nu heel goed waarom de gasten liever een andere film wilden dan deze.

Natuurlijk veel dingen meegekregen over Noe's nieuwe film Enter the Void. Maar als je hem ziet... Irreversible had al een misselijkmakend, roezig, pikdonker zwaar thema. Enter the Void doet er nog even 10 scheppen bovenop en het op de play knop drukken met Enter the Void in je dvd-speler kan je net zogoed associeren met een erg stevige zwaar trippende hard drug innemen.

Waar gaan we beginnen? Bij de broer en zus Oscar en Linda, die hun dagen slijten in Tokyo. Ohja, om te beginnen. 9 van de 10 van de film is een sight-jacking van Oscar. Wat ik ook erg leuk gedaan vond was dat onbewuste oogknipperen dat ieder mens doet om de zoveel seconde er ook nog bij word toegevoegt. Maargoed, Linda werkt als stripper in de Void en Oscar is een dealer, die in de harde maatschappij proberen te vechten om te overleven en na een traumatische gebeurtenis in het verleden bij elkaar te blijven (over die traumatische gebeurtenis ga ik het straks nog wel over hebben) De film is ook nog geen 5 minuten bezig en Oscar steekt, voor ie aan het werk gaat nog even zijn crackpijp op waarbij wij als kijker meteen flink gehypnotiseerd worden door de beelden die hij daardoor ziet. Dan komt Alex aan de deur (gave rol trouwens) en die gaan dus samen uiteindelijk aan het werk. Oscar gaat na een roezige wandeling door de achterbuurt van Tokyo (waarbij het ook gewoon echt lijkt alsof je het zelf meemaakt) naar zijn afgesproken plek en een tel later komt de politie binnen en Oscar duikt de wc-hok in, en je bent ookecht een ongelovelijke domme lul als je dan gaat lopen roepen "ik ben bewapend ik ga schieten". Hij krijgt dus zijn zin en word getroffen door de politiekogel, wat zijn einde betekend... Of toch juist zijn begin.

Zo word Oscar een geest en mogen we de rest van de film roezig en draaierig lang en over de donkere plekken van Tokyo zweven en ook kijken hoe het er met jou vrienden en dan ook vooral je zus staat na jou dood. Geweldadig als Irreversible is deze film niet maar het zijn wel fikse mokerslagen en het is dan toch maar beter dat je niet als geest hoeft te weten hoe alles naar de klote gaat sinds jou dood. En dan ook gewoon het rauwe straatsleven in de milieu waarin ze terecht kwamen. Ook keiharde seks is hier weer erg van sprake (vooral met dat Love Hotel) en het was ook erg schrijnend om Linda te volgen en te zien hoe ze er aan toe is en hoe ze reageerd op de dood van haar broer. En dat is nog niet alles, dan komen we bij de flashback scenes, en dan heb ik het ook vooral over die flashback-scene met die autoongeluk, Ik heb in 10 jaar niet gehuild bij films en als dat wel het geval was dan rolden er gewoon tranen over me wangen, maar ik heb bij die scene gewoon echt zitten janken, en als je denkt dat dat het was, herhaald die ongeluk-scene zich ook nog even en zie je daar kleine Linda krijsen om der dode ouders, op dat moment heb ik de film gewoon even op pauze moeten zetten en was echt helemaal overstuur en moest gewoon aan van alles denken. En dan zie je wel die flashback-scene maar ondertussen hou je nog wel in je achterhoofd dat de kleine Linda eigenlijk al zou kunnen beseffen dat ze nog veel meer kwijtraakt dan der ouders. Haar broer bijvoorbeeld. Na die harde klap kom je nog wel op adem. Maar of de film vrolijker word?

En het is ook vaak erg mooi gedaan hoe Oscar zich in andere personen kan duiken als geest, en dan heb ik het ook vooral over die neuk-scene aan het einde. Erg orgineel bedacht Noe. Ook die vliegtuigscene was mooi gedaan en waneer Oscar even skyhigh gaat.

Maar Noe heeft het weer voor elkaar. En het heeft 7 jaar moeten duren. Enter the Void? Daar zijn gewoon geen woorden meer voor. Wat een prachtig kunstwerk is dit en met veel aandacht en gevoel gemaakt. Gewoon een bad-trip van 160 minuten. Naast films van Kitano word Tokyo hier ook gewoon op zijn uiterste mooie manier vertoond. Nouja, mooi? Wel op een smerige, duistere, zieke wijze dat de depressie en ellende gewoon uitstraald. Een groot schilderij gewoon. Flashbacks vinden als het goed is plaats in Montreal, al zie je van die stad natuurlijk bar weinig. Maar het gaat om Tokyo.

Nu weet ik een ding. Ik lig na mijn dood nog liever in een kist of urn, geen enkel kleur voor me ogen dan dat ik al die ellende na me dood nog zou moeten meemaken.

5,0*

Omdat de film hoog in de ranking staat en positief aangeschreven heb ik hem toch maar aangeschaft en ben hem gaan kijken. Tot mijn spijt, ligt deze film me totaal niet. Geen apart of bijzonder verhaal, overigens een veelste lange zit van 161 minuten. Nee, niet mijn type film (wellicht tot verbazing van anderen)! Ik vond de kleuren wel heel mooi en toepasselijk in de film en het uitzicht van Tokio, heel fijn om te zien en je in te leven in de structuur daarvan. Ik geef hem een 2.5* en misschien in de toekomst dat ik deze nog eens ga herzien (misschien denk ik er dan anders over) Ik zal dan opnieuw een mening geven en een stem.

Er is er maar een die zo'n film kan maken. Flitsend, rigoureus camerawerk, uiterst serieuze aanpak. De eerste pakweg 80 minuten en het slot zal haast foutloos, goed gemaakt en vooral ook afwisselend genoeg (ivm met de herinneringen aan de ouders). Helaas zakt de film in het uur daartussen gigantisch in. De film is te stuurloos, volgt wat lijntjes die uiteindelijk wel bij elkaar komen, maar die vooral te lang duren. Eigenlijk het klassieke probleem van het niet meer volgen van je hoofdpersonage.

Het slot is dan dus wel weer erg overtuigend. Een jaar of wat geleden had ik zo'n einde niet kunnen hebben, maar inmiddels heb ik de groteskheid wel enigszins leren waarderen. Uiteindelijk maakt dat een hoop goed, maar voor nog hogere cijfers is de speelduur echt te veel opgelopen, zonder dat dat eigenlijk nodig was.

Ik heb je bericht in het spoilertopic gelezen. Dezelfde dingen die je daar noemt, zijn mij inderdaad ook opgevallen, al zou ik daar zelf niet meteen zo'n theorie aan kunnen hangen.

161 minuten onkijkbare film.

Ondanks het visueel creatieve spektakel (met als hoogtepunt een point-of-view orgasme!), of misschien wel juist dóór dat visueel creatieve spektakel is Enter the Void niet om aan te zien.

Vreselijk!

Regie/montage met een slecht gevoel voor timing. Middelmatig spel. Maar bovenal; een onkijkbare montage.

Ik had zoiets verwacht als Koyaanisqatsi (intrigerende combinatie van beelden en muziek).

Helaas... in aanzet was het wel aanwezig, maar er bleef maar op storende wijze een volkomen onbegrijpelijk verhaal doorheen lopen met allerlei soft-pornografische beelden.

Na 3 kwartier was alles gezegd wat er gezegd kon worden en had ik het eigenlijk al gehad, maar ik bleef (tevergeefs dus) hopen op meer. Een kwartier voor het einde heb ik het opgegeven; de

vermoeidheid sloeg toe.

Beetje quasi-intellectuele moeilijkdoenerij in mijn ogen, en sowieso véél te lang.

Onbegrijpelijk verhaal?

Het word gewoon letterlijk uitgelegd wat er gebeurt.

Prachtige hallucogene film die je een zeer deprimerend gevoel geeft van de mens. Heel bijzonder camerawerk en vaak vage donkere beelden en harde kleuren. Het verhaal wordt min of meer op afstand achteraf ontrafeld door de brokjes informatie die je tijdens de film krijgt. Je vraagt je af waar het naar toe gaat en het einde is dan weer mooi.

Gister herzien en de film maakte wederom enorme indruk. Al viel het toch ook een klein beetje tegen.

Vond nu ook dat de eindeloze herhalingen van de over de straten van Tokyo zoevende camera net iets te lang. Mogelijk omdat de laatste verhaalontwikkelingen mij al bekend waren en het daardoor weinig toegevoegde waarde had. En ook vond in de cinematografie in z'n geheel iets minder indrukwekkend. Wat opviel is dat er wel heel veel onscherpe shots inzaten. Op zich klopte dat conceptioneel wel en gaf het de juiste sfeer, maar het is technisch minder moeilijk dan het aanbrengen van veel scherpte diepte in een shot. Dus toch iets minder respect voor die kant van de productie. al met al blijven de 5 glimmende sterren makkelijk staan, maar haalt de film niet mijn top 10, waar ik een beetje op gehoopt had.

Het is een unieke kijkervaring waarbij je deel uit maakt van de gebeurtenissen en ooggetuide bent van de toestanden die zich in Tokio afspelen. Het zijn een aantal willekeurige levens met een diepere laag die je normaal gesproken niet te zien krijgt. We worden meegesleurd in een waanzinnige visuele trip en treden zelfs uit het lichaam om verschillende scenario's zichtbaar te kunnen maken. Ik vond het lichtelijk jammer dat we zo vaak over de straten vlogen met daarbij de muren die steeds weer door het beeld kwamen. We krijgen op deze manier meer de indruk dat we daadwerkelijk met Oscar's geest meedwalen maar ze hadden het van mij op een grotere afstand mogen doen want nu heb je talloze korte shots die aan elkaar geplakt zijn en dan wordt je toch een beetje onderbroken in je trance. De drugs dienen als basis, maar wat het verschil is met bijvoorbeeld Trainspotting is dat we veel verder kijken in het perspectief en dat maakt het niet alleen tragisch maar ook gewoon erg mooi.

Overdosis flitslichten en kleuren, moeilijk te kijken film helaas. Tenzij je zelf zorgt dat in een state of mind komt die dit allemaal kan verwerken. Ik had er grote moeite mee, 30 minuten lukt nog maar daarna gaat het irriteren.

Herkenbaar. Maar dan toch nog 3 sterren?

ja omdat het niet een hele slechte film is, maar gewoon too much. Het irriteert, het gezoem in de film, de flitslichten continu. Ik heb de film in 4 etappes uit moeten kijken omdat de meeste mensen zo positief commentaar geven over de film, wilde ik het toch een kans geven. Gelukkig zijn mijn epileptische synapsen net niet op tilt gegaan

Maar ik kan me ook voorstellen hoor dat sommigen dit als 5 waarderen en sommigen het een 1,5 geven. Ik waardeer het initiatief van de filmmaker, maar het is niets voor mij.

Tja, ik weet niet goed hoe ik dit moet beoordelen. Langs de ene kant had ik na een tijd het gevoel 'gaat dit nog lang duren'. Gezellig is de film ook niet echt. In tegenstelling tot Gaspar Noé's andere film Irréversible kon ik me hier minder in vinden. Irréversible gaf de sfeer van adrenaline weer. Een korte (97 minuten) maar zeer creatieve rush die je als kijker gewoon door elkaar schud. Enter the void duurt een heel pak langer (161 minuten) en dat begint na een tijd toch wat tegen te steken. Vooral de thema's van een 'trip' en wedergeboorte zijn niet echt mijn ding.

Waarom dan toch deze ietwat hoge score? De creativiteit gewoon. Prachtig spel met licht en camera die je tegen wil en dank toch als kijker meeneemt. Je kijkt soms over de schouder mee van Oscar, dan weer vanuit Oscar zelf. Ook qua montage is er ver nagedacht met prachtige overgangen tussen de scènes.

Dat de film niet hoger scoort ligt vooral aan mijn filmsmaak (dit ligt me niet helemaal) en omdat de film gewoon wat te lang is en het zelfs een beetje tegensteekt. Dat mag ook weer niet de bedoeling zijn van een film. Maar ik moet wel zeggen dat de regisseur knap werk geleverd heeft!

Ik heb 'm toenstraks herbeken onder invloed van het een en ander en ik moet zeggen dat het een hele bijzondere ervaring blijft die maar weinig wordt geeëveraard door andere drama's. Je gaat mee met de hoofdpersoon, zelfs als hij dood is en dat is geweldig om te zien. Hij vliegt m'n top 10 binnen.

ik ga echt geen paddo's eten om een film te kijken, na een half uur had ik wel genoeg gezien en ik heb geen behoefte in de rest.

Veel te psychedelisch voelde het als een bad trip. Niks voor mij. Visueel mooi, maar verhaal was wel aan de magere kant. Ik houd ook niet van blowen. Misschien zegt dat iets?

Meesterwerk!

Ik zat er, vanwege de lange speelduur, al een hele tijd tegen aan te hikken om 'm gaan te zien. Laatst toch maar eens over die drempel heengestapt... gelukkig maar! Sterk op alle fronten... Allesomvattende film... Geweldig(st)! 10/10*