Le Silence de Lorna (2008)

in alle opzichten een goede film. goed verhaal en zeer realistisch. toch greep het me niet helemaal zoals ik gehoopt had. en dat kostte net dat halve sterretje...

3.5 (dik)

Ondanks mijn steeds terugkerende twijfels bij de esthetische output van de Dardenne-broers, ging ik afgelopen maandag ‘Le Silence de Lorna’ gaan zien. De pers schreef een half jaar geleden dat het hun meest toegankelijke film is, maar eigenlijk is er weinig veranderd. Centraal staat nog steeds een personage dat lijdt aan de wereld - dit keer anders ingevuld, maar zeker thematisch verwant met de “zwakke” figuren uit hun vorige films. Ook de stijl wordt rabiaat gehandhaafd: ondanks een tiental seconden Beethoven op het einde van de film (én op de titelrol, die nu de moeite waard is om uit te zitten), blijft het geheel erg droog en kil, om de kijker meer te betrekken bij het gegeven.

De vraag is nu of hun haast journalistieke stijl werkelijk een emotionele meerwaarde biedt. Net als bij ‘Hunger’, dat ik onlangs gezien heb en daarom nog ergens in mijn hoofd rond fladdert, wérkt de steriele regie gewoon minder goed. Ik ben geen pleitbezorger van hapklare emoties op het witte doek, maar evenmin moeten we films maken die ons uitdagen om “hét te voelen”. Ik ben van het oude principe dat ik in een bioscoopstoeltje de nodige moeite wil doen om me in te leven, maar dat ook de kunstenaar aan bepaalde verwachtingen moet tegemoet komen. Dat mis ik een beetje bij de Dardenne’s, die met een ijdel “je m’en fous” gewoon hun zin doen.

Gelukkig bestaan er nog dergelijke cineasten, laat het gezegd zijn. Er zijn genoeg geniale films die op deze manier geboren worden, alleen vind ik dat het belang van de Dardenne’s stilaan overschat wordt. Bij hun volgende wacht ik dus tot ‘ie op dvd verschijnt vooraleer naar de bioscoop te hollen.

2,5*

Ik sluit mij hier volledig bij aan. Het is inderdaad zo dat het niet altijd leuke, lekker verteerbare filmpjes hoeven te zijn, maar een goede film (voor mij) die pakt je ergens bij de lurven (geen idee wat een lurf is) en sleurt je mee op een geweldige trip (vrolijk, eng, dramatisch, komisch... het doet er niet toe). Na zo'n trip voel je ook het bloed door je aderen gutsen. Dat gevoel blijft achterwege bij de Dardennes (Hoewel Le Fils en La Promesse wel goed waren, maar dat lag dan ook wel voor een groot deel aan de hoofdacteur…)

Positief: camerawerk en sfeer.

Negatief: kan totaal niet meeleven met het hoofdpersonage Lorna.

Lekker rauw drama met goeie rollen en erg fraaie regie.

De beste film van de Dardenne-broers tot nu toe.

Voorheen haalden alle films die ik van ze gezien heb een keurige 3* maar nu kan er eindelijk een overtuigende uitschieter aan toegevoegd worden.

Acteren, camerawerk, verhaal: Dit keer is het allemaal filmisch interessant en goed.

Treurig maar mooi drama van de gebroeders Dardenne. Het mooie van de Dardennes is dat ze nooit iets te mooi proberen te maken en hier zonder al teveel poespas een verhaal over schuld weten neer te zetten. Het kabbelt allemaal een beetje voort (soms iets te langzaam) maar sommige transities zijn echt sterk (bijv. Claudy die vrolijk wegrijdt op zijn fietsje, alles lijkt goed te komen en dan die volgende scène "Pats!", met één klap van tafel geveegd waardoor je Lorna's schuldgevoel ook zelf voelt).

Inderdaad weer een sterke film van onze Waalse broers. Ik ben een onvoorwaardelijke Ken Loach fan, dus logisch dat ik ook wel de Dardennes lust, maar wat ik mis bij hen is een beetje humor, zoals bij de meester van het genre, Ken Loach. Die beheerst de kunst, om zonder zijn personages belachelijk te maken, of zonder de realiteit en dramatiek van het verhaal te verliezen, zijn publiek nu en dan een verluchtende lach te bezorgen. Dat zou ook bij deze film toch wel weer welgekomen zijn.

Verder niets dan lof, en ik kijk alvast nog steeds uit naar een nieuwe Dardenne's.

De gebroeders Dardenne tekenen wel doorgaans voor iets wat sociaal gaande is. Ook hier leren we iets over wat er achter het gewone doen gebeurt met immigratie, schijnhuwelijken en crapuul dat grof geld verdient op de kap van sociaal gemotiveerden maar terzelfdertijd ook hulpelozen.

Dát is de waarde van deze film die volgens mij toch iets toegankelijker had kunnen opgebouwd worden om het probleem aan de massa te verduidelijken.

Blijft toch een knap werk met weeral een uitstekende en veelzijdige Jérémie Renier

Allemaal erg sober maar wel realistisch. De film wist me wel te boeien maar echt sterk vond ik het niet allemaal. Hoofdrol speelster Arta Dobroshi deed het best aardig en ze zag er ook leuk uit. Ze had wel eens wat vaker andere kleren mogen aantrekken want in bijna de gehele film loopt ze rond in een rode broek. Af en toe een glimlach zou ook geen kwaad kunnen maar ja dat zou natuurlijk niet goed in haar rol passen.

Leuk om eens gezien te hebben maar ik denk dat ik de film erg snel vergeten ben.

goeie Dardenne-film. stevige dilemma's, sterk acteerwerk en vooral een subliem einde. Dit zou je een artistieke documentaire kunnen noemen+.

Tja, het is ook geen film met helden en goeie en slechte personages, maar gewone mensen in complexe situaties en dan doen mensen soms rare, gevaarlijke of onethische dingen

Geslaagde film waar de realiteit over de thematiek van schijn huwelijken wordt vastgelegd door een sobere vormgeving.

Je moet je natuurlijk wel bedenken dat zij helemaal werd geleefd, ze had totaal geen eigen inbreng over haar eigen leven.

Ik zou ook niet al te vrolijk in het leven staan als het mij zou overkomen.

Ik had het eerlijk gezegd erg met haar te doen.

Erg mooie maar ook erg trieste film, wat zijn mensen toch in staat tot vreselijke dingen als het om geld gaat, bah

Ik ben niet zo'n grote favoriet van Dardenne, al geef ik wel toe dat ze een eigen stijl hebben. Eigenlijk moet ik niet veel zeggen, want dit is nog maar m'n tweede Dardenne film na Rosetta (3*). Opnieuw krijg ik hier een film die vrij hard en droog is en ik stel me de vraag of ik me nog wel kan amuseren met het kijken van hun films. Echt genieten kan je hier ook weer niet van. Ok, het is erg en dramatisch wat ze voorschotelen. Maar in tegenstelling tot andere dramafilms is vooral het totaalbeeld bij de makers hier belangrijk en is het voor mij persoonlijk moeilijk om echt in te leven in de personages. Ik heb na de film wel iets van 'Erg dat zulke dingen bestaan en er grof geld gemoeid is met schijnhuwelijken'. Maar niet echt het gevoel dat ik meeleef met Lorna. Had ik ook met Rosetta.

Ben benieuwd, want heb in m'n dvd-collectie nog L'enfant zitten. Al zal dat niet voor deze week zijn denkelijk.

Trieste film.

Een ongelukkig gesternte in de liefde en veel moeite om de belgische nationaliteit te verkrijgen. Een niet imaginaire film over een meisje dat moet overleven in een harde wereld.

Vond het jammer van het einde. Had toch graag willen weten hoe het met haar afliep.

Jouw laatste zin schoot dus ook door mijn hoofd tijdens het zien van deze film!

Aardige film, triest met een raar einde:3,0

Aangrijpende, realistisch en rauw eerlijke film..

Goed gespeeld, maar het verhaal bood net even te weinig. Het einde had wat mij betreft ook anders gemogen.

Illegaal immigreren : bezint voor je begint. De Dardennes tonen een rauw en somber portret over een jonge vrouw die verstrikt zit in een crimineel netwerk dat schijnhuwelijken organiseert. Lorna, die enkel een betere toekomst verwacht wordt gebruikt en misbruikt door mensen die enkel om geld geven. Ze houdt zich vast aan haar dromen. Getuige daarvan is haar ingebeelde zwangerschap, die een verlangen weerspiegelt naar een normaal leven . Goede thematiek, maar Lorna speelt een onwaarschijnlijk naief en onschuldig individu; ik had haar liever iets minder tam gezien. Al met al wel een meeslepend drama.

Dardenne broeders met opnieuw een goede film. Omdat er meer verhaal in zit en daarom meer op een 'gewone' film lijkt, blijft ie ook minder bij.

Laat ik het zo zeggen, het is geen baanbrekende cinema meer.

Een simpel en interessant verhaal, uit het leven gegrepen, over een moreel dilemma, met gecompliceerde mensen in gecompliceerde situaties. Zoals gebruikelijk bij deze regisseurs speelt de treurigheid de hoofdrol. De cast is geweldig en de, in het algemeen, koude beelden zijn rustiger dan in hun voorgaande films. Helaas vond ik het thrillerachtige plot wat ondoordacht.

De titel is subtiel ironisch.

De gebroeders Dardenne doen het 'm alweer. Mooi!

Deze passeerde op tv en dus hem eens geprobeerd. Het was geen misse film. Het kwam realistisch over. Er werd ook overtuigend geacteerd en ondanks de redelijke speelduur wist hij me de volledige speelduur te boeien, dit door sommige wendingen in het verhaal. Het einde vond 'k iets minder, maar dit kon de pret niet drukken.

'k vond hem de moeite om gezien te hebben, 'k heb het me niet beklaagd.

Rauwe film over de harde wereld van schijnhuwelijken. Maar in de bekende even rauwe stijl van de Dardennes en de mooie langzame opbouw, is ook deze weer een boeiende film geworden, die je meerdere keren kan zien.

Veel te lang geen D'Ardenne gezien eigenlijk. Ik zag jaren geleden La Promesse, Rosetta en Les Fils. Tijd om ze weer eens tevoorschijn te halen. Helaas was dit een kleine tegenvaller.

Hoewel het een behoorlijk goede film is voelt La Silence de Lorna erg als een herhaling van zetten. Maar dan zonder de kenmerkende handheld camera op de huid van de hoofdpersonen. Veel rustiger en tradioneler geschoten. En daardoor gewoner, de manier waarop de broers in genoemde films filmden trok me meer de wereld binnen. Thematisch heel erg verwant aan vooral La Promesse. Hoofdpersoon raakt verzeilt in een opzet waarbij misbruik wordt gemaakt van sociaal zakkeren maar ontwikkeld menselijke gevoelens. Maar ik vind La Promesse veel beter.

De D'ardennes hebben veel te veel klasse voor slechte films en zijn heel erg goed in dit soort sociale drama's maar dit is niet hun beste.

3.0*

Sterker nog dit is hun minste (als je telt vanaf La Promesse). Ik dacht even dat het op zou zijn met Dardenne-magie, maar bij Le Gamin au Vélo was het er gewoon weer. Een dipje dus.

Ik heb genoten van Le Gamin au Vélo maar hier kon ik niet zoveel mee. De beslissingen van Lorna kon ik niet volgen en vooral het einde was uitermate vreemd.