Le Silence de Lorna (2008)

Een film van de broeders Dardenne is altijd iets om naar uit te kijken!

De Belgische pers is vandaag (woensdag = filmdag) unaniem lovend. We zijn dus weer enorm benieuwd...

Mooie film weer van de gebroeders Dardenne. Voor wie Le Fils en Rosetta mooi vond; deze zit in dezelfde trant. Knap hoe ze dergelijk menselijk drama in beeld weten te brengen, elke keer weer. Het camerawerk is in tegenstelling tot dat van Le Fils een stuk stabieler (dit keer geen mensen die misselijk de bioscoop verlieten).

Goed en sterk verhaal. Ook alweer knap in beeld gebracht en prachtige vertolkingen van de acteurs. Jérémie Renier heeft duidelijk wat kilo's moeten kwijt spelen voor deze rol.

Chapeau....

3.5*

We gaan straks eens kijken of het wat is.

Een van de films die ik op de filmbeurs in Den Bosch vandaag heb gezien. Voor mij is dit nu al de derde film van de Gebroeders van Dardenne waar ik mij aan gewaagd heb en tevens ook de laatste. La Promesse vond ik niks, Rosetta vond ik niks, l 'Enfant heb ik niet eens afgekeken en deze film vond ik ook niks. Het is een en al ellende wat de Dardennes je constant voorschotelen. Ik word er gewoon depri van. Verder kan ik mij totaal niet in de hoofdpersonen - voor mij allemaal losers - inleven. Hun problemen interesseren me gewoon hoegenaamd helemaal niks. Gelukkig werd ik na deze film getrakteerd op een filmjuweeltje uit Japan. "The mournig woods". Dat maakte de hele dag weer goed.

Waardering 2,0* en dan ben ik nog mild.

Ik blijf het vreemd vinden waarom u de films van Dardenne niets vind. Houdt u niet van hun handelsmerk? De manier van regisseren. De manier waar de camera staat en observeert. Probeer het eens beter te verklaren…

De beste heren maken sterke verhalen over (arme) mensen in uitzichtloze situaties die keuzes moeten maken. Doodnormale mensen dus. Hoe je erbij komt dat het 'losers' zijn vind ik wat vreemd en niet gepast. Het zijn mensen van vlees en bloed die met minder geld rond proberen te komen. Misschien mensen die U niet iedere dag tegen komt maar ze zijn er wel.

Even terugkomen op die andere film die op de Filmbeurs vertoond werd. "Mogari no mori" (The mourning woods). De ZEN meester deed in het begin van de film de volgende uitspraak; "Het leven is voelen". Als ik deze uitspraak vertaal naar beide films, dan levert dat het volgende op;

a) de scenes in het bos met de bejaarde man en de verpleegster in "Mogari no mori" bezorgde mij een enorme brok in mijn keel. Zo leefde ik met de hoofdpersonages mee.

b) de scenes met de Albanesche vrouw en de drugsverslaafde in deze film lieten mij totaal onverschillig. Ik voelde helemaal niets.

Een korte toelichting hierop; film is voor mij een subjectieve belevenis. Ik moet enigszins mee kunnen leven met de hoofdpersonages. En met de hoofdpersonages in de films van Dardenne heb ik dat nog nooit gekunnen. Hun wereld is gewoon niet mijn wereld en daarom ook niet interessant. En over losers gesproken. Drugsverslaafden die net zijn afgekickt maar daarna toch weer terug vallen in hun drugsverslaving zie ik als losers.

En wat de films van Dardenne verder betreft. Ik vind ze zo pessimistisch. Ze zien de wereld zo als een tranendal. Het is - ik zeg het nogmaals - een en al ellende wat je te zien krijgt. En elke keer blijven ze maar dezelfde soort films maken. Dat moet op den duur toch wel gaan vervelen.

Hun wereld is niet mijn wereld en daarom ook niet interessant. Dat is wel een hele bedenkelijke uitspraak. Maar goed, je moet het allemaal zelf weten natuurlijk.

Ik vind het ook nogal wat om een drugsverslaafde die terugvalt direct een loser te noemen. In plaats van iemand direct te veroordelen kan je de wereld ook eens proberen te beleven vanuit een ander oogpunt, en zo iemand beter te leren begrijpen. Maar met een motto als Hun wereld is niet mijn wereld en daarom ook niet interessant is dat te veel gevraagd, denk ik.

Ik snap trouwens best waarom iemand hier niets mee kan. Ik vind dit alleen zulke vreemde uitspraken.

Is ook een bedenkelijke uitspraak, maar wel een eerlijke. Zou ik mij moeten begaan met het lot van de drugsverslaafde in de film, dan zou ik mij helemaal moeten begaan met het lot van de echte drugsverslaafde die ik op straat tegenkom. Of niet soms? Of vind jij het normaal dat iemand door het trieste lot van de drugsverslaafde in de film enorm geroerd wordt, maar in het echt dit soort drugsverslaafde straal voorbijloopt? Denk hier maar eens over na.

Ja, waarom zou dat niet normaal zijn? Bij film spelen andere factoren dan in het echte leven. Ik kan me daarom best voorstellen dat er mensen zijn die in een film enorm geroerd kunnen worden door de verslaafde, maar een uur later hun neus ophalen voor de verslaafde op straat, of hem niet opmerken. Dat is niet iets dat 'fout' is of waar je je voor moet schamen, denk ik.

En alweer een sterk stukje sociaal drama van de Belgische broeders Dardenne. Dit keer het verhaal rondom Lorna die een snackbar wil openen. Hiertoe neemt ze deel aan een plan van de gangster Fabio, die haar wil laten trouwen met Claudio en daarna met een Russische maffioso. Om een tweede huwelijk mogelijk te maken moet Claudio echter vermoord worden. Claudio is een drugsverslaafde waarvoor Lorna gevoelens krijgt. Natuurlijk loopt alles anders dan ze hoopte en zal ze moeten vechten voor haar bestaan.

De meeste indruk maakte Jérémie Renier die we eerder al zagen in L’Enfant dit keer speelt hij een drugsverslaafde waarbij de aders op de armen en de afgevallen kilo’s prachtig vormgeeft in zijn vertolking. Intens en buitengewoon geloofwaardig, wie zagen we dat eerder doen?! Nieuwkomer Arta Dobroshi hoeft daar niet voor onder te doen. Ze laat dat vooral goed zien in één van de laatste scènes van de film. Ze probeert uit het duistere wereldje te stappen maar draait compleet door en rent in een vluchtpoging het bos in. De film eindigt met de vraagtekens of het ooit goed zal komen met haar.

Deze regisseurs hoeven echt niet onder te doen voor een Mike Leigh of een Ken Loach. Die met dezelfde thema’s en verhalen de mensen in de wereld bewuster proberen te maken. Hebben wij zo iemand maar in Nederland! 7.8

Een film vol ethische en morele dilemma's over een gevangen vrouw.
Hun subtiele herdefiniëring, vooral de meer statische i.p.v. nerveus schokkerige camera, zorgde voor mijn beste Dardenne-ervaring.
Het scenario is gelaagder. Genuanceerd ook, Renier als lieve junk is bv. het meest goede personage i.t.t. de vooroordelen van Sokol, de maffia of politie. Zijn relatie tot Lorna wordt d.m.v. subtiele details goed geschetst zodanig dat je ook echt meevoelt.
Dobroshi - wat een naturel - blijft op het einde achter, zwanger van morele schuld.
Een film die onze Belgische minister (van asiel en migratie) Turtelboom moet zien, me dunkt.

Beklemmend verhaal over schijn huwelijken

Geen schokkerige beelden meer, muziek en een sexscène. De Belgische filmwatchers hebben de nieuwe film van de gebroeders Dardenne snel tot de essentie teruggebracht. Het is een wat simplistische samenvatting, maar een nieuwe Dardenne is een gebeurtenis en een vergelijking maken met die reeks geslaagde eerdere films ligt dan voor de hand.

Jean-Pierre en Luc Dardenne, het Waalse regisseurskoppel, staan bekend om hun realistisch gespeelde sociale drama's. Daarbij zitten ze hun personages letterlijk dicht op de huid, inclusief schokkerige cameravoering. Neem Le fils, waar de kijker een groot deel van de film als het ware op de schouder van de timmerleraar zit die een onverwachte ontmoeting heeft in de werkplaats voor probleemkinderen.

Net als in voorgaande films staat ook in Le silence de Lorna een sociaal drama centraal. De film is net zo realistisch en minimalistisch gefilmd - het is alsof je naar het echte leven kijkt, inclusief alle lelijkheid - maar de camera wordt meer stil gehouden. En inderdaad, er zit voor het eerst muziek in de film, maar het is nog een minimale aanpak: alleen flarden muziek die Lorna's huisgenoot draait. Maar door de rustiger manier van filmen en de minder claustrofobische aanpak lijkt deze film wat toegankelijker dan eerder Dardenne-werk.

Lorna is een zelfverzekerde, doelgerichte Albanese vrouw die asiel wil in België. Haar einddoel is samen met haar vriend Sokol in Luik een snackbar beginnen. Maar daarvoor moet zowel zij als hij aan een verblijfsvergunning zien te komen. Om dat te bereiken is ze ingegaan op een ingewikkelde deal die een taxichauffeur heeft bedacht en opgezet. De taxichauffeur arrangeert een schijnhuwelijk voor haar met een junk die na de naturalisatie aan zijn eind geholpen zal worden. In ruil moet Lorna vervolgens een schijnhuwelijk aangaan met een Rus die ook een status wil. De taxichauffeur is de regelaar die hiervoor flink wat centen opstrijkt.

Aanvankelijk is deze constructie voor Lorna louter een zakelijke aangelegenheid, maar langzamerhand verandert de relatie met de junk. Hij gebruikt het samenwonen met haar om af te kicken en dwingt haar om hem te helpen in het gareel te blijven. Zo ontstaat een gevoelige wederzijdse afhankelijkheid die het puur zakelijke overstijgt. Lorna blijkt er gevoelig voor, maar staat onder druk van de taxichaffeur die zeker wil zijn dat de deal doorgaat.

Le silence de Lorna is een indrukwekkende film. De stijl is minder beklemmend in de ruimtelijk zin, geen kleine ruimtes waar de kijker vlak op de personages zitten. Maar nu zit de beklemming in het situatie waarin deze steeds kwetsbaarder vrouw terecht komt. Ze weet zich omringd door mensen die geen ethische afwegingen meer maken, maar louter zakelijke en egoïstische. De Dardennes zetten dat verhaal zeer geloofwaardig neer - één onverwachte sprong in het verhaal als minpuntje. Zozeer zelfs dat je af en toe uit het verhaal zou willen kunnen ontsnappen. Maar, dat is de clou, dat kan niet, net zo min als Lorna dat kan.

Over welk minpuntje heb je het dan?

Erg mooie en goede recensie, mijn complimenten!

De gebroeders Dardenne behoren zeker en vast tot de top van de Belgische cinema en lijken keer op keer bijzonder overtuigende films af te leveren ('Le Fils' vond ik in 2002 nog niet helemaal geweldig, maar na al die jaren zou een herziening absoluut deugdelijk kunnen werken). Wel is het zo dat ik vind dat ze qua stijl toch steeds hetzelfde blijven doen - je merkt dat ze in de filmpers echt op zoek gaan naar elementen om toch maar van een stijlverandering te kunnen spreken - , maar dat is absoluut geen probleem: het zijn immers de verhalen die bij de broers centraal staan en ook het verhaal van Le Silence de Lorna is wederom erg sterk. Hun cinematografische stijl waarmee ze dit verhaal aan het publiek voorschotelen past wonderwel bij de plot: een intieme stijl die je met de neus drukt op zaken waar je eigenlijk enorm veel afstand van wil nemen en je aldus helemaal in een greep houden. Le Silence de Lorna is een typische Dardenne-film: geen enkele actie of dialoog lijkt overbodig te zijn, er wordt bijzonder veel verteld met zo weinig mogelijk hulpstukken en doorheen de film heerst een gitzwarte toon met her en der een minimaal lichtpuntje dat op het einde van de film blijft hangen (temidden van de duisternis natuurlijk).

Wie de vroegere films van de gebroeders Dardenne kon appreciëren, zal zeker en vast onder de indruk zijn van deze krachtige film.

4*

Ja, jongens, ik heb het wel een beetje gehad met de Dardennes. Het is echt geen pretje om hun films te gaan bekijken. In 'La Promesse' zat nog een beetje humor met de lompe 'Roger', maar bij deze mannen kan er echt geen glimlachje af en dat maakt de film nauwelijks te verteren. Jérémie Renier is briljant als junk en ook de andere acteurs zijn zeker heel goed en geloofwaardig. En ik besef ook wel dat een leven proberen opbouwen als niet zo geheel legale immigrant geen pretje kan zijn.
Alleen vind ik wel dat hier het verhaal het sterk laat afweten. Lorna wist me nog te bekoren als sterke, emotioneel betrokken vrouw. Dat ze emotionele problemen heeft én een bloedhekel krijgt aan Fabio is logisch. Maar je kijkt plots wel tegen een andere vrouw aan: een beetje getikt en sympathie opwekken wordt plots heel moeilijk, hoe wraakroepend haar ellende ook is.
Wat moet ik hier mee? De Dardenne-aanpak is ook zo voorspelbaar als de pest, het moét gewoon dramatisch aflopen en dat weet ik zo ondertussen wel. En de vernieuwing in hun stijl? Laat me niet lachen. De vrijscène was gewoonweg fout. Totaal ongeloofwaardig. Vanaf dit punt wordt Lorna heilig verklaard en meteen ook gek. Ik zag haar liever als mens.

Maar zo slecht loopt het toch meestal niet af met de karakters uit de Dardenne films?

Erg mooie film, super geacteerd ook door de hoofdrolspeelster.
Ik snap alleen niet waarom ze het bij het einde helemaal aan het verliezen is (psychisch)..

Le Silence de Lorna had met meer dan 2.500 bezoekers in 7 filmtheaters een uitstekend openingsweekend. In alle 7 theaters deed de film het erg goed.

Ik vond hem best wel tegenvallen helaas. Meer verhaal en minder sfeer. Ik miste de mooie stille scenes van andere Dardenne films en kon niet zo meeleven met de hoofdpersoon. Ik vond allemaal onrealistischer overkomen. Wel een bijzonder scenario, mooi verteld en sterk hoe het ' keerpunt' niet in beeld wordt gebracht.

Wederom een sociaal drama van de gebroeders Dardenne. Helaas was de film uiteindelijk niet zo goed als de andere films die ik van de broers heb gezien (L'Enfant en met name Le Fils), maar een indruk maakt het zeker.

Het acteerwerk is sterk en naturel, hetzelfde geldt in feite voor het camerawerk. De sterkste indruk maakt Jérémie Renier op mij als afkickende junk. Verder was het opvallend om te zien dat een groot aantal acteurs uit eerdere films van de broers terugkwamen in deze film.

Wat deze film minder maakt dan bijvoorbeeld een Le Fils ligt met name aan de karakters en het verhaal. De beklemmende sfeer ontbreekt hier bijvoorbeeld compleet. Ook ondergaat het plot iets teveel plotontwikkelingen waardoor het tegen het einde lijkt op een veredeld Amerikaans drama. Hoewel dat voor een middelmatige film geen probleem is, verwacht ik bij een film van de broers Dardenne iets meer onderhuidse spanning en het gevoel dat minder in hun geval altijd meer is.

Wat de broers Dardenne goed kunnen is binnen een handomdraai een beeld schetsen van zeer invoelbare uitzichtloosheid. Hier is het Lorca die in de wereld der schijnhuwelijken de druk allengs voelt toenemen. Mooiste en ontroerendste moment: Lorca die op een brancard een zuster die ze amper kent vraagt of ze haar een keer komt opzoeken. Volgens de Dardennes is het een hoopvolle film. Hetgeen je doet afvragen waarom ze die film dan laten eindigen (spoiler!) met een Lorca die door een bos zwervend praat tegen haar ongeboren kind dat niet eens bestaat. Het gaat niet goed met België, denk ik dan...

Mooie film: naturel en fascinerend. Realistisch verhaal. Tijd voor ontroering is er niet echt terwijl je tijdens het verhaal als een voor de acteurs onzichtbare geest meekijkt. Dat kwam pas tijdens en na de aftiteling. Vakwerk!

Weer een prachtige film van beide regisseur. Geweldig einde!

Wat een prachtige typfout! En als je het zo bedoeld hebt: geniaal.

Voor het eerst een film van de Dardennes gezien, een duo dat me met hun personagegerichtheid wel aanspreekt. Vond Le Silence de Lorna daarin ook goed. Verder interessante thematiek en een aantal verrassende wendingen, vooral aan het eind. Toch zie ik ook wel graag wat bijzonders terwijl de regisseurs vooral nuchter blijven in hun weergave. In ieder geval genoeg redenen om meer van ze te gaan zien.

Jérémie Renier steelt de show met zijn sublieme acteerprestatie als junk, zeer overtuigend! Ik zag hem eerder in L'enfant en in het prachtige Un Amour à Taire, maar dit is wel zijn sterkste rol.

Arta Dobroshi als Lorna maakte tevens een erg goede indruk op mij.
Het verbaasde me wel een beetje dat in België de nationaliteit verkregen kan worden door met een Belg te trouwen. Volgens mij is dat in Nederland al een tijd niet meer zo.

Lorna komt over als een hele sterke vrouw, en ze accepteert haar lot zonder er over te kunnen praten. Haar zwijgen.

De hele film draait om geld, gevoelens spelen geen rol. Vooral bij de Belgische mensenhandelaar en de Russische Mafia draait het maar om 1 ding: Geld.

Over het einde ben ik nog niet helemaal uit: Is Lorna nou echt helemaal doorgedraaid, en denkt ze echt dat ze zwanger is?
Het kan ook zijn dat ze wel zwanger is en dat ze het ziekenhuispersoneel heeft omgekocht om te vertellen dat ze niet zwanger is (om haar leven te redden?) en is ze naar het huisje in het bos gevlucht om haar kind veilig ter wereld te brengen?

In ieder geval heb je wel het gevoel aan het einde van de film: Hoe zou het met haar aflopen? Om dat niet te weten geeft best een rotgevoel, maar het resulteert er wel in dat het door mijn hoofd blijft malen, en dat geeft weer aan dat het een hele goeie film is. ****

Opnieuw een sterke film van de Waalse gebroeders, maar in mijn ogen (ook opnieuw) geen volbloed pareltje. Le Silence De Lorna voelt dan ook wat aan als een Dardenne-by-the-numbers, alsof er gewenning is opgetreden bij hun sociale drama’s. Toegegeven, hier en daar is er ruimte voor wat vernieuwing, maar hun aanpak is toch ook weer niet zó indringend veranderd. Je kunt uiteraard opperen dat dit hun stijl is en ze zijn er wat mij betreft ook goed in, maar om als cineast boeiend te blijven moet je eens nieuwe paden durven te bewandelen. Zeker na vier gelijkaardige prenten.

Wel enkele nieuwe elementen dus, zoals een minder schokkerige camera en zelfs wat (achtergrond)muziek! Goede smaak heeft die Claudy trouwens: zo passeert onder meer dEUS de revue.

Over het verhaaltje kan ik kort zijn: van in het begin is duidelijk dat Lorna zich in een wespennest heeft gestoken en dat de situatie redelijk hopeloos is. Hierbij doen de acteurs meer dan hun job, zonder bij mij een echt diepe indruk achter te laten.

Wederom degelijkheid dus van de Dardennes, maar 4 sterren blijft het absolute maximum dat ik aan deze Walen kwijt kan. Le Silence De Lorna is niet hun allerbeste en dus blijf ik hangen op 3,5*.

Mijn eerste kennismaking met de Dardenne gebroeders en die is goed bevallen, zeer realistische verhaallijn met geweldig acteerwerk van Arta D.!