Le Silence de Lorna (2008)

Een van de films die ik op de filmbeurs in Den Bosch vandaag heb gezien. Voor mij is dit nu al de derde film van de Gebroeders van Dardenne waar ik mij aan gewaagd heb en tevens ook de laatste. La Promesse vond ik niks, Rosetta vond ik niks, l 'Enfant heb ik niet eens afgekeken en deze film vond ik ook niks. Het is een en al ellende wat de Dardennes je constant voorschotelen. Ik word er gewoon depri van. Verder kan ik mij totaal niet in de hoofdpersonen - voor mij allemaal losers - inleven. Hun problemen interesseren me gewoon hoegenaamd helemaal niks. Gelukkig werd ik na deze film getrakteerd op een filmjuweeltje uit Japan. "The mournig woods". Dat maakte de hele dag weer goed.

Waardering 2,0* en dan ben ik nog mild.

Een film vol ethische en morele dilemma's over een gevangen vrouw.
Hun subtiele herdefiniëring, vooral de meer statische i.p.v. nerveus schokkerige camera, zorgde voor mijn beste Dardenne-ervaring.
Het scenario is gelaagder. Genuanceerd ook, Renier als lieve junk is bv. het meest goede personage i.t.t. de vooroordelen van Sokol, de maffia of politie. Zijn relatie tot Lorna wordt d.m.v. subtiele details goed geschetst zodanig dat je ook echt meevoelt.
Dobroshi - wat een naturel - blijft op het einde achter, zwanger van morele schuld.
Een film die onze Belgische minister (van asiel en migratie) Turtelboom moet zien, me dunkt.

Wederom een sociaal drama van de gebroeders Dardenne. Helaas was de film uiteindelijk niet zo goed als de andere films die ik van de broers heb gezien (L'Enfant en met name Le Fils), maar een indruk maakt het zeker.

Het acteerwerk is sterk en naturel, hetzelfde geldt in feite voor het camerawerk. De sterkste indruk maakt Jérémie Renier op mij als afkickende junk. Verder was het opvallend om te zien dat een groot aantal acteurs uit eerdere films van de broers terugkwamen in deze film.

Wat deze film minder maakt dan bijvoorbeeld een Le Fils ligt met name aan de karakters en het verhaal. De beklemmende sfeer ontbreekt hier bijvoorbeeld compleet. Ook ondergaat het plot iets teveel plotontwikkelingen waardoor het tegen het einde lijkt op een veredeld Amerikaans drama. Hoewel dat voor een middelmatige film geen probleem is, verwacht ik bij een film van de broers Dardenne iets meer onderhuidse spanning en het gevoel dat minder in hun geval altijd meer is.

Voor het eerst een film van de Dardennes gezien, een duo dat me met hun personagegerichtheid wel aanspreekt. Vond Le Silence de Lorna daarin ook goed. Verder interessante thematiek en een aantal verrassende wendingen, vooral aan het eind. Toch zie ik ook wel graag wat bijzonders terwijl de regisseurs vooral nuchter blijven in hun weergave. In ieder geval genoeg redenen om meer van ze te gaan zien.

Jérémie Renier steelt de show met zijn sublieme acteerprestatie als junk, zeer overtuigend! Ik zag hem eerder in L'enfant en in het prachtige Un Amour à Taire, maar dit is wel zijn sterkste rol.

Arta Dobroshi als Lorna maakte tevens een erg goede indruk op mij.
Het verbaasde me wel een beetje dat in België de nationaliteit verkregen kan worden door met een Belg te trouwen. Volgens mij is dat in Nederland al een tijd niet meer zo.

Lorna komt over als een hele sterke vrouw, en ze accepteert haar lot zonder er over te kunnen praten. Haar zwijgen.

De hele film draait om geld, gevoelens spelen geen rol. Vooral bij de Belgische mensenhandelaar en de Russische Mafia draait het maar om 1 ding: Geld.

Over het einde ben ik nog niet helemaal uit: Is Lorna nou echt helemaal doorgedraaid, en denkt ze echt dat ze zwanger is?
Het kan ook zijn dat ze wel zwanger is en dat ze het ziekenhuispersoneel heeft omgekocht om te vertellen dat ze niet zwanger is (om haar leven te redden?) en is ze naar het huisje in het bos gevlucht om haar kind veilig ter wereld te brengen?

In ieder geval heb je wel het gevoel aan het einde van de film: Hoe zou het met haar aflopen? Om dat niet te weten geeft best een rotgevoel, maar het resulteert er wel in dat het door mijn hoofd blijft malen, en dat geeft weer aan dat het een hele goeie film is. ****

Opnieuw een sterke film van de Waalse gebroeders, maar in mijn ogen (ook opnieuw) geen volbloed pareltje. Le Silence De Lorna voelt dan ook wat aan als een Dardenne-by-the-numbers, alsof er gewenning is opgetreden bij hun sociale drama’s. Toegegeven, hier en daar is er ruimte voor wat vernieuwing, maar hun aanpak is toch ook weer niet zó indringend veranderd. Je kunt uiteraard opperen dat dit hun stijl is en ze zijn er wat mij betreft ook goed in, maar om als cineast boeiend te blijven moet je eens nieuwe paden durven te bewandelen. Zeker na vier gelijkaardige prenten.

Wel enkele nieuwe elementen dus, zoals een minder schokkerige camera en zelfs wat (achtergrond)muziek! Goede smaak heeft die Claudy trouwens: zo passeert onder meer dEUS de revue.

Over het verhaaltje kan ik kort zijn: van in het begin is duidelijk dat Lorna zich in een wespennest heeft gestoken en dat de situatie redelijk hopeloos is. Hierbij doen de acteurs meer dan hun job, zonder bij mij een echt diepe indruk achter te laten.

Wederom degelijkheid dus van de Dardennes, maar 4 sterren blijft het absolute maximum dat ik aan deze Walen kwijt kan. Le Silence De Lorna is niet hun allerbeste en dus blijf ik hangen op 3,5*.

Ondanks mijn steeds terugkerende twijfels bij de esthetische output van de Dardenne-broers, ging ik afgelopen maandag ‘Le Silence de Lorna’ gaan zien. De pers schreef een half jaar geleden dat het hun meest toegankelijke film is, maar eigenlijk is er weinig veranderd. Centraal staat nog steeds een personage dat lijdt aan de wereld - dit keer anders ingevuld, maar zeker thematisch verwant met de “zwakke” figuren uit hun vorige films. Ook de stijl wordt rabiaat gehandhaafd: ondanks een tiental seconden Beethoven op het einde van de film (én op de titelrol, die nu de moeite waard is om uit te zitten), blijft het geheel erg droog en kil, om de kijker meer te betrekken bij het gegeven.

De vraag is nu of hun haast journalistieke stijl werkelijk een emotionele meerwaarde biedt. Net als bij ‘Hunger’, dat ik onlangs gezien heb en daarom nog ergens in mijn hoofd rond fladdert, wérkt de steriele regie gewoon minder goed. Ik ben geen pleitbezorger van hapklare emoties op het witte doek, maar evenmin moeten we films maken die ons uitdagen om “hét te voelen”. Ik ben van het oude principe dat ik in een bioscoopstoeltje de nodige moeite wil doen om me in te leven, maar dat ook de kunstenaar aan bepaalde verwachtingen moet tegemoet komen. Dat mis ik een beetje bij de Dardenne’s, die met een ijdel “je m’en fous” gewoon hun zin doen.

Gelukkig bestaan er nog dergelijke cineasten, laat het gezegd zijn. Er zijn genoeg geniale films die op deze manier geboren worden, alleen vind ik dat het belang van de Dardenne’s stilaan overschat wordt. Bij hun volgende wacht ik dus tot ‘ie op dvd verschijnt vooraleer naar de bioscoop te hollen.

2,5*

De gebroeders Dardenne tekenen wel doorgaans voor iets wat sociaal gaande is. Ook hier leren we iets over wat er achter het gewone doen gebeurt met immigratie, schijnhuwelijken en crapuul dat grof geld verdient op de kap van sociaal gemotiveerden maar terzelfdertijd ook hulpelozen.

Dát is de waarde van deze film die volgens mij toch iets toegankelijker had kunnen opgebouwd worden om het probleem aan de massa te verduidelijken.

Blijft toch een knap werk met weeral een uitstekende en veelzijdige Jérémie Renier

Allemaal erg sober maar wel realistisch. De film wist me wel te boeien maar echt sterk vond ik het niet allemaal. Hoofdrol speelster Arta Dobroshi deed het best aardig en ze zag er ook leuk uit. Ze had wel eens wat vaker andere kleren mogen aantrekken want in bijna de gehele film loopt ze rond in een rode broek. Af en toe een glimlach zou ook geen kwaad kunnen maar ja dat zou natuurlijk niet goed in haar rol passen.

Leuk om eens gezien te hebben maar ik denk dat ik de film erg snel vergeten ben.

Ik ben niet zo'n grote favoriet van Dardenne, al geef ik wel toe dat ze een eigen stijl hebben. Eigenlijk moet ik niet veel zeggen, want dit is nog maar m'n tweede Dardenne film na Rosetta (3*). Opnieuw krijg ik hier een film die vrij hard en droog is en ik stel me de vraag of ik me nog wel kan amuseren met het kijken van hun films. Echt genieten kan je hier ook weer niet van. Ok, het is erg en dramatisch wat ze voorschotelen. Maar in tegenstelling tot andere dramafilms is vooral het totaalbeeld bij de makers hier belangrijk en is het voor mij persoonlijk moeilijk om echt in te leven in de personages. Ik heb na de film wel iets van 'Erg dat zulke dingen bestaan en er grof geld gemoeid is met schijnhuwelijken'. Maar niet echt het gevoel dat ik meeleef met Lorna. Had ik ook met Rosetta.

Ben benieuwd, want heb in m'n dvd-collectie nog L'enfant zitten. Al zal dat niet voor deze week zijn denkelijk.

Illegaal immigreren : bezint voor je begint. De Dardennes tonen een rauw en somber portret over een jonge vrouw die verstrikt zit in een crimineel netwerk dat schijnhuwelijken organiseert. Lorna, die enkel een betere toekomst verwacht wordt gebruikt en misbruikt door mensen die enkel om geld geven. Ze houdt zich vast aan haar dromen. Getuige daarvan is haar ingebeelde zwangerschap, die een verlangen weerspiegelt naar een normaal leven . Goede thematiek, maar Lorna speelt een onwaarschijnlijk naief en onschuldig individu; ik had haar liever iets minder tam gezien. Al met al wel een meeslepend drama.

Deze passeerde op tv en dus hem eens geprobeerd. Het was geen misse film. Het kwam realistisch over. Er werd ook overtuigend geacteerd en ondanks de redelijke speelduur wist hij me de volledige speelduur te boeien, dit door sommige wendingen in het verhaal. Het einde vond 'k iets minder, maar dit kon de pret niet drukken.

'k vond hem de moeite om gezien te hebben, 'k heb het me niet beklaagd.

Rauwe film over de harde wereld van schijnhuwelijken. Maar in de bekende even rauwe stijl van de Dardennes en de mooie langzame opbouw, is ook deze weer een boeiende film geworden, die je meerdere keren kan zien.

Veel te lang geen D'Ardenne gezien eigenlijk. Ik zag jaren geleden La Promesse, Rosetta en Les Fils. Tijd om ze weer eens tevoorschijn te halen. Helaas was dit een kleine tegenvaller.

Hoewel het een behoorlijk goede film is voelt La Silence de Lorna erg als een herhaling van zetten. Maar dan zonder de kenmerkende handheld camera op de huid van de hoofdpersonen. Veel rustiger en tradioneler geschoten. En daardoor gewoner, de manier waarop de broers in genoemde films filmden trok me meer de wereld binnen. Thematisch heel erg verwant aan vooral La Promesse. Hoofdpersoon raakt verzeilt in een opzet waarbij misbruik wordt gemaakt van sociaal zakkeren maar ontwikkeld menselijke gevoelens. Maar ik vind La Promesse veel beter.

De D'ardennes hebben veel te veel klasse voor slechte films en zijn heel erg goed in dit soort sociale drama's maar dit is niet hun beste.

3.0*

Prachtige film waarin een vrouw en een junkie, allebei om hun eigen redenen, een schijnhuwelijk aangaan. Een goed en vaak schrijnend verhaal. Met veel realisme in beeld gebracht waarbij elke vorm van vals sentiment vermeden wordt. Toch is de film op een aantal momenten aangrijpend. Ook het acteerwerk is zeer naturel doch sterk.

Aangrijpend niet echt, eerder kil en afstandelijk.

Realistisch ook niet echt, het is een sterk gestyleerde film, in Dardenne stijl dan, afstandelijk observerend (en tegelijk regiserend natuurlijk). Het einde is eerder poëtisch dan realistisch.

Rauw is het wel qua stijl en gebeurtenissen, maar eerlijk....? Ik snap niet zo goed wat je daarmee bedoeld.

Mijn zevende Dardenne intussen en deze vind ik ook één van zijn mindere films. Niet dat de film slecht is, maar hij is voor mij minder intens, minder beklijvend. De Dardennes halen bij deze film een thema aan dat huist binnen schijnhuwelijken en het criminele netwerk dat daar profijt tracht uit te halen. Claudy is een doelgericht en makkelijk slachtoffer om Lorna (letterlijk) aan te koppelen zodat zij de nodige identiteitspapieren verwerft. Maar het maffiose netwerk is ongeduldig en hebberig en het is maar de vraag of de stilte van Lorna daartegen bestand is.

In de hoofdrollen zien we een goede Arta Dobroshi, die zich enerzijds afstandelijk en anderzijds kwetsend opstelt. De dood van Claudy - een suggestief iets voor de kijker - en haar zwangerschap doen haar inzien dat haar vriendje Sokol en zijn trawanten het niet zo best met haar voorhebben. Ook een goede intense en geloofwaardige rol van Jérémie Renier overigens die het uitstekend doet als afkickende junk.

Winnaar van de scenarioprijs op het festival van Cannes, voor mij eerder degelijk zonder meer. Maar het geeft wel opnieuw weer dat de Dardennes de meesters zijn van film die druipen van het sociaal realisme.

Zoals altijd in de Dardenne films wemelt het hier van eerder rottige personages - al dan niet aangestuurd door hun sociale achtergrond - en is miserie troef. De enige beetje sympathieke vond ik junkie Renier maar die legt al na een uur het loodje. Wat hij naliet was andere leegloperige personages. Arta Dobroshi als Lorna maakt weliswaar een interessante ontwikkeling door, transformeert van dader naar slachtoffer, maar veel maakte het niet los bij me. Ook al had ik zoals altijd bij de Dardenne films het gevoel naar een docu te kijken (zonder schokkerige camera dan nog wel). Op zich wel ok acteerprestaties denk ik.
Ook een aparte symboliek om na het voorziene schijnhuwelijk Lorna in een situatie van schijnzwangerschap te laten belanden. Zowat 90 % van wat zich in de film afspeelt, is onecht, moet verborgen blijven voor de ander of, in het uiterste geval van Lorna, voor zichzelf. Vrolijk word je hier niet van, maar het zou me verbazen als dat de bedoeling is van de filmmakers.

Typisch rauw en realistisch drama van de gebroeders Dardenne, over de albanese Lorna (een uitstekende Arta Dobroshi) die een schijnhuwelijk aangaat met een junk (Jérémie Renier) teneinde de belgische nationaliteit te verkrijgen. Overwegend schrijnend en meeslepend, al gaat de film richting het einde een beetje als een nachtkaars uit en zijn er weinig verrassingen qua plot en personages. Niet één van de betere films binnen het oeuvre van de Dardenne's derhalve, maar zeker niet verkeerd.