Up (2009)

'Perfect', noemde de NRC-recensent Up destijds. Dat geldt wat mij betreft zeker voor het subtiele en ontroerende eerste deel waarin het levensverhaal van Carl en zijn ontmoeting met Russell worden geschetst en dat zich kan meten met het beste wat Ghibli te bieden heeft. Het tweede deel, over Charles Muntz en zijn sprekende honden, is veel conventioneler en lijkt te zijn toegevoegd onder druk van de afdeling marketing ('Er moet een slechterik in!'). Goed uitgevoerd, maar aan mij niet helemaal besteed. Ook in dit deel is er echter door een paar scènes tussen Carl en Russell en de zeer geslaagde karakters Kevin en Dug genoeg te genieten. Up is, samen met Toy Story 3 (2010), de beste Amerikaanse animatiefilm die ik ken.

Hele orginele en leuke familiefilm. Elke keer weer aan het begin van de film zit ik te huilen omdat het zo herkenbaar is en zo zielig. Je leeft echt mee met de oude chagrijn. En dan moet hij ook nog een het huis uit waar hij al die jaren met zijn vrouw heeft gewoond, geef hem geen ongelijk dat hij het huis meeneemt.

De rest van de film is een stuk vrolijker, zeker onze kleine padvinder is erg komisch. En de muziek is ook erg goed in deze film.

Aardig. De vormgeving van de personages in dit soort computergeanimeerde films spreekt me nog steeds niet aan, maar de achtergronden mogen er zeker weten. Verder ook wat meer diepgang in de vorm van de samenvatting van het huwelijk van de hoofdpersoon aan het begin van de film. Ontroerend, en deed me ook een beetje denken aan de korte animatiefilm La Maison en Petits Cubes, al vond ik die nog wat sterker.

Voor de rest is het een aardige avonturenfilm, waarbij de interacties tussen de personages een beetje verloopt volgens het standaardrecept. De sidekick is dit keer een jongetje, opvallend dat deze film toch wat meer multicultureel probeert te zijn, want hij is duidelijk Aziatisch. Zou eigenlijk normaal moeten zijn. Verder een paar gekke beesten met de gebruikelijke humor.

Leuk als tussendoortje, maar ook begrijpelijk dat dit een hoogtepunt voor de liefhebbers van westerse computeranimatie is. 3*.

Een beetje tegenvallend. Aan de poster zag je al dat de film wel eens ongeloofwaardig kon zijn maar er gebeuren zoveel onrealistische dingen dat het eigenlijk teveel van het goede is. Neem nu als voorbeeld de oude man die in het begin van de film met een traplift naar beneden komt en die een uur later rotsen weet te beklimmen. Om nog maar te zwijgen van een vliegend huis, pratende honden, etc Er zijn tal van ongeloofwaardigheden maar ok al bij is het verder wel een ontroerende film. Het verhaaltje erachter is dan weer vrij standaard.

Natuurlijk zijn er ook positieve dingen te vermelden, zo is de karakterontwikkeling van de opa en zijn vrouw Ellie goed gelukt want ik voelde wel met de arme stakker mee. Grafisch gezien is deze film natuurlijk erg sterk vormgegeven, maar er is meer nodig voor een geslaagde animatiefilm.
Vele delen van de film vond ik gewoon te zwak oa qua dialoog en humor. Het begin vond ik het sterkste maar dat niveau wordt niet meer gehaald. Ze probeerden humor te brengen met de lompe acties van dat jongetje, helaas vond ik dat eerder zielig voor die jongen dan grappig.

De muziek doet wel goed zijn werk, zeker bij de momenten waarbij de goede oude man in zijn avonturenboek kijkt en terugdenkt aan zijn Ellie.

Een avontuur met een vleugje drama. Een leuke animatiefilm die vooral kleurrijk gezien geweldig oogt, waarin een oude man na het verlies van zijn vrouw het avontuur aangaat om nog zijn langgekoesterde droom in vervulling te laten gaan. Met leuke personages als Kevin en Dug, humor en nog wat spanning heeft Pixar met Up een zeer vermakelijke film gemaakt.

Up” begint in de jaren ’30, wanneer de pers de vooral bij kinderen populaire ontdekkingsreiziger Charles Muntz [Christopher Plummer] beschuldigt van fraude, omdat wetenschappers hebben vastgesteld dat het skelet van zijn laatste vondst – een enorme vogel – niet echt zou zijn. Muntz belooft plechtig dat hij pas zal terugkeren wanneer hij een levend exemplaar heeft gevangen. Eén van zijn grootste bewonderaars is Carl Fredrickson [Edward Asner]. Wanneer hij een andere fan ontmoet, de levenslustige Ellie [Elie Docter], klikt het meteen tussen die twee.

Dan volgen die vier wonderlijke minuten zonder enige dialoog maar met de prachtige muziek van Michael Giacchino, waarin we zien hoe ze samen oud worden, samen genieten en samen dromen, maar ook grote en kleine tegenslagen verwerken, eindigend met Ellies overlijden. Het is zonder enige twijfel het artistieke hoogtepunt uit het hele oeuvre van de Pixar-studio’s en het zal niet snel lukken om zo’n magisch moment nog eens te creëren. Hoe dan ook: Carl is nu een hoogbejaarde man die weigert het huis waar hij en Ellie al die jaren hebben gewoond op te geven voor een bouwproject. Wanneer hij als gevolg van een woede-uitbarsting een bouwvakker verwondt, wordt hij gedwongen zijn huis te verlaten. Maar de volgende ochtend heeft hij honderden ballonnen aan zijn huis bevestigd en vliegt hij met huis en al richting Paradise Falls in Zuid-Amerika om zo die ene droom die hij en Ellie deelden alsnog waar te maken.

De schrijvers lijken hier vrij spel te hebben gehad in hun karakteriseringen en het resultaat is het best te omschrijving als een aaneenschakeling van hilarische verrassingen. Eén van de vele geslaagde ideeën is de ‘evil laughter’ van de angstaanjagend ogende Alpha, die echter last heeft van een storing in zijn halsband waardoor zijn kwaadaardige gelach een heel ander effect heeft. Het is een simpele grap, maar zeer effectief gedurende de hele film. Een andere geweldige grap is de obsessie van alle honden met eekhoorns, ook al zijn die nergens te bekennen! Bovendien geven de makers een nieuwe betekenis aan het woord ‘dogfight’ in een mooie hommage aan King Kong [1933].

Maar al die grappen staan in dienst van het centrale, complexe, emotionele verhaal over het verwerken van de dood van een geliefde. Een loodzwaar thema dat hier op een respectvolle, realistische manier wordt behandeld en ook kinderen niet onberoerd zal laten. Maar “Up” is een film waar je alleen of als familie keer op keer van kunt genieten. Het is te hopen dat Pixar en Disney tot in lengte van jaren deze film als hun belangrijkste referentiekader zullen blijven zien. Zo goed kan animatie dus zijn, zo zelden is het vertoond.

Leuk hoor.

Kan zichzelf ook wel in de categorie geslaagde Pixar / Disney animatiefilm zetten. Het verhaal is natuurlijk vrij ongeloofwaardig op het eerste gezicht, maar je gaat al snel meeleven met dat oude ventje. Dat karakter is ook goed genoeg verdiept.

Het begin is al sterk gedaan, de drama is kinderlijk maar goed uitgevoerd. Daarna is de film ook niet minder saai, dat kleine ventje is soms wel wat irritant, maar ook niet slecht uitgevoerd. Als dat huis de lucht in gaat is het toch wel een hoogtepuntje.

De grappen zijn weleens waar wat flauw, maar door de sterk uitgevoerde drama en avontuur is de film erg genietbaar. Kan zich in het genre ook geslaagd noemen. Kinderen zullen dit makkelijk slikken, maar ook voor volwassenen best genietbaar.

Up heb ik al een aantal keer deels gezien, maar nog nooit in zijn geheel.wat een sterke aandoenlijke animatiefilm van Pixar. Sowieso één van de beste waarbij een oude knorpot centraal staat en eindelijk zijn dromen nastreeft wanneer hij beseft dat het werkelijk nu of nooit is. Hij wordt hiertoe gedwongen wanneer hij uit zijn huisje dreigt gezet te worden na een uit de hand gelopen ruzie met een bouwondernemer.

Het doet je nadenken over het leven en alle plannen die een mens steeds uitstelt. Ik betrap er mezelf ook vaak op dat ik “tijdens mijn pensioen” nog een druk leven voor de boeg hebt. Voor Ellie is het sowieso te laat... het eerste gedeelte tussen Ellie en Carl is supersterk en erg charmerend tot aangrijpend. Geweldige minuten wanneer enkele shots uit het leven van het koppel wordt belicht. Goede en slechte momenten zoals het leven werkelijk is. Scènes zonder woorden, maar vol liefde en emoties. Knap!

Daarna volgt een fantasierijk gedeelte met de kleurrijke ballons. Ze geven letterlijk kleur en hoop voor de oude Carl. Mooie scènes passeren wanneer het huis zijn tocht aanvat tot in Zuid-Amerika. Een leven naast de Angel Falls, de hoogste waterval ter wereld moet zijn laatste stekje worden. Maar een kleine verstekeling gooit roet in het eten. Beetje een ergerlijke kleine die Russell, maar hij stoorde me niet.

De film is ook doorspekt met humor die zeker geslaagd is. Fijne karakters ook met de nodige diepgang. Het enige wat ik minder vond was de bad guy die op zich weinig toevoegt aan het verhaal. Spanning en actie ja, maar dat was helemaal niet nodig geweest.

“That might sound boring, but I think the boring stuff is the stuff I remember the most.”

De eerste tien minuten van Up zijn pure perfectie. Daarna wordt het (voor een animatiefilm) wat conventioneler, maar het blijft een leuk avontuur met veel humor, kleurrijke personages en sentiment. Vaste ingrediënten in een Pixar film, en het werkt voor het grootste gedeelte uitstekend. Dat komt ook omdat de animatie er weer fantastisch uitziet, en er nog een aantal originele en inventieve scenes in zitten.

Carl lijkt verdomd veel op geile Geert uit Boer zoekt vrouw. Up begint erg sterk en kakt daarna wat in helaas. De eerste 20 minuten gaan dan over Carl en Ellie. Erg leuk grappig en herkenbaar. En opvallende thema's als het niet krijgen van kinderen. En ze gaat dood. Carl inmiddels 78 wordt steeds krakkemikkiger en dat wordt dan ook leuk vertolkt. Zijn reis met padvinder is zeker ook leuk gemaakt. Het gaat echter wat mis met die belachelijke vogel en pratende honden. Jammer! Het gesleep met dat touw vond ik ook wat jammer van de reis. Daarintegen zijn de landschappen van Venezuela erg mooi en indrukwekkend weergegeven. De tekenaars zijn daar ook geweest om inspiratie op te doen. Erg mooi zijn de beelden dan ook in de extra's.

De bad guy doet het verder ook goed. Zeker ook met de zeppelin. Het eind is wel te behappen. En verder geeft deze film ook een mooie boodschap. Wacht niet te lang met je dromen!

Film 3,5

Beeld 4,5

Geluid 4,5

Extra's 5,0

Up is alweer dertien jaar oud, net als het huisje van Carl vliegt ook de tijd

Ik was er wel aan toe om deze weer eens te zien en het is me gelukkig niet tegen gevallen. Destijds met 3,5 ster beoordeeld, ik vond de film mooi maar niet echt indrukwekkend. Eigenlijk denk ik daar nu nog steeds wel zo over, maar dat neemt niet weg dat dit echt een sterke film is waarbij het begin van de film gewoon een van de mooiste momenten ooit in animatie is voor mij als we via oude beelden het leven van Carl en zijn vrouw volgen dat mooie maar ook hele trieste momenten kende, tot aan haar overlijden waar Carl niet goed mee om kan gaan en er veel verdriet van heeft. Dit hele stuk raakte me, een indrukwekkend staaltje van het tonen van de vergankelijkheid van het leven.

Jammer genoeg zit daarmee het sterkste deel van de film er wel mee op, want daarna volgt een echt wel vermakelijk avontuur met het huisje aan ballonnen en met het jonge padvindertje en een lading dieren, maar dat was gewoon geinig maar niet meer dan dat. Ik miste een beetje de urgentie van dat laatste uur, ze maken het niet emotioneel beladen, maar ook niet echt grappig. Het is vooral de weg die Carl af legt in zijn rouwverwerking en hij ervaart dat er nog zeker wel mooie dingen in zijn leven gebeuren als weduwe. Het laatste deel was weer mooi, als hij bij de medaille-uitreiking aanwezig is.

Wat ik sterk ook aan Up vind is het visuele deel, de film is kleurrijk en kent mooie landschappen. Ook blijft het huisje met de ballonnen gewoon een leuke gimmick. Ik heb wat moeite met het geven van mijn nieuwe cijfer, een 3,5 of 4 sterren. Maar ik heb recent Wall-E en Ratatouille ook opnieuw gezien en op 4 sterren gezet en die films vind ik wel over het geheel pakkender en completer, dus voor Up blijft de oude score staan, waar overigens niks mis mee is. Over 10 jaar zet ik de film zo nog een keer op.

3,5* blijven staan

Ondanks dat het een iconische film is, was Up tot nu toe altijd langs me heengegaan. Toen ik me er een aantal weken geleden eindelijk eens voorzette, verwachtte ik deels een andere film dan ik uiteindelijk te zien kreeg. Iedereen praat altijd over die eerste tien minuten, en terecht natuurlijk. Dat is een prachtig staaltje animatie, bijna een mini-film op zichzelf. Deprimerend, melancholisch, droevig. Niet alleen naar de normen van een kind. Het verhaal dat daarna wordt opgezet is leuk, maar werd wel nergens zo sterk of beklijvend als ik verwacht of gehoopt had. Het was uiteindelijk een iets meer standaard avonturenverhaaltje dan ik gedacht had, en ze begeven zich ook minder in het huis in de lucht dan ik verwachtte. Ik zeg; ik had gewoon een bepaald beeld van de film in mijn hoofd. En dat beeld werd niet helemaal bewaarheid. Is dat mijn fout, eerder dan die van de film? Zonder twijfel.

Want Up heeft veel hart, mooie lessen, mooie werelden en figuren. Niet Pixar op z'n best of z'n meest creatief of visueel grensverleggend, maar wel gewoon weer mooi en hartverwarmend, en droevig en melancholisch, en grappig en leuk. 3.5*.