Up (2009)

Zelden een animatiefilm zo geslaagd zien zijn als Up. De humor, grafisch, de drama, het idee achter de film. De eerste tien minuten van deze film. Daar moet je als maker toch gelukkig van zijn geworden , zo ziet perfectie eruit. Als volwassen man niet gedacht dat een animatie film bij mij nog een traantje op zou brengen. Machtig mooi.

Airbnb bouwt iconisch huis uit animatiefilm Up na - AD

Ondanks dat het een iconische film is, was Up tot nu toe altijd langs me heengegaan. Toen ik me er een aantal weken geleden eindelijk eens voorzette, verwachtte ik deels een andere film dan ik uiteindelijk te zien kreeg. Iedereen praat altijd over die eerste tien minuten, en terecht natuurlijk. Dat is een prachtig staaltje animatie, bijna een mini-film op zichzelf. Deprimerend, melancholisch, droevig. Niet alleen naar de normen van een kind. Het verhaal dat daarna wordt opgezet is leuk, maar werd wel nergens zo sterk of beklijvend als ik verwacht of gehoopt had. Het was uiteindelijk een iets meer standaard avonturenverhaaltje dan ik gedacht had, en ze begeven zich ook minder in het huis in de lucht dan ik verwachtte. Ik zeg; ik had gewoon een bepaald beeld van de film in mijn hoofd. En dat beeld werd niet helemaal bewaarheid. Is dat mijn fout, eerder dan die van de film? Zonder twijfel.

Want Up heeft veel hart, mooie lessen, mooie werelden en figuren. Niet Pixar op z'n best of z'n meest creatief of visueel grensverleggend, maar wel gewoon weer mooi en hartverwarmend, en droevig en melancholisch, en grappig en leuk. 3.5*.

Zes jaar geleden nog een 3,5 gegeven. Nu 2,5. Vond 't een beetje duf

Pas geleden Up voor de zesde keer gezien. De verhalen, thema's en de emoties die mij steeds opnieuw blijven raken.

De opening van de film is misschien wel het meest indrukwekkende segment in de animatiegeschiedenis punt

In de eerste vijf minuten van de film weet Pixar een heel leven te vertellen zonder ook maar één woord te spreken. Ondersteund door de schitterende muziek.

Het is begrijpelijk dat smaken en voorkeuren in de loop der tijd kunnen veranderen, en wat in het verleden als een inspirerende film werd ervaren, kan nu anders aanvoelen. Je opmerking van je "duf" kan enkele interessante perspectieven bieden, vooral als we kijken naar hoe verhalen ons in verschillende levensfasen raken.

Russell, de jonge scout, is iemand die je op het eerste gezicht echt niet wilt hebben. Zijn onhandigheid en onschuldige enthousiasme leken voor Carl meer een bron van irritatie dan een toenadering. Het leek voor hem allemaal zo duf en hij kon niet helpen maar denken dat hih het zonder hem beter zou hebben. Maar zoals het leven soms gaat, gebeurd er iets onverwachts.

Naarmate de reis vorderde, begon Carl te zien dat Russell iets unieks met zich meebracht. Hij opende een nieuwe wereld voor Carl. Een wereld vol mogelijkheden en avonturen die hij lange tijd had genegeerd. Terwijl hij hem hielp en zijn enthousiasme meedeelde, merkte hij dat hij ook iets waardevols bood: vriendschap!

Ik vond de boodschap van de film zeer sterk: het herinnert ons eraan dat het nooit te laat is om nieuwe verbindingen en vriendschappen aan te gaan, zelfs met degenen die we in het begin misschien niet begrijpen of waarderen.

Wat waren de elementen die je vroeger aansprak en welke zijn nu minder aantrekkelijk voor je?

MelB Dat is ook zo, een goede band in een film vind ik altijd indrukwekkend zoals in The LOTR of Brotherhood of War. Misschien vond ik deze film te zwaarmoedig, die elementen van eenzaamheid en de dood. Wat me bijstaat is dat ik het nergens spannend of meeslepend vond. Wellicht is deze film leuker om met vrienden die ik niet heb te kijken. Of ben ik animatie ontgroeid, Finding Nemo vond ik nu ook niet zo vermakelijk als voorheen.