Seven Pounds (2008)

Will Smith is een nogal overschatte, ééndimensionale acteur die vooral graag de ubermacho uithangt, vandaar dat hij ook een stand-in eiste toen 'ie in een film een keer een man moest zoenen

De hoge score alhier van deze film verbaasd me enigszins want volgens mijn gewaardeerde tv gids is (quote) ''het uitgangspunt zeldzaam bespottelijk'' en krijgt dan ook één ster.

Ik ga maar niet kijken, bijna alle films met de heer Smith zijn me tot nog toe tegengevallen.

Ik begrijp wat je bedoelt, ben ook niet bepaald fan van films met Smith in de hoofdrol. Toevallig heb ik deze film een tijdje geleden gezien en hij heeft me uitermate positief verrast. Smith vertolkt zijn rol erg goed. Misschien moet je deze toch eens proberen, het is zeker geen dertien in een dozijn filmpje

Zie mijn eerdere bericht. Ik heb niet zo'n hekel aan hem als jij, maar hoog heb ik hem ook niet zitten. Toch durf ik wel te zeggen dat als je 1 film met hem gezien moet hebben het deze is.

Ik zag het ook staan in de VPRO-gids, echt een schandalige beoordeling. De VPRO-gids filmkritieken zijn steeds meer doorsnee meningen aan het verworden, niet veel anders meer dan een gemiddelde mening hier. Er zit een stelletje snobs tussen die graag Hollywood sterren bashen, en matige alternatieve films hoog de hemel in prijzen.

Ik dacht nog even ik stuur een briefje want dit wordt me al te gortig. De vorige keer plaatsten ze mijn mailtje over Apocalypto niet, maar ik kreeg wel antwoord, dat de zure stukjesschrijver de film te geweldadig vond. Dat is geen kwestie van kwaliteit, maar van smaak.

Ga de film gewoon kijken. Sowieso mooi gefilmd. Veel plezier!

Toch jammer dat je jezelf een mening van een ander laat opdringen, in dit geval van de TV Gids. Zelf ben ik zeer gecharmeerd van Will Smith dus ik benader je post wel wat gekleurd en bevooroordeeld, maar dat moet je me maar vergeven.

Ik ben het echter faliekant met je oneens dat Smith eendimensionaal is. Ben juist van mening dat hij zeer goed karakters kan vertolken. Natuurlijk, hij is geen Depp, Pitt of DiCaprio maar zoals je hem wegzet is naar mijn mening niet juist.

Wellicht kan The Legend of Bagger Vance je mening bijstellen.

Of gewoon Seven Pounds kijken. Dat is al een vrij a-typische rol voor Will.

Deze film maakt me gewoon razend; zo razend dat ik de 0,5* niet enkel 'stilletjes' kan bijschrijven. Wat een gekunstelde, onovertuigende, doorzichtige, platte, kleffe, oppervlakkige troep! Dat is er uit....

Die reactie alleen al is 3* waard

Zo, nu even de halve nacht horrors kijken op Canvas

Haha!

Maar even serieus. Dit is een film waarin de bereidheid tot doneren er enkel is, wanneer de donor oordeelt dat de ontvanger een 'goed' mens is. En dat hangt af van de reactie van de ontvanger aan de telefoon!? Wordt ie verrot gescholden en blijft ie rustig is ie 'goed'!? Wordt ie boos dan is ie een SLECHT mens en verdient ie geen nieuwe ogen!?

Zien jullie de wereld zo?

Een dikke belediging voor de intelligentie van de kijker! Zou in de flop 100 moeten staan. Als 't maar zoet is, als 't maar sentimenteel en feelgood is, dan heb je een hit te pakken. Troep! Samen met August Rush de vreselijkste zooi die ik dit jaar zag.

Hield het precies 7 minuten vol, deze film. Is al een minuut langer dan the Pursuit of Happyness.

Dat stond mij dus ook tegen, maar is natuurlijk wel zelfbeschikkingsrecht.
Ik vond ook dat ie andere keuzemogeliijkheden had en zou zelf wellicht anders kiezen.

Zoet, sentimenteel, feelgood is niet altijd favoriet bij mij, in dit geval kon ik het wel hebben

(ps: 0.5* is wel erg laag, mag er nooit meer zo'n film gemaakt worden? )

Wat een onzin; kom op zeg! Daar praat je 't toch niet mee goed? Het gaat mij er om dat er een regisseur achter zit die zijn hoofdpersonage constant van deze belachelijke keuzes laat maken. Een regisseur met een vertekend beeld van de mensheid en van goed en kwaad. Een regisseur die met zijn film wil zeggen dat je geen recht meer op leven hebt wanneer je als directeur een vrouwtje twee weken (?) geen bad geeft (inderdaad een slechte daad) want dan ben je 'evil'. En dat zonder backstory, diepte, nuance. Je laat je personage zelfs een eventuele uitleg van de betreffende bejaardenhuisdirecteur wegwuiven...

En volgens de regisseur ben je een goed mens als je lief lacht, een behoorlijke maaltijd kan koken en Will Smith een goede wipbeurt kan geven... dit soort domme oppervlakkige voorstellingen van zaken.

En dan heb ik 't nog niet gehad over Smith en Dawson die elk met anderhalve gelaatsuitdrukking de film doorwandelen, het gebrek aan chemie tussen de twee, de vergezochte, gekunstelde plot met ongeloofwaardigheden, de opeenstapeling van oversentimentele, doorzichtige gebeurtenissen die uiteindelijk leiden tot een martelaarschap in zevenvoud, het goedkope effectbejag door de hele film heen.

Vreselijke bagger dit. Valt me tegen van de users hier dat deze film steun krijgt.

Ik kan me eigenlijk alleen maar bij Ramon aansluiten. Simplistisch en klef.

Hey, dat is ook mijn definitie van een goede vrouw (al mag the fresh prince bij voorkeur weglaten worden). Misschien moet ik de film nog eens een kans geven, toch een man met visie die Muccino.

Nou ik vind dit iig een goed uitgangspunt voor een film. Misschien iets te zwart wit voor jou hoe het hier uitgewerkt is, maar waarom zouden wij die keuze niet mogen maken? Of de protagonist in deze film. Je hoeft het toch niet eens te zijn met de daden en keuzes van een filmkarakter om de film goed of slecht te vinden.
Dat jij je hierover zo opwindt bewijst al dat de film over een relevante kwestie gaat.


Wat die reacties t.o.v. de protagonist betreft, dat lijkt misschien vrij simpel, maar als je persoonlijke keuzes maakt hoef je niet te bewijzen dat iemand goed of slecht is. Nee je gaat af op je intuitie. Als je een slechte vibe van iemand krijgt, dan wil je niet voortleven in die persoon. Heel begrijpelijk.

Om het heel simpel te stellen; Zou jij je hart willen doneren aan een misdadiger?

Een interessant moreel dilemma.

Een film die je na laat denken over dit soort zaken verdient sowieso waardering.

Wat? Dat je als regisseur iets wilt vertellen over 'goed' en 'kwaad'? Best. Daar heb ik helemaal niets op tegen. Maar dan wel met diepgang, inzicht, nuance. Dit is niveau 0. Return of the Jedi heeft meer nuance over 'goed' en 'kwaad' dan dit achterlijke prul.



Maar Muccino maakt hier met zijn film echt geen portret van een personage dat ongenuanceerde keuzes maakt. Hij wil hier duidelijk iets uitdragen, maar heeft niet de intelligentie en knowhow om er iets van te maken. Dat jij deze uitwerking mbt 'goed' en 'kwaad' zonder irritatie kan uitzitten is voor mij juist onvoorstelbaar. Zeker bij zo'n bloedserieus drama (het is geen Rambo)De meeste reacties die ik hier lees zeggen dan ook niet meer dan 'goed geacteerd', 'mooi verhaal' en 'ontroerend, vooral op het einde'. Er lijkt hier juist niet geanalyseerd te worden; mensen lijken hier niet na te denken over wat ze nu net gezien hebben.



Kom toch op zeg.... Dit bedoel ik nu; een uitgangspunt is voor veel users al genoeg. Zo werkt het niet. De filmmaker kiest een thema en daarna moet ie 't nog in een fatsoenlijke film zien te gieten. Dat kan deze Muccino niet. Zien visie is te beperkt en hij lijkt zijn publiek niet serieus te nemen. Hij gebruikt enkel doorzichtige foefjes om zijn verknipte, kortzichtige wereldbeeld uit te dragen. En hij gaat voortdurend voor de goedkope traan! (denk aan de scene met de drukmachine: 1 van de vele doorzichtige en totaal onlogische kunstgrepen om het publiek nog warmer te krijgen)



Dat is juist GEEN moreel dilemma die je uit de film kan halen! De film stelt juist: maak je als mens een fout (het oude vrouwtje) dan krijg je automatisch het label 'evil' en verdien je het niet om te leven. Dat is juist ook de irritatie: de film is simplistisch tot op het bot. Voel me als kijker niet serieus genomen. En 't ergste is: de gemene deler voelt juist dat ie wel serieus genomen wordt!



Vind ik een onzinnig statement. Propagandafilms tegen de Joden uit de jaren 40 maar gaan waarderen omdat je dan na gaat denken over termen als 'gelijkheid'??? Totale kul!

Muccino is pas in een later stadium bij de film betrokken. wiki

Toch haal ik het er wel uit.


Naar mijn gevoel is dat niet zo, het gedrag van de hoofdpersoon wordt niet goedgekeurd of afgekeurd. Het personage vertoont iig duidelijk dubieus gedrag hij steelt bv de identiteit van zijn broer en hij heeft 7 mensen de dood in gejaagd door onachtzaamheid.
Dus dat geeft mij alle ruimte om zelf een oordeel te vellen. Dat is precies wat ik waardeer in films.


Dit is pas echt een onzinnig statement.

En dan? Hij is als regisseur toch de hoofdverantwoordelijke voor de film? En hij vindt de thematiek erg belangrijk. Ik vind het helemaal niet erg dat ie een film over goed en kwaad en martelaarschap maakt (genoeg van die films op 5,0*staan), maar zijn uitwerking is gewoon beledigend simplistisch.



Maar 't zit niet in de film. Het enige mbt 'kwaad' dat in de film zit is het vreemde statement dat de bejaardenhuisdirecteur geen recht op leven heeft en geen recht op een verklaring voor zijn daad. We moeten 'm veroordelen op 1 slechte actie, zonder motieven of backstory of wat dan ook



Onbegrijpelijk. Want de film geeft juist geen ruimte om een eerlijk oordeel te vellen. De film roept de hoofdpersoon die er deze rare beoordelingsmechanismen op na houdt uit tot een ultieme martelaar in 4 opeenvolgende stroperige scenes!Muccino staat er helemaal achter.



Zeer zinning. Als zo'n film via het goedkeuren van geweld tov Joden jou als kijker een impuls geeft om over 'gelijkheid' na te denken, dan maakt dat die film niet minder dom, hatelijk en racistisch.

Dat jij gaat nadenken over bepaalde zaken is in die gevallen een prettig bijeffect, maar het verandert niets aan het feit dat de film inhoudelijk een drol is.

Waarschijnlijk zitten wij dan anders in elkaar. Ik ga eerder nadenken als een film gewoon eenzijdig iets laat zien, dan wanneer mij verteld wordt wie goed is en slecht.

Om je WO2 voorbeeld (gaap) te nemen. In alle films zijn de Nazis de bad guys, en verliezen ze. Ik zou het bv wel verfrissend vinden om een film te zien die in de jaren dertig speelt t.m. +/- 1941 vanuit Nazi-perspectief waarin ze aan de macht komen en alles winnen, zodat het lijkt alsof ze de oorlog gaan winnen.

Als iemand zo'n film zou maken, zou het dan een Nazi-sympathisant moeten zijn? Ik zou het iig dapper vinden, omdat je daar sowieso voor uitgemaakt zal worden, ook al heeft de regiseur precies de tegenovergestelde intenties.

Maar dat geldt niet voor deze film. Ik denk dat Muccino's vertrekpunt wel integer was (een film over liefde, schuld, opoffering), maar hij heeft er een simplistisch zooitje van gemaakt. En ik denk dat ie ook niet beter kan. Daar is zijn levensvisie blijkbaar veel te beperkt voor. Ik snap dat het WOII voorbeeld van me wat radicaal is. Maar ik bedoel enkel te zeggen dat een vertrekpunt of een tegenovergestelde impuls(wat jou al automatisch aan het denken zet) geen voorwaarde is voor een goede film of een interessante levensvisie.

Misschien zet het uitgangspunt van Rambo III je aan om na te gaan denken over bepaalde zaken die in Afghanistan zijn gebeurd. Maar ook daar zet de film geen genuanceerd beeld van mensen neer (goede mensen, slechte mensen). Alleen is dat een popcornactiefilm, terwijl Seven Pounds een loodzware dramatische speelfilm is die denkt echt iets belangrijks te vertellen (self-importance). Dan moet je met een goede genuanceerde visie komen en niet met dit gekunstelde, simplistische gedoe over goed/kwaad.

Waarom krijgt (volgens de film) dat vrouwtje met twee kinderen het huis? 'Omdat ze door haar vriend mishandeld wordt'. De film koppelt Smith's criteria (goed mens/ slecht mens, en dat terwijl individuen toch echt in het 'grijze' tussengebied wandelen) enkel aan het feit dat ze mishandeld wordt. We weten helemaal niets van haar. Misschien is ze wel de grootste bitch op aarde; misschien mishandelt ze zelf haar kinderen wel elke dag!

En dan komen we bij het volgende euvel (plotgerelateerd); hoe lost een huis haar problemen op? Haar vriend kan haar nog steeds zoeken. Ze had ook op eigen houtje naar kennissen van kennissen kunnen gaan. Daar is Will Smith helemaal niet voor nodig!

Dan de keuze van het hoofdpersonage: Smith gaat midden op de dag naar dit vrouwtje toe terwijl hij weet dat haar man gewelddadig is. Hij brengt haar in gevaar. Maar dit kan ik nog enigszins slikken,

Volgende euvel; de doorzichtige goedkope manier om tranen op te wekken! We weten niets van het vrouwtje, er is amper tijd besteed aan deze plotlijn in de film en dan komt er een soort gekunstelde payoff, Vrouwtje loopt met dartelende kinderen aan het strand van haar nieuwe huis, de muziek knalt van de boxen en schijnbaar moeten we nu huilen. Maar mijn tenen krommen enkel!

En zo is bijna elke scene op alle fronten slecht.

Als je het goed bekijkt is Ben wellicht de meest egocentrische figuur die je kunt bedenken. Van onvoorwaardelijk geven is m.i. geen sprake. Hij wil zelf zien en meemaken waar zijn giften naar toe gaan en naar wie.
Maar daarom kan dat gegeven nog steeds of júist interessant zijn, om er op deze manier over na te denken bijvoorbeeld. Of hij werkelijk goed doet, daar kan over gediscussieerd worden.
Daarbij vind ik het acteren van Will Smith in deze film nu eens echt uitstekend.

Meesterlijke film. Staat bij mij op 1. Heb moeten huilen als een klein meisje.

Een prachtige film, ikzelf ben niet zo van de Drama films, mar dit is toch echt een uitblinker.

Het is een hele apparte film waarin Will Smith toch wel een brilliante rol neerzet.

Zoals ik al zei ik ben niet zo'n fan van Drama films maar ook ik heb een traantje weggepinkt.

Prachtige film

4,5

Bijzonder mooie film over schuld en boete, over wroeging en verlossing, over gewetensnood, over een zoektocht naar vergeving. Knap hoe regisseur Muccino de kijker lang in het onzekere laat over de beweegredenen van de wat raadselachtige Ben (Will Smith) en daardoor de aandacht van de kijker weet vast te houden.
Los van de aangrijpende inhoud van het verhaal, dat je een andere kijk op het leven geeft, wordt er over de volle breedte uitstekend geacteerd met diep gevoelde emoties, waarbij vooral het optreden van Rosario Dawson opvalt.
’t Is maar film, ’t is maar fictie, maar toch...
Een solide, goede gemaakte film, die beklijft.

Sterke film met een goede wending en mooi einde. Stukken beter dan het gemiddelde Hollywooddrama. 3,5*

Deze film twee keer gezien; ik moest de film écht twee keer bekijken voordat ik alles begreep.

(zegt mogelijk meer over mij dan over de film..)

Het plot is zo bijzonder als bizar.

Na een half uur kijken kon ik er geen touw meer aan vastknopen, maar allengs begon het meer te boeien. De tweede keer raakte ik erg onder de indruk van de boodschap in de film, al vind ik die toch nog bizar.

Iemand die zijn leven geeft voor anderen; wat moet je daarvan denken??

Will Smith speelt goed, op zijn gezicht kun je zien dat hij goed in zijn rol zit, de rol die hij speelt in de film, wat dus ook al een gespeelde rol is.

Duidelijk een film met een dubbele bodem.

Zeer goede film, tijdens de film vroeg ik me een aantal dingen af. op het einde word het allemaal duidelijk!! Will Smith is echt een talent.

Helaas heeft de film mij nooit helemaal kunnen boeien en ik merkte dat ik tijdens de film makkelijk werd afgeleid. Alleen in het laatste half uur kon ik mijn ogen niet van het scherm afhouden, dit trekt het naar een voldoende. De eerste 1,5 uur waren vooral langdradig. Uiteraard draait een film niet alleen om een climax, maar de aanloop er naar toe is simpelweg niet bevredigend.

Ik ben sowieso geen groot fan van de beperkte acteur Will Smith. Ook in deze film wordt wederom duidelijk dat hij niet in staat is om een complete film te dragen, zeker niet met een thema als deze.

Je hoeft geen fan van hem te zijn, maar 'beperkt'? Hij doet er in elk geval alles aan om zich in de meest uiteenlopende rollen te plaatsen. Hij begon met een dikke stempel als ''The Fresh Prince" en in mijn ogen is hij daar volledig van verlost. Dat is voor vele andere sitcom-sterretjes niet weggelegd, maar in zijn geval wel een succesverhaal. Zijn rollen in de actiefilms zijn nog de minste om eerlijk te zijn. Op gebied van drama, zoals deze en The Pursuit of Happiness is hij ook zeker overtuigend. Komedie blijkt niet zijn enige keus of liefde. Ik ben dan ook erg benieuwd naar zijn rol in een Fantasie-film Winter's Tale dit jaar.