Seven Pounds (2008)

Een paar dagen geleden hoorde ik hier ergens dat de film op één of andere manier al te krijgen was. Ik geloofde er niet veel van, aangezien er op IMDb nog niet gestemd was en een echte review ook uitbleef. Toch zelf ook maar even opgezocht, want na een tijdje was het dus ook duidelijk dat de film al te zien was. De kwaliteit was misschien nog niet echt geweldig, maar dat is vergeven, want dit is bij vlagen toch wel een geweldige film.

Dat Will Smith een geweldig acteur is mag duidelijk zijn, althans dat vind ik. Eén van de betere acteurs op dit moment en negatief commentaar over hem negeer ik liever, want dat gaat er bij mij niet in. Ook ik deze film laat hij zien geweldig in zijn rol te zitten. De chemie tussen hem en Rosario Dawson is wonderschoon. Het verhaal zelf is behoorlijk meeslepend, al had het tempo op een gegeven moment wel wat opgeschroefd kunnen worden. De personages zijn stuk voor stuk goed. Uiteraard die van Smith en Dawson, maar ook andere bijrollen voor Woody Harrelson en Barry Pepper zijn gewoon sterk. Het script is één van de sterkste punten in deze film. Van het begin tot het eind is daar niks op aan te merken. Wat ik wel jammer vond was de muziekkeuze bij bepaalde scénes. Hier had ik toch meer van verwacht en zeker van deze regisseur had ik gedacht dat het wat anders zou zijn, maar dat was niet zo helaas. De muziek op het eind is overigens wel erg mooi en laat het nou net in die scénes het belangrijkste zijn.

Dan worden we natuurlijk de hele film achtervolgt door wat vragen. Wat is Ben van plan? Oké, hij wil iedereen helpen, maar op welke manier? Alles wordt uitstekend opgebouwd in het verhaal, wat leidt tot een uitstekend einde waar alle plannen van Ben duidelijk worden. De schuldgevoelens van Ben - na het auto-ongeluk - zijn zo groot, dat hij zelf zijn leven wil opofferen om dit recht te zetten. Het einde bezorgde mij dan ook een brok in mijn keel en een paar scénes - waaronder die van Ben in het bad, met die kwal - wisten voor het nodige kippenvel te zorgen. Echt heel mooi gedaan door Muccino, die de touwtjes goed in haden heeft gehad.

Wederom een geslaagde film van Muccino dus voor mij, die met The Pursuit of Happiness een film maakte die me ongeveer net zo wist te raken. Die heb ik op vier sterren staan, maar ik begin bij deze toch rustig op drie en een half. Wel een dikke drie en een half, want dat verdiend deze film voor mij minimaal.

Degelijke film, al werd ik helaas niet echt geraakt door het verhaal. Het verhaal wordt als een puzzel gepresenteerd en de stukjes vallen pas op het eind allemaal in elkaar. Toch wordt er door de film heen al zoveel naar de afloop gehint dat de impact helaas niet erg groot is. Verder zaten er een paar ietwat té zoetsappige scènes in en wordt het liefdesverhaaltje wat al te veel speeltijd gegund. Het leek wel of-ie de 2 uur per se vol wilde krijgen. Toch wel een kleine 3,5/5 waard.

Mooie film, met wat Hollywood smetjes.

En dan heb ik het niet over het verhaal eigenlijk. Dat is natuurlijk wel iets te zwart/wit. Maar Smith zijn karakter straalt wel een soort levensmoeheid uit. Wat het nog wel redelijk geloofwaardig maakt.

Vond het ook niet zo erg dat je al vrij snel wist wat er ging komen, iets als een eind twist leek me ook niet echt nodig. Maar waar de film vooral scoort, is dat het wat moderner oogt. Ik vond de kwal als toevoegingen heel mooi, had dan ook nog een functie. Maar het maakte zijn hotel kamer echt meteen sfeervol. Deed me lichtelijk (ik moet uitkijken natuurlijk als ik dit zeg) aan een Ki-duk film denken. Ook het verhaal heeft daar wel iets lichtelijk van weg.

Helaas blijven er dus wel smetjes over die er niet uit kunnen in Hollywood. Dus er moet natuurlijk niet te lang bij een mooi shot worden stil gestaan, en gaat het nog net een heel klein beetje te lang door op het eind. Dat maakt dat er uiteindelijk een redelijk lichte score uitvalt. Maar ik ben toch verrast, had me voorbereid op de zoveelste seniele film uit Hollywood, zo een beetje voor de oscars, maar nee.

3,5 sterren, niet te lyrisch eraan beginnen en je wordt wellicht nog op positieve wijze verrast.

Bijzonder mooie film die verrassend genoeg zonder een al te duidelijk verhaal de hele film bijna bleef boeien.

Ik ben het overigens niet eens met kritieken dat de film een slow starter is omdat ik juist het 1e deel van de film mooier vond toen je nog zonder al te veel informatie Ben bezig zag met allerlei mensen te helpen die echt in nood zijn. Juist het 2e deel van de film met de ''romance'' vond ik wat minder omdat dat zo voor de hand lag. Gelukkig zorgde een sterk laatste half uur er weer voor dat ik voor dat romance deel geen punten aftrek omdat het niet te lang duurde.

Will Smith...je kan vinden van de man wat je wilt maar hij is denk ik voor velen een groot acteur die in elk genre bijna wel succesvol was en is. Van Independence Day tot Enemy of the state tot Iam Legend tot Hancock tot The Persuit of Happyness tot weer deze film. Erg knap dat je als acteur zo veelzijdig kan zijn. Ik ben dan ook groot fan van deze topper. Hij heeft gewoon zoveel uitstraling en charisma dat hij sowieso nooit bijna een slechte rol speelt. Soms vallen zijn films wat tegen zoals Hancock, maar zijn rol valt tot nu toe nooit tegen.

In Seven Pounds had ik ook veel symphatie voor hem. Je vraagt je af waarom hij het leven niet meer ziet zitten en waarom hij anderen wilt helpen. Aan de hand van korte flashbacks wordt duidelijk waarom hij zover is gekomen. Op het einde wordt het helemaal duidelijk en daarna volgt ook bijna het einde van de film. En dat einde verraste me nogal. Ik zat er wel wat aan te denken, maar alles bij elkaar is het toch best heftig en niet al te happy ending. Wat goed paste bij deze film. Aanrader.

4*

M'n derde film van Gabriele Muccino na L'ultimo Bacio en The Pursuit Of Happyness, maar echt een fan ben ik nog niet. Toegegeven, ik heb me niet verveeld tijdens Seven Pounds, maar anderzijds is deze prent te zoetsappig en te Hollywood om een diepe indruk na te laten.

Net als bij de vorige samenwerking tussen Muccino en Smith ligt het er voor mij allemaal wat té dik op en is de aanslag op de traankanalen te getelefoneerd. Ook de acteerprestaties en de cinematografie vind ik te gelikt, hoewel ik Rosario Dawson wel graag bezig zie. Qua muziek heeft de Italiaanse regisseur mij in het verleden al gecharmeerd door Serpentine van dEUS in Bacio te stoppen en ook hier etaleert ie al eens z'n goede smaak. Zo passeert onder meer Nick Drake de revue en ook het slotakkoord van Bird York is niet slecht.

Wat mij betreft een film met veel gebreken, maar zonder meer vermakend. 'k Denk wel dat het grote publiek hier pap van zal lusten.

Is misschien wel de grootste verassing van de laatste jaren voor mij. Had vooraf eigenlijk totaal niet het idee dat ik deze film zou kunnen waarderen (Pursuit of Happinnes vond ik ook met moeite een redelijke film te noemen) maar niets bleek minder waar. Allereerst compliment voor Smith. Eén zwaluw maakt nog geen zomer en ik vind hem nog steeds een middelmatig acteur maar hier was hij echt ijzersterk. Grote verschil met zijn andere rollen? Normaal heb ik altijd het idee dat ik naar Will Smith zit te kijken nu wist hij mij eindelijk eens een keer een personage te trekken.

Verder dan nog het verhaal. Ik wist er eigenlijk bijzonder weinig over voordat ik aan de film begon. En eerlijk gezegd is dat denk ik een enorm voordeel. Het sterkste punt van de film vind ik namelijk het onderhuidse en bruisende wat de film de complete speelduur heeft. Je hebt constant het gevoel dat je niet alles weet dat er nog iets moet komen. Met de bovenstaande tekst kon dat wel eens flink minder zijn. Het zorgde er in ieder geval voor dat ik volledig werd opgezogen door de film.

De uiteindelijke ontknoping die ik pas best laat en zelfs toen slechts ten dele zag aankomen vond ik bovendien ijzersterk. Prachtig ook het gebruik van die kwal

Tot slot dan nog Rosario Dawson en en mindere mate Woody Harrelson even benoemen want ook deze tillen de film naar een hoger niveau. Seven Pounds is kortom gewoon een enorm goede film die mij volkomen verrast heeft achtergelaten. Toch niet de volle score omdat het uitleggerige op het einde van mij niet had gehoeven.

4,5*

een hele mooie film!een heerlijke puzzel met prachtige shots. ik veel meer genoten van deze film als van persuit of happiness, mischien door het zwaardere thema.ik vraag me alleen af of je gelijk sterft door die kwallebeet en of je organen wel funcioneel blijven,maar dat terzijdeik was ook tevreden met de cast, niet alleen will smith deed het goed, maar rosario dawson en barry pepper waren klasse. ook een goede rol van woody harrelson, ik denk alleen wel dat hij een paar facelifts gehad heeft.

You must be Emily..

Seven Pounds is een mooie, af en toe ontroerende film, maar haalt voor mij bij lange na de genialiteit zoals hier af en toe besproken wordt niet. Ik ben geen kenner van het genre, maar weet wel dat het een behoorlijk zwaar en meeslepende drama is, waar je even rustig je tijd voor moet nemen.

De opening van de film is heel mysterieus en sfeervol, fantastische scènes waarin niets van de gebeurtenissen duidelijk wordt. Deze mysterieuze setting gaat echter snel verloren, omdat je er vrij snel achter komt hoe alles in zijn werk gaat, waarna de film toch wat inlevert en het verhaal eigenlijk vrij simpel blijkt te zijn.

De film blijft daarna steken in een soort niets, het enige wat nog leuk is zijn de bij vlagen mooie beelden en de af en toe nog wat spannende telefoongesprekken,maar weet toch weer de interesse te wekken na een belangrijke plot twist, waarin je achter komt dat Ben eigenlijk Ben helemaal niet is. Toch blijft de film na het begin eigenlijk vrij voorspelbaar en heb ik me aan het einde echt nog geërgerd aan de mate waarin alles op z'n Hollywoods nog even wordt uitgekauwd. Alles was allang duidelijk, was gewoon gestopt na de zelfmoord, dan was de impact daarvan waarschijnlijk veel groter geweest.

Positief aan deze film is natuurlijk de muziek, fantastisch gecomponeerd en geregisseerd. Daarnaast is misschien nog wel het meest verbluffend het acteren van Will Smith, die zo goed als zeker zijn nominatie voor de Oscars van dit jaar al in zijn zak heeft (evenals twee jaar geleden met de eerdere film van Gabriele Muccino).

Maar toch vanwege het vaak langdradige, saaie verhaal heb ik niet kunnen genieten van deze film. Vermakelijk zeker, maar niet fantastisch. Deze film verdient dan ook zeker de hoge score op deze site niet, maar waarschijnlijk zal dit ook nog wel zakken. Voor alsnog hou ik het op 3 sterren.

Toen bekend werd dat regisseur Gabriele Muccino opnieuw ging samenwerken met Will Smith was ik toch wel behoorlijk benieuwd naar deze film, al helemaal omdat ik ongeveer 2 jaar geleden The Persuit of Happiness gezien heb. Vanavond was Seven Pounds aan de beurt.

Helaas ben ik met een nogal gemengd gevoel achtergebleven. Natuurlijk spelen Smith en Dawson prima rollen, net als de overige acteurs en actrices. En ook met het plot is vrij weinig mis.

Het is de uitwerking van het verhaal waar het in mijn ogen mis gaat.

Na een interessant begin zwakt de film al snel af om pas na 1 uur en een kwartier kijken weer interessant te worden. Na een tergend langzaam uur, komt er in een half uur in razende vaart gigantisch veel op de kijker af. En bij het laatste kwartiertje gaat het dan helaas weer mis.

Het is de kijker dan al lang duidelijk geworden hoe de vork in de steel zit, en om dat dan nog eens helemaal te gaan voorkauwen is meer dan overbodig. Sterker nog: het doet behoorlijk af aan de intimiteit die het verhaal op zich wel kent.

3 kwartier goed, 1u en 15 minuten teleurstellend. De positieve zaken zorgen ervoor dat ik de film wel nog 3 sterren geef, maar dat zijn dan wel drie hele kleine.

gisteren de film gezien en moet zeggen dat ik met verwondering aan het kijken ben geweest...dit was top en de acteerprestatie van will mag er zeker zijn hoor...het verhaal op zich vond ik ook sterk, we hebben er van genoten...4 sterren van mij...

Te lang en te zeikerig, maar het is gelukkig geen Pursuit of Happyness. Daarvoor kent het geheel nog wel wat interessante dingen en ziet het er visueel te mooi uit.

2*

Mooi gedraaid en een bijzonder aardige eerste half uur, maar daarna bij tijd en wijlen erg traag en over-all gezien erg voorspelbaar (om over het geloofwaardigheidsgehalte van de gehele prent nog maar te zwijgen).

Dit is een hele mooie film

Weer een prachtig stuk acteer werk van mister smith

Oversentimentele nietszeggende en zeverige draak gebrouwen volgens Oscarverzekerd recept.

Ik vind de film dus niet zo goed, sterker vind het nogal een vervelend Jezus-verhaaltje dat eigenlijk kant nog wal weet te raken. Buiten de aspecten die gewoon niet kloppen (hoe kan een tropische zoutwaterkwal in godsnaam overleven in ijkoud zoetwater?Om maar wat te noemen). Dat het wel allemaal heel erg toevallig is dat net al die zeven mensen net allemaal bovenaan de transplantatielijst staan en dat een donor sowieso nooit bekend is zullen we ook maar even buiten beschouwing laten voor het gemak... Ik geloofde er werkelijk geen ene sodemieter van.

Maar dat is nog niet het ergste want wat ik me nu echt afvraag, wat wil deze film nu eigenlijk zeggen??? Will Smith die een stuk lever heeft afgestaan, een lob van zijn long voor zijn broer met longkanker (wat trouwens ook dikke bs is want bij kanker kom je niet in aanmerking voor transplantatie en een mens kan ook makkelijk op een long leven), en passant nog beenmerg doneert en ook nog zijn huis heeft weggeven aan een gezin in nood is al wel een enorme streber zeg... Maar het is volgens de makers van Seven Pounds nog niet genoeg want Smith moet zelfmoord plegen om de rest van zijn organen af te staan aan zeven "goede" mensen? Alsof dat dan ineens die zelfmoord rechtvaardigt Wat een grote onzin zeg. De film gaat nergens in op ook maar een enkele ethische of morele overweging en haalt daarmee eigenlijk zijn eigen bestaansrecht onderuit. Het plot is gewoon, compleet absurd en idioot.

Goedkoop effectbejag is het eerste wat me te binnen schiet... Het is dat mejuffrouw Dawson zo'n mooie innemende verschijning is maar anders.

2* en dan ben ik in een milde bui.

Hopeloze Hollywood tranentrekkerij... but I liked it.

Natuurlijk heeft mijn bovenbuurman eigenlijk helemaal gelijk, maar het mysterieuze eerste half uur en een prima pay-off weten al die bedenkingen van tafel te vegen, ik ging mee in de idioterie van Seven Pounds; Mission Accomplished wat dat betreft.

Alleen jammer dat de film in het midden wel heel erg de vaart eruit haalt... Toch 3,5*, op gevoel gegeven, maar soms is dat wel effe lekker.

Als een film een der mate hoeveelheid aan fouten bevat dat het iemand gaat storen kan toch vermeld worden? Bij een grote Holllywoodfilm vind ik het slordigheid dat er blijkbaar fouten inzitten.

Ik heb gisteren de film gezien, en hij veel mij ongelooflijk tegen. Sentimentele, ongeloofwaardige en zeer voorspelbare film (de puzzelstukjes die halverwege allemaal al beschikbaar waren pasten zo duidelijk inelkaar dat het niet eens nodig is de film af te kijken voor het verhaal) die wat probeert duidelijk te maken, al is het niet helemaal duidelijk wat. Wat overblijft zijn aardige acteerprestaties.

Een dikke onvoldoende: 1*

Een mooie film, maar wel voorspelbaar. Maar ik weet niet of het de bedoeling is dat je na 10 minuten al weet hoe de film gaat lopen, wat Ben van plan is en waarom. Ik had alle drie meteen door, en dat maakt de film toch wel minder aantrekkelijk. De plot-samenvatting impliceert dat er nog een mystery-tintje aan zit, maar dat is in mijn optiek geenszins het geval.

Het is hier en daar een nogal oversentimentele tranentrekkerij, maar vooruit.

3.5 sterren

Aardige film, maar de film mist toch duidelijk iets om een topper te zijn. Will Smith is in ieder geval erg goed en overtuigd hier duidelijk in zijn rol van neerslachtige man, die niet altijd even positief in het leven lijkt te staan. Het verhaal is in het begin wat onduidelijk, maar na een tijdje blijkt het toch niet zo moeilijk om alle puzzelstukjes op zijn plaats te leggen. Het middenstuk is ook het grootste minpunt van deze film. Men brengt tal van hints naar de kijker, waardoor de meesten waarschijnlijk het raadsel voor het einde opgelost hebben. Hierdoor verliest het op zich best wel sterke einde toch een groot gedeelte van haar kracht. Het acteerwerk is verder dik in orde, met een sterke Smith dus, een goede Dawson en aardige bijrolletjes van Barry Pepper en vooral Woody Harrelson. Jammer alleen dat het geheel soms wat te zoetsappig wordt en dat er wat mij betreft weer een enigszins overbodig liefdesverhaaltje in moet zitten. Regisseur Gabriele Muccino heeft op papier best veel potentie, maar het komt er tot nu toe (nog) niet helemaal uit.

3,0*

Verrassende aparte film. Een film, die in mijn ogen gemaakt is om de emotionele noot te raken. Een film die kost wat kost de kijker een traan wil zien laten. Hoe dan ook; de missie is wel geslaagd. Voor een hoop mensen is de emotie gekomen en heeft al het drama gewerkt. Dit lukt niet bij elke film namelijk. Op zich is het een heel simpel concept, wat succesvol is geworden.

De film duurt op bepaalde momenten een beetje lang. Ik vind dat vaak de fout gemaakt om een drama langdradig te maken. Een drama hoeft mijn inziens helemaal niet zo langdradig te zijn. Er waren ook wel wat gedeeltes die me een beetje stoorde zoals het hele drukpers gedeelte. Dit was voor mij wel onnodig. Verder vond ik de muziekkeuze m.u.v. de laatste scene slecht. De nummers passen totaal niet bij de film/scene.
Het verhaal is simpelweg erg goed. De plottwist wanneer je erachter komt dat hij eigenlijk Tim is, zat goed verborgen hoewel er al wel tips gegeven waren.
Wat me een beetje tegenviel is dat er niet op elk personage/verhaal even diep wordt in gegaan. Op het verhaal van de broer, Ezra en de beenmergtransplantatie patiënt wordt amper in gegaan. Hoe is de broer erachter gekomen dat hij zijn identiteit gebruikt? Wat is precies het plan van Tim met Ezra en ZIJN geliefde? Ik vond het net zo jammer dat sommige dingen te ver worden uitgelegd en andere dingen weer net een tikje te weinig. Hadden ze hier een beter balans in gevonden was de film stukken beter geweest. Ik kan er niet omheen dat het een origineel verhaal is met overigens een zeer goed acterende Will Smith.

Ik ben benieuwd naar de 2e kijkbeurt.

Pretentieuze critici hebben deze film compleet neergesabeld.
Niet geheel terecht. Ja inderdaad, hij is te melodramatisch, ja inderdaad de muziek is te aanwezen en lijkt op een afgekeurde partituur van Philip Glass en ja het eerste uur blijft ons raden waar het na toe gaat (hoewel ik het al vrij snel door had)

Maar vergeten wij wie deze film geregisseerd heeft? Een Italiaan die zijn werk in Hollywood niet anders dan in de traditie van Italiaanse Melodrama voortzet. Wat hadden we dan verwacht?

Ik vond het mysterieuze begin boeiend genoeg om door te komen en Rosario Dawson is een genot om naar te kijken, die loodst ons wel door al die zure gezichten van Will Smith heen.

Toen ik eenmaal doorhad waar de film heen ging,(vanaf het moment dat ik hoorde dat Rosalio een zwak hart had, dacht ik --okay dat is duidelijk --die gaat ze krijgen van hem ook!) had ik me allang bij een teleurstelling neergelegd. Misschien vandaar ook dat ik het onnozele einde en vooral de zwaar melodramatische uitwerking hiervan, nog wel kon doorkomen.

En daarnaast dit: het gegeven dan iemand om zijn schuld in te lossen zich volledig opoffert kan ook gewoon een actie van een wanhopige gek zijn a la Travis Bickle.
Misschien is hij wel gewoon gek? Muccino laat ons compleet in het midden of zijn daad zin heeft of dat het een gevoel is van een door schuld gevoede man die zijn verstand heeft verloren. Als je er zo naar kijkt, is het onzinnige verhaal nog dragelijk.

Het aller zwakste aan de film is de oneindige collages van tedere liedjes met treurige gezichten en mooie plaatjes. Iets wat ze sinds een jaar in GTST ook hebben ontdekt.

Smith is goed, het eerste uur erg boeiend en Dawson geweldig. Voor een eenmalige kijk beurt voldoende.

Dit is een pracht van een film, met wederom een schitterende acteerprestatie van Will Smith.

De film is, voor de regelmatige filmkijker, misschien hier en daar voorspelbaar. Desalniettemin blijft het verhaal en het verloop daarvan zeer goed. Deze film verveelt op geen enkel moment!

Will Smith gaat gewoon lekker door met acteren en deze film sluit naatloos aan bij zijn vorige films waarbij ik veel overeenkomsten zie. Dit niet beslist in de negatieve zin want hij is geknipt voor dit soort rollen. Daarnaast is dit een erg aangrijpbare film met een goed begin een tussenstuk waarbij de film zich oplaadt voor de grand finale waarbij tenslotte alles weer op zijn pootjes terecht komt. Het is niet een film die je snel zal wegleggen als je er eenmaal aan begonnen bent maar ook niet een film die je snel nog eens opnieuw opzet maar zeker een aanrader.

Ik heb 'm net gekeken en ik moet zeggen: geweldig! Hoewel de clou me al wel een beetje halverwege de film begon te dagen is het vooral de manier waarop het gebracht wordt een enorme pre van deze film. Een aanrader. 4 sterren!

Ooit eens begonnen met kijken, maar de DVD haperde al in de eerste minuten. Nu nogmaals bekeken, en ik kon alleen maar janken. Wauw, wat een herkenning. Geeft me geld of de positie, en ik ben net zo. Op het moment van dit tikken is driekwart van de film gepasseerd. Films die me raken geven me altijd wel een jank-moment. Soms een druppel, soms een doekje nodig. Maar gedurende deze “Seven Pounds” was ik continu emotioneel. Natuurlijk een Hollywood-productie, meesters in het valse sentiment. Maar nu even niet. Ik probeer een film te vinden die ik hoger waardeer. “La Finesta di Fronte” is heel erg hoog. “Das Leben der Anderen”, Il ladro di bambini”, “City of no limits” ook nabij de tien. Allen Europees materiaal. Maar deze film……alles klopt. De casting, de muziek, het licht, de sfeer, het tempo, de ogenblikken…….alles niet te verbeteren. Het hoogste cijfer op deze Moviemeter is een vijf. Als het kon, dan gaat deze “Seven Pounds” daarover heen. En…..”What’s in a name”

Duurde me allemaal een beetje te lang en het verhaal raakte me ook nergens. Het is allemaal wel degelijk geacteerd en gefilmd maar nergens verrassend, integendeel zelfs, je krijgt namelijk een hoop clichés voorgeschoteld.

Niet echt mijn film. 2.5*

Meesterwerk

Met deze rol laat will smith nogmaals zien dat hij een geweldige acteur is en dat dit soort rollen voor hem gemaakt zijn, samen met z'n rol in pursuit of happyness is dit gewoon zijn beste rol.

Het verhaal is er 1 die je raakt, het grijpt je al vanaf de eerste minuut en word steeds beter en aangrijpender.

Het einde slaat echt in als een bom, de gehele film kijk je al met een brok in je keel en dat einde versterkt dat gevoel nog meer, het is prachtig maar ontroerend tegelijk.

Heel mooi om te zien hoe iemand die z'n leven na een ongeluk al heeft opgegeven toch nog wat goeds wilt doen voor een paar levens die het nodig hebben.

4.5*

Een aantal personen zegt in het begin al het einde te kunnen raden. Ik vond het begin echter dusdanig mysterieus en soms vaag, dat het wat mij betreft alle kanten op kon gaan.

Ik denk dat het al scheelt met welke voor-informatie je de film in gaat:
De cover zegt dat hij krachten heeft om levens te veranderen. En dat hij een geheim bij zich draagt.
Direct bij de start van de film wordt verwezen naar geloof en dat hij in 7 seconden zijn wereld heeft verwoest.

Gelukkig had ik de beschrijving hier op MovieMeter niet gelezen, want dan had ik inderdaad het einde al geraden. Duidelijk "to much info". Want dan had je voor het zien van de film al de link kunnen leggen tussen Emily, haar kwaal en 7 pond.

Omdat pas na een uur bekend wordt dat Emily een hartkwaal heeft, is het eerste uur vrij langdradig, maar ook mysterieus en misschien ook wel wat saai omdat er maar weinig hints worden weg gegeven.
Want hoe komt Ben nu achter de info over de verschillende personen? Dat lijkt inderdaad op mysterieuze krachten te duiden. Iets wat ook niet duidelijk gemaakt wordt hoe hij hier nu achter komt.

Wauw. Ben eigenlijk niet zo van het drama genre, kijk normaal meer thriller, actie en sci-fi en zodoende Will Smith gevolgd naar deze film om te proberen.

Hoewel die in het begin wat traag op gang komt, is de film uiteindelijk elke seconde dik waard geweest. Gewoonweg meesterlijk!!

Melodrama begint sterk, maar wie een beetje goed oplet ontdekt al vrij snel hoe de vork in de steel zit. Dat regisseur Gabrielle Muccino daarna nog veel te lang het zogenaamde 'mysterie' probeert geheim te houden, maakt het moeilijk om sympathie te krijgen voor de hoofdfiguur, zeker als die gespeeld wordt door de nimmer subtiel acterende Smith. Dawson weet wél de gevoelige snaar te raken, maar de vele romantische scènes + aanzwellende violen beginnen uiteindelijk toch wat te vervelen. De slotscène is echter prachtig. En laat dat nou net die ene scène zijn waarin Smith níet te zien is.

Zowel het verhaal als de acteerprestaties krijgen van mij een dikke 4,5/5.

Ondanks dat ik op het einde van de film met redelijk wat vragen zat, begon het, na wat nadenken, allemaal duidelijk te worden. En dan pas drong de genialiteit van het verhaal pas echt door. Gewoon super!

Over de acteerprestaties ook geen slecht woord. Vooral Will Smith maar zeker ook Woody Harrelson vertolken hun rol subliem.

Het enige minpunt is dat, naar mijn mening, het verhaal in het midden van de film een beetje stil valt. Op dat moment werd het een beetje langdradig en dit haalt de totaalscore een beetje naar beneden.

Verhaal: 4,5/5

Acteerprestaties: 4,5/5

Boeiendheid: 3,5/5

Conclusie: 4/5

Een aanrader dus!