Seven Pounds (2008)

Herzien en de film pakt mij nog steeds.....ijzersterk acteerwerk door Smith die zich helemaal inleeft in zijn rol.

Origineel verhaal wat tot het laatste moment niet helemaal duidelijk is....ook de rest van de cast is boven gemiddeld.

“I did something really bad once and I'm never gonna be the same…”

Indrukwekkend. Dat Will Smith me zo zou kunnen raken had ik niet verwacht, maar de man doet het hier toch. De Fresh Prince is hier een depressieve man die een aantal mensen wil helpen voordat hij (waarschijnlijk) zelfmoord pleegt. Waarom en hoe dit allemaal in elkaar steekt wordt door regisseur Muccino op ingenieuze wijze uit de doeken gedaan.

Er wordt heel erg op het gevoel van de kijker ingespeeld maar ik heb me er geen moment aan geërgerd. Integendeel, ik ging helemaal mee in de emotionele reis van Ben. Rosario Dawson maakt misschien nog wel meer indruk dan Smith als vrouw die wacht op een harttransplantatie en een band opbouwt met Smith. Wat een chemie hebben die twee. En een ingetogen Harrelson is altijd het bekijken waard, klasse acteur. Dat het verhaal te maken heeft met een oud trauma van Ben en orgaandonatie is al snel duidelijk, maar hoe het allemaal in elkaar steekt wordt pas op het eind duidelijk. Compliment ook voor de mooie muziek. Prachtige film, echt genoten.

Ga niet beweren dat er geen paar hartverwarmende momenten inzitten, maar in zijn geheel is dit toch te flauw en blijft het bij pogingen om echte emoties los te weken bij de kijker maar daarvoor leek het mij toch te geforceerd en ongeloofwaardig.

Muccino maakte reeds voorheen "The Pursuit of Happyness" eveneens met Will Smith en in dezelfde stijl, maar dat leek me toch een stukje echter.

Een deprimerende of feel-good film?

Het is maar hoe je het bekijkt. Gaandeweg kom je er achter waarom de personage Will is zoals hij is en doet wat hij doet.

Halverwege was het mij wel duidelijk welke kant de film op zou gaan maar dat neemt niet weg dat ik het einde toch wel mooi vond.

Goed opgebouwd dramatisch verhaal dat gelukkig niet op een flauwe manier te sentimenteel wordt.

Integendeel het einde maakt deze film sterker. Prima acteerwerk. 7/10

Het ziet ernaar uit dat ik één van de enige ben met een afwijkende mening. Langdradig, vergezocht, geen touw aan vast te knopen… Nee, dit was niet helemaal mijn ding.

Het eerste uur dacht ik alleen maar ‘waar zit ik naar te kijken?!’ Hier kwam geen duidelijk antwoord op en was geneigd hem maar gewoon uit te zetten. Ik had echter nog geen zin om te gaan slapen en een nieuwe film duurde me ook te lang, dus uiteindelijk toch maar afgekeken. Ik denk nog steeds: waar heb ik naar zitten kijken? Antwoorden komen er wel in de laatste paar minuten, maar dit gaf mij absoluut geen voldoening. Het zou een tranentrekker moeten zijn, maar op een enkel hartverwarmend momentje na, voelde ik hier zeer weinig bij. Ik huil overigens overal bij, zelfs bij Alfred J. Kwak en The Lion King, ik kan zelfs bij een of andere chickflick nog janken als het allemaal aandoenlijk genoeg is, dus nee, het ligt niet aan mijn vermogen van niet kunnen huilen bij films.

En dan die laatste minuten, geen touw aan vast te knopen. Goed, je krijgt antwoorden, maar daar blijft het ook wel een beetje bij. In detail klopt er helemaal niks van. Na zijn beenmergtransplantatie loopt hij enkele uren later alweer volledig normaal als hij ’s avonds naar Emily gaat. Bij Emily komt zijn broer op bezoek die in de auto wacht en nog zegt dat hij aan zal bellen als hij niet opschiet. Toch had hij nog uitgebreid de tijd om het bed met haar te delen en vervolgens naar huis te gaan, zonder zijn broer. Waar in hemelsnaam is zijn broer gebleven?! Twee uur lang naar een film kijken, waarvan ongeveer slechts een halfuur daadwerkelijk wat inhoud heeft.

Aan de acteurs ligt het overigens niet, want die doen het prima. Will Smith weet zijn rol goed en overtuigend neer te zetten, maar de chemie met Rosario Dawson mist volledig. Ook Dawson doet het allemaal verder goed, maar er lijkt gewoon geen klik tussen die twee, waardoor het ook op dat gebied allemaal veel minder wordt.

Het hele verhaal was mij overigens ook al vrij snel duidelijk, behalve dat Ben Thomas eigenlijk zijn broer was, terwijl je dat eigenlijk ook al wel had kunnen weten toen hij het verhaal aan Emily vertelde, verder had ik het allemaal al wel uitgestippeld. Het enige moment wat ik daadwerkelijk hartverwarmend vond en waarbij ik normaal gesproken wel een traantje zou laten, was de allerlaatste scene met Emily en Ezra. Alleen in die scene al was er tussen hen meer chemie te vinden overigens.

Ach, het is geen film die ik ooit weer ga kijken, maar denk ook geen film die ik zomaar even vergeet. Een voldoende kan ik het niet geven, want heb me hier echt totaal niet mee vermaakt 1.5*.

Prima.

Maar niet zo ontzettend bijzonder naar mijn mening, want alhoewel Smith hier een schone rol speelt en deze met volle overtuiging uitvoert was er voor de rest niet veel voor mij aan de gang dat me echt mee kon slepen of kon ontroeren.

Nogmaals, Smith acteert goed en het is altijd leuk om Harrelson terug te zien. De film kent enkele sterke scenes, zoals het telefoongesprek met Harrelson in het begin, maar is daarna wat saaier en wat meer "standaard". De chemie tussen Smith en Dawson bleef zo goed als uit.

De hele film is vervolgens ook wat saai eigenlijk. Ik verloor mijn aandacht een paar keer goed om vervolgens uit te vinden dat ik zo goed als niks gemist had. Pas richting het einde is het wat pakkender maar dat kan de film net niet genoeg boven water halen voor een goede voldoende.

Prima voor een keertje, maar het deed me vrij weinig. Tja, dan verschillen de meningen dus denk ik zo.

Zonder enige twijfel een opmerkelijke film maar bracht toch niet helemaal wat ik er van verwacht had.

De film begint apart. Het telefoongesprek met Harrelson is een opmaat voor veel schimmig gedoe waarvan de echte reden gissen blijft en veel dingen niet zijn wat ze lijken. De immer getormenteerde blik op het gezicht van Smith is prima en de zorg die hij voor Dawson ontwikkeld is aandoenlijk. Toch vind ik het vanaf de eerste ontmoeting met Dawson tot het moment dat hij al flashbackend de beenmergtransplantatie besluit te doen te vlak. Er wordt wat mij betreft te weinig gedaan met wat Smith hier toe drijft en komt op mij over als gemakkelijke feel good. Pas na de beenmerg begint zich een beter beeld te vormen wat Smith voor 'rugzak' meesleept.

Het einde is bijzonder dubbel. De weldoordachte opoffering die voornamelijk beklijft en impact maakt omdat hij zich mede opoffert voor Dawson en van haar houd. Ergens laat hij haar in de steek maar offert hij ook zijn eigenbelang, liefde, voor haar op. Dat pas op de plaats maken voor eigenbelang kan je echter ook weer omdraaien, hij vind namelijk dat hij dít moet doen en doet dit zonder overleg met haar, haar daarbij in de steek latend terwijl ze wellicht haar keuze had kunnen herzien. Liever kort leven met hem, dan lang leven zonder. Leven zonder liefde of liefde zonder leven....voer voor discussie.

Prima rollen van Dawson en Smith maar ook een mooie ingetogen rol van Harrelson. Al met al een aardige drama op dat saaie middengedeelte, ik snap dat hier juist een beetje een transformatie voor Smith opgang moet komen maar toch. Dat gedeelte doet me net te weinig voor een hele hoge waardering.

This is one of mine favorite movies!! Ive seen it now for the 4th time and its still moves me!

Mwah.

Will Smith is mij iets te druilerig in deze afgelikte tranentrekker. Het eerste half uur is het boeiendst, maar nadien valt de film stilletjes aan in z'n definitieve plooi en is het een beetje kwestie van de rit uit te zitten. Het plot met Rosario Dawson interesseert hoe dan ook niet - de toegevoegde waarde of symboliek ervan zijn mij niet duidelijk noch levert het goede cinema op.

2,5

Toch redelijk verbaasd dat deze film hier op MM zo hoog scoort met toch ruim 3500 stemmen. Het scheelt niet veel of hij maakte deel uit van de top250. Het verbaast me in die zin dat deze film toch wel erg op het sentiment speelt en dit niet altijd geslikt wordt door een filmpubliek. Met dieren (A Dog's Purpose (2017) of Hachi: A Dog's Tale (2009) wordt dat makkelijker aanvaard, maar hier dus ook.

Will Smith heeft natuurlijk het charisma om haast elke film tot een succes te maken. Hoewel hier best prima is het toch vooral Rosario Dawson die de show steelt. Veel dramagehalte, niet één maar verschillende keren bij de diverse personen die zijn pad kruisen. Het motief is onduidelijk, maar wordt later wel onthuld, hoewel eveneens voor de hand liggend. Naast drama komt er ook wat romantiek aan te pas, dit alles onder begeleiding van de nodige strijkers.

Alles behalve een perfecte film, deze georchestreerde tranentrekker. Wel verder ook een leuke rol van Woody Harrelson en ook Barry Pepper komt even piepen. Al bij a degelijk, maar niet wat ik ervan verwacht had. Nipte 3,0*.

De film raakte me toch, het thema zelfmoord is toch wel pittig.... Eerst leek het er niet op.. Je moet door hebben dat er met flashbacks gewerkt wordt.. Anders is het inderdaad rommelig... Ook de gespeelde chemie ontbrak meestal, behalve aan het einde.... Ook de zelfmoord zelf was onrealistisch wat mij betreft ... zie de iceman .. Er was en bleef veel onduidelijk, ook de relatie met zijn broer... Hoe hij aan die badge etc kwam.... Jammer... Ook dat iemand zoiets doet lijkt me ongeloofwaardig en dat is bij een drama toch wel nodig.... Dus helaas te weinig diepgang zoals steeds bij Will Smith ... Maar wel een zeer pakkende film.....

Man man man, wat een vreselijk onechte tranentrekker dit! Aanzwellende muziek, tranende ogen, maar totaal ongeloofwaardig allemaal. Wat een tegenvaller!

Blijft een erg aangrijpende film,

Het eerste deel van de film vind ik misschien wel het beste stuk. We zien dat Ben bezig is met verschillende mensen te helpen, maar weten nog niet goed wat hierachter schuilt. Will Smith zet zijn rol ongelooflijk sterk neer. Je voelt zo dat hij een enorme zware last met zich meedraagt en met zichzelf in het reine probeert te komen. Misschien is dit wel zijn beste prestatie die ik tot dusver gezien heb.

Gaandeweg leren we Ben en zijn verleden beter kennen en uiteindelijk is het niet zo moeilijk om alle puzzelstukjes te leggen, maar de uitwerking is gewoon erg goed. Er wordt vooral gefocust op de romance tussen Ben en Emily. Wat mij betreft, mochten de andere personages ook wat meer aandacht gekregen hebben, maar de romance tussen Ben en Emily is gewoon erg mooi om te volgen.

4*