The Wrestler (2008)

Maar dit ligt waarschijnlijk meer aan die mensen dan aan de film zelf. En wanneer je Rourke´s gedrag op ´hij moet gewoon prioriteiten stellen´ gooit, dan heb je er niet zo veel van begrepen...

Nee, heeft alleen te maken met de akties van het hoofdpersonage. Valt weinig niet aan te begrijpen hoor.

Het heeft vooral te maken met hoe het hoofdpersonage al 20 jaar leeft en waar zijn gedrag vandaag de dag dus uit voort komt. Wanneer die twee dingen aan elkaar gekoppeld worden is het verre van een onsympathiek mens.

De manier waarop hij met zijn vrienden omgaat is eigenlijk juist uiterst sympathiek. Zijn relatie met Tomei is zelfs uiterst respectvol en als dank wordt-ie toch behoorlijk gepiepeld. Ook haar beweegredenen zijn begrijpelijk maar toch. Ook bij zijn irritante baas houdt hij zich lang in. Langer dan ik waarschijnlijk. Zijn dochter is natuurlijk ook redelijk bot tegen hem. Wederom, met goede redenen... maar toch.

Ik durf zelfs te zeggen dat Randy één van de meest echte en sympathieke personages van vorig jaar was. Sowieso de beste film...

Ik weet niet zo goed hoe ik deze film moet beoordelen. Hij was zeer vermakelijk en aardig origineel, maar als ik er goed over nadenk weet ik niet of ik het echt wel een topfilm vindt... misschien gebeurt er daar wel te weinig voor.

Mickey Rourke zet natuurlijk een topprestatie neer en de sfeer in de film is dik in orde, maar the wrestler kwam toch wat te mager over... daarom een 3.5

ik vondt dit echt de beste prestatie die hij nu toe heeft gedaan pracht film een 4 van mij

Mee eens.. al vond ik het einde ronduit waardeloos.

Er gebeurde idd erg weinig in waardoor ik af en toe echt zoiets had van, waar kijk ik nu eigenlijk na.

Deze film is ronduit belachelijk. Ik kan me niet voorstellen dat iemand dit 2 sterren vindt!

Wat een slechte film. Ik weet niet waarom het acteer werk zo goed wordt beoordeelt...

Deze film heeft mij geen één moment geboeit!

Omdat Micky Rourke sympathie opwekt.

We wachten geduldig op je andere stemmen en je top 10, om te kijken wat je wél goed vind.

Ik niet..

Of zoals ze in het Zuiden zeggen:

"Et kan me gheen bal likke!"

Prachtig portret over een worstelaar die in twee werelden leeft. Hij is de held in de ene en de mislukkeling in de ander. Als hij de heldenwereld noodgedwongen vaarwel moet zeggen probeert hij de rollen om te draaien en zijn privéleven te verrijken. Hij faalt en beseft dat hij maar in één ding kan uitblinken.

Ik vond het een schitterende film met overtuigend acteerwerk, een goede soundtrack en alles goed in beeld gebracht. Maar van Aranofsky had ik ook niet anders verwacht, nu echt één van mijn favoriete regisseurs.

4.0*, met kans op verhoging.

wat een super film is dit.

mooie 'trage' film, micky rourke is gegoten voor deze rol.

Ijzersterke rol van Mickey Rourke en een verdiende Oscar-nominatie. Jammer dat het verhaal iedere originaliteit mist, zo oud is als de weg naar Rome en dus al duizend keer vertelt.

Tragisch mooi....

Simpele maar doeltreffende film met prachtig acteerwerk van Rourke en Tomei. Heerlijk filmpje om lui bij achterover op de bank te hangen.

Toch maar een halfje er bij. De film heeft iets bezwerends en spookt nog altijd wel in mijn hoofd. Magische beelden.

een film met een hart en een ziel,echt een prachtfilm..Heb er van genoten 5.0

Prima film.

Overtuigend en zonder bescherming gebracht.

Net of je naar een documentaire kijkt.

Goede rol van Rourke.

Over het algemeen vind ik Darren Aronofsky een goede regisseur. Pi, Requiem en The Fountain zijn prima films. De laatste staat zelfs in mijn Top 10. Maar alle aandacht die Aronofsky krijgt van Hollywood is een tikkeltje overdreven.

The Wrestler prijkt met een overdonderende score van 97% op Rotten Tomatoes en krijgt overal lovende recensies. Van zogenaamde toprecensenten tot anonieme blog-
gers; ze zijn het er allemaal roerend over eens dat dit een nieuw meesterwerk is. Van-
daar dat ik ook vrij hoge verwachtingen had om deze film te mogen aanschouwen.

Helaas moet ik nu de conclusie trekken dat de film de hoge verwachtingen niet helemaal heeft waargemaakt.

De acteerprestaties zijn van een hoog niveau, met Mickey Rourke voorop als uitge-
bluste worstelaar Randy The Ram die niet kan accepteren dat de tijd hem heeft ingehaald, en Marisa Tomei die in hetzelfde schuitje als Rourke verkeerd. En dan hebben we ook nog Evan Rachel Wood als de vervreemde (lesbische) dochter.

Rourke laat zien dat hij nog steeds een film kan dragen, want zijn acteerprestatie is magnifiek. Je leeft echt met hem mee, en vanaf de eerste minuut heb je het idee dat je naar een echte worstelaar zit te kijken en niet naar een acteur. Ik heb zo'n idee dat Rourke heeft geput uit zijn eigen ervaringen als bokser, een tanende filmcarriere en
zijn slechte gezinssituatie.

Tomei deed het ook heel erg aardig als uitgebluste stripper. Ze ziet er in ieder geval nog goed uit voor haar leeftijd (45). Het is alleen jammer dat ze steeds in vrij ondank-
bare bijrollen wordt geschoven. Hoewel ze het dus goed doet is haar rol vrij cliché en vergelijkbaar met honderden andere rollen, namelijk die van katalysator die de hoofdpersoon de harde realiteit doet beseffen en hem hierbij probeert te helpen.

Het probleem met de film ligt dus niet bij de personages maar bij het verhaal. Het is te voorspelbaar. Na de hartaanval van Rourke kun je wel raden hoe het verhaal afloopt. Alles wat er in de tussentijd gebeurt hebben we al zo vaak gezien in andere films dat het niet als een verrassing mag komen.

Veel worstelfans verdedigen dit op online forums door aan te halen dat dit vaak ook echt gebeurt met hun uitgebluste helden. Dat kan dan wel zo zijn, maar dat doet niks af aan het feit dat wij als kijker dit verhaal al te vaak hebben gezien. De hele samenloop van omstandigheden is verworden tot een slaapverwekkend cliché. En dat is jammer, want met een iets origineler verhaal had deze film wel het meesterwerk kunnen zijn dat het volgens velen nu is.

De film is in een documentaire-achtige stijl geschoten. Dat wil zeggen: vaak lijkt het alsof alles met een handicam op de gevoelige plaat is vastgelegd. Een goede keuze mijns inziens, want nu is het net alsof we er bovenop zitten en we alles wat Rourke meemaakt aan den lijve ondervinden. Het is wat intiemer en minder afstandelijk. Dit komt vooral tijdens de vele worstelgevechten die de film rijk is goed naar voren.

Clint Mansell, de vaste componist van Aronofsky is terug om hier en daar wat treurige scenes van treurige muziek te voorzien, maar het grootste gedeelte van de soundtrack wordt gevuld door '80's rocknummers zoals 'Sweet Child Of Mine' van Guns 'n Roses en 'Metal Health (Bang Your Head)' van Quiet Riot. Ook het vermelden waard is het nummer 'The Wrestler' van Neil Young die de aftiteling begeleidt: prachtige song.

Conclusie:

Een prima film met goede acteerprestaties en passende muziek, maar die toch ietwat tegenvalt door het vrij onoriginele en voorspelbare verhaal en de vele clichés die de film rijk is. Wellicht dat we hieruit kunnen constateren dat de meeste recensenten, wanneer het puntje bij paaltje komt, toch vooral de hype en elkaar achterna lopen. Want zeg nu zelf; die 97% als eindscore is toch belachelijk hoog en totaal onrealistisch?

3,5*

Het ligt er maar net aan in hoeverre je je stoort aan het cliché-gehalte van de film. Daarnaast het scala aan films dat je hebt gekeken en in hoeverre je de vergelijking kan/wil maken tussen "al die andere films" en The Wrestler qua verhaallijn zal de hoogte van het cijfer dusdanig beïnvloeden.

Ikzelf kon de vergelijking die jij maakt 'n stuk minder relativeren door bovenstaande. Jouw redenatie klopt natuurlijk ook als een bus, wat mij als vanouds weer brengt bij het volgende: De gustibus et coloribus non disputandum (over smaken en kleuren valt niet te redetwisten)

EDIT: die 97% vind ik ook té.

Uiteraard, maar de recensie gaat natuurlijk uit van mijn standpunt en hoe ik de film heb ervaren. Een ander hoeft het daar natuurlijk niet mee eens te zijn. Smaken verschillen tenslotte.

Maar als ik een score van 97% (een gemiddelde uit een totaal van 201 recensies) zie dan verwacht ik uit mijn stoel te worden geblazen en dat ik om de oren word geslagen met emotie, passie, actie, romantiek, misere, drama en weet ik wat die recensenten allemaal voor lovende woorden geven aan deze film. Dat ik kapot ben aan het einde van de rit. Dat de film nog dagen, zo niet weken in mijn hoofd blijft spoken. Dat ik gelijk mijn top 10 moet aanpassen.

Dat is niet gebeurd.

Ik had het overigens over de 201 recensenten op Rotten Tomatoes. MovieMeter geeft wat dat betreft een reëlere score aan de film. Wellicht omdat de nuchtere Hollander een andere kijk heeft op overhypte films?

Edit: intussen staat de eindscore op RT al op 98%. Ik zou er dus van uit moeten gaan dat dit volgens de 'topcritics' één van de beste films ooit gemaakt is.

Die 97% zegt natuurlijk niets meer dan dat bijna alle recensenten de film goed vonden. Een recensie als die van Pastichio rocker was ook gewoon bij de 97% geteld. RT heeft maar twee smaken, postief en negatief. Anders is het bij Metacritic, al tellen die weer minder recensies mee. Daar haalt de film 81/100 wat nog heel veel is trouwens. Maar daar onderscheid je veel makkelijker de grote juichrecensies van de postief kritische.

Geweldig acteerwerk van Rourke vooral, maar aan het script mankeert nogal wat...

Nogal een gemakkelijk en clichematig 'low-life' portret. Wel mooi gemaakt overigens.

Ik heb The Fountain laatst weer gekeken, en ik ben tot de conclusie gekomen dat de acteerprestatie van Hugh Jackman net zoveel indruk maakt als die van Mickey Rourke in deze film. Het stuk in het ziekenhuis waar Tom door het lint gaat is een sterk staaltje acteren. The Fountain zal wel te vage content hebben gehad waardoor deze prestatie onopgemerkt is gebleven.

zeer goede film door de acteerprestaties, maar het is net geen meesterwerk voor mij wegens de volgende redenen:

1. het verhaal hoezeer goed geacteerd is vrij voorspelbaar, 2. sommige verhaallijnen zijn niet goed uitgewerkt, zoals met de dochter, het is echt jammer om het zo te laten eindigen er wordt ook verder weinig uitgewerkt wat voor effect Randy had op zijn dochter, 3. is tomei er op het laatst nou toch weer niet bij? 4. hoezeer ik het wel weet had ik toch graag nog een shot later gezien waar men weet dat hij dood is

Al met al Rourke is geweldig in rollen zoals deze. De details zijn ook erg geweldig zoals de scene met de broek uitdoen bij de tanning salon en de scene in de goodwill store.

Micky Rourke roept hoe dan ook een enorm gevoel van sympathie op. Ik vind hem zeer overtuigend in deze rol. Hij speelt geen worstelaar; hij is een worstelaar.

Ben het eens met de mensen die de film op delen slecht vinden uitgewerkt. Met name de verhaallijn rond de dochter is onbevredigend.

Ik wil wel even vermelden dat de titelsong niet van Neil Young is, maar van Bruce Springsteen. En het is inderdaad een prachtig nummer.

Je hebt gelijk.