Kan door Huid Heen (2009)

Knap gedaan!

Wauw, wat een indrukwekkende film. Hier houd ik nu van. Ik denk dat dit misschien een film is die je pas ècht kunt begrijpen als je zelf zoiets hebt meegemaakt. Niet de aanranding, maar het veranderen in een... zombie. En maar doen alsof het goed met je gaat, maar ondertussen...

Marieke lijkt in relatief korte tijd veranderd van een sociale vrouw die haar leven prima op de rails heeft in een angstig meisje. De relatie met haar vriend gaat over, ze wordt aangerand en het komt te snel achter elkaar, lijkt het. Het is teveel. Wanneer ze een boerderij koopt (waar véél aan moet gebeuren) isoleert ze zich van haar contacten, en is ze ècht alleen. De buurman blijkt aardig, en hij wordt haar enige contact op dat moment, maar eigenlijk is dat al teveel. Ze verzorgt zichzelf niet meer goed en haar huis al helemaal niet. Volgens mij had ze nog niet eens een fatsoenlijk bed (in elkaar gezet - ze sliep op een matras). Ze chat met 'Herfst' over haar probleem met de aanranding. Die moedigt haar aan wraak te nemen, hetgeen ze in haar hoofd ook al doet. Ze ziet het al helemaal voor zich. Ze schrikt van de deurbel, want echte contacten lijkt ze niet aan te kunnen. Ze verstopt zich dan in haar veilige 'hol'; een luik. Daar is ze veilig. Zelfs naar de supermarkt gaan lijkt al teveel. Uiteindelijk zet ze zichzelf ertoe toch wel contact met deze buurman te zoeken en zij wordt zelfs zwanger van hem. Dit terwijl het nog lang niet goed met haar gaat; ze heeft de dader (of een dader) iets aangedaan en dit zorgt voor veel stress. Zal ze gepakt worden?

Bijzondere lijn: ze ziet hoe een buurman een stel kittens wil verzuipen - ze zitten al in een zak. Ze redt ze; zij zal wel voor ze zorgen. Maar ze kan zichzelf en haar huis al niet verzorgen, laat staan de kittens. Ze krijgen niet eens fatsoenlijk te eten, worden verwaarloosd. Volgens mij schiet ze er zelfs één neer met in haar hoofd de dader van de aanranding. Zeer aangrijpend.

Wat een sfeer in deze film. En wat wordt er sterk geacteerd door Rifka.

Heb door deze film wel weer wat hoop gekregen in den Nederlandsche film. Eigenlijk is Costa de laatste film die ik te zien kreeg in het nederlands. Had het daarna opgegeven. Deze kreeg ik van een vriend, met de opmerking dat ie de moeite waard was. En dat was ie. Meeslepend verhaal dat zich mooi opbouwt. Ik kan hem echt aanraden. Ga hem dan ook bekronen met 4,5*. Juweeltje!

Vandaag de film gezien. Op zich mooi, maar ik begreep een aantal zaken helemaal niet en dat maakt de film voor mij ook "vaag".

Doet Marieke nu daadwerkelijk iets met haar wraakgevoelens, bijv. het taxi-gebeuren, of speelt dit zich ook allemaal af in haar hoofd?

Na een uitgebreid begin waarin je grandioos wordt meegenomen in haar verwarring en trauma, spreekt ze haar gedachten op een gegeven moment heel duidelijk uit t.a.v. een bepaalde belangrijke gebeurtenis. Maar opeens, pats boem, ziet haar leven er in de volgende scene 180 graden anders uit! Dit doet afbreuk aan het zorgvuldig opgebouwde begin en vond ik totaal niet geloofwaardig.

Het zó interessante en actuele onderwerp voelde op deze manier aan als een gemiste kans om het proces wat iemand doormaakt ook na die eerste periode, goed uit te diepen.

Ik ben nu wel erg benieuwd hoe men tegen deze "vaagheden", zoals ik t maar even noem, aankijkt!

Het is denk ik vooral een belevingsfilm, waardoor dat soort "vaagheden" inderdaad naar voren komen. Het is te lang geleden dat ik de film heb gezien om te kunnen herinneren welke scène je bedoelt met dat omslagmoment. Met het gebruik van spoilertags kan je dat misschen nauwkeuriger beschrijven?

Wel goed, maar de film duurt 20 minuten te lang. De laatste 20 minuten verloor ik de aandacht voor de film, ik zat te wachten op het voorspelbare einde. Goed naturel acteerwerk van de hoofdrolspeelster trouwens, al deed ze hier en daar een beetje aan overacting als je het mij vraagt.

Misschien hier en daar over de top, maar geweldig indrukwekkend geacteerd. Je voelt de woede en eenzaamheid.

Ik had zelf overigens de indruk dat alle situaties rondom het doodschieten van verkrachters fantasiebeelden waren.

Het raakte me niet, nergens. Rifka Lodeijzen zet een mega-rol neer als een vrouw die zich, na een extreem traumatische gebeurtenis, weer moet zien te mengen in de wereld van de andere mensen. Zij doet dat met vallen en opstaan, maar gelukkig is er ook nog een vriendelijke Zeeuw die af en toe aanbelt. Voor wie enig cynisme proeft, dat klopt, ik had de film na 40 minuten helemaal gehad en zelfs de mooie beelden en het geweldige acteerwerk konden dat niet meer redden. Grappig is dat. Het eveneens minimalistische Nothing Personal wist mij diep te raken en een film als dit helemaal niet. Misschien omdat ik vanaf het allereerste moment al wist hoe het ging lopen en ik heb daar helemaal gelijk in gekregen, want inderdaad werd zij ''gered'' van haar angsten en demonen door de boze buitenwereld die zij juist probeerde te ontvluchten.

Deze film heeft mij wel geraakt. Ten eerste is daar het weergaloze acteerwerk van Rifka Lodeizen. Zij heeft het karakter zo sterk neergezet.

Daarnaast vind ik de eenzaamheid en sociale vereenzaming en verwarring van Marieke heel goed weergegeven. Door bepaalde geluiden in haar omgeving te laten vervagen en andere dingen er juist weer heel hard uit te laten springen voel je gewoon hoe sterk haar sociale isolement is en hoe erg zij van bepaalde dingen in de war kan raken.

De muziek vond ik ook heel goed gekozen om alles te ondersteunen. Ik kan één minpunt opnoemen aan de film en dat is dat ik hem op tweederde iets te langdradig vond worden maar dat was gelukkig maar kort. Dat was het moment dat ze helemaal in haar huis aan het vereenzamen was, vlak voordat ze met John kreeg. Gelukkig kreeg de film daarna weer wat vaart.

Het einde vond ik ook heel goed gevonden. Het blijft een beetje open. Je weet niet of ze op dat moment echt een klik moment heeft en weer terug komt op de wereld of dat ze juist verder aan het afdrijven is. Ja, lang geleden dat ik zo onder de indruk was van een film.

Sterke film van Esther Rots. Had al eerder kennis gemaakt met Rifka, vond haar al erg sterk in Escort maar in deze film laat ze haar ware talent naar boven komen. Prachtig, maar dan ook echt prachtig goed en sterk geacteerd. Vond de film niet zo zeer aangrijpend, vond hem vooral zo realistisch en zo goed dat ik er echt in ging geloven. En dat gebeurt niet vaak. Hoogtepunten vond ik wel de prachtige monoloog wanneer ze aan haar toekomstige baby vraagt om een andere buik uit te zoeken, had iets tegenstrijdigs. Schattig maar ook iets donkers. Daarnaast vond ik de muziek ook zeker een hoogtepunt van de film, erg apart en zorgde voor een merkwaardig sfeertje in combinatie met de stiltes in de film. Een enorme aanrader. 4 sterren

Ik heb deze film gisteravond gezien op Uitzendinggemist. Prachtig!

Haar eerste weken/maanden op het Zeeuwse plattelang deed mij heel erg denken aan de tijd dat ik in de Noordoostpolder woonde (ook vlak na een traumatische ervaring trouwens, alleen niet van seksuele of gewelddadige aard). De vervreemding, het gevoel een 'sitting duck' te zijn in een omgeving die je helemaal niet kent. Behulpzame, maar hondsbrutale boeren en hun collecterende echtgenotes die zomaar 'een rondje' lopen, om vervolgens zonder boe of bah je huis binnen te stappen via de achterdeur. Het gevoel van schrik dat je dan overvalt, 'oh nee...alsjeblieft NIET NU!', de neiging om je inderdaad te verstoppen en net te doen alsof je niet thuis bent. Heel, heel herkenbaar!

Wat ik in alle reacties alleen nog niet ben tegengekomen is het volgende, dat mij toch een beetje (boel) dwarszat: Rifka komt in de film op mij over als iemand van amper 30, een meisje op kamers aan het begin van haar loopbaan, dat iets te veel wijn drinkt. Ik zie haar nog geen seconde werken. Hoe kan ze nou zomaar even een huisje kopen in Zeeland en daar maandenlang lopen freaken/verbouwen/verwerken/boodschappen doen zonder geld te verdienen? Ik hoor haar 1 x iets zeggen over het wel of niet in beeld komen van een logo, maar dat vind ik wel erg minimaal. Ik zat toch de hele tijd te denken: zeker een poor little rich girl, die een erfenis heeft gehad. Dat vond ik dus het enige echt onrealistische aan deze film.

Wat me verder verwart, is het einde. Volgens de filmmakers 'verliest ze op het einde de grip op haar leven', wat een duistere afloop doet vermoeden. Maar zo duister was die afloop toch niet? Hier komt even een spoiler... Als John haar onder de douche zet om af te koelen, herbeleeft ze uiteraard de traumatische gebeurtenis uit het begin van de film, maar daar komt ze vervolgens wel *doorheen*. In mijn optiek omdat John haar op een liefdevolle manier *niet loslaat*, maar haar afdroogt en in bed legt.

In het 'directors statement' op de website van Kan door huid heen (dat lettertje! DAT is pas irritant en van een volslagen holle artistiekerigheid!) staat zelfs dat de slotscene marieke en haar kleine fataal wordt. Sorry, maar die snap ik dus echt niet. Volgt weer een spoiler... Dus omdat ze op het eind haar ogen dichtdoet in bed is ze dood? Krijgt ze een doodgeboren kind? Ik heb meer de indruk dat ze *door haar pijn heen* is gegaan en zich eindelijk veilig voelt, dankzij de betrouwbare daadkracht van John... Of zie ik het nu te simpel?

Een vraag als 'hoe komt ze aan het geld voor een boerderijtje' is hier niet aan de orde. Misschien is het wel een familiestuk, een erfenis. Misschien heeft ze de staatsloterij gewonnen. Whatever? Het maakt allemaal niet uit. Het doet hier namelijk niet ter zake. Het gaat om het statement dat gemaakt wordt IN de film (en daarbij MET de film).

Daarnaast lijkt me niet heel moeilijk om zoon gebouwtje te komen (durft te zeggen als 17 jarige ). Je zag hoe verlaten het eruit zag als een rotzooitje.

Dit is nou een film waar ik blij van word. Een mooie film van Nederlandse bodem.

Je wordt er blij van??? Hmmm...

Of bedoel je blij, omdat het eindelijk weer eens een goede Nederlandse film zou zijn volgens jou?

Denk het tweede

Film over een vrouw die naar zeeland vertrekt om haar verkrachting te verwerken. En die ene zin vertelt bijna gelijk de hele film, veel meer zie je niet gebeuren. Het is een bijna documentaire-achtige registratie van een vrouw die gevolgd wordt in de periode na Amsterdam, als ze naar Zeeland is verhuisd en daar probeert om een nieuw leven op te bouwen, na wat er met haar gebeurd is. En het is jammer dat er voor die vorm gekozen is. Daardoor kom je niet echt door de huid heen, ondanks de flashbacks, en is het moeilijk inleven in de hoofdpersoon. Nu zie je eigenlijk alleen maar een vrouw die het duidelijk erg moeilijk heeft met wat er gebeurd is, en een "buurman" die het goed met haar voor heeft.

En dat is jammer. Er had meer in deze film kunnen zitten, want Rifka Lodeizen is op zich een prima actrice, en de muziek van Dan Geesin is ook erg mooi bij deze film.

Psychologisch drama over de frustraties en traumas die een jonge vrouw aan een verkrachting heeft overgehouden en haar verder leven bepalen.

Rifka Lodeizen, met de afwisselend energieke en vertwijfelde blik in haar ogen maakt beslist indruk en ook Wim Opbrouck stelt niet teleur.

Goede film die uiteraard omwille van het thema niet lekker wegkijkt en van de kijker de volle aandacht vereist.

Kan me eigenlijk woordelijk vinden in dit puike bericht van Zandkuiken.

Probleem van de film lijkt me daarbij dat het uitgangspunt, een life-event en de verwerking daarvan, per definitie een nogal statisch gegeven is, waarbinnen ook nog eens het hoofdpersonage op een eenzijdige manier naar voren komt.

Verder qua vorm veel potentie, maar zoals gezegd loopt vooral het laatste stuk zichzelf een beetje voorbij, omdat de al drukke cameravoering dan nog eens wordt vergezeld van frequent cross-cutten. Het wordt dan te rommelig. Einde van de film is ook erg teleurstellend en laat zien dat er eigenlijk nauwelijks verhaal of ontwikkeling is geweest.

Kom op hetzelfde cijfer uit als hierboven. Wel benieuwd naar toekomstig werk van deze regisseur.

Als je van vage films houdt, is dit zeker een aanrader, maar ik vond het niet echt wat eigenlijk.

Geen kop en geen staart.
Aan het begin betreft het een dame, Marieke genaamd, die iets naars overkomt. Welk karakter en persoonlijkheid ze voordien had komt niet naar naar voren. Het enige wat ik kan afleiden uit haar gedrag na de gebeurtenis is dat ze al aanleg voor psychose moet hebben gehad, want niet iedereen raakt zo van het pad met extreem gedrag (sadisme bv) na een dergelijke gebeurtenis. Ook dat ze naast de psychotische verschijnselen (verwarring, angst, paranoia, dwangneuroses) ook nog manisch-depressief is kan niet zomaar uit het niets komen en moet al daarvoor in haar gezeten hebben. Het is echt teveel van het 'goede'.
Goed, vervolgens zien we de psychose, inclusief verwaarlozing van de persoon zelf + van de omgeving + onverschilligheid naar huisdieren tot ze dood zijn, zelfs sadisme is haar niet vreemd. Ja, herkenbaar, heb ik ook eens gezien bij iemand.
Het eind kan verschillende dingen betekenen. Voor mij betekent het dat Marieke zich het best kan wenden tot een arts voor hulp, want ze maakt een definitief doodse en compleet verslagen indruk. Ook voor het welzijn van het kind, want zij is duidelijk niet in staat voor iets of iemand zorg te dragen.
Iemand meldde hier dat het kind (en zijzelf) dood zou zijn, maar dat zien we niet in de film, zelfs niet via een of andere suggestie. Ook dat haar psyche genezen zou zijn zien we niet in de film, dus daar ga ik niet vanuit.
Helaas voelde ik mij niet emotioneel betrokken bij de hoofdpersoon, omdat wij niet eerst wat dieper met haar hebben kennis gemaakt. Staat ze alleen op de wereld, totaal geen familie, vrienden, etc? En waar leeft ze van?

Het inzoomen op een stukje van een psyche vind ik op zich interessant. De manier van filmen ook.

kijk, dit is nou nog eens een echt GOEDE nederlandse film. Het gaat echt ergens over en is met heel veel gevoel gemaakt: muziek, beelden, sfeer, acteerwerk en verhaal passen als een legpuzzel inelkaar.

Ik kan er lang over doorgaan, maar het deed me gewoon.... niets. 2,0*

mooie film .

Gaat vooral over het trauma en de verwerking ervan.

Voor mij een echte topper, hield vooral van de sullige buurman.

Goed geacteerd door Opbrouck die toch wel een echte allrounder is.

Maar een sterk verhaal met de nodige tijd voor de kijker mee te laten beleven.

Marieke besteld een Pizza peperone, maar volgens mij eet ze een Pizza salami.

Geweldige actrice!

Raar dat deze film in het algemeen lager wordt beoordeeld dan een Sonny Boy. Godzijdank worden er in Nederland ook nog goede films gemaakt.

-Zeer sterk spel van Rifka Lodeizen en de andere acteurs

-Mooie beelden en montage waardoor je nog meer met Marieke kan meeleven en zelf ook het idee begint te krijgen niet helemaal in orde te zijn :-p

Geweldig spel van Lodeizen in een audio/visueel prachtige film. Helaas wist het me op kleine momenten niet helemaal te pakken, en dat was vooral het middengedeelte. Het einde was trouwens erg goed.

Ben ik nu helemaal mee eens wat een slechte film is me dit meestal geef ik gewoon een stem, maar deze was dan toch zoooooooooo slecht dat ik ook hier moest reageren na al deze lovende berichten ???? Snap wel als je ooit zelf zoiets of gelijkaardigs is overkomen dat je je kunt inleven met het personage maar voor de overige gelukkig merendeel van de kijkers vond ik dit vaag en vervelend cinema gebeuren !!!

Gelukkig behoren jullie tot de gemakkelijk te negeren minderheid...

Marieke woont in Amsterdam en heeft een hele slechte week; ze wordt gedumpt door haar vriend, ze belt haar telefoon blauw om iemand te zoeken die wat met haar wil gaan drinken, verklampt zich aan msn en wordt onverhoopt aangerand door een pizzabezorger. Na deze traumatische aanval gaat Marieke het ridicuul anders doen; ze schaft een boerderij aan in Zeeland en zondert zich af van haar omgeving om daar in een isolement te gaan klussen en haar nieuwe bururman daar helpt haar zo af en toe, maar door haar fragiele staat van toestand laat ze hem niet volledig toe.
We zitten met de camera op Marieke's huid en haar mentale breakdown, met hallucinaties (waarbij het lijkt alsof het echt is) waarbij ze haar verkrachter heeft vastgebonden op zolder.
Bij tijd en wijle zoekt ze msn op met een vast contactpersoon, "Herfst" genaamd, al is dat een warrige nevenplotje waar het vaag van is waar het voor dient, een lotgenoot?
Kan Door Huid Heen zet een psychologische misere van een jongevrouw dramatisch neer. Van de Zeelandse ochtendmist, tot de abnormale wraakgedachten die Marieke steeds sterker krijgt. Bovendien werkt de knutselboerderij ook ten zeerste, waarbij de houtrot, en de afgebrokkelde muren een sterke toon zetten.