Kan door Huid Heen (2009)

Na enkele uitstekende korte films weet Rots met haar eerste lange film ook te overtuigen. Een lust voor oog en vooral oor, kan de film niet alleen door huid heen, maar kruipt hij er vooral onder. En Rifka is geweldig, as always...

3,5*

Net niet dynamisch genoeg om mijn favoriete Nederlandse film van 2009 te worden maar toch absoluut noemenswaardig. Het verhaal wordt vlot verteld en met momenten was ik er van overtuigd dat er geen film zo dichtbij de realiteit komt van iemand die op dusdanige manier slachtoffer is geworden. De camera en montagestijl is vaak een beetje vermoeiend maar werkt bij de dramatische stukken uitstekend. Heb overigens nog wel erg m’n vraagtekens bij de naam die bijna garant staat voor oorbloedingen en absoluut niet uitnodigt tot kijken en dat is zonde omdatKan Door Huid Heen een bijzonder aangename verassing was.

Erg moeilijk om hier een score op te plakken!

Enerzijds barst dit debuut van het talent maar anderzijds werd ik niet echt diep geraakt en had hier (veel) meer ingezeten.

Visueel bijzonder fraai, een eigenzinnige soundtrack (en een mooie song tijdens de slotscène) en een raak geschetst hoofdpersonage, nog eens met veel klasse vertolkt door Rifka Lodeizen.

En toch wist Kan Door Huid Heen (vind het net een zeer mooie titel) me niet helemaal te overtuigen. Gaandeweg verslikt Rots zich in mijn ogen een beetje in de vertelwijze en het hele Herfst-gebeuren hoefde voor mij niet.

Niet helemaal geslaagd en dus blijf ik steken op 2,5*.

Per toeval deze film gezien.

Deze film heeft mij zeer geraakt, het duurde een aantal minuten voor ik er helemaal in zat maar vanaf dat moment de film in trance uitgekeken.

Heel mooi verhaal met veel diepgang.

De hoofdrolspeelster heeft deze rol op een ongelooflijke mannier ingevuld, terwijl ik dit schrijf nemen de emoties weer bezit van mij.

Ook een prachtige vrouw om te zien, deed me denken aan mijn eerste echte vriendin.

Camerawerk heel goed.

Mooie song aan het eind van de film.

En ik vergeet bijna de mannelijke hoofdrol, deze was ook subliem.

Conclusie: Voor mij een film om nooit meer te vergeten.

Beetje vreemde film. Enerzijds is Rifka Lodeizen lichtjes geweldig, anderszijds is alles om haar heen een beetje onnozel geschreven.

Het begint al bij de eerste de beste pizza bezorger die maar een minuut of 10 blijft hangen en haar vervolgens aanvalt . ehm...

En alles wat erna gebeurt op het platteland is vooral erg aardig gespeeld, maar de makers denken dat ze door weinig karakteruitdieping mee te geven een indruk geven van 'zo lijkt het intelligenter en geven we geen hapklare antwoorden' of zoiets sufs.

Met als gevolg dat je alles wat ze doet een beetje voor kennisgeving aanneemt en geen idee hebt waarom ze iets doet.

Ik heb deze film bekeken naar aanleiding van de lovende kritieken in de Nederlandse pers. Ongetwijfeld zal deze film hoog scoren in technisch oogpunt, maar vermaak of boeiend is deze film in ieder geval niet. Op karakter hebben wij deze film tot het einde gezien om tot de conclusie te komen dat het niet de moeite loont om je tijd hieraan te besteden.

Wat een enorm slechte film.

Als je je wil irriteren aan een film, moet je deze opzetten.

Typisch gemaakt door iemand die denkt creatief te zijn door vaag te zijn. Zeer vervelend!

De film heeft wel bereikt dat ik mijn eerste mening geef over een film.

Verwacht niet na 10 minuten dat de film wel beter wordt. Hij wordt alleen maar slechter.

Top! Dat dit soort films ook gewoon in Nederland gemaakt worden (en dan ook nog eens door een jonge regisseuse) stemt me hoopvol. Ik denk dat dit meteen mijn favoriete Nederlandse film is (al heb ik heel veel ook nog niet gezien).

Rifka Lodeizen is echt fantastisch en gaat werkelijk helemaal op in haar rol. Verder is het lastig om meer te zeggen over de film; het is meer een ervaring, een soort roes, alle elementen passen gewoon precies in elkaar. Montage, sound design, camerawerk; na een minuut of 20 dacht ik vooral na een enthousiaste debuutfilm te kijken van een regisseuse die haar stijl nog moet perfectioneren, maar uiteindelijk blijkt het allemaal zo vreselijk effectief en doelgericht te zijn. Erg veelbelovend!

In het jaar dat Nederland overspoeld werd door stormen, dokters en minder prettige winters, was het vooral déze film die mij al tijden aantrok.

Een opmerkelijk gevoelige film, waarbij de briljante Rifka Lodeizen een mengelmoes speelt van een gekwelde èn een rancuneuze vrouw. De kracht van de film zit hem vooral in de kleine details: expres even op het ijs lopen om het te horen breken of het springen van vierkant naar vierkant, die via de ramen verlicht worden door de zon, zeer vergelijkbaar met het springen van mat naar mat bij gym vroeger. Het soort therapie waarbij je als kijker voelt dat het een helende werking heeft op het hoofdpersonage, beeldtaal boven vals sentiment.

De soundtrack en de vluchtige montage zijn minstens zo memorabel. De regisseuse geeft dankzij een apart gebruik van muziek en de losse verhaalstructuur perfect de warrige gemoedstoestand van de hoofdpersoon weer. Dit lijkt echter niet haar enige beweegreden. Ze lijkt tegelijkertijd te willen zeggen dat er niet zoiets bestaat, als dè perfecte manier om een nare ervaring te verwerken.

De manier waarop Marieke haar trauma verwerkt voelt nooit aan als een soort educatieve voorlichtingscampagne, waar slachtoffers van een aanranding zich volledig mee kunnen identificeren. We zien slechts authentieke, hectische flarden uit een mensenleven, dat voor even aan puin is geschoten.

De regisseuse gelooft ook niet in fabels en wekt nooit de indruk dat je een trauma op het platteland veel beter zou kunnen verwerken dan in de stad. Op een genuanceerde manier toont Esther Rots dat het verwerken van een trauma met vallen en opstaan gepaard gaat, zonder haar hoofdpersonage als een manisch depressief stuk ellende neer te zetten, maar vooral als een warme, tijdelijk teruggetrokken vrouw die wanhopig zoekt en vecht tegen affectiviteit. De slotscene met een nummer dat perfect de toon weet te zetten sloeg werkelijk alles, in positieve zin. Voor mij zou er geen betere titel denkbaar zijn dan: Kan Door Huid Heen, een indringende en pakkende film! 4,5*

Sorry Knisper, maar ik denk dat je nu definitief naar deze dvd kunt fluiten.

Vandaag de film gezien. Op zich mooi, maar ik begreep een aantal zaken helemaal niet en dat maakt de film voor mij ook "vaag".

Doet Marieke nu daadwerkelijk iets met haar wraakgevoelens, bijv. het taxi-gebeuren, of speelt dit zich ook allemaal af in haar hoofd?

Na een uitgebreid begin waarin je grandioos wordt meegenomen in haar verwarring en trauma, spreekt ze haar gedachten op een gegeven moment heel duidelijk uit t.a.v. een bepaalde belangrijke gebeurtenis. Maar opeens, pats boem, ziet haar leven er in de volgende scene 180 graden anders uit! Dit doet afbreuk aan het zorgvuldig opgebouwde begin en vond ik totaal niet geloofwaardig.

Het zó interessante en actuele onderwerp voelde op deze manier aan als een gemiste kans om het proces wat iemand doormaakt ook na die eerste periode, goed uit te diepen.

Ik ben nu wel erg benieuwd hoe men tegen deze "vaagheden", zoals ik t maar even noem, aankijkt!

Het raakte me niet, nergens. Rifka Lodeijzen zet een mega-rol neer als een vrouw die zich, na een extreem traumatische gebeurtenis, weer moet zien te mengen in de wereld van de andere mensen. Zij doet dat met vallen en opstaan, maar gelukkig is er ook nog een vriendelijke Zeeuw die af en toe aanbelt. Voor wie enig cynisme proeft, dat klopt, ik had de film na 40 minuten helemaal gehad en zelfs de mooie beelden en het geweldige acteerwerk konden dat niet meer redden. Grappig is dat. Het eveneens minimalistische Nothing Personal wist mij diep te raken en een film als dit helemaal niet. Misschien omdat ik vanaf het allereerste moment al wist hoe het ging lopen en ik heb daar helemaal gelijk in gekregen, want inderdaad werd zij ''gered'' van haar angsten en demonen door de boze buitenwereld die zij juist probeerde te ontvluchten.

Deze film heeft mij wel geraakt. Ten eerste is daar het weergaloze acteerwerk van Rifka Lodeizen. Zij heeft het karakter zo sterk neergezet.

Daarnaast vind ik de eenzaamheid en sociale vereenzaming en verwarring van Marieke heel goed weergegeven. Door bepaalde geluiden in haar omgeving te laten vervagen en andere dingen er juist weer heel hard uit te laten springen voel je gewoon hoe sterk haar sociale isolement is en hoe erg zij van bepaalde dingen in de war kan raken.

De muziek vond ik ook heel goed gekozen om alles te ondersteunen. Ik kan één minpunt opnoemen aan de film en dat is dat ik hem op tweederde iets te langdradig vond worden maar dat was gelukkig maar kort. Dat was het moment dat ze helemaal in haar huis aan het vereenzamen was, vlak voordat ze met John kreeg. Gelukkig kreeg de film daarna weer wat vaart.

Het einde vond ik ook heel goed gevonden. Het blijft een beetje open. Je weet niet of ze op dat moment echt een klik moment heeft en weer terug komt op de wereld of dat ze juist verder aan het afdrijven is. Ja, lang geleden dat ik zo onder de indruk was van een film.

Sterke film van Esther Rots. Had al eerder kennis gemaakt met Rifka, vond haar al erg sterk in Escort maar in deze film laat ze haar ware talent naar boven komen. Prachtig, maar dan ook echt prachtig goed en sterk geacteerd. Vond de film niet zo zeer aangrijpend, vond hem vooral zo realistisch en zo goed dat ik er echt in ging geloven. En dat gebeurt niet vaak. Hoogtepunten vond ik wel de prachtige monoloog wanneer ze aan haar toekomstige baby vraagt om een andere buik uit te zoeken, had iets tegenstrijdigs. Schattig maar ook iets donkers. Daarnaast vond ik de muziek ook zeker een hoogtepunt van de film, erg apart en zorgde voor een merkwaardig sfeertje in combinatie met de stiltes in de film. Een enorme aanrader. 4 sterren

Ik heb deze film gisteravond gezien op Uitzendinggemist. Prachtig!

Haar eerste weken/maanden op het Zeeuwse plattelang deed mij heel erg denken aan de tijd dat ik in de Noordoostpolder woonde (ook vlak na een traumatische ervaring trouwens, alleen niet van seksuele of gewelddadige aard). De vervreemding, het gevoel een 'sitting duck' te zijn in een omgeving die je helemaal niet kent. Behulpzame, maar hondsbrutale boeren en hun collecterende echtgenotes die zomaar 'een rondje' lopen, om vervolgens zonder boe of bah je huis binnen te stappen via de achterdeur. Het gevoel van schrik dat je dan overvalt, 'oh nee...alsjeblieft NIET NU!', de neiging om je inderdaad te verstoppen en net te doen alsof je niet thuis bent. Heel, heel herkenbaar!

Wat ik in alle reacties alleen nog niet ben tegengekomen is het volgende, dat mij toch een beetje (boel) dwarszat: Rifka komt in de film op mij over als iemand van amper 30, een meisje op kamers aan het begin van haar loopbaan, dat iets te veel wijn drinkt. Ik zie haar nog geen seconde werken. Hoe kan ze nou zomaar even een huisje kopen in Zeeland en daar maandenlang lopen freaken/verbouwen/verwerken/boodschappen doen zonder geld te verdienen? Ik hoor haar 1 x iets zeggen over het wel of niet in beeld komen van een logo, maar dat vind ik wel erg minimaal. Ik zat toch de hele tijd te denken: zeker een poor little rich girl, die een erfenis heeft gehad. Dat vond ik dus het enige echt onrealistische aan deze film.

Wat me verder verwart, is het einde. Volgens de filmmakers 'verliest ze op het einde de grip op haar leven', wat een duistere afloop doet vermoeden. Maar zo duister was die afloop toch niet? Hier komt even een spoiler... Als John haar onder de douche zet om af te koelen, herbeleeft ze uiteraard de traumatische gebeurtenis uit het begin van de film, maar daar komt ze vervolgens wel *doorheen*. In mijn optiek omdat John haar op een liefdevolle manier *niet loslaat*, maar haar afdroogt en in bed legt.

In het 'directors statement' op de website van Kan door huid heen (dat lettertje! DAT is pas irritant en van een volslagen holle artistiekerigheid!) staat zelfs dat de slotscene marieke en haar kleine fataal wordt. Sorry, maar die snap ik dus echt niet. Volgt weer een spoiler... Dus omdat ze op het eind haar ogen dichtdoet in bed is ze dood? Krijgt ze een doodgeboren kind? Ik heb meer de indruk dat ze *door haar pijn heen* is gegaan en zich eindelijk veilig voelt, dankzij de betrouwbare daadkracht van John... Of zie ik het nu te simpel?

Psychologisch drama over de frustraties en traumas die een jonge vrouw aan een verkrachting heeft overgehouden en haar verder leven bepalen.

Rifka Lodeizen, met de afwisselend energieke en vertwijfelde blik in haar ogen maakt beslist indruk en ook Wim Opbrouck stelt niet teleur.

Goede film die uiteraard omwille van het thema niet lekker wegkijkt en van de kijker de volle aandacht vereist.

Kan me eigenlijk woordelijk vinden in dit puike bericht van Zandkuiken.

Probleem van de film lijkt me daarbij dat het uitgangspunt, een life-event en de verwerking daarvan, per definitie een nogal statisch gegeven is, waarbinnen ook nog eens het hoofdpersonage op een eenzijdige manier naar voren komt.

Verder qua vorm veel potentie, maar zoals gezegd loopt vooral het laatste stuk zichzelf een beetje voorbij, omdat de al drukke cameravoering dan nog eens wordt vergezeld van frequent cross-cutten. Het wordt dan te rommelig. Einde van de film is ook erg teleurstellend en laat zien dat er eigenlijk nauwelijks verhaal of ontwikkeling is geweest.

Kom op hetzelfde cijfer uit als hierboven. Wel benieuwd naar toekomstig werk van deze regisseur.

Geen kop en geen staart.
Aan het begin betreft het een dame, Marieke genaamd, die iets naars overkomt. Welk karakter en persoonlijkheid ze voordien had komt niet naar naar voren. Het enige wat ik kan afleiden uit haar gedrag na de gebeurtenis is dat ze al aanleg voor psychose moet hebben gehad, want niet iedereen raakt zo van het pad met extreem gedrag (sadisme bv) na een dergelijke gebeurtenis. Ook dat ze naast de psychotische verschijnselen (verwarring, angst, paranoia, dwangneuroses) ook nog manisch-depressief is kan niet zomaar uit het niets komen en moet al daarvoor in haar gezeten hebben. Het is echt teveel van het 'goede'.
Goed, vervolgens zien we de psychose, inclusief verwaarlozing van de persoon zelf + van de omgeving + onverschilligheid naar huisdieren tot ze dood zijn, zelfs sadisme is haar niet vreemd. Ja, herkenbaar, heb ik ook eens gezien bij iemand.
Het eind kan verschillende dingen betekenen. Voor mij betekent het dat Marieke zich het best kan wenden tot een arts voor hulp, want ze maakt een definitief doodse en compleet verslagen indruk. Ook voor het welzijn van het kind, want zij is duidelijk niet in staat voor iets of iemand zorg te dragen.
Iemand meldde hier dat het kind (en zijzelf) dood zou zijn, maar dat zien we niet in de film, zelfs niet via een of andere suggestie. Ook dat haar psyche genezen zou zijn zien we niet in de film, dus daar ga ik niet vanuit.
Helaas voelde ik mij niet emotioneel betrokken bij de hoofdpersoon, omdat wij niet eerst wat dieper met haar hebben kennis gemaakt. Staat ze alleen op de wereld, totaal geen familie, vrienden, etc? En waar leeft ze van?

Het inzoomen op een stukje van een psyche vind ik op zich interessant. De manier van filmen ook.

Geweldig spel van Lodeizen in een audio/visueel prachtige film. Helaas wist het me op kleine momenten niet helemaal te pakken, en dat was vooral het middengedeelte. Het einde was trouwens erg goed.

Begint erg veelbelovend, maar raakt zijn kleine focus gedurende de film een beetje kwijt en dan is jammer. Wat daar raakte de film me ook kwijt. Ik vond vooral het wraakplotje niet al te sterk. Fraaie rol van Lodeizen. Rots gaat vast nog een betere film maken.

3.5*

Dat Rifka Lodeizen hier een topprestatie neerzet, mag een feit heten; duidelijk een zware rol, die ze opvallend goed weet over te brengen. Jammer genoeg werkt het script van Kan door Huid Heen niet echt mee. Zo ben ik weinig tot niets over haar karakter van vóór de aanranding te weten gekomen, waardoor het effect van het meeleven en aangrijpen bij mij een beetje achterwege bleef. Je wil wel met Marieke meeleven, maar dat is vrij moeilijk als je de hele film maar moet blijven gissen wat voor persoon ze eigenlijk was. De film zit overvol met scènes die je naar de keel zouden moeten grijpen, maar bij mij bleven ze jammer genoeg maar wat halverwege steken. Hoe subliem het acteerwerk ook is en hoeveel screentijd een personage ook krijgt, het hoofdkarakter hier bleef voor mij maar wat boven de oppervlakte zweven.

Verder had ik het idee dat alles op den duur veel gecompliceerder werd gemaakt dan nodig. Vaag doen om het vaag doen. Het uitgangspunt is zeker interessant en vaak is duidelijk waar Rots naar toe wil met haar keuzes, maar ze grijpt op een gegeven moment veel te veel naar onduidelijke edit-keuzes en heen-en-weer geslinger van uiteenlopende taferelen. Prima als je daarmee de gekwelde gemoedstoestand van het karakter wil symboliseren, maar mij raakte ze op een gegeven moment toch echt kwijt. Het wilde me niet meer boeien en het werkte eerder vermoeiend dan intrigerend. Net als de muziek en sound-design. Af en toe zette het wellicht de juiste toon, maar dat experimentele gepingel op een valse piano is tegelijkertijd ook gewoon bloedirritant.

Al met al schijnbaar niet geheel mijn kop thee. Desondanks complimenten voor de af en toe sterke sfeer en uiteraard de rol van Lodeizen.

2,5 sterren.

Ondanks de ijzersterke tour-de-force van Rifka Lodeizen is dit een matige film. Dat komt vooral omdat de verwerking van een zeer traumatische ervaring door Marieke veel te oppervlakkig aan de orde komt. Ik ben geen psycholoog, maar een zelfgekozen isolement in een oud, bouwvallig krot op het platteland lijkt mij niet meest aangewezen weg om je leven weer op de rails te krijgen. Waarom Marieke toch daarvoor kiest, wordt op geen enkel moment begrijpelijk gemaakt. Zelfs het spreekwoordelijke tipje van de sluier ontbreekt. Dat het isolement niet echt helpt wordt wel duidelijk door het feit, dat er weinig vooruitgang valt te bespeuren.
Samengevat: ondanks het prima acteerwerk van Lodeizen een teleurstellende film. Niet alleen door het morsige verhaal, maar ook door de warrige montage met deels onverklaarbare beelden.

We hebben in Nederland biljoenen films over huisvrouwen en die oubollige dramaatjes... Dit valt wel een beetje onder de categorie, maar dit is dan weer wel knap gemaakt.

Rifka Lodeizen zet hier wel een erg sterke rol neer als een vrouw die de stad ontvlucht... Het doet haar te veel denken aan enkele traumatische ervaringen die ze daar heeft ondergaan. Ze trekt naar de middle of nowhere ergens in Zeeland... In een brakkemikkig huis dat inmiddels bijna op instorten staat... In plaats van de gewenste rust en de tijd om na te denken komt ze in een isolement terecht...

Klinkt allemaal weer erg dramatisch... Maar... Het mooie van deze film is dat het wel op een artistieke en diepgaande manier wordt verteld... zonder dat de melodrama en het tearjerkergehalte er vanaf druipt. De somberheid en de kou van zowel de woonplek als de omgeving is als kijker goed te voelen... De uitbarstingen van Marieke... haar fantasie over hoe ze een vroegere belager in gijzeling houdt... en de uiteindelijke scene's met haar buurman.

Ja, dit verhaal is toch wel gered door de subtiliteit... aangezien je wel weet welke kant het vaak op gaat als je het in Nederlandse handen drukt. Ook de soundtrack is goed te doen.... Volks en abstract en evengoed ook rustgevend.

Wel een film om warm voor te lopen (om de koude sfeer te moeten ondergaan.)

4,0*