Kan door Huid Heen (2009)

gisteren weer eens deze film uit de kast gepakt. Het blijft een indrukwekkende film.

Beetje vreemde film. Enerzijds is Rifka Lodeizen lichtjes geweldig, anderszijds is alles om haar heen een beetje onnozel geschreven.

Het begint al bij de eerste de beste pizza bezorger die maar een minuut of 10 blijft hangen en haar vervolgens aanvalt . ehm...

En alles wat erna gebeurt op het platteland is vooral erg aardig gespeeld, maar de makers denken dat ze door weinig karakteruitdieping mee te geven een indruk geven van 'zo lijkt het intelligenter en geven we geen hapklare antwoorden' of zoiets sufs.

Met als gevolg dat je alles wat ze doet een beetje voor kennisgeving aanneemt en geen idee hebt waarom ze iets doet.

Gewoon een nogal merkwaardige keuze om zo'n pizza-bezorger opeens zoiets te laten doen.
Bovendien snap ik de timing ook niet helemaal. Zij zit al aan de 2de helft van haar pizza in haar badkuip als hij opeens weer binnen komt... En dan laat hij kennelijk ook nog de voordeur open zodat haar vriendin er in kan.. Vaag.

Maar het meest vreemde vind ik gewoon de keuze voor zo'n plotontwikkeling. Beetje raar exploitatief.

Ik heb deze film bekeken naar aanleiding van de lovende kritieken in de Nederlandse pers. Ongetwijfeld zal deze film hoog scoren in technisch oogpunt, maar vermaak of boeiend is deze film in ieder geval niet. Op karakter hebben wij deze film tot het einde gezien om tot de conclusie te komen dat het niet de moeite loont om je tijd hieraan te besteden.

Uitgeroepen door de filmjournalisten tot de Beste Nederlandse Film van 2009! Ongeveer 70 journalisten deden werden gevraagd...

Toffe film, sterk geacteerd!

Wat een enorm slechte film.

Als je je wil irriteren aan een film, moet je deze opzetten.

Typisch gemaakt door iemand die denkt creatief te zijn door vaag te zijn. Zeer vervelend!

De film heeft wel bereikt dat ik mijn eerste mening geef over een film.

Verwacht niet na 10 minuten dat de film wel beter wordt. Hij wordt alleen maar slechter.

Wat was er in godsnaam vaag aan????

plantema heb de film 30 min gekeken en het werd na 10 min. idd nog slechter.

Maar wél gewoon stemmen, ondanks dat je de film niet hebt uitgekeken? Erg triest....

Ik vond dit echt heel erg verschrikkelijk.

Zat met een vriend de film te kijken en had al heel snel zoiets van jeetje wat ging dat allemaal vlug en waarom? Waar kos zo te zien ook al last van had.

Maar goed daar stoorde ik me eigenlijk nog niet eens zo heel erg aan, wat me echt mateloos irriteerde was de sound design en de soundtrack. Wat een overdreven onnodige subjectieve vervelende geluiden worden er gebruikt voor Marieke's gemoedstoestand, zoiets moet ondersteunend zijn en niet afleidend. Als je het goed wil doen kijk dan eens naar Clean, Shaven of misschien wel Punch-Drunk Love, hier werkte het absoluut niet.

En dan heb ik het nog niet over die verschrikkelijk kansloze liedjes met de meest waardeloze teksten die ik in jaren gehoord heb gehad. Typische engelse lyrics van een worstelende 13jarige met een nederlands accent waar nogal heel veel aan bijgeschaaft moet worden. Niet om aan te horen.

Ik pakte tijdens het kijken even het hoesje erbij en zag dat er gelukkig geen Gouden Kalf gewonnen is voor iets wat ook maar met geluid te maken had.

Na dit fiasco ben ik lekker Mars Attacks gaan kijken om af te reageren.

Lekker toch?

Trouwens, die stem van chebby mag nog steeds weg!

Dat was fijn ja.

Top! Dat dit soort films ook gewoon in Nederland gemaakt worden (en dan ook nog eens door een jonge regisseuse) stemt me hoopvol. Ik denk dat dit meteen mijn favoriete Nederlandse film is (al heb ik heel veel ook nog niet gezien).

Rifka Lodeizen is echt fantastisch en gaat werkelijk helemaal op in haar rol. Verder is het lastig om meer te zeggen over de film; het is meer een ervaring, een soort roes, alle elementen passen gewoon precies in elkaar. Montage, sound design, camerawerk; na een minuut of 20 dacht ik vooral na een enthousiaste debuutfilm te kijken van een regisseuse die haar stijl nog moet perfectioneren, maar uiteindelijk blijkt het allemaal zo vreselijk effectief en doelgericht te zijn. Erg veelbelovend!

In het jaar dat Nederland overspoeld werd door stormen, dokters en minder prettige winters, was het vooral déze film die mij al tijden aantrok.

Een opmerkelijk gevoelige film, waarbij de briljante Rifka Lodeizen een mengelmoes speelt van een gekwelde èn een rancuneuze vrouw. De kracht van de film zit hem vooral in de kleine details: expres even op het ijs lopen om het te horen breken of het springen van vierkant naar vierkant, die via de ramen verlicht worden door de zon, zeer vergelijkbaar met het springen van mat naar mat bij gym vroeger. Het soort therapie waarbij je als kijker voelt dat het een helende werking heeft op het hoofdpersonage, beeldtaal boven vals sentiment.

De soundtrack en de vluchtige montage zijn minstens zo memorabel. De regisseuse geeft dankzij een apart gebruik van muziek en de losse verhaalstructuur perfect de warrige gemoedstoestand van de hoofdpersoon weer. Dit lijkt echter niet haar enige beweegreden. Ze lijkt tegelijkertijd te willen zeggen dat er niet zoiets bestaat, als dè perfecte manier om een nare ervaring te verwerken.

De manier waarop Marieke haar trauma verwerkt voelt nooit aan als een soort educatieve voorlichtingscampagne, waar slachtoffers van een aanranding zich volledig mee kunnen identificeren. We zien slechts authentieke, hectische flarden uit een mensenleven, dat voor even aan puin is geschoten.

De regisseuse gelooft ook niet in fabels en wekt nooit de indruk dat je een trauma op het platteland veel beter zou kunnen verwerken dan in de stad. Op een genuanceerde manier toont Esther Rots dat het verwerken van een trauma met vallen en opstaan gepaard gaat, zonder haar hoofdpersonage als een manisch depressief stuk ellende neer te zetten, maar vooral als een warme, tijdelijk teruggetrokken vrouw die wanhopig zoekt en vecht tegen affectiviteit. De slotscene met een nummer dat perfect de toon weet te zetten sloeg werkelijk alles, in positieve zin. Voor mij zou er geen betere titel denkbaar zijn dan: Kan Door Huid Heen, een indringende en pakkende film! 4,5*

Sorry Knisper, maar ik denk dat je nu definitief naar deze dvd kunt fluiten.

Ach ja, 'it's all for a good cause'.

Goede film, maar ook een film die behoorlijk zwaar op de maag ligt. Er zijn weinig momenten dat je even kunt ademhalen. Natuurlijk is het een serieus onderwerp, maar af en toe een wat luchtiger moment tussendoor, had het voor mij iets meer verteerbaar gemaakt.

De manier van filmen, zo dicht op de huid en zoveel gevoel voor detail, dat heb ik nog niet vaak gezien een Nederlandse film.

Briljant geacteerd door Rifka Lodeizen overigens.

Ik was verder niet zo onder de indruk van de muziek in de film. Functioneel misschien, maar ik merkte dat het me ook een beetje begon te irriteren. Zeker de song aan het eind van de film, die hadden ze er, wat mij betreft, wel uit mogen laten.

Ook werd ik nogal afgeleid door het feit dat de Zeeuwen in de film Vlaams spreken. Kan natuurlijk, dat de buurman in de film een Belg was die toevallig in Zeeland woont. Maar een echt Zeeuws accent had ik meer op zijn plaats gevonden.

Maar goed, ondanks de slakken waar ik nu zout op leg, vond ik het wel toch een uitschieter in het landschap van de Nederlandse film.

Ja het was toch wel duidelijk dat Wim Opbrouck een Belg is die een Belg speelt. Hij drinkt zelfs (ranzige) Jupiler dus dat was wel overduidelijk.

Waarom zou je niet mogen stemmen als je de film zo waardeloos vind dat je hem niet uitkijkt? Dat snap ik niet hoor. Als ik wegloop uit de bios, wat zelden voorkomt overigens, dan doe ik dat omdat ik het een rotfilm vind.

Heb de film net gekeken en vond het een indrukwekkende film.

Alleen kan iemand mij uitleggen wie die herfst nou precies was?

Gewoon een lotgenote van Marieke.

Althans, dat dacht ik tenminste.

"Je hoeft Marieke niet te leren kennen, je moet haar voelen" las ik in een lyrische recensie. Helaas is me dat niet gelukt. Een speelfilm, enkel over angst en paranoia en weinig verhaallijn, verveelt mij blijkbaar. In ieder geval heb ik bij herhaling op mijn horloge zitten kijken. Rifka Lodeizen blijft een kei in acteren.

Geweldig geacteerd, maar was het toch net niet voor mij. Momenten was ik diep geroerd, maar andere momenten verveelde ik me gewoon. Niet iets te weinig karakter uitdieping. Zeker het kijken waard, maar er had toch echt meer ingezeten.

Waardeloze film. Erg onrealistisch en vooral heel vaag. En wat doen Belgen in Zeeland?

Al kijk ik films altijd uit (enkele uitzonderingen daargelaten), vind ik het ook belachelijk dat de mensen die zichzelf als 'de harde moviemeter-kern' beschouwen vinden dat je een film uit moet kijken om te mogen stemmen. Als je een film na 3 kwartier afzet omdat die zo slecht is zegt dat toch wel genoeg.

Opmerkelijk fragmentarische, fysieke film die bij vlagen doet denken aan klassieke 'geestelijk verwrongen' films als Keane, Le Fils, Repulsion, Hunger en Clean, shaven.

Grootste minpunt: de inhoud is wat te mager om anderhalf uur te boeien.

Voor de rest, dankzij vormgeefster Esther Rots en actrice Rifka Lodeizen, is deze intieme karakterstudie dit een klein hoogtepunt in De Nederlandse Film.

Wat een draak van een film!

Zo slecht verhaal.

Er gebeurd niets, dat boeit of iets toevoegt.

Ik heb hem met moeite uitgekeken.

Deze film is 1 grote depressie!

Het verhaal leek interessant, maar bleek onvoldoende in zich te hebben om 94 minuten lang te boeien. Ook vond ik het allemaal te chaotisch, al was dit waarschijnlijk ook de bedoeling. Nee, deze film heeft me niet kunnen raken.

Het was wat wennen, maar de geschonden Marieke wordt hier wel goed weergegeven. Haar zoektocht om haar dader betaald te kunnen zetten komt soms wat verwarrend over, maar als je aandachtig kijkt kun je goed volgen. mensen die beweren dat er geen verhaal inzit, raad ik aan dit nogmaals te bekijken.

Geen hoogvlieger, maar het bekijken wel waard !