Le Notti di Cabiria (1957)

Ik heb ongeveer dezelfde gevoelens als na het zien van La Strada. Wederom een prachtige film, maar op sommige momenten net niet. Net dat beetje overacteren of plotontwikkeling waar ik niet op gehoopt had. Ook visueel gezien is het allemaal niet echt bijzonder.

Toch moet gezegd worden dat een aantal momenten in de film heel sterk te noemen zijn. Met name de laatste 20 minuten van de film zal ik niet snel vergeten. Het voor Masina ingetogen acteren in dat deel van de film is werkelijk ongekend.

Mijn eerste Fellini film. En best wel overtuigd van zijn kunnen. Dankje MM Pakketservice, dit is echt een fijne ervaring. Vond Giulietta Masina echt een pracht vrouwtje. Kon erg genieten van haar in haar rol.

Eigenlijk niet zoveel te zeggen... Moet dit soort dingen vaker zien - goed of slecht, je kan zoveel zien. Nu is het visueel allemaal niet zo uitdagend - maar ik werd af en toe wel aangenaam verrast. Scènes waarin ze onder een boom staat met haar paraplu in de regen, de scènes in het bos, boven op de rotsen bij zonsondergang; Heel mooi.

Sommige scènes zijn dan weer lelijk grijs - maar dat neem ik voor lief in een film als dit; Het groepje personages (van de jongens in de palen, tot de goochelaar en de rijke vent) vult het beeld met zoveel leuks.

Wil graag wat meer proberen van Fellini, tips zijn meer dan welkom!!

4.0/5.0

Ook mijn eerste Fellini film en dat viel me niet tegen. Ik moest in het begin erg wennen aan Giulietta Masina en haar drukke manier van acteren, maar dat wende gaandeweg de film.

Het eerste half uur was voor mij dan ook niet zo bijzonder, maar gaandeweg merkte ik dat ik toch meer en meer de film ingezogen werd. Naarmate de film vorderde kreeg ik toch steeds meer bewondering voor het doorzettingsvermogen van Cabiria, dat ze er in feite gewoon alles aan doet om geluk in haar leven te vinden . Ondanks dat ze op het einde van de film wel redelijk naïef is om zomaar te trouwen met iemand die ze net kent, had ik toch wel medelijden met haar, toen hij er met het geld vandoor ging.
Die scène was best indrukwekkend en ik vond het een heel sterk einde van een film die voor mij niet zo goed begon.

Een dikke 3,5*

Na 'La Strada' was ik ietwat op m'n hoede voor een tweede Fellini, zeker één met de immer nadrukkelijke Giuletta Masina in de hoofdrol. In 'Le Notti di Cabiria' is ze gelukkig meer op haar plaats, als wild en grofgebekt personage, maar charmeren kan ze niet. Daarvoor heeft ze te weinig van dat lieve snoetje van Chaplin - een vergelijking die (buiten de inhoud van deze film om) trouwens erg goed opgaat.

Het verbaast me eens te meer dat Fellini een film maakt over de kracht hebben om door te gaan, om niet zomaar te zwichten voor het lot, en daar dan uiteindelijk een bruut en verbeten einde aan koppelt. Als het neo-realisme ergens vanaf druipt, dan is dat zonder twijfel van de grote omtovering in de verschrikkelijke finale. Cabiria is gedoemd om altijd een slachtoffer te blijven, ondanks haar goede bedoelingen en haar oprechte naïviteit. Uiteindelijk wordt ze de hele film lang gebruikt en misbruikt, en het schijnsel aan het eind van de tunnel blijkt uiteindelijk een vals baken van licht te zijn. Je wordt er niet bepaald vrolijk van.

Deze buitengewoon zwartgallige film heeft dus, inherent aan het verhaal, een hele hoop kwaliteiten, die Fellini helaas de nek omdraait met het trage tempo enerzijds (mijn excuses, maar ik ben een kind van dit tijdperk) en Giuletta Masina anderzijds. Hoe sterk deze actrice ook mag zijn, sympathie kan ze niet opwekken - integendeel. Ware er geen mooie regie geweest en enkele absurde plotelementen (Afrikaanse danseressen en vrolijke scholieren na Cabiria's "ontnuchtering"), dan was ik snel afgehaakt. Dit soort vondsten maakt de film echter cynischer, en juist dat contrast heeft mij als kijker (af en toe) geboeid.
Een meesterwerk? In het kader van wat de meer hedendaagse filmgeschiedenis durf ik daaraan te twijfelen. Maar...wie ben ik?
2,5*

Wellicht dat de wat 'luchtiger' Fellini's (Amarcord, 8½, La dolce vita) je beter bevallen (alhoewel sommigen die films ook te traag vinden en dat een van je kritiekpunten is).

Dank je, ik zal één van jouw voorstellen binnenkort eens proberen.

Volgens mij was dit de eerste Fellini die ik zag en die ook wel oke bevonden werd, ook al gebeurt er niet al te veel. Een kennismaking met een regisseur heeft vaak een voordeel: je wordt met beelden, ideeën, kenmerken geconfronteerd, die je niet bij andere films bent tegengekomen. Andere werken Fellini (die ik dus later zag), vond ik een stuk minder goed, maar deze film is erg oke .

Die Masina is weird en in andere films kan ze best wel irriteren, in le Notti di Cabiria in ieder geval niet. Het is ook zo'n trieste situatie allemaal. Een must-see in het straatje neo-realistische films!

Phew, moeilijk om doorheen te komen in mijn geval. Ik kan niet veel maken van deze film, G.Masina is schattig en doet goed haar best, maar is té theatraal bezig. En aangezien het alleen maar om haar draait, kon de triestheid mij nergens goed raken.

Filmtechnisch is het allemaal wel oké, al zaten er toch ook wel onnodig lange scenes in het verhaal, vooral rond het middenstuk.

In het verhaal zaten ook weinig opzienbare leuke dingen om er een beetje glans aan te geven. Het einde was trouwens ook zwak.

Vind La Strada al een stuk boeiender dan dit verhaal en heeft behoorlijk wat overeenkomsten.

Een van de grootste ' Grand finals ' ever wordt gereduceerd tot ' zwak '. Waarom zwak?

De essentie is niet echt dat ze weer een hoop ervaring heeft opgedaan, getuige ook het begin waar ze ook al eens teleurgesteld wordt in de liefde door een man en er toch nog niet van geleerd heeft.

Het draait vooral om de gezichtsuitdrukking die uiteindelijk weer wat opfleurt na zowel op geldgebied als sociaal emtioneel gebied berooid achter te zijn gebleven. Schaart zich bij mij gemakkelijk tot een selecte groep van de meest ontroerende filmmomenten.

Maar die gezichtsuitdrukkingen komen in de gehele film voor, dan komt het op mij over als een herhaling die mij niet meer raakt.

Het mooie van de terugkeer van die glimlach op het einde is dat die glimlach nog steeds verschijnt nadat ze op dat moment toch wel het grootst haalbare dieptepunt in haar leven heeft bereikt. Dat ze nog steeds kan lachen is een wonder en daarom is het zo mooi.

Ben het met Maxcomthrilla en The one ring eens.

Wil daar nog aan toevoegen: Het is niet zo zeer dat ze op foute mannen valt, maar haar on doorbreekbare hoop om toch liefde te vinden is bijna iets op verliefd op te worden. De Cabiria die onder hypnose was vond ik een van de meest ontroerende momenten. Maar dit laat zien, hoe graag ze wil dat er van haar gehouden wordt, iets wat ze tot in het dieps van haar ziel wil. te gelijker tijd weet ze haar achter grond, haar verleden. Het lijkt dat haar opstandige en temprament volle character bijna is als een soort zelfbescherming. Kom niet dicht bij mij, want je kunt niet van mij houden, je kunt mij kwetsen.

Ik zag de Gezicht uitdrukking als volgt: Cabiria bad tot de Heilige Maagd, geef mij een ander leven. En geleidelijk aan verliest ze alles wat ze heeft van haar oude leven, haar huis, vriendinnen, baan, maar dus ook het geld wat ze ermee verdient heeft. Cabiria wordt (na bijna vermoord te zijn door haar geliefde en smeekte hem even later om haarzelf te vermoorden) wakker en staat op. Verdrietig, maar ze wordt ontvangen door dansende mensen om haar heen. Mensen die naar haar lachen en met haar meelopen. Haar nieuwe leven kan beginnen. Het gebed is verhoord
ze glimlacht.

Interessant perspectief van korenbloem. Werpt een gans ander licht op de finale, die voor mij erg cynisch aanvoelde...

Lichtvoetige maar tragische vertelling over een hoer die beter wil. Alle Fellini-ingredienten die later over de kop zouden gaan zitten er al in. Er is voor mij één groot manco: ik heb het niet zo op Giulietta Masina (ook in La strada). Als er iemand de hele film moet gillen, dan in godesnaam maar Anna Magnani.

Zwieren van lichtvoetigheid naar tragiek, iets waar Fellini hier mooi in slaagt. Rauwdouw Cabiria wordt zowat perfect geportretteerd door de kleine Giulietta. Vooral op het begin heb ik enorm genoten van het hittepetitten van de dames en heren, wat erg mooi wordt onderbroken door de gang naar de Heilige Maria. Tragisch en springerig tegelijk is Le Notti di Cabiria een plezier om kijken, ontroerend en grappig, zo'n aanloop naar het einde toe deed me echter wel even fronzen. En nu moet ik ook nog even vermelden dat de zwierigheid tussen emoties ook enige fragmentatie met zich meebracht en de film voor mij soms wat focus verloor.

Weer een goede film van Fellini. Deze film begon een beetje minder de zijn andere films (behalve La Dolce Vita, die ik na 2 uur uitgezet heb), maar scènes als wanneer ze Maria gaan smeken zijn erg goed, en Fellini-achtig. Ook de finale is prachtig en erg ontroerend. De rol van Masina kan overacting genoemd worden maar ik vond haar naïviteit en grote mond erg chrarmant. De vele pluspunten halen het makkelijk tegen de minder puntjes daarom kan ik toch niet minder dan 4 sterren geven. De volgende op de stapel is Amarcord!

Ik heb een zwak voor de thematiek van heilige of hoer. Ook in deze fijne Fellini wordt dit thema zeer geslaagd gebruikt. Hoofdpersoon Cabiria is prachtig: soms lachwekkend in bewegingen en gezichtsuitdrukkingen (is het over-acting of juist het acteren van over-acting?) maar daarin o zo ontroerend en geloofwaardig. Le notti di Cabiria kent veel bijzondere momenten op z'n Fellinisch maar de film blijft de hoofdlijn goed vasthouden. Het laatste beeld is geweldig mooi en maakt er vier sterren van.

Fellini maakt zijn punt heel de film duidelijk: liefde is blind.

Giulietta Masina heeft zich met deze 3de film die ik van haar zag gebombardeerd tot mijn favoriete actrices. Cabiria zet ze ook weer briljant neer. Cabiria is een interrestant personage in een interessant verhaal. Goedgelovig en tegelijk arrogant. De nativiteit is prachtig om te zien, blijven in geloven terwijl iedereen misbruik van je maakt. Zelf noem ik het dom, anderen zullen het weer prachtig vinden. Fellini laat genoeg ruimte over.

Fellini verzorgt zijn film weer. Vond elk shot mooi en stijlvol en alles weer onder een goed uitgekozen score. Iets waar hij toch oog voor heeft.

Toch ook nog 1 bemerking: Die scène met die goochelaar vond ik enorm vervelend, lang en weinig toevoegend en zo zit er in elke Fellini wel een scène die me totaal niks zegt. Jammer dat hij te weinig knipt.

****

Hele fijne film.

Natuurlijk zijn er al een aantal kenmerken van de latere meer abstracte Fellini films in terug te vinden, maar los van alle intelligente criteria is dit gewoon een mooi aangrijpend drama over een straathoertje dat probeert te overleven in het na-oorlogse Rome. Dan weer aandoenlijk naïef en dan weer irritant opportunistisch probeert Cabiria (Giulietta Masini) liefde en geborgenheid te vinden. Helaas leidt haar goedgelovigheid er meestal toe dat ze uiteindelijk bedrogen en berooid achterblijft.

Fellini gebruikt hier ook al de van hem bekende episodische verhaalstructuur. In een aantal op het oog losstaande fragmenten gebruikt hij Cabiria daarbij als verbindend element. Op deze wijze passeren Fellini’s bekende thema’s als sexualiteit, religie, familiebanden etc. de revue. Waar ik persoonlijk vind dat Fellini bij films als 8-1/2, La Dolce Vita, en vooral Satyricon behoorlijk uit de bocht vliegt en geen maat weet te houden op het pretentieus etaleren van zijn persoonlijke zielenroerselen, is dat in deze vroege Fellini nog behoorlijk in balans.

Cabiria is niet slechts een bindmiddel voor Fellini’s complexen en theorieën, maar letterlijk een goed uitgewerkte hoofdpersoon, die niet alleen intellectueel maar ook vooral emotioneel aanspreekt. Door die emotionele binding heeft de film op mij in ieder geval veel meer impact dan de andere Fellini’s die ik tot nog toe gezien heb. De laatste scene waarin Cabiria met betraande ogen bijna verlegen recht in de camera kijkt is wat dat betreft veelzeggend en ronduit prachtig.

Goed verwoord, helemaal mee eens.

Zwaar vermoeiend dat acteerwerk van Giulietta Masina. Na La Strada breekt zij ook hier de film voor mij. Natuurlijk zijn Italianen in het algemeen al wat aan de drukke kant, maar Masina maakt het wel erg bont met haar acteerwerk. De extreme mimiek en het vele geschreeuw doen de film niet veel goed voor mij. Vind het erg storend om naar te kijken. Het acteerwerk zal een kwestie van love-it-or-hate-it zijn, maar persoonlijk vind ik het in een film als deze ongepast. Qua verhaal is Cabiria wel een stuk boeiender dan La Strada, hoewel ik deze dan wel weer aan de lange kant vind.

Met een wat serieuzer en rustiger insteek had dit een goede film kunnen zijn. Fellini geef ik nog niet op, maar zijn films met Giulietta Masina laat ik voorlopig maar even links liggen.

In Giulietta degli Spiriti zie je anders een compleet andere Giulietta Masina. Het is misschien moeilijk voor te stellen, maar daar is ze het rustpunt van de film, temidden van andere chaotische personages.

Het leuke van Fellini is dat hij zo veelzijdig is. Probeer eens Roma of Amarcord, totaal andere films dan deze. Dat zijn meer sferische tijdsbeelden van Rome en Rimini. Ook met veel chaotische toestanden, dat wel, maar dat is inherent aan het werk van Fellini.

Wie problemen heeft met de vulgariteit en theatraliteit van...Italiaanse straathoeren kan misschien beter geen films zien over het straatleven in het algemeen,want daar wil het er nog wel eens grof en luidruchtig aan toe gaan .De vuilbekkerij van Cabiria is trouwens geschreven door ene Pierpaolo Pasolini,die hiervoor speciaal was ingehuurd door Fellini.Ook de figuur van de anonieme semi-messias lijkt door Pasolini te zijn uitgedacht(en kwam eerst niet door de censuur).

Je zou kunnen stellen dat F. door zijn groteske fantasie,daarbij in niet geringe mate gesteund door de clowneske gebaren en mimiek van Masina en de lichtvoetige muziek van Rota,het neo-realisme transcendeert.De film is dan ook een sleutelwerk in F.'s oeuvre.

De slotminuten behoren tot de beste in de filmgeschiedenis.Waar je aan kunt toevoegen dat een film waarin de protagonist door haar verblinding gedoemd is steeds weer dezelfde fouten te maken die tot haar ondergang zullen leiden,au fond een tragedie is.

Bitterzoete Assepoester-versie van Fellini, omgezet naar het armzalige nachtleven in Rome. De sfeer wordt door het audiovisuele uitstekend benadrukt: donkere, regenachtige straatjes, de aanstekelijke deuntjes van Nino Rota en wederom springt Fellini verstandig om met het contrast tussen belichting en schaduw. Verhaaltechnisch kan het fragmentarisch of zelfs onsamenhangend genoemd worden, maar dit accentueert perfect het leven van de protagonist: zeer routineus, maar toch onzeker en wisselvallig. Cabiria is één van de meest aandoenlijke personages aller tijden, magistraal neergezet door Giulietta Masina. Zelden heb ik iemand met meer overtuiging en passie zien acteren.

De film heeft een eerder lichtzinnige toon, maar dit wordt teniet gedaan door aangrijpende einde. Toch weet de laatste shot hoop uit te stralen, waardoor ik met ik een raar, gemengd gevoel achterbleef (in de positieve zin weliswaar).

Fellini liet zich overigens duidelijk enorm inspireren door City Lights, zelfs de mimiek van Massina doet aan Chaplin denken.

Italiaanse klassiekers opzoeken is een bezigheid met een ongeveer even voorspelbare uitkomst als spaghetti eten in staat van dronkenschap met een spierwit hemd aan je lijf. Negen kansen op tien heb je een sociaal drama vast, toch zeker wie voor de jaren 60 grabbelt. En dat het zich in de marginaliteit afspeelt, gebaseerd is op echte toestanden en slechte acteurs bevat die vaak zelfs niet eens echte acteurs zijn kan je ook donder op zeggen. Vroeger noemde men dat Neorealisme, tegenwoordig heet dat Reality TV.

Le notti di Cabiria is daar geen uitzondering op, en met een verhaal over een egocentrische prostituee die als een halve gek om liefde zoekt en derhalve een beter leven, werd de fond weer gelegd voor een hoop overdramatische scenes en sensatie. Het spijt me voor regisseur Fellini, maar als ik schreeuwende of vechtende straathoeren wil zien ga ik wel even het blokje om.

De tragiek van een arme gelukzoeker op een pad vol tegenslagen is tekenend, maar qua uitwerking blijft het een tot treurens toe oppervlakige situatieschets. Het enige ietwat interessante perspectief die redelijk subtiel uitgedragen wordt is het gegeven dat welbevinden soms meer te maken heeft met tevredenheid/'het beste maken van', in plaats van zich te focussen op alles wat je niet hebt. Voor de rest dus niet veel meer dan een vrij goedkoop treurspel, en er komt bovendien geregeld fors knutselwerk aan te pas om de emoties daaromtrent nog eens extra aan te wakkeren. Met een of andere mislukte hypnoseshow als toppunt.

De hoer van dienst wordt trouwens gespeeld door Giulietta Masina, de vrouw van Fellini die wel meer mocht opdraven in zijn films hoewel haar talent vergelijkbaar is met een cartoonfiguurtje op speed. Waarschijnlijk dacht Melisina ook hier weer dat de geluidsfilm nog steeds niet was uitgevonden, en wanneer ze op een bepaald moment haar hand op het voorhoofd legt om koorts uit te beelden, hoeft u niet lang na te denken om te beseffen dat Berlusconi dan toch niet de theatraalste dwerg is die Italië ooit heeft gekend.

Je kan de hele prent vergelijken met een weinig verfijnde spaghetti om de cirkel af te ronden, ondanks heel wat kunstmatige smaakversterkers. Eén die ik in elk geval nooit meer zal consumeren zonder mij in staat van dronkenschap te bevinden.

1*

Ah, Djelle is uit zijn winterslaap ontwaakt en dat in hartje december. Teksten als deze getuigen van een lachwekkend (maar toch ook onzagwekkend) vermogen te laten blijken dat een film die je niets vindt, te belachelijk is voor woorden en daarmee ook de algemene waardering voor deze film. Dat mensen zo iets goed kunnen vinden zeg!

We zijn nog steeds niets verder dan flauwe verwijten en irritante woordspelletjes die eigenlijk alleen aangeven dat zo'n film jou niet past. Als je een tekstje schrijft en je weet er woorden als mislukt dit of goedkoop dat voor te plakken, zal je wel een steekhoudend betoog hebben geschreven. Of beter zet er ridiculiserende verkleinwoordjes in .... of nog beter haalt er Berlusconi of andere spitsvondige verwijzingen naar Italie (want daar is de film gemaakt, knap gevonden hoor) die nergens op slaan bij!!! Als je het belachelijk maakt, omdat het niet in je straatje past, hoef je de crux niet te verdedigen en weet je zeker dat er nooit een serieuze discussie over kan ontstaan.

Maar goed, je hebt natuurlijk recht op je eigen mening, en ik ben een snob die toch maar uitkauwt wat critici vinden. En zo zijn we er weer. Wel fijn om te weten dat ik vanaf nu je teksten weer kan gaan negeren.

Als ik iets zeg over geknutseldheid of theatraal acteerwerk en zet er een voorbeeld naast als onderbouwing, en jij ziet er allemaal enkel een reeks flauwe verwijten in kan ik niks aan doen. Nog minder aan het feit dat deze prent nu toevallig door de meerderheid wél wordt gesmaakt.

Jammer dat je mijn tekst (en intenties) verkeerd interpreteerd. Het zij zo.

Een Fellini per jaar. In 2011 komt de man al vroeg.

Opvallend snel waren mijn gedachten al af van Masina's vreselijke prestatie in La Strada. Vooraf de reden dat ik weeral argwanend stond tegenover (deze) Fellini. Masina speelt in deze film echter behoorlijk goed en de film is ook erg goed te doen. Verhaal en personages zijn ook een pak interessanter dan die van La Strada.

Op het moment dat Cabiria Farrazi en Jessie ziet vechten, hoopte ik tegen beter weten in dat ze met de dame op stap zou gaan, maar de verhaallijn met Farrazi was ook leuk. Al zullen we dus nooit weten what if..

Boeiende film in ieder geval. Tot 2012 meneer Fellini.

3.5*