Le Notti di Cabiria (1957)

Zowel Ramon als Gimli hebben veel gras voor mijn voeten weggemaaid. Erg mooie film dit. Met een erg hoog tempo. Er gebeurt van alles. Ik had gevoel dat hij erg snel afgelopen was terwijl ik toch tegen de twee uur heb zitten kijken.

Cabiria is constant op zoek naar het geluk en weet zich na elke teleurstelling weer te vermannen en verder te zoeken. Ondanks dat haar leven niet erg fantastisch is lijkt het wel alsof ze toch vaak ergens levenslust uit kan halen. Ondanks de mensen die haar bedriegen en misbruiken. In die zin is La Notti di Cabiria een ode aan de vitaleit van mensen. Een ode aan de overlevingsdrang en aan de hoop die je overeind houd. Dat wordt gecombineerd met de kleurrijke gekte van Fellini en levert een fraaie film op.

Wat een geweldige eindscene ook....

4.0*

Wat een schitterende film zeg. Hij begint gelijk sterk: Cabiria wordt door een man van wie ze is gaan houden in het water geduwd. Haar redders krijgen nog geen eens een bedankje.... Een aangename kennismaking met het felle karaktertje van Cabiria.

Ze probeert er van alles aan te doen om te slagen in de liefde. Waardoor ze af en toe wat impulsief overkomt. Overigens wel een geweldige scène als ze staat te dansen met die acteur, hij is een paar koppen groter dan haar! Ook leuk om te zien dat ze zich helemaal laat gaan.

Hoop en teleurstelling overvleugelen elkaar dus regelmatig. Ik vond het optimistische karakter en die trouwe blik van Cabiria zo prachtig. En net zoals bij Amarcord ook al het geval was: de muziek past helemaal bij de film! Het stuk waarin Cabiria weer naar Rome wordt genomen vond ik iets minder, tot ze dan weer uit de auto stapt. Dan zie je weer haar verlangen naar een man die haar echte en ware liefde kan geven. Ik vond het einde dan ook zo tragisch. Eindelijk heb je het gevoel dat alles goed zal komen met Cabiria en alsof haar gebeden door de heilige Maria zijn verhoord. Het is ook zo aandoenlijk als ze huis en haard achterlaat en tegen de accountant zegt dat ze al haar spaargeld heeft meegenomen en hij haar vervolgens besteelt en ze gedesillusioneerd achterblijft. Gelukkig kon ik in het laatste shot toch ook weer een greintje hoop bespeuren. En maar hopen dat Cabiria nog de ware is tegengekomen.

Een film die dus vol staat van emoties en waar ook de nodige humor in voorkomt. Vooral dat stuk wanneer haar vriendinnen denken dat ze te veel gedronken heeft, heb jij haar wat te drinken gegeven? Ik leefde helemaal mee met Cabiria! Zeker een dikke aanrader deze film! 4,5*

Ik ben benieuwd naar de andere werkjes van Fellini.

Masina is inderdaad geweldig, ik ben benieuwd wat een film met haar en Chaplin opgeleverd zou hebben.

Verder een grappige en wel ontroerende film, maar het is voor mij persoonlijk niet zo aansprekend als de neo-realistische films uit die periode, ondanks dat het vakmanschap van elke scene straalt.

Wat een schitterende film weer! Na La strada heeft Fellini me weer eens een keer van begin tot eind weten te boeien. Masina is echt groots, wat een actrice om van te houden. Enige minpunt aan de film vond ik de ongeloofwaardige ontmaskering van Oscar. Een wel heel berekenende en sluwe misdadiger moet dat zijn, om zover tevoren zulk een roof te plannen. En bovendien een wel heel begenadigd acteur (zelden zo'n dolverliefde kerel gezien). Dat zit me toch een beetje dwars, daarom net geen 5/5.

Prachtige film, vanwege het schitterende portret van Fellini;

Cabiria is een meisje dat zich in tijden van economische malaise staande probeert te houden en zich schaamt voor de manier waarop ze dat moet doen, hoewel ze zichzelf voorhoud dat dat niet zo is. Tegelijkertijd is ze eenzaam en op zoek naar liefde.

Vanaf het begin krijgt ze al de deksel op der neus. Haar relatie wordt wel erg ruw afgebroken en het leidt zelfs bijna tot haar dood. Dan nog wil ze niet geloven dat ze bedrogen is. Het zal een voorteken zijn voor de rest van de film en wie weet haar hele leven. Het is het begin van een prachtige karakterschets van iemand die geluk hoopt te vinden en probeert te ontsnappen aan haar ellende. Bij die ontsnappingspogingen zien we wat voor een levensgenieter zij eigenlijk is. Momenten waarop ze hevig los gaat op klassieke muziek maken dat op onvergetelijke wijze duidelijk. Maar het wil maar niet lukken, die zoektocht naar liefde. Veel sterke scènes maken dat pijnlijk duidelijk.

Bij de acteur in huis, waar ze uiteindelijk niet veel meer dan een hoertje voor is, hoopt ze nog even op een leven dat niet aan haar besteed zal blijken. Later neemt ze al genoegen met een onbeduidende ambtenaar. Als ze maar liefde vindt.
Schrijnend zijn de scènes bij de grotten waar ze met de liefdadigheidswerker praat. Ze ziet een oude bekende en tegelijkertijd haar toekomst. De oude vrouw die eens net als haar was, is nu al blij dat iemand een stuk taart komt brengen. En zo zijn er meer mooie momenten zoals in het theater met die goochelshow, waarin ze weer misleid en vernederd wordt, waar ze zelf denkt liefde te hebben gevonden.

Uiteindelijk probeert ze alles om aan dat geluk te komen. Zelfs een bezoek aan de heilige Maria, waar ze eigenlijk te nuchter voor is, maar waar ze door wanhoop toch aan toegeeft, is voor niets. Zo lijkt. Maar dan toch, dan toch vindt ze iemand. Ze wil hem niet vertrouwen, zo vaak al afgewezen, maar hij weet haar hart toch te veroveren met beloftes en mooie woorden. Moeilijk kan dat ook niet zijn bij iemand die al zo lang op zulke (oprechte) woorden wacht. Het lijkt te lukken, ze zullen zelfs gaan trouwen. Misschien wel de mooiste scène is de scène waarin ze afstand neemt van haar verleden door in de regen al zwijgend een klant af te wijzen. Prachtig gefilmd ook (zoals eigenlijk heel de film). Het is nauwelijks een verrassing, maar daardoor niet minder wreed en erg, dat ze weer wordt bedrogen. Nu voor haar hele kapitaal, waar ze talloze vernederingen voor heeft moeten doorstaan. Ze is niet veel opgeschoten ten opzichte van het begin van de film, al lijkt ze nu toch wel het hart ,voor een stukje dan, van haar belager te hebben gewonnen die het zichtbaar moeilijk heeft met zijn daad. Dit moet genoeg zijn voor het einde van Cabiria (weer fantastisch gespeeld door Masina), waar ze ook om smeekt. Het zou genoeg zijn voor het eind voor ieder ander. Uiteindelijk raapt zichzelf toch weer op en gaat verder. Onverwoestbaar als ze is, haalt ze alweer geluk uit kleine dingen zoals de groep feestende en muziek makende pasanten. Cabiria redt zich wel. Daar hoeven we ons geen zorgen over te maken.

Cinema met hoofdletter C 4,5 sterren

Ik heb ongeveer dezelfde gevoelens als na het zien van La Strada. Wederom een prachtige film, maar op sommige momenten net niet. Net dat beetje overacteren of plotontwikkeling waar ik niet op gehoopt had. Ook visueel gezien is het allemaal niet echt bijzonder.

Toch moet gezegd worden dat een aantal momenten in de film heel sterk te noemen zijn. Met name de laatste 20 minuten van de film zal ik niet snel vergeten. Het voor Masina ingetogen acteren in dat deel van de film is werkelijk ongekend.

Mijn eerste Fellini film. En best wel overtuigd van zijn kunnen. Dankje MM Pakketservice, dit is echt een fijne ervaring. Vond Giulietta Masina echt een pracht vrouwtje. Kon erg genieten van haar in haar rol.

Eigenlijk niet zoveel te zeggen... Moet dit soort dingen vaker zien - goed of slecht, je kan zoveel zien. Nu is het visueel allemaal niet zo uitdagend - maar ik werd af en toe wel aangenaam verrast. Scènes waarin ze onder een boom staat met haar paraplu in de regen, de scènes in het bos, boven op de rotsen bij zonsondergang; Heel mooi.

Sommige scènes zijn dan weer lelijk grijs - maar dat neem ik voor lief in een film als dit; Het groepje personages (van de jongens in de palen, tot de goochelaar en de rijke vent) vult het beeld met zoveel leuks.

Wil graag wat meer proberen van Fellini, tips zijn meer dan welkom!!

4.0/5.0

Ook mijn eerste Fellini film en dat viel me niet tegen. Ik moest in het begin erg wennen aan Giulietta Masina en haar drukke manier van acteren, maar dat wende gaandeweg de film.

Het eerste half uur was voor mij dan ook niet zo bijzonder, maar gaandeweg merkte ik dat ik toch meer en meer de film ingezogen werd. Naarmate de film vorderde kreeg ik toch steeds meer bewondering voor het doorzettingsvermogen van Cabiria, dat ze er in feite gewoon alles aan doet om geluk in haar leven te vinden . Ondanks dat ze op het einde van de film wel redelijk naïef is om zomaar te trouwen met iemand die ze net kent, had ik toch wel medelijden met haar, toen hij er met het geld vandoor ging.
Die scène was best indrukwekkend en ik vond het een heel sterk einde van een film die voor mij niet zo goed begon.

Een dikke 3,5*

Na 'La Strada' was ik ietwat op m'n hoede voor een tweede Fellini, zeker één met de immer nadrukkelijke Giuletta Masina in de hoofdrol. In 'Le Notti di Cabiria' is ze gelukkig meer op haar plaats, als wild en grofgebekt personage, maar charmeren kan ze niet. Daarvoor heeft ze te weinig van dat lieve snoetje van Chaplin - een vergelijking die (buiten de inhoud van deze film om) trouwens erg goed opgaat.

Het verbaast me eens te meer dat Fellini een film maakt over de kracht hebben om door te gaan, om niet zomaar te zwichten voor het lot, en daar dan uiteindelijk een bruut en verbeten einde aan koppelt. Als het neo-realisme ergens vanaf druipt, dan is dat zonder twijfel van de grote omtovering in de verschrikkelijke finale. Cabiria is gedoemd om altijd een slachtoffer te blijven, ondanks haar goede bedoelingen en haar oprechte naïviteit. Uiteindelijk wordt ze de hele film lang gebruikt en misbruikt, en het schijnsel aan het eind van de tunnel blijkt uiteindelijk een vals baken van licht te zijn. Je wordt er niet bepaald vrolijk van.

Deze buitengewoon zwartgallige film heeft dus, inherent aan het verhaal, een hele hoop kwaliteiten, die Fellini helaas de nek omdraait met het trage tempo enerzijds (mijn excuses, maar ik ben een kind van dit tijdperk) en Giuletta Masina anderzijds. Hoe sterk deze actrice ook mag zijn, sympathie kan ze niet opwekken - integendeel. Ware er geen mooie regie geweest en enkele absurde plotelementen (Afrikaanse danseressen en vrolijke scholieren na Cabiria's "ontnuchtering"), dan was ik snel afgehaakt. Dit soort vondsten maakt de film echter cynischer, en juist dat contrast heeft mij als kijker (af en toe) geboeid.
Een meesterwerk? In het kader van wat de meer hedendaagse filmgeschiedenis durf ik daaraan te twijfelen. Maar...wie ben ik?
2,5*

Volgens mij was dit de eerste Fellini die ik zag en die ook wel oke bevonden werd, ook al gebeurt er niet al te veel. Een kennismaking met een regisseur heeft vaak een voordeel: je wordt met beelden, ideeën, kenmerken geconfronteerd, die je niet bij andere films bent tegengekomen. Andere werken Fellini (die ik dus later zag), vond ik een stuk minder goed, maar deze film is erg oke .

Die Masina is weird en in andere films kan ze best wel irriteren, in le Notti di Cabiria in ieder geval niet. Het is ook zo'n trieste situatie allemaal. Een must-see in het straatje neo-realistische films!

Phew, moeilijk om doorheen te komen in mijn geval. Ik kan niet veel maken van deze film, G.Masina is schattig en doet goed haar best, maar is té theatraal bezig. En aangezien het alleen maar om haar draait, kon de triestheid mij nergens goed raken.

Filmtechnisch is het allemaal wel oké, al zaten er toch ook wel onnodig lange scenes in het verhaal, vooral rond het middenstuk.

In het verhaal zaten ook weinig opzienbare leuke dingen om er een beetje glans aan te geven. Het einde was trouwens ook zwak.

Vind La Strada al een stuk boeiender dan dit verhaal en heeft behoorlijk wat overeenkomsten.

Ik heb een zwak voor de thematiek van heilige of hoer. Ook in deze fijne Fellini wordt dit thema zeer geslaagd gebruikt. Hoofdpersoon Cabiria is prachtig: soms lachwekkend in bewegingen en gezichtsuitdrukkingen (is het over-acting of juist het acteren van over-acting?) maar daarin o zo ontroerend en geloofwaardig. Le notti di Cabiria kent veel bijzondere momenten op z'n Fellinisch maar de film blijft de hoofdlijn goed vasthouden. Het laatste beeld is geweldig mooi en maakt er vier sterren van.

Fellini maakt zijn punt heel de film duidelijk: liefde is blind.

Giulietta Masina heeft zich met deze 3de film die ik van haar zag gebombardeerd tot mijn favoriete actrices. Cabiria zet ze ook weer briljant neer. Cabiria is een interrestant personage in een interessant verhaal. Goedgelovig en tegelijk arrogant. De nativiteit is prachtig om te zien, blijven in geloven terwijl iedereen misbruik van je maakt. Zelf noem ik het dom, anderen zullen het weer prachtig vinden. Fellini laat genoeg ruimte over.

Fellini verzorgt zijn film weer. Vond elk shot mooi en stijlvol en alles weer onder een goed uitgekozen score. Iets waar hij toch oog voor heeft.

Toch ook nog 1 bemerking: Die scène met die goochelaar vond ik enorm vervelend, lang en weinig toevoegend en zo zit er in elke Fellini wel een scène die me totaal niks zegt. Jammer dat hij te weinig knipt.

****

Zwaar vermoeiend dat acteerwerk van Giulietta Masina. Na La Strada breekt zij ook hier de film voor mij. Natuurlijk zijn Italianen in het algemeen al wat aan de drukke kant, maar Masina maakt het wel erg bont met haar acteerwerk. De extreme mimiek en het vele geschreeuw doen de film niet veel goed voor mij. Vind het erg storend om naar te kijken. Het acteerwerk zal een kwestie van love-it-or-hate-it zijn, maar persoonlijk vind ik het in een film als deze ongepast. Qua verhaal is Cabiria wel een stuk boeiender dan La Strada, hoewel ik deze dan wel weer aan de lange kant vind.

Met een wat serieuzer en rustiger insteek had dit een goede film kunnen zijn. Fellini geef ik nog niet op, maar zijn films met Giulietta Masina laat ik voorlopig maar even links liggen.

Een Fellini per jaar. In 2011 komt de man al vroeg.

Opvallend snel waren mijn gedachten al af van Masina's vreselijke prestatie in La Strada. Vooraf de reden dat ik weeral argwanend stond tegenover (deze) Fellini. Masina speelt in deze film echter behoorlijk goed en de film is ook erg goed te doen. Verhaal en personages zijn ook een pak interessanter dan die van La Strada.

Op het moment dat Cabiria Farrazi en Jessie ziet vechten, hoopte ik tegen beter weten in dat ze met de dame op stap zou gaan, maar de verhaallijn met Farrazi was ook leuk. Al zullen we dus nooit weten what if..

Boeiende film in ieder geval. Tot 2012 meneer Fellini.

3.5*

De grootste irritatie in films zijn voor mij zonder twijfel personages die dingen doen die ik totaal niet begrijp. Dat is ook de reden dat La Notti di Cabiria niet voor mij is weggelegd. Het begint al meteen in de eerste scéne waarin de prostituee Cabiria meer dood dan levend uit een rivier komt nadat ze door haar vriend is beroofd. De manier waarop zij vervolgens toch weer op zoek gaat naar deze man is totaal onbegrijpelijk en ongeloofwaardig. La Notti di Cabiria was mij door bovenstaande gebeurtenis en soortgelijke momenten al snel kwijt. Maar mocht dat nog niet het geval zijn geweest dan had het acteerwerk dat wel voor elkaar gekregen. Vooral hoofdrolspeelster Giulietta Masina is de overtreffende trap van irritant. Masina acteert zo theatraal dat het bijna pijn doet aan de ogen en haar extreme geschreeuw is minsten net zo verschrikkelijk. Het moge duidelijk zijn dat La Notti di Cabiria voor mij de zoveelste totaal mislukte Fellini was.

Ik heb deze film heel erg lang geleden in de bioscoop gezien en wat mij altijd is bijgebleven, is de mooie slotscène met de ontroostbare Cabiria, die door haar tranen heen begint te glimlachen te midden van vrolijk feestende jongelui. Die tegengestelde gevoelens vormen de rode draad in de film, die een haast wanhopige, maar tegelijkertijd blijmoedige zoektocht is naar liefde en een beter leven.

Tijdens deze zoektocht laat Fellini de kijker aan de hand van Cabiria kennismaken met diverse aspecten van de Romeinse samenleving in de jaren na de oorlog, zoals straatprostitutie, armoede, decadentie, barmhartigheid, devotie, misbruik van vertrouwen en hoop. Het hele verhaal is continu af te lezen op het gezicht van Giulietta Masina, die een geweldige rol vertolkt.

Een erg mooie film, al vind ik Fellini’s eerdere La Strada –ook met Masina– nog mooier. Maar dat is naar mijn mening dan ook een meesterwerk.

Mijn vierde Fellini na La Strada, La Dolce Vita en 8 1/2. And nothing much changed.

Zoals ook bij die andere films, blijft het bij mij toch een soort oppervlakkige, intellectuele filmhistorische bewondering die ik voor de mans werk heb. Er is toch een soort afstand. Waar anderen wel geëmotioneerd raken door de persoon Cabiria, wat haar overkomt en hoe ze in het leven staat, krijg ik op de een of andere manier in het grootste gedeelte van de film de suspension of disbelief maar niet voor elkaar. Dit zou met de manier van acteren te maken kunnen hebben, maar ook de drukke, wat schreeuwerige manier van praten werkt niet mee. Theatraal is geen gekke kwalificatie. Dat lijkt bij Fellini en Masina overigens een bewuste stijlkeuze (Ebert meent dat ze Chaplins the tramp echoot in La Notti di Cabiria), maar het is er een die mij op zekere afstand lijkt te houden, er er wellicht voor zorgt dat ik Fellini nooit helemaal ten volle zal kunnen waarderen.

Los van sommige stijlkeuzes, is het verhaal an sich erg aangrijpend. Het is niet moeilijk je te verplaatsen in de met grote penseelstreken neergezette zoektocht naar liefde van deze vrouw. Maar helaas ook in de sleutelscènes aan het einde van de film tonen Fellini en Masina zich net wat teveel liefhebbers van het grote gebaar, rollend en klauwend in het zand, de handen verkrampt ten hemel geheven. Zonde, want de scène daaropvolgend, waarin Cabiria huilend voortschrijdt in een processie van lachende, muziekmakende mensen en door haar tranen heen nog steeds een gemeende lach heeft, is misschien wel een van de mooiste eindshots uit de filmgeschiedenis.

Fellini is wel degelijk een meester, maar het is jammer voor me dat sommige aspecten van zijn cinema een 'onvoorwaardelijke' liefde in de weg staan, waardoor volledige waardering buiten bereik blijft. Het zij zo.

4* (door de eindscène, anders was het 3,5* geweest)

'Le Notte Di Cabiria' is de verbindende schakel tussen Fellini's meer bekende 'La Strada' en 'La Dolce Vita'. Cabiria is net zo onnozel (en innemend) als Gelsomina (uit 'La Strada), maar komt wel in aanraking met de Romeinse jet-set (die we later leren kennen in 'La Dolce Vita'). Het hoerenbestaan van Cabiria is al niet vrolijk en de mannen die ze uitkiest duwen haar nog verder in de shit. Toch eindigt de film met een optimistische scene en een lachende hoofdrolspeelster Giulietta Masina.

Een leuke Fellini die zich afspeelt in het milieu van aan lager wal geraakten: hoertjes, pooiers, gladjanussen. Masina is geweldig en draagt de film. Was ze in La Strada een naief en niet helemaal 100 % kindvrouwtje, hier is ze een grofgebekte maar emotioneel onstabiele vrouw van de straat. Maar ook hier heeft ze weer iets kinderlijks en onschuldigs, iemand die zich makkelijk laat meevoeren door vage beloftes- iemand van wie keer op keer misbruik wordt gemaakt. Haar acteren mag soms theatraal overkomen, toch vond ik het niet gekunsteld over komen- Italianen zijn nu eenmaal meer van het grote gebaar.

Verder mooi camerawerk, fijne muziek van Nini Rota, en een prachtige eindscene- haar leven ligt min of meer in duigen maar een enkel vriendelijk woord en vrolijke jongelui met instrumenten maken dat er toch iets van hoop aan de horizon gloort.

Nieuwe Fellini, dezelfde problemen.

Ik heb gewoon enorm veel moeite met de luidruchtigheid van zijn films. Zowel de personages als de muziek maken erg veel (schel) geluid, zo erg dat ik meestal het volume wat lager moet zetten bij zijn films. Dat neemt scherpte er een beetje vanaf, maar de irritatie blijft wel jammer genoeg.

Een film die staat of valt met de acteerprestatie van Masina. Ergens zie ik wel hoe iemand haar een best leuk personage kan vinden, maar extreem overacting en gedrag dat het bloed van onder m'n nagels haalt maken haar voor mij een compleet onuitstaanbaar personage. Daarmee valt het drama ook meteen in het water.

En verder haal ik gewoon niet zoveel uit Fellini's films. Het kwettert allemaal tegen een redelijk vlot tempo door, zodat de bijna 2 uur eigenlijk niet al te saai hoeven zijn, maar als het verder niet weet te boeien dan baat het ook gewoon niet. Rest een leuk postertje, dat dan weer wel.

1.0*

Fellini houdt van contrasten: geluk tegenover ongeluk, armoede tegenover weelde, naïeviteit en goedgelovigheid tegenover bedrog...
Tussen de beginscene en de scene naar het einde toe waarin Cabiria telkens van haar geld wordt beroofd ligt haar ganse leven: de prostitutie om de armoede te omzeilen, de hoop uit de vernederingen te geraken met de zucht naar ware liefde...
Fellini voert het aan in enkele losstaanden onderdelen, het leven op straat, de filmster, de processie, de hypnotiseur, de charmeur en zoals nogal dikwijls een sfeertje van fatalisme dat over het arm zijn en het zich niet kunnen losmaken aan dit minderwaardig bestaan hangt. Wordt trouwens bevestigd door de eindscene waarbij Cabiria precies in haar droefheid een zeker levenskracht terugvindt. Zij is niet alleen en hier hoort ze wel thuis...
Giuliette Masina is een certitude voor dergelijke rol.

Hoewel het niet echt een compliment is moet ik zeggen dat dit de minst vervelende Fellini is die ik heb gezien. De film lijdt wel aan de gebruikelijke euvels van een Fellini film. Niet al te veel verhaal, laat staan een echt boeiend verhaal, en veel drukdoenerij. Net als in La Strada heeft Fellini zijn vrouw Giulietta Masina in de hoofdrol gecast. Een matige actrice helaas. Toch weet zij, met name tegen het einde van de film, wel enige sympathie voor haar personage op te wekken. Dat is dan ook de reden dat ik deze film beter vind dan de overige drie films die van Fellini heb gezien (8½, La Dolce Vita en La Strada), maar ik houd het nu voor wat betreft zijn films wel voor gezien, want ook aan deze film heb ik weinig plezier beleefd.

Klassieke dramafilm vanuit de Italiaanse regisseur Federico Fellini over de zware wereld van Giulietta Masina, die helaas met haar vrijwel voortdurende getier en geschreeuw niet het meest sympathieke figuur vormt binnen de filmwereld. Dit redelijk verwende gedrag maakt het voor mij als kijker moeilijk om iets voor haar situatie te voelen en met een speelduur van 110 minuten werkt dat uiteindelijk uitputtend. Het duurt op deze manier lang voordat er een noemenswaardige situatie wordt opgebouwd, maar tegen de finale aan creëert Fellini wel een aantal memorabele momenten. De fotografie is verder uiteraard bewust gekozen door een vakman, maar vormt met de hedendaagse technologie helaas geen indrukwekkend weerzien (meer).