Le Notti di Cabiria (1957)

Le Notti di Cabiria is een schitterende film over teleurstellingen, hoop en de zoektocht naar liefde.

De typische Fellini-kenmerken zijn in deze film weer volop aanwezig: prachtige beelden van Rome, vele duistere steegjes en straatjes gevuld met hoeren, playboys, armzaligen, restaurantjes, terrasjes en nachtclubs. ook bevat de film weer de meest absurde personages, verwikkelingen en plezierige details......kinderen die in een paalhekwerk de acrobaat uithangen, een zeer lelijke, arrogante, schreeuwerige hoer, een parade voor de heilige 'madonna', arme mensen die in grotten wonen in een afgelegen stuk van Rome, een prachtige dansscene in een extravagante nachtclub, de luxe van een sjiek hotel, vechtpartijen tussen prostituees, voetballende mannen, een kreupele 'viezerd', een barmhartige die voedsel en kleding verstrekt etc etc etc....er gebeurt zo ontzettend veel in deze film! Heerlijk!

En toch levert Fellini tenmidden van deze treurige en malle gebeurtenissen een dijk van een drama af over een prostitueetje dat op zoek gaat naar geluk en nimmer de hoop op een beter leven opgeeft ondanks alle hekele gebeurtenissen in haar leven.

Het innemende en energieke hoertje Cabiria wordt gespeeld door de toenmalige vrouw van Fellini, Giulietta Masina, en ik zeg jullie dat dit de beste vrouwelijke acteerperformance is, die ik ooit heb mogen aanschouwen....een ware power-performance!

Klein van stuk, het loopje van Chaplin, de driftbuien van De Funes en de grote mooie ogen van Tautou, de kinderlijke naiviteit en haar ongelooflijke vitaliteit......wat een schitterende actrice, een genot om naar te kijken.

En dan denk ik nu aan al die mooie momenten uit de film; de smeekbede naar Maria, de intense parade, de trots van Cabiria op haar eigen huis, de vreselijke verwikkelingen met de mannen in haar leven en de intense, hoopvolle eindscene......en ik kan weer concluderen; ik heb weer een schitterende film gezien!

Ik geef 4,5 sterren en ik neig sterk naar een 5.

Weinig meer toe te voegen aan Ramons verhaal (lekker makkelijk ), prachtige film weer. Zou graag eens een paar dagen in Fellini's filmwereld door willen brengen... 4*

Zeer sterke, aangrijpende film van Fellini.

Le Notti di Cabiria is een zeer ontroerende, schrijnende, maar ook humoristische film. Emotioneel misschien wel de meest krachtige film van Fellini, eventueel samen met La Strada (1954) en Il Bidone (1955), niet toevallig de twee andere films uit de Trilogy of Loneliness. In deze drie films kwam het sterk humane karakter van Fellini naar voren.

Deze film is nog sterk gebed in het neorealisme, maar bevat daarnaast ook een groot gevoel van een soort romantisch optimisme.

Echt surrealistisch, zoals Fellini's latere films, is deze film niet- althans niet in de zin van het creëren van droom- en fantasiewerelden. Wel zie je in films als Le Notti di Cabiria en La Strada al elementen terug die met enige zin ook "surreëel" genoemd kunnen worden: een levendige wereld vol clowns, prostituéés, dansers en nog veel meer. De hele onderwereld van Rome trekt hier voorbij.

Net als in La Strada en Il Bidone zijn de thema's in deze film de hoop en het verlangen op een beter bestaan. De illusie speelt hier een grote rol. In alle drie de films wordt door de hoofdpersonen flink wat geleden. Ook het religieuze aspect speelt hier weer een grote rol: de ontberingen zijn voor Fellini een soort loutering en een beproeving, met uiteindelijk verlossing als resultaat. Alle drie de films bevatten een sterke, krachtige eindscène waarin Fellini hoopvol is gestemd over de menselijke geest.

Zoals al is gezegd, zijn ook hier weer vele mooie scènes te vinden. De film is niet zo druk en chaotisch als zijn latere films (vanaf Otto e Mezzo), maar bevatten toch weer veel wonderlijke scènes.

De mooiste scènes zijn die in de nachtclub, met de exotische dans, zeker ook de processie (ook in La Strada te zien) en de eind scène. Vooral de eerste, avondlijke beelden van de processie, in de buitenlucht, zijn schitterend. Ook de hypnotiseeract is interessant.

Er valt weinig meer te zeggen over het acteerwerk van Giulietta Masina. Deze performance is misschien wel een van de sterkste ooit. Haar mimiek is echt ongeëvenaard. Nu ik haar in La Strada, Giulietta degli spiriti en deze film gezien heb, kan zij gerust tot de voor mij meest interessante acteurs genoemd worden.

Net als in La Strada en Il Bidone is ook hier veel religieuze symboliek te vinden. Fellini had een nogal ambivalente, dubbelzinnige verhouding met het geloof. Ook hier komt dat weer terug: van een processie wordt een groots entertainmentspektakel gemaakt, net als in La Dolce Vita; de hypnotiseur met duivelsoren op en Cabiria die eigenlijk Maria blijkt te heten. De gevraagde hulp van de Heilige Madonna, die er niet komt. Ook interessant is de ontmoeting met Pater Giovanni, die voorstelt dat Cabiria misschien wel helemaal geen hulp nodig heeft…

Fellini's vroegere films zijn op zich veel rechtlijniger dan zijn latere, surrealistische films, maar er zit wel wat meer symboliek in. Als je deze doorgrondt, kan de ervaring alleen maar krachtiger worden.

Wat betreft symboliek is het gebruik van water veel voorkomend in Fellini's (vooral vroegere) films. Net als in La Strada is het water hier een symbool van de catharsis (reiniging), loutering en de eeuwigheid. In La Strada keert Zampano zich tot de rustige zee na een aangrijpende openbaring; Le Notti di Cabiria begint en eindigt met water, als symbool dat het leven een terugkerende cyclus is, een eeuwige conditie van een mensenleven. Cabiria's leven kan niet veranderd worden.

Zoals gezegd, een zeer humane film van Fellini. Hij had een onbegrensd optimisme over de mens; hij had het humanistische idee dat de mens vanuit zichzelf goed is, maar door de omstandigheden gedreven wordt door daden van wanhoop (wel vaker gebruikt als neorealistisch thema).

Pier Paolo Pasolini hielp mee enkele dialogen voor de film te schrijven, omdat hij meer directe ervaring had met de duistere onderwereld van Rome.

En wat ook mooi was aan mijn kijkervaring, was dat ik een nieuwe kopie zag, zodat ik ook kon genieten van de beruchte "man met de (jute)zak-scène". Deze scène werd destijds verboden door de Kerk, omdat het uitdelen van voedsel en kleding door barmhartigen aan de armlastigen een taak van de Kerk alleen zou zijn. Pas jaren is deze scène weer toegevoegd aan de film.

Al met al dus een sterke, schrijnende film die je niet onberoerd laat en die toch, ondanks alle wanhoop, een optimistisch gevoel meegeeft.

Zeer krachtige film over illusies, verlossing en optimisme!

Zowel Ramon als Gimli hebben veel gras voor mijn voeten weggemaaid. Erg mooie film dit. Met een erg hoog tempo. Er gebeurt van alles. Ik had gevoel dat hij erg snel afgelopen was terwijl ik toch tegen de twee uur heb zitten kijken.

Cabiria is constant op zoek naar het geluk en weet zich na elke teleurstelling weer te vermannen en verder te zoeken. Ondanks dat haar leven niet erg fantastisch is lijkt het wel alsof ze toch vaak ergens levenslust uit kan halen. Ondanks de mensen die haar bedriegen en misbruiken. In die zin is La Notti di Cabiria een ode aan de vitaleit van mensen. Een ode aan de overlevingsdrang en aan de hoop die je overeind houd. Dat wordt gecombineerd met de kleurrijke gekte van Fellini en levert een fraaie film op.

Wat een geweldige eindscene ook....

4.0*

Nog steeds slechts 19 stemmen voor Fellini's beste film!

Ook John Turturro vindt dit de beste Fellini ever!

John Turturro over Fellini

(waarschuwing: bevat spoilers voor Le Notti di Cabiria in de laatste 2 alinea's!!!)

Klopt helemaal

De enige fatsoenlijke gelegenheid om de film te zien is trouwens via (blinde) aanschaf van deze dvd (Criterion ).

Het laatste screenshot zal ik nimmer uit mijn systeem kunnen krijgen.

Zoals je zegt, een wervelwind van een film. Sprankelend, levendig, ontroerend. Een acteergeweld waar ik graag U tegen zeg.

Deze film zit zo vol. Vol met hoop en verlangen en besef en teleurstelling. Net als je denkt dat alles goed komt.... knakt het, en dat gaat erg diep. Ik zat met een brok in mijn keel.

Alleen hoop ik de volgende keer een goede dvd hiervan te mogen bekijken, want van de 55ste tot de 110de minuut was dit huur-exemplaar een ramp!

Voorlopig 4,0* en een verhoging bewaar ik nog even.

Wat een schitterende film zeg. Hij begint gelijk sterk: Cabiria wordt door een man van wie ze is gaan houden in het water geduwd. Haar redders krijgen nog geen eens een bedankje.... Een aangename kennismaking met het felle karaktertje van Cabiria.

Ze probeert er van alles aan te doen om te slagen in de liefde. Waardoor ze af en toe wat impulsief overkomt. Overigens wel een geweldige scène als ze staat te dansen met die acteur, hij is een paar koppen groter dan haar! Ook leuk om te zien dat ze zich helemaal laat gaan.

Hoop en teleurstelling overvleugelen elkaar dus regelmatig. Ik vond het optimistische karakter en die trouwe blik van Cabiria zo prachtig. En net zoals bij Amarcord ook al het geval was: de muziek past helemaal bij de film! Het stuk waarin Cabiria weer naar Rome wordt genomen vond ik iets minder, tot ze dan weer uit de auto stapt. Dan zie je weer haar verlangen naar een man die haar echte en ware liefde kan geven. Ik vond het einde dan ook zo tragisch. Eindelijk heb je het gevoel dat alles goed zal komen met Cabiria en alsof haar gebeden door de heilige Maria zijn verhoord. Het is ook zo aandoenlijk als ze huis en haard achterlaat en tegen de accountant zegt dat ze al haar spaargeld heeft meegenomen en hij haar vervolgens besteelt en ze gedesillusioneerd achterblijft. Gelukkig kon ik in het laatste shot toch ook weer een greintje hoop bespeuren. En maar hopen dat Cabiria nog de ware is tegengekomen.

Een film die dus vol staat van emoties en waar ook de nodige humor in voorkomt. Vooral dat stuk wanneer haar vriendinnen denken dat ze te veel gedronken heeft, heb jij haar wat te drinken gegeven? Ik leefde helemaal mee met Cabiria! Zeker een dikke aanrader deze film! 4,5*

Ik ben benieuwd naar de andere werkjes van Fellini.

Wat een heerlijk schouwspel. Het drama van het Italiaanse leven, met alle bijpassende emoties uitgedrukt. Wat een geweldig sprekende ogen heeft die Masina.

Heerlijk om naar te kijken.

Masina is inderdaad geweldig, ik ben benieuwd wat een film met haar en Chaplin opgeleverd zou hebben.

Verder een grappige en wel ontroerende film, maar het is voor mij persoonlijk niet zo aansprekend als de neo-realistische films uit die periode, ondanks dat het vakmanschap van elke scene straalt.

Nederlandse DVD-release staat gepland voor 18 januari.

Wow! Welke distributeur?

Yes! Ik wil hem graag een keer aanschaffen, maar 40 euro ( bij Ro-disc en boudisque ) is toch net wat teveel van het goede. Hopelijk kost deze dvd wat minder.

Universal

Over goed nieuws gesproken!

Oh damn, ik kan niet wachten.

Wat een schitterende film weer! Na La strada heeft Fellini me weer eens een keer van begin tot eind weten te boeien. Masina is echt groots, wat een actrice om van te houden. Enige minpunt aan de film vond ik de ongeloofwaardige ontmaskering van Oscar. Een wel heel berekenende en sluwe misdadiger moet dat zijn, om zover tevoren zulk een roof te plannen. En bovendien een wel heel begenadigd acteur (zelden zo'n dolverliefde kerel gezien). Dat zit me toch een beetje dwars, daarom net geen 5/5.

Weet iemand waar ik de film kan bestellen?

8 februari op dvd!

Mooie film.

De acteerprestaties, cinematografie, muziek en sfeer zijn goed maar wat mij toch het meest greep waren de vele religieuze verwijzingen en de tragiek. Hoe Cabiria als een soort Maria haar leven probeert te zuiveren met alle tegenslagen van dien was mooi en sterk in beeld gebracht, je leefde met haar mee al wist je dat een happy end zo goed als uitgesloten was.

Dan de symboliek, erg mooi. De goochelaar als duivel die haar 3 keer weet te verleiden. Dat we erachter komen dat ze Maria heet en haar (mislukte) bedevaarts tocht. Waar het begin en eind dan weer samen komen met het verschil dat er toch een sprankje hoop en vergeving is, hij kan haar niet vermoorden, daar is ze (inmiddels) te goed voor. Triest maar mooi.

Ondanks alle lof hierboven blijft de film voor mij op 4 sterren steken, het had naar mijn mening allemaal toch net een stukje beter uitgewerkt kunnen worden en otto e mezzo en la strada blijven wat dat betreft toch mijn favo's.

4*

Dat je dat niet kan voorstellen pleit voor je. Maar er zijn genoeg tv programma's tegenwoordig die dit soort slechtheid aan je tonen. De acteerprestaties van een misdadiger, er zijn er velen op allerlei gebieden, wordt altijd weer, ook door mijzelf, onderschat.

Maar 'Notti di Cabiria' is een pracht van een film. Hoeren en de Heilige Maagd Maria die, als enige, de kunst van het onbevlekt ontvangen machtig was, en celibataire priesters.... Fellini brengt ze allemaal met elkaar in verband. Van alle mannen komt de pooier nog niet eens zo slecht over...

Het is opvallend dat tijdens Hypnose Theater Show dat het allemaal mannen zijn die om haar romantische droom lachen....behalve die ene dan, maar die blijkt het ergste van allemaal.... maar ondanks die financiële en mentale verkrachting vindt Cabiria veerkracht weer terug in de muziek.

De scéne in de nachtclub toont Masina, via Cabiria, haar anderszijn in optima forma. In deze Mamboclub zitten mensen die een imago instant houden. Achter de coole uitgestreken gezichten verstoppen ze hun kwetsbare gevoelens.....maar Cabiria's gezicht is te beweeglijk is te expressief, ze kan nauwelijks emoties verstoppen. Zij heeft geen echte binding met de bezoekers, maar eerder met de kunstenaars de muziekanten. En bij haar beroemde 'klant' is ze, opgesloten, via het sleutelgat getuige van een echte erotische liefdesdrama..... schrijnend. Ze weigert bij vertrek zelfs nog eerst om geld aan te nemen.....

Giulietta Masina steelt de show en mijn hart... met deze, sfeervol geschoten, realistische film! 5*

Prachtige film, vanwege het schitterende portret van Fellini;

Cabiria is een meisje dat zich in tijden van economische malaise staande probeert te houden en zich schaamt voor de manier waarop ze dat moet doen, hoewel ze zichzelf voorhoud dat dat niet zo is. Tegelijkertijd is ze eenzaam en op zoek naar liefde.

Vanaf het begin krijgt ze al de deksel op der neus. Haar relatie wordt wel erg ruw afgebroken en het leidt zelfs bijna tot haar dood. Dan nog wil ze niet geloven dat ze bedrogen is. Het zal een voorteken zijn voor de rest van de film en wie weet haar hele leven. Het is het begin van een prachtige karakterschets van iemand die geluk hoopt te vinden en probeert te ontsnappen aan haar ellende. Bij die ontsnappingspogingen zien we wat voor een levensgenieter zij eigenlijk is. Momenten waarop ze hevig los gaat op klassieke muziek maken dat op onvergetelijke wijze duidelijk. Maar het wil maar niet lukken, die zoektocht naar liefde. Veel sterke scènes maken dat pijnlijk duidelijk.

Bij de acteur in huis, waar ze uiteindelijk niet veel meer dan een hoertje voor is, hoopt ze nog even op een leven dat niet aan haar besteed zal blijken. Later neemt ze al genoegen met een onbeduidende ambtenaar. Als ze maar liefde vindt.
Schrijnend zijn de scènes bij de grotten waar ze met de liefdadigheidswerker praat. Ze ziet een oude bekende en tegelijkertijd haar toekomst. De oude vrouw die eens net als haar was, is nu al blij dat iemand een stuk taart komt brengen. En zo zijn er meer mooie momenten zoals in het theater met die goochelshow, waarin ze weer misleid en vernederd wordt, waar ze zelf denkt liefde te hebben gevonden.

Uiteindelijk probeert ze alles om aan dat geluk te komen. Zelfs een bezoek aan de heilige Maria, waar ze eigenlijk te nuchter voor is, maar waar ze door wanhoop toch aan toegeeft, is voor niets. Zo lijkt. Maar dan toch, dan toch vindt ze iemand. Ze wil hem niet vertrouwen, zo vaak al afgewezen, maar hij weet haar hart toch te veroveren met beloftes en mooie woorden. Moeilijk kan dat ook niet zijn bij iemand die al zo lang op zulke (oprechte) woorden wacht. Het lijkt te lukken, ze zullen zelfs gaan trouwen. Misschien wel de mooiste scène is de scène waarin ze afstand neemt van haar verleden door in de regen al zwijgend een klant af te wijzen. Prachtig gefilmd ook (zoals eigenlijk heel de film). Het is nauwelijks een verrassing, maar daardoor niet minder wreed en erg, dat ze weer wordt bedrogen. Nu voor haar hele kapitaal, waar ze talloze vernederingen voor heeft moeten doorstaan. Ze is niet veel opgeschoten ten opzichte van het begin van de film, al lijkt ze nu toch wel het hart ,voor een stukje dan, van haar belager te hebben gewonnen die het zichtbaar moeilijk heeft met zijn daad. Dit moet genoeg zijn voor het einde van Cabiria (weer fantastisch gespeeld door Masina), waar ze ook om smeekt. Het zou genoeg zijn voor het eind voor ieder ander. Uiteindelijk raapt zichzelf toch weer op en gaat verder. Onverwoestbaar als ze is, haalt ze alweer geluk uit kleine dingen zoals de groep feestende en muziek makende pasanten. Cabiria redt zich wel. Daar hoeven we ons geen zorgen over te maken.

Cinema met hoofdletter C 4,5 sterren

Ja, daarom vind ik deze film ook zo mooi. Daar waar Gelsomina in La Strada niet bij machte is om geluk af te dwingen. Schetst deze film Cabiria als een onafhankelijke vrouw met een eigen willetje. Prachtig om te zien hoeveel ze geeft om haar bezittingen. Maar zelfs dat op wil geven, voor de ware liefde.

Wat kunnen die Italiaanse wijven schreeuwen zeg...

Ik vind het een hele aardige film, maar waarom deze een gemiddelde van boven de 4 sterren heeft ontgaat mij toch een beetje.

Mooie film, dat vooral te danken is aan de rol van Giulietta Masina. Ze neemt geen blad voor de mond, heeft een jongensachtige houding, maar is onweerstaanbaar in haar buitenissigheid en naìviteit bij het vinden van liefde en geluk. De film heeft een aantal prachtige scenes, een enorm tempo en zit vol temperament. Verplichte kost voor iedereen die van film houdt.

4,5*

Mijn tweede Fellini, na La Dolce Vita is deze prent. Ik zie opvallend veel overeenkomsten tussen beide films. Hoewel het verhaal anders is, is de hand van dezelfde regisseur te herkennen. Het nadeel bij La Dolce Vita was vooral dat het een fragmentarisch geheel was waar ik achteraf niet helemaal het doel van snapte. La Notti di Cabiria ging voor mij ook lang die kant op, maar uiteindelijk voelt deze film wél als een echt geheel aan. En wat voor een geheel!

Jammer dat hier al zoveel lange teksten geschreven zijn. Daar kan ik onmogelijk nog wat aan toevoegen. In ieder geval moet Masina hier weer even geëerd worden. Fantastisch optreden, die inderdaad wat doet denken aan een wat driemensionalere, vrouwelijke variant van de Tramp van Chaplin. Zelden een personage gezien dat in zo'n wanhopige situatie zo'n hoop weet te vinden. Je moet er wel mee meeleven, of je het nou wilt of niet. De wereld waardoor zij zich begeeft is schitterend geënsceneert door Fellini. De man heeft een grote fantasie en een oog voor detail, waardoor de film blijft verwonderen. Veel scènes zijn pareltjes. Op het begin wist ik nog niet helemaal wat ik met de film aanmoest en waar het naartoe wou (wat ook mede de nog ietwat ingehouden score van mij verklaard), maar gaandeweg wisten Fellini en Masina mij in deze wereld te zuigen. Schitterende laatste scène overigens.

Het enige waar ik heel weinig mee op heb zijn die constant schreeuwende vrouwen. Dat is een heel typisch element in Italiaanse films, maar ik kan me er soms gruwelijk aan ergeren.

4*

Iemand trouwens enig idee waarom het niet Masina is die op de voorkant van de dvd-hoes staat?

Was dit echt zo verschrikkelijk, ROOSKY?

Er is andermaal herbevestigd dat ordinaire Italiaanse vrouwen niet mijn ding zijn. Ik vind Sofia Loren een V E R S C H R I K K E L I J K actrice (als ze al actrice genoemd mag worden) en ook Giuletta Masina vind ik gewoon een ordinaire del. Alleen in Ginger e Fred heeft ze een bepaalde aantrekkingkracht op mij gehad, maar in andere Fellini films, inclusief la Strada vind ik er gewoon eeen aanstellerige caissière die beter bij de Aldi was gebleven dan bij de film was gegaan. Geen uitstraling, geen peformance, niks, nada noppes.

Na de harde woorden nog wat positiefs na mijn eerste volledige Fellini film in jaaaaren. De altijd fijne muziek van Nino Rota. Gewoon de juiste touch. Ook de Felliniaanse cabareske stukken zijn fijn. Zo is er een tipscene in een nachtclub, waarbij de twee zwarte zangeressen wwn hoogtepunt zijn. Fijne camervoering ook. Toch is de fim paradoxaal op zijn best als er rustige momenten zijn, waarbij wer reflectie is van Masina oip de gebeurtenissen, maar dat is niet aan de actrice te danken alswel aan de mooie cameravoering in die scenes.

En dan te bedenken dat een van mijn favoriete actrices aller tijden toch ook een Italiaase is: Valeria Bruni-Tedeschi. Kijk, zo kan het ook!

Vind ik ook opvallend. Vraag me hetzelfde af!

Huh? geen uitstraling? Ze heeft 10 keer meer performance dan welke actrice dan ook.

En dat oridnaire is natuurlijk haar rol.

De aspecten die je noemt vind ik overigens veel eerder van toepassing op de (geweldige) Anna Magnani in Mamma Roma. Die is veel meer 'van de straat' .

Vergelijkingen met Bruni-Tedeschi slaan natuurlijk nergens op. Dat is een actrice die in allerlei art-house, intellectueel en zweverig materiaal optreedt tegenover grauw neo-realisme en de straat.